Chyba tracę sojusznika...

[orvokki]

Mój mąż właśnie dziś rano opowiedział mi swój sen: śniło mu się, że miał
synka i że synek strasznie płakał. Wziął go więc na ręce i przytulił, i mówi,
że w tym śnie poczuł takie straszne wzruszenie...
No to ładnie.
Presję rodziny i znajomych to ja mam z grubsza rzecz biorąc w nosie, ale
akurat mąż jest jedyną osobą, która ewentualnie w tym temacie miałaby coś do
powiedzenia...

[izabellas]

U mnie akurat już problem jest, tzn. mój mężczyzna chce mieć potomka (najlepiej
syna, jeszcze nie teraz ale w przyszłości. Wiele czasu już poświęciliśmy na
dyskusje i sprzeczki na ten temat i w tej chwili tematu wcale nie poruszamy. Ja
się cieszę, że nie naciska i traktuje chęć posiadania dziecka przyszłościowo,
lecz czasem się obawiam, co będzie, gdy stuknie magiczna 30-tka, bo wtedy chyba
się zacznie... Z drugiej strony to ciekawe, że tak często to właśnie mężczyzna
nalega na dziecko. Niestety mój widzi tylko same plusy sytuacji, wspólne zabawy
(oczywiście kolejką i granie w piłkę), czytanie bajek itd. Zupełnie nie
docierają tłumaczenia, że wszystko się zmieni i w moim pojęciu na gorsze, bo
już tyle czasu nie będziemy mieć ani dla siebie we dwoje, ani każde z nas na
swoje zainteresowania.

[orvokki]

Do mojego swego czasu tłumaczenia docierały (btw, dzięki Wysokim Obcasom za
kilka wysoce obrzydliwych artykułów o porodzie, karmieniu piersią i problemach
przedszkolnych), teraz widzę jakiś nowy etap... Etap pierwszy był typowo męski
i niedojrzały właśnie w stylu "Będziemy się bawić kolejką i pokażę mu jak się
używa wiertarki". Teraz widzę, że się zapowiada poważniej...
No, ale oczywiście wolałby synka, co mnie strasznie denerwuje, bo po pierwsze
niewielki ma człowiek na to wpływ, a po drugie, co to, dziewczynka jakaś gorsza
czy co.

[burza4]

Po pierwsze, to chciałam zaznaczyć, że bardzo mało osób (nawet tych strasznie
chcących) zdaje sobie sprawę z czym tak naprawdę wiąże się posiadanie dziecka,
więc nie dziwcie się partnerom)

Po drugie - z ich punktu widzenie, ta wizja niewiele się różni od
rzeczywistości ( bo jednak gros tatusiów znacznie mniej uczestniczy w życiu
swoich dzieci. Oni MOGĄ pomóc (i automatycznie stawia się ich za to na
piedestał), ty musisz - i nikt na to nie patrzy w kategoriach ach! jaka ona
wspaniała...

Od myślenia do czynów droga daleka... tym bardziej, jak sobie pogada z kumplami
jak wygląda życie z niemowlakiem... dziewczynka nie gorsza, co więcej, podbija
tatusiowe serce po kobiecemu

A co do czasu dla siebie i na zainteresowania - cóż - to kwestia nastawienia.
Dziecko nie musi (i chyba nawet nie powinno) być osią rodziny, dookoła której
wszystko się kręci. Na szczęście znam ludzi, którzy nadal są partnerami dla
siebie, i nie stali się automatycznie tylko rodzicami wspólnych dzieci. I
akurat taką parę (która rozwija własne zainteresowania i dba też o swój
związek) uważam jednocześnie za najlepszych rodziców. Mają czas i dla siebie i
dla dzieci. Tylko że oni też dzieci mieli dość późno, przed 30-tką dojrzeli do
tej decyzji, więc byli świadomi tego co robią.

[orvokki]

Hehehe, co do życia z niemowlakiem, to niedługo będziemy mieli pole do
obserwacji, bo już za parę tygodni na świat przybędzie mojego męża bratanek, a
jako że mamy bliski kontakt z przyszłymi rodzicami, to będziemy na bieżąco.
Jak dwa lata temu urodziła się córeczka naszym bliskim znajomym, to mój mąż był
z każdą wizytą bardziej przerażony tym, ile dziecko wymaga czasu i uwagi,
ciekawa jestem, czy tym razem też dojdzie do takich wniosków.

[verdana]

Nie... Tym razem bedzie klaskał, zacwycał się i rozpływał. A po przyjsciu do
domu zapyta z nadzieją w oczach "I co?"
Wiem, bo przez nas dwie pary maja dzieci, chociaż przysiegały, ze nigdy. Ale po
trzydziestce nagle faceci zmienili zdanie.

[orvokki]

No, weź Ty mnie Verdana nie strasz, no!

[verdana]

UUUU!!!
Trudno będzie!!!

[judytak]

orvokki napisała:

> już za parę tygodni na świat przybędzie mojego męża bratanek,

no, to już przynajmniej wiadomo, skąd takie sny ...
przecież nie będzie gorszy od brata! ;o)

pozdrawiam
Judyta

[athalia]

Oj kobitki. Swiat nam sie do gory nogami przewraca, nie?

No mam ten sam problem. Moj maz strasznie chce miec dziecko. Ja nie. Ale w
koncu uleglam. Zdecydowalam sie. Czy dla św. spokoju? Pewnie troche tak.
Zreszta zobacze.

Tylko u nas byla inna sprawa. Przez prawie 1,5 m-ca mielismy u siebie moja
sistrzenice [zreszt nie 1-szy raz]. I moj maz jest w niej zakochany. I w ogole
to on chce coreczke, koniecznie. Oczywiscie jak bedzie chlopak to nic sie nie
stanie, ale coreczka to jego marzenie.

Co do obowiazkow. To chyba juz z nim ustalilam. Ja ide do pracy, a na pewno
wynajme opiekunke. Babcie - w zadnym wypadku!!!

Ale moj maz zawsze przejawial wiecej opiekunczosci i instynktow macierzynskich
niz ja. Ja zawsze bylam ta, co to stoi twardo na ziemi i wszystko zalatwia.
Choc oczywiscie niczego mu nie brak! Wiec mysle, ze to raczej on bedzie lepszym
rodzicem niz ja.

Ech. Zobaczymy!!!

[aszar.kari]

Znam takiego, co sie rozstal z wieloletnia ukochana, bo nie chciala dzieci.
Teraz ma 3 z taka co chciala, 4 w drodze, do tego jakies psy i koty - pelnia
szczescia az sie czlowiek wrednie i zlosliwie zastanawia, czy to tak naprawde,
czy tylko na pokaz dla znajomych Coz, jak mawial Boy-Zelenski - "bo w tym
caly jest ambaras zeby dwoje chcialo na raz".
Serdecznie zycze wspolnoty interesow (hi hi hi)
Aszar

[orvokki]

No powiedzmy, że ja byłabym skłonna się targować i pójść na kompromis, coby nie
musiał sobie szukać tej innej, co mu urodzi piątkę.
Psy i koty bardzo lubię, na razie mamy po jednej sztuce, ale tu akurat chętnie
się zgodzę na rozszerzenie gromadki :o)

[aszar.kari]

orvokki napisała:

> Psy i koty bardzo lubię, na razie mamy po jednej sztuce, ale tu akurat
chętnie
> się zgodzę na rozszerzenie gromadki :o)

Od pewnego czasu zawsze sa u nas dwa psy - mlody i stary - pewnie sie latwo
domyslic dlaczego. Mam ogromny zal do Matki Natury, ze psy zyja o tyle krocej
od nas. Kotow miec nie mozemy, bo bysmy sie rodzinnie zakichali na smierc
No i z najukochanszym nawet psem trudno jest robic ludki z kasztanow - tak mi
sie robi sentymentalnie gdy ide z psami przez park - moje Mlode juz dawno za
stare na te ludki a jeszcze szczesliwie za mlode na uczynienie nas dziadkami
wiec skoro teraz nie musze ich zbierac, to mi zal, ze tak sie "marnuja" na
sciezce. Byl czas, gdy w kazdej kieszeni mialam pod 2-3 kasztany i mocno mnie
to wsciekalo, a teraz mi zal - czlowiek zawsze sobie lubi pomarudzic

Hiperdygresja

[orvokki]

A ja sobie kasztany po prostu zbieram :o) i noszę po kieszeniach i w torbie.
Strasznie przyjemna rzecz, w dotyku i wizualnie. Podobno są zdrowe, tak poza
tym. :o)