Głód akceptacji

[poetkam]

Potrzebuję akceptacji. Wiecznie. Powtierdzenia, że coś, co robię
jest wykonywane bezbłędnie, bez zarzutu, doskonale, a już
najbardziej bym chciała : najlepiej ze wszystkich. Nie wiem po co mi
to....
Macie też tak? Potrzebę wiecznej akceptacji?
Udowadniania sobie i innym, że jest się potrzebnym. Ba, że jest się
niezastąpionym...
A najgorzej reaguję na słowa krytyki. Niezwykle rzadko mi się takie
zdarzają (najczęściej nie z mojej winy...), ale jeśli się zdarzą
już, to potrafię odchorować te słowa nawet przez parę dni...

Jak sobie z tym radzić?

[nowako-wa]

To bardzo dobra cecha, tylko bywa ,że kiedy wyczują to inni
zachowują się jak jemioły- wystarczy powiedzieć coś miłego , a ty
rób i myśl za niego (przypadek "niedoszłej synowej")
i to uzależnia- trzeba być wszędzie i na wszystkim się znać. Mnie z
tego wyleczyły pobyty w szpitalach- okazało się wtedy ,że nie jestem
niezastąpiona, a dając wolną rękę innym okazało się ,że nie tylko ja
potrafię. Efektem tego była walka z syndromem zużytego mebla- nikt
mnie nie potrzebuje, nawet syn??? Dzieki temu zyskałam mnóstwo
czasu, okazało się ,że jestem pracoholiczką i zapomniałam jak sie
żyje normalnie.
No i pedant, to trudny człowiek do współżycia...
i jeszcze jedno- podobno nikt nie może nas zranić , jeżeli się na to
nie zgodzimy- mnie potrafi zranić tylko ten kogo kocham - reszta po
prostu spływa- jeżeli nikogo nie krzywdzę to to co robię i jak robię
to moja sprawa...

[36.a]

Z własnego poletka. Najlepiej działało: "tak, ma pan rację", "przyjęłam do wiadomości",
"ok, poprawię", "dobra, będę wiedzieć".

kurczę, obserwujemy na forum wysyp osób doskonałych

rola głupiego jasia jest przefajna

wiesz, kiedy delfin przypływa do Ciebie?
gdy na niego nie czekasz.

bycie potrzebnym i niezastąpionym

[36.a]

czyli mówienie zawsze tak?
przeraziła mnie przeczytana gdzies metafora. bycie w roli starego płaszcza,
który wisi w szafie. niezależnie od wszystkiego on sobie wisi...zawsze można
sobie z niego skorzystać i inne wariacje

asertywnie odmawiałam ostatnio koledze zamianie w dyżurach. nie było łatwo.
kusił nawet kasą, bezczelnie jak nie ma się nie, nie ma się też własnych granic.

[poetkam]

Dziękuję, dziewczyny...
Asertywność... Dobra rada, ale z praktyką tejże gorzej...
Tak, doskonałość... Jak się wyzbyć przekonania : muszę być doskonała....

[skaka_anka]

Asertywność to mit. Albo lepiej usprawiedliwienie dla chamstwa. Co innego mówić
NIE kiedy się nie chce czegoś robić a co innego mówić NIE kiedy nie chce się chcieć.

[36.a]

Trochę upraszczasz...
Asertywność rozumiana nie tylko jako mówienie "nie" jest (dla mnie) trudna. Trudno mi poprosić o coś na czym mi zależy. Asertywne proszenie zakłada też troskę o własne uczucia potem. Odmowę masz przyjąć normalnie. Bez urazy i żalu.
Z własnego podwórka. Potrzebuję wolnego w sobotę. I tak się nie udało, ale spróbowałam. Trudno mi było z trzema osobami rozmawiać i pytać czy nie mogłby etc. Dla Ciebie może no problem, dla mnie nie bardzo. Jednocześnie łatwo mi zrzucić na głowę dodatkowy dyżur, ale chodzi tu też o pieniądze ekstra. Zgadzam się, biorąc pod uwagę własne interesy; niekonieczne dobro.
Trudno mi przychodzi mówienie nie, gdy chodzi o opiekę nad moją przyszywaną córeczką (siostrzenica). A czasem muszę. Powiedzieć nie.
Tym bardziej trudno, ze moja siostra ma mocny nie znoszący sprzeciwu charakter, sprawuje kiedrownicze stanowisko, u niej nie ma nie. Obrazi się na tydzień, co mi tam

[skaka_anka]

A kto powiedział, że trzeba być asertywnym? To tylko jeden z MITÓW naszych
czasów. Nie lubię/umiem mówić NIE, jestem Stasia Bozowska z egocentrycznym
nastawieniem. I co z tego? Sama pisałaś, że trzeba być przede wszystkim dla
siebie a asertywność to kompromis a kompromis to rezygnacja z części swoich praw.

[36.a]

Stasia Bozowska egocentryczna? No nie.

Tak, jestem głównie dla siebie, bo nie dzielę z nikim życia. Splot okoliczności. Czasem ktoś się pojawia i znika. Bo tak chce albo jest wykopywany (smiech). A poważnie: ostatecznie zostaje się samemu z sobą i trzeba mieć ten rodzaj samotności chyba opanowany. I tylko takie jest moje rozumienie półzdania "człowiek jest dla siebie sam"
Asertywność, czyli umiejętność współżycia z ludźmi. Oni czegoś potrzebują czasem ode mnie, ja od nich też. Mam opanowany sympatyczny kontakt z ludźmi z którymi się stykam - w hipo to bardzo proste. Nie żyję na pustyni, jeśli nie uwzględnię ich praw (a czasem przychodzi mi to z trudem będzie niedobrze.

Proszę o uśmiech

[skaka_anka]

To wszystko jasne, ja nie współżyję z ludźmi, więc luz, mogę nie wierzyć w
asertywność.

[36.a]

czasem współżyjesz.
masz dziś Dzień Grozy.

[skaka_anka]

brrr...

[dzedlajga]

akceptacja? bardzo prosze!

jak zrobie cos takiego zwyklego codziennego - to chyba na szczescie nie oczekuje
akceptacji czy docenienia

no ale jak zrobie cos ekstra, co wymagalo wysilku, zaangazowania itd i jeszcze
dobrze mi poszlo to na koniec stwierdzam, ze jednak jestem genialna

Wiecie jak sie zachowuje kura ktora zniesie jajko? Chodzi po calym podworku i
wszystkim oznajmia o swoim osiagnieciu. Ja robie tak samo, a na zakonczenie
stwierdzam, ze jestem wielka a im nie wypada zaprzeczyc. Najlepiej w tej roli
sprawdza sie Mama , choc Przyjaciele tez sobie niezle daja rade

Mysle, ze mozna do tego celu wykorzystac forum.

Ucze pewnego jezyka przez wielu uwazanego za obcy No i jeszcze pare lat temu
jak znalazlam jakis test 7 poziomow nizej (no moze 3) niz moj to sobie go
rozwiazywalam i normalnie bylam szczesliwa, ze zdobylam 100%. Potem oczywiscie
sie smialam sama z siebie, ze dziwne by bylo, gdybym zdobyla mniej - ale i tak
swietnie robilo na samoocene i poczucie wlasnej wartosci.

Krytyka? Zawsze przyjmuje (mozna wykorzystac teksty wpisane wyzej) i
przemysliwuje. Jesli uznam ze jednak niesluszna to stwierdzam, ze obywatel jest
glupi i nie ma co sobie glowy nim i jego opiniami zawracac. Czasem wracam do
tematu i upieram sie, ze to moje jajko najpiekniejsze na calym podworku jest i
basta. Ostatecznie moge zgodzic sie, ze po prostu w tej kwestii pieknie bedziemy
sie roznic. A ja i tak wiem swoje

Ale jesli krytyka sluszna, no to tylko nastepne jajko moze byc jeszcze
piekniejsze i kolejny powod zeby gdakac po okolicy. Albo chociaz sama przed soba.

zycze owocnej pracy nad samo-akceptacja

dzedlajga

[skaka_anka]

Chodząca doskonałość, no druga megan po prostu. Nie mogę znieść Twoich mądrości.
Za wysokie progi.

[36.a]

Czemu gryziesz?

[skaka_anka]

Bo mam zęby.

[bonus1985]

w manii tak mam - kazdy wie jak sie ją leczy

[cassandrax]

ja zawsze chciałam byc najlepsza,miec najlepsze oceny w szkole
średniej,skończyc studia z wyróżnieniem...aby tylko byc kimś lepszym
w oczach mojego ojca,który nigdy mnie nie doceniał i kazał mi się
jeszcze bardziej starac,lecz bardziej już nie dalam rady,to była
jakaś chora ambicja, do tej pory mam wrazenie,że ojciec jest ciągle
niezadowolony ze mnie,mimo że już dawno posiadam własne życie,jakoś
jestem uzależniona od tego,aby ojciec byl ze mnie dumny, zawsze tak
bardzo łaknęłam uczuc z jego strony, a on okazywał mi tylko
chłód....wiec również pragnę aby mnie w końcu "zauważono"...

[dzedlajga]

mialam dokladnie to samo z moim ojcem, np wazne byly tylko oceny z przedmiotow z
ktorych szlo mi troche gorzej, a to ze z czegos mialam 6 to przeciez oczywiste i
nie ma sie czym zachwycac.

Jak juz sie wyprowadzilam, on kiedys mnie odwiedzil i siedzac w moim mieszkaniu
(wynajmowanym ale samodzielnie przeze mnie) powiedzial mi, ze jestem niemota
zyciowa czy niedorajda, tak jakos (bo nie chcialam robic czegos, co wg niego
bylo wyznacznikiem zaradnosci zyciowej - i on wlasnie mnie do tego namawial)

W pierwszej chwili sie zalamalam. Tym bardziej, ze rzeczywiscie mialam klopoty z
pamiecia, z koncentracja i czulam, ze nie radze sobie tak jak powinnam. Jednak
kilka dni pozniej szukajac pomocy, ktos mi uswiadomil, jak wiele wzielam na
swoje barki (bylam jeszcze bardzo mloda - ok 22). Przemyslalam sobie to
wszystko, troche poplakalam i jeszcze tego samego dnia podjelam decyzje. Rano do
pracy wzielam szczoteczke do zebow i zaraz po pracy pojechalam 100 km zrobic mu
awanture. Przez telefon, to nie byloby to samo. Gdybym poczekala do weekendu,
zlosc by pewnie opadla a tak zalatwilam sprawe od reki. Chyba po raz pierwszy w
zyciu. Pół nocy wtedy przegadalam i przeplakalam z Mama a rano z powrotem w
autobus i na popoludnie do pracy.

Nie mowie, ze polecam taka akcje, tym bardziej ze jak sadze masz diagnoze i
Rodzina moze zechciec zapakowac Cie do szpitala. Ja wtedy bylam przed diagnoza
ale w depresji, dole - ale wtedy czara po prostu sie przelala. Ale tylko
dlatego, ze ktos w koncu uznal moje male zyciowe zaslugi.

Ale najlepsze teraz: po latach, okazalo sie, ze ojciec nie pamieta tamtej
rozmowy, awanture jak przez mgle i twierdzi, ze jesli nawet powiedzial zem
niemota, to zrobil to zeby mnie zmotywowac. no comment

Teraz, gdy minelo juz sporo lat wiem, ze on jest biednym czlowiekiem z masa
kompleksow (jak bylam troche mlodsza to lubilam mu je wytykac - juz tego nie
robie bo wiem, ze strzelalam celnie i cholernie go to bolalo ale nigdy nie
pokazal tego po sobie), do tego tez z problemem psychicznym (w koncu sie leczy i
jest duuuuzo spokojniejszy). I juz nie mam do niego zalu. Szkoda mi go. Od Mamy
wiem, ze on mnie bardzo kocha ale nigdy nie nauczyl sie tego okazywac. Widze,
jak przezywa, gdy nie chce sie do niego przytulic (ja nic do niego nie czuje,
jest dla mnie jak obcy) ale przytulam sie, bo wiem, ze go to ucieszy. Bardzo.

Choc to wszystko nie zmienia faktu, ze nie funkcjonuję w relacji podwladny (ja)
- szef. Dlatego tak ulozylam sobie zycie, zeby nie miec szefa.

Mysle, ze Twoj Tato jest z Ciebie dumny ale nie chce zebys spoczela na laurach.
Albo ma jeszcze inny powod. Ale jestem pewna, ze tak jest. I po prostu nie
potrafi okazac uczuc. Bo to takie niemęskie. Ale dla niego rownie niemęskie jest
okazanie bolu, strachu, cierpienia. Pomysl, czy nie jest tak?

Moj podobno bawil sie ze mna jak bylam mala dziewczynka. A ojcowie czasem nie
wiedza co robic, kiedy ze slodkiej dziewczynki zaczyna wyrastac mloda kobieta.
Po prostu nie wiedza jak z nia postepowac. Stad ta oschlosc. Choc akurat moj
ojciec z bratem mial jeszcze gorszy kontakt.

Nie wiem jeszcze co dalej z tym mozna zrobic, ale swiadomosc, ze jestes ok (bo
na pewno jestes) jest pierwszym krokiem do emocjonalnego uwolnienia sie od ojca
i jego wymagan, oczekiwan. Do tego, aby nabrac wiary w siebie.

Pozdrawiam

[36.a]

ja też nie dostałam akceptacji od ojca. chociaż podobno lepsza oschłość ojca niż uwiedzenia [tak mi się ostatnio gdzieś przeczytało, jestem zdumiona, że można tylko tak]. niektóre epitety pamiętam do dziś, czy bolą... - wiem że taką podkopaną przez ojca wiarę w siebie odbudować jest bardzo trudno. ale uzyskane obecne samostanowienie i sukcesy są własne. ojciec może ew. podziwiać. jedyny raz pasuje mi slogan którego nienawidzę. co nas nie zabije, to nas wzmocni. rozpadało się, burza

[dzedlajga]

Bonus, moze troszke to przejaskrawilam, ale w tej chwili mania jest ode mnie o
lata swietlne. Na szczescie potrafie to ocenic. Zreszta Mama by zauwazyla.
Zreszta dzieje sie tak tylko jak zrobie cos wyjatkowego, a nie zdarza sie to
codziennie. W manii taki stan jak opisalam jest constans. A to jest roznica.
Po prostu doceniam sama siebie. Bo inni nie maja na to czasu? Nie chce im sie?
Maja wazniejsze sprawy na glowie? Sami chca byc docenieni i nawet do glowy im
nie przyjdzie, ze ktos tez na to czeka?
A jak czasem ktos doceni to w srodku podskakuje pod sufit. Ale to rzadkosc.
Prawdziwy skarb. I zawsze dluuuuugo to pamietam. Chyba na zawsze.

Aaaa i pamietam o jeszcze jednym: zeby doceniac innych.

[dzedlajga]

Wiesz Bonus, troche mi uswiadomiles, ze jednak mam maly problem z krytyka. Tzn
czasem sobie z nia lepiej radze a czasem gorzej. Tym razem bylo ciut gorzej, bo
odebralam Twoj post jak atak, a mam nadzieje, ze nie mial byc atakiem A moze
po prostu jestem zbyt impulsywna. Musze to wszystko sobie poukladac.

I jeszcze jedno, czy Ty naprawde w manii odrozniasz krytyke sluszna od
nieslusznej, czy nie doczytales? Ja nie bylam w stanie przyjac JAKIEJKOLWIEK
krytyki i na pewno nie bylabym w stanie zdobyc sie na taka refleksje jak teraz

Pozdrawiam

[bonus1985]

spokojnie ja tu nikogo nie atakuje jestem pokojowo nastawiony

[36.a]

mogę się mylić, ale Bonus chyba skierował swoje słowa do pierwotnego posta, patrz drzewko

[skaka_anka]

Mamy tak
Potrzeba wiecznej akceptacji, doskonałość w każdym calu, być potrzebny, bo jak
nie to śmieć jestem i już. Słowa krytyki - gryzę kogoś albo siebie.