źle mi...

[nokja7]

Zaczynam powoli mieć wątpliwości...
Pewnie to brak cierpliwości...
Moje dni są przerażająco do siebie podobne, nie wiem jak długo jeszcze to
zniosę...
Wstaję rano, mam zawroty głowy, no ale trzeba wstać, chociaż ostatnio jest mi
trudniej niż wcześniej.Biorę ten wellbutrin i jakoś tam funkcjonuję, idę do
pracy, ale staram się uczyć, ani jedno ani drugie nie przynosi efektów, w
pracy popełniam notorycznie głupie błędy, a jeśli chodzi o naukę to z
koncentracją też nie jest super...
potem jest już popołudnie więc trzeba wziąć podwójną dawkę trileptalu - no i
się zaczyna- trzeba się położyć bo szumi w uszach i kręci się w
głowie...wstanę...mija jakiś czas i trzeba wziąć kwetiapine,a tu 1,5 h i
odpływam więc trzeba iść spać...i tak dzień za dniem...
jestem upośledzona i takie mam życie.
ble

[dr.zabbon]

Uwierz mi, każdy z nas na forum tak kiedyś miał/ma i niektórzy po kilka razy. I
TO MINIE!!! To się nazywa depresja, jest chorobą i trzeba ją wyleczyć. Problem w
tym, że to leczenia trwa cholernie długo. Pamiętam z wcześniejszych wpisów, że
tak jest u Ciebie. Ja osobiście przetestowałam na sobie w ostatniej depresji
sześć antydepresantów i trzy stabilizatory. Teraz biorę siódmy lek, właśnie
Wellbutrin. Ale sama wiesz, że leki na depresję działają po 4-6 tygodniach... To
jest okrutne, wiem. Ale DASZ RADĘ! Jedyna nadzieja której z całą pewnością
możesz się trzymać to prawda, że TO MINIE.

Nie pamiętam, nie możesz sobie zrobić wolnego od pracy i nauki? Byłoby wskazane.

[nokja7]

a ja myślałam,że mam depresję, gdy nie potrafiłam podnieść tyłka z łóżka,
leżałam i płakałam całymi dniami i miałam straszne stany lękowe,
tak było 2 lata temu, od tamtego czasu brałam różne leki i było dobrze,
potrzebowałam dużo czasu, ale pamiętam ten moment po roku leczenia, gdy
uwierzyłam,że wszystko wraca do normy, że żyję...
teraz wychodzę, spotykam się z ludźmi, staram się jakoś zaliczać na studiach te
przedmioty fakultetowe ( jak dobrze, że mam tę dziekankę, bo byłaby
masakra.........), ale idzie mi topornie! Mam tego masę! Nie radzę sobie!Jestem
nafaszerowana chemią i odczuwam tego skutki uboczne jedynie, nie mogę się uczyć,
nie pamiętam co czytałam chwilę wcześniej,a nie mogę po prostu tego
przeczekać.Schować się gdzies i czekac aż leki zaczną działać.
Przperaszm,że marudzę
Dzis jest dzien uzalania sie nad soba...

[ssig.ma]

staraj sie jakos trzymac, to minie w koncu, niestety nikt ci nie
powie kiedy, ale bedzie lepiej i dla tej mysli warto sie trzymac i
przetrwac, ja sie zawsze wlasnie tej perspektywy trzymam

[nokja7]

no właśnie nie mogę!
jak zrobię wolne od pracy to już nie będę miała do czego wrócić...
a z nauką to już w ogóle nie wiem... jest sesja, jest czas zaliczeń, na kiedy to
przełożyć...wykładowcy mają ogólnie to gdzieś, mają swoje sprawy, dla nich
ważne,żeby wszystko było pozaliczane w terminie, a jednostki takie jak ja powinn
y sobie zadać pytanie- co w ogóle robią na studiach...
przynajmniej tak to odbieram
cokolwiek chciałabym przełożyć na później- muszę płacić, a to mi się nie uśmiecha...
jedyne później to terminy poprawek czyli, początek lutego.
dupa dupa dupa dupa

[dr.zabbon]

Weź się w garść i nie marudź!

[cassandrax]

...wziełam L4 ,leżę w łóżku już od ponad tygodnia, w nocy chodzę i
myślę, płączę,krzyczę, w dzień śpię....odchodzę od zmysłów...więc
szczerze współczuję i łączę się z Tobą w tym podłym stanie...

[cul-pa]

dr.zabbon napisała:

> Weź się w garść i nie marudź!

nie ma to jak złoty środek na wszystko.

[36.a]

zaskoczenie...
można tak?
"ogarnij się" brzmi lepiej
ufam, że żartowałaś

sobie pozwolę na filozoficzną uwagę, że w remisji i hipo człowiek
mało pamieta, jak cierpiał w depresji

[ditta12]

Ciekawe hi hi

[ditta12]

Nie patrz na mnie u mnie znów góra wysokaaaaaa

[nowako-wa]

Czasem pomaga wyobrażenie sobie czegoś strasznego, wtedy obecna
sytuacja nie wygląda tak żle. Właśnie wróciłam z pogrzebu znajomego-
44 lata, nigdy nie chorował, przyszedł z pracy i ... zmarł.
Osierocił żonę i trójkę dzieci , gdybyście zobaczyli tę żonę, to
jest cierpienie. Jak tak pomedytujesz może łatwiej będzie ci się
wziąśc w garść...

[ditta12]

Takie kretu wentu,zaesrał się tu.Medytuje oum.........

[dr.zabbon]

36.a napisała:

> zaskoczenie...
> można tak?
> "ogarnij się" brzmi lepiej
> ufam, że żartowałaś
>
> sobie pozwolę na filozoficzną uwagę, że w remisji i hipo człowiek
> mało pamieta, jak cierpiał w depresji


Nie żartowałam i pamiętam dobrze. Cholernie dobrze. Tylko ta dupa na mnie tak
zadziałała.

[drugikoniecswiata]

Trzymaj się jakoś i postaraj o siebie zadbać tak, jak możesz. W moim przypadku
niestety po raz kolejny sprawdziła się reguła, że nie daję rady robić za dużo
rzeczy na raz - a praca, studia, jesień-zima i deprecha to co najmniej o jedno
za dużo. Z mojego doświadczenia mogę podpowiedzieć dwie sprawy:

Ad praca - w grudniu doszłam do kolejnej granicy, non stop płacz, zero
koncentracji, poranne odskrobywanie od łóżka. Lekarka zapytała czy chcę
skierowanie do psychiatryka, dała i poważnie rozważałam skorzystanie. Okazało
się jednak, że samo zwolnienie tempa (L4 w szkole i pracy, czyli tydzień leżenia
i płakania w domu bez żadnych obowiązków + święta - w moim przypadku niestety =
rozwiązanie umowy, ale jeśli pracujesz gdzieś dłużej to na pewno możesz wziąć
chociaż 1-2 tygodnie zwolnienia, przecież każdy może się czasem rozchorować)
przywróciło mnie do pionu i uspokoiło na tyle, że trzeźwym okiem spojrzałam na
plusy i minusy i jakoś tam się bez tego szpitala wylizałam.

Studia - gdzie studiujesz? Na UW jest np Biuro ds. osób niepełnosprawnych, do
którego można się zwrócić z prośbą o pomoc w dostosowaniu warunków studiowania
do choroby. Dostarczasz tam dokumentację i oni dalej występują w twoim imieniu w
rozmowach z dziekanem, wykładowcami itd. - tylko oni mają wgląd w dokumenty
medyczne. W ramach 'udogodnień' możliwe jest np. rozłożenie sesji na raty,
przesunięcie terminu zaliczeń, itd itp. Piszę o tym, bo ile ja studiów zawaliłam
przez deprechę, to głowa mała. A nigdy mi do głowy nie przyszło, że BON pomaga
nie tylko osobom niewidomym i na wózkach, i że mogłam mieć legalnie sesję
wrześniową wydłużoną do grudnia np zamiast skreślenia ze studiów. Rozejrzyj się,
może u Ciebie też jest taka instytucja? Jeśli nie, zapytaj np. w samorządzie
studentów
o prawa. Jeśli pokazujesz wykładowcom zwolnienia lekarskie to chyba mają
obowiązek przeegzaminować cię po sesji? Nie prosisz ich o łaskę wtedy. Zobacz:
www.bon.uw.edu.pl/budw/pomoc_psych.html
I najważniejsze - deprecha mija, powoli, ale mija. Nawet jeśli wraca - to
pamiętaj, że tak nie będzie zawsze. Nie dawaj się. Trzymam kciuki, też walczę
teraz z sesją.

[drugikoniecswiata]

Last but not least - nie da się jakoś dostosować dawkowania leków do pory i
rytmu dnia, tak żebyś nie musiała ich brać 3x dziennie i żeby nie zwalały cię z
nóg? Np. brać kwetiapinę na noc przed samym zaśnięciem, nie po południu? I/lub
tego trileptalu też wieczorem, żeby ci nie uniemożliwiał funkcjonowania?
Zapytałabym o to lekarkę.