Nie wiem czy jeszcze ktoś mnie pamięta. Kilka miesięcy temu zdarzyło mi się
pozostawić tu kilka postów i spędzić z Wami trochę czasu.
Zniknęłam bo zaczęłam odlatywać wysoko ponad ,nazwijmy to umownie, normalny
stan. I jak już wiele osób przede mną to stwierdziło, w trakcie manii nie
myśli się o tym forum. No cóż, proszę o wybaczenie
Wydarzyło się wiele ale jedna rzecz nie daje mi spokoju i jestem ciekawa czy
ktoś z Was miał podobne przeżycia. Zdarzyło mi się nawiązać bliższą znajomość
z człowiekiem, który twierdzi, że ma borderline. Było to bardzo burzliwe kilka
tygodni. Zaczarował mnie. Przy nim nie musiałam ukrywać swoich myśli, które
innym mogłyby wydawać się co najmniej dziwne. Ten człowiek miał na mnie tak
duży wpływ, że za jego namową odstawiłam lit ( który jego zdaniem ograniczał
mnie ) i rzuciłam pracę. Na szczęście poszłam po rozum do głowy. Ograniczyłam
kontakt z nim do minimum, zaczęłam ponownie brać lit i za niedługo rozpoczynam
nową pracę.
Intryguje mnie tylko jedno. Jak to jest? Czy ludzie z zaburzeniami
przyciągają się bo znają lepiej swoje problemy? To na pewno. A jak to jest z
borderline? Macie jakieś doświadczenia z takimi partnerami?
