Achilles, 23.07.08, 28 tc

[ann_a30]

Achilles rośnie (1500g), ale nie chce jeść co 3 godz. Wrócił na karmienie co 2
godz. A już miał iść do łóżeczka zamiast inkubatorka. Męczy się też jak jest
karmiony piersią. Szybko zasypia - wypija 3-5 ml.
W ogóle to jestem zmęczona. Rano wstaję, by męża odwieźdź do pracy, potem do
domu, odciągam mleko, jadę do szpitala, potem znów do domu, potem znów po
męża, potem sprawy różne i na 21 znów do szpitala. Niestety mamy tylko 1
samochód. Odkąd urodziłam, mąż poszedł do pracy (wcześniej zajmował się
starszym synkiem, ja pracowałam), ale samochód jest jeden. Na komunikację
miejską nie ma co liczyć.
Niedługo mąż się wyprowadza bo znalazł fajną, lepszą pracę, ale tam nie można
Achilleska zawieźć bo nie ma oddziału noworodkowego. Najbliższy godzinę lotu
samolotem... My dołączymy później... Boże ale tu są odległości... Samochodem
nie nadążam...

[ann_a30]

A Wy jak często bywacie w szpitalach u swoich maluszków? I też tacy umęczeni
jesteście? Ja śpię po 5 godzin przez to jeżdżenie. A y drugiej strony jak nie
pojadę do niego to mam wyrzuty sumienia...

[monikamadzia]

Witaj!!! my na początku do Madzi jeździliśmy codziennie ale niestety później co
drugi dzień ze względów finansowych nie dawaliśmy rady a paliwo nas
pochłaniało,chociaż mieliśmy do szpitala 30 km,no ale w dwie strony 60, a zanim
urodziłam to mój mąż codziennie był u mnie w szpitalu tak przez 3 tygodnie do
mnie jeździł bo dostawałam w głowę i na psychikę. Też miałam straszne wyrzuty
sumienia że nie jesteśmy codziennie w szpitalu u Madzi ale mleczko ściągałam i
można było zostawić w banku mleka. Z lekarzem byliśmy umówieni na tel, zawsze
można było zadzwonić po 20 każdy z rodziców i zawsze dostaliśmy wyczerpującą
odp, chyba że rodził się inny wcześniaczek to można było zadzwonić nawet o 24.
Codziennie zaczęłam jeździć jak Madzie przeniesiono do łóżeczka.pozdrawiam.

Madzia 31tyd 820g fotoforum.gazeta.pl/5,2,monikamadzia.html

[ann_a30]

Ja staram się być 2 razy dziennie. Nie jest daleko bo ok 15km w jedną stronę.
Ale są inne rzeczy do zrobienia (zwłaszcza to wożenie męża do pracy - 40 km w
jedną stronę). Jak on by wziął samochód to ja już do szpitala nie pojadę. Ale
też jest drugi synek. Co prawda teraz jest z nami teściowa, ale niebawem wraca
do domu. Potem mąż wyjedzie, a ja muszę zgodzić opiekę nad dzieckiem i podróże
do szpitala... Wiktor chodzi do szkoły więc w szpitalu będę mogła bywać tylko w
ciągu dnia, nie wieczorami... Szkoda, bo wtedy jest tak cicho, nie kręcą się
odwiedzający, jest ciemno, można sobie posiedzieć z maleństwem...

[iksantia]

A nie mogłaś z nim zostać w szpitalu? To bardzo ułatwiłoby Ci życie, karmiłabyś
na żądanie, mogłabyś mu poczytać, głaskać, mówić do niego.. a nie stresować się
tym, że macie 1 auto. Nie byłabyś tak zmęczona. Starszy synek na pewno by to
zrozumiał, jest duży, tym bardziej mąż, że teraz przez niedługi czas, tak
naprawdę jesteś potrzebna Małemu. Moja córka tez po 2 miesiącach w szpitalu
(leżała przed urodzeniem) chciała przyjeżdżać do Małej 2 x dziennie, ale
zrozumiała, że Mała czuje ją, jak jest przy niej, że jej potrzebuje i została,
na tzw. dobach laktacyjnych, mimo, że tylko ściągała pokarm. Ale była z nią, gdy
Mała jej tak bardzo potrzebowała. Tak samo, gdy Mała miała operację na oczka,
była z nią i chociaż tylko przytuliła albo pogłaskała. Dzieci czują, że są ważne.

[ann_a30]

Teoretycznie tak, ale wówczas starszy synek zdany byłby tylko na siedzenie w
domu. Kto by go zabrał na plac zabaw? A w ogóle to przecież trzeba w domu coś
robić, pojechać po zakupy itp. A druga rzecz to że mąż jeździ pod moim nadzorem.
Nie zamierzamy płacić fortuny za instruktora (nie stać nas zresztą).
Zresztą w szpitalu są łóżka dla tych mam, które mają dzieci w ciężkim stanie
bądź są z bardzo daleka.
No i fakt, że wszystkie sprawy (bank, mieszkanie - przeprowadzamy się itp.)
muszę załatwiać ja, jako że mąż nie zna zbyt dobrze języka.
Teściowa niebawem wyjeżdża i zostanę całkiem sama. Jak wówczas pogodzić
wszystko..? Chociaż tyle lat radzimy sobie sami to i teraz damy radę.
Ale ja tu smęcę, a życie i tak robi niespodzianki.
Przecież mieliśmy się już teraz wyprowadzać, a tu nic z tego, pojedzie tylko
mąż, bo maleństwa tam nie przewiozą, bo tam nie ma szpitala dla takich dzieci.
No to sobie poczekamy... A potem po wyjściu ze szpitala czeka nas długa podróż.
Dowiedziałam się, żeby kupić łóżeczko do samochodu zamiast fotelika. Zresztą
podobno nie jest polecane dla żadnych noworodków podróżować w foteliku ze
względu na pozycje, a co dopiero wcześniaczki!
www.thenewparentsguide.com/preemie-car-seats.htm

[ann_a30]

A może ktoś używał tych (lub innych) łóżeczek do samochodu?

[morepig]

poczytaj o gondolach tu:
fotelik.info/pl/art/gondola_czy_fotelik_samochodowy,17.html
jesli nie ma wskazan medycznych to lepiej jest miec fotelik, pozycja embrionalna
jest fizjologiczna a wozone sa w fotelikach nawet dzieci urodzone z waga 600g.
wazne jest co lekarze mowia o noszeniu i foteliku.

[ann_a30]

Gondoli to sobie nie wyobrażam wstawić do samochodu! No chyba że ktoś ma potężną
limuzynę
Wszyscy mi odradzają fotelik, jako że źle się w nim dziecku oddycha. No, chyba
że na podróż ze szpitala do domu. Ale my zamierzamy się przeprowadzić i cała
podróż będzie trwała samochodem 12 godz. i drugie tyle promem.
Zgadzam się co do pozycji. Dlatego zamierzam go nosić w chuście, a nie wozić w
wózku. Zresztą pchanie wózka po górach wydaje mi się trudniejsze niż noszenie w
chuście.
Porozmawiam jeszcze z lekarzem ale pielęgniarki stanowczo odradzają car seat.

[traganek]

Nie przesadzaj. I tak masz dobrze. Ja miałam jednego bliźniaka w
domu a jego siostrę bliźniaczkę przez prawie rok w spzitalu. Byłam
na macieżyńskim, zwolnieniach lekarskich. Mąż musiał zrezygnować z
pracy i otworzyć działalność, żeby móc pracować w nocy. Spędzaliśmy
w szpitalu 24 h na zmianę- musiałam jedną dobę być z jednym
bliźniakiem a drugą dobę z drugim. W szpitalu nie było mowy o spaniu
w nocy bo wciąż musiałam pilnować saturacji i karmić Zosię co 1,5- 2
godziny (mogła jeść tylko minimalne porcje ze względu na refluks).
Spałam max 5 godzin raz na dwie doby. Do tego wciąż słyszałam od
lekarzy, że Zosia prawdopodobnie nigdy nie wyjdzie ze szpitala. Ale
dało się żyć bo ważniejsze dla mnie było zdrowie i życie moich
dzieci niż własny komfort. Chyba mało jeszcze wiesz o życiu skoro
dla Ciebie problemem jest kto wyjdzie z drugim dzieckiem na spacer.
Ja wiem, że bardzo dużo osób jest w o wiele gorszej sytuacji niż ja
byłam i dziękuję Bogu, że nie dotknął mnie gorszy los. Ciesz się tym
co masz i dawaj dziecku, które jest ciężko chore w szpitalu jak
najwięcej siebie- ten okres jest jedynym w życiu, nigdy już nie
wrócisz do takich chwil.

[ann_a30]

Achilles ma się dobrze. Nie przybiera co prawda na wadze tak szybko ale toleruje
pokarm i coraz częściej ssie pierś. Badanie na retinopatię wyszło dobrze,
chociaż podobno im bardziej dziecko starsze, tym ryzyko większe.
Niestety nie mogę starszego synka zostawić w domu samego, bo ma dopiero 5 lat. W
szpitalu mogę być tylko jak jest w szkole. Potem muszę się nim zająć, zrobić
zakupy, obiad, itp. Teściowa wyjeżdża już jutro, mąż odleciał tydzień temu, bo
dostał pracę tam gdzie szukał i tam gdzie chcieliśmy się wyprowadzić, by dzieci
miały zdrowy klimat, spokojną, małą, kameralną szkołę. Tylko Achilles się
pospieszył i pokrzyżował plany! No a ja jeszcze mam do tego organizować
przeprowadzkę!

[jolantusia1]

najważniejsze że z małym wszystko w porządku a cała reszta - kobieta silna jest
więc na pewno sobie poradzisz. Pozdrawiam

[niuniadr]

Musisz być silna, najważniejsze, ze mały czuje się dobrze.Ja byłam
strasznie zagubiona po wczesniejszym porodzie, cały świat mi się na
głowę zawalił.Mój mały był w krytycznym stanie i nie dawali mu szans
na przeżycie, a w dodatku jeszcze w ciąży rozpoczęłam drugie studia,
mąż miał problemy w pracy (niewypłacalna stała się firma), te
codzienne dojazdy i ciągła obawa o zycie małego i strach przed
każdym telefonem.My mamy wczesnniaczków musimy być dzielne, dasz
radę i nie możesz tylko wątpić w swoją siłę.Trzymaj sie dzielnie,
podrawiamy

[ann_a30]

Waga już dochodzi do 2 kg! Niestety nie jest to zbyt szybki postęp, więc do moje
mleko mieszają ze sztucznym mlekiem. Trochę było przy tym afery, bo mnie nie
powiadomili o decyzji dietetyka, po prostu ktoś zapomniał.
Na szczęście transfuzja nie będzie potrzebna. Szpik kostny produkuje czerwone
krwinki.
Trochę mnie zmartwili bo sugerują, że być może trzeba będzie w domu używać
tlenu. A ja mam się wyprowadzić. Więc trzeba się zastanowić jak to wszystko
zorganizować. Szpital instaluje to w domu (cóż, musiałabym powiadomić
właściciela, jako że dom wynajmuję, dostawcę prądu itp.), zamontować butlę w
samochodzie (ciekawe czy na prom można?), a w tym czasie szpital by organizował
cała sprawę z miejscem, gdzie jedziemy. Ale żeby było wesoło my nie mamy tam
jeszcze wynajętego mieszkania, a w hotelu (jak mój mąż teraz) przecież mieszkać
nie będziemy! Po takiej burzy mózgów lekarz uznał, że lepiej w tej sytuacji
potrzymać trochę dłużej Achillesa w szpitalu i oddać go nam gotowego do podróży
No a poza tym może w ogóle nie będzie już potrzebował tlenu - uznali. Jeszcze
przed nami przecież długa droga. Ma podgrzewany materacyk, często karmiony przez
rurkę, choć coraz chętniej je z piersi i butelki.
Ale tak prawdę mówiąc to są małe problemy, właściwie żadne jak poczytałam co
ola_mi pisze o bliźniaczkach

[traganek]

Mam mieszane uczucia kiedy czytam to co piszesz. ?Może to przykre,
ale odbieram to tak, że dla Ciebie ważniejsze są Twoje własne sprawy
(typu przeprowadzka) niż zdrowie Twojego dziecka. Chyba nie zdajesz
sobie sprawy jak niebezpieczne może być przewożenie dziecka pod
tlenem w czasie przeprowadzki. Twoje dziecko jest chore i musisz się
z tym na razie pogodzić.

[tartulina]

Częściowo podpisuję się pod tym co napisała Traganek,ale też nie zazdroszczę Ci sytuacji, w której się znalazłaś.Wyobrażam sobie,jaki musisz czuć niepokój,że nie masz gdzie zabrać Synusia.Życie pisze różne scenariusze.Mocno trzymam kciuki,żeby Ci się wszystko ułożyło i dzieciaczek mógł odbyć podróż do nowego miejsca zamieszkania.Dużo zdrówka dla Achillesa i samych dobrych wiadomości dla Ciebie!Trzymaj się!
Pozdrawiam.Agnieszka(mama córy 22/23tc i syna 36tc)

[ann_a30]

No przecież w szpitalu mi powiedzieli, że z taką małą butlą tlenową normalnie
się z dzieckiem chodzi po dworzu i w samochodzie. Po prostu są dzieci, które nie
muszą przebywać w szpitalu jednak potrzebują pomocy w oddychaniu. I wówczas
rodzice prowadzą normalne życie - jedynie ciągnie się wszędzie butlę z tlenem.
Zresztą, na samym początku, kiedy był w inkubatorze, szpital mnie się pytał czy
chcę przenosić się już teraz, bo można zorganizować transport helikopterem, bo
oni już mieli taki przypadek. Czyli takie rzeczy się robi.
Nie prawda, że moje sprawy, jak tu ujęłaś, są ważniejsze. Po prostu chcę
wreszcie dołączyć do męża i nie stać nas na wynajmowanie dwóch domów.
No i to, jak to przeżywa 5 letni synek. Po szkole jedzie ze mną do szpitala,
widzi, że ja już nie mam tyle czasu dla niego, tęskni za tatą... Ja wiem, że mam
dziecko wymagające poświęcenia, ale mam też dziecko, które nie może czuć się
odrzucone i zaniedbane z tego powodu. Po prostu staram się wszystko pogodzić.

[super.wilczyca]

Jak moja Wiki ( 26 tc, 880 gram) leżała w szpitalu to i ja i inne mamy
chciałybyśmy mieć taki problem jak brak drugiego samochodu. Jeździłam po 4 razy
dziennie autobusem do szpitala, wracałam do domku tylko na odciągnięcie mleczka
- ale nigdy nie powiedziałam że jest mi ciężko. Zastanów się się troszeczkę, bo
przy problemach Maluszków o jakich czytamy - wydajesz mi się - przepraszam za
określenie - egoistką.

[ann_a30]

Faktycznie, nie ma sensu rozmawiać...

[tolka11]

Ale przecież po to jest forum, żeby się dzielić i tym dobrym i tym
złym. Jesteśmy,żeby się wspierać. Achilles urodził się mocno
przedwcześnie i Bogu dziękować, że tak ładnie z tego wychodzi.
Rozumiem twoje rozterki. Moje pierwsze dziecko jest donoszone, a
następne to wczesniaki i bardzo wazny jest czas poświęcony temu
starszemu w domu. Naprawdę bardzo wazny. I dobrze, że o tym myślisz,
piszesz i szukasz rozwiązania.
I cieszę się, że z małym lepiej, a lekarze normalni ludzie proponują
ci pomoc

[ann_a30]

Może ci co krytykują mają rodziny, rodziców gdzieś niedaleko, którzy czasem
wpadną, wsparcie u przyjaciół? Ja jestem sama. Mąż bardzo daleko, setki
kilometrów stąd. Przecież musi pracować. Jestem codziennie w szpitalu i widzę
babcie i dziadków przychodzących z rodzicami, ich rodziny i przyjaciół. A ja nie
mam nawet kogo przyprowadzić. I nie mam z kim porozmawiać.
A starszy synek też potrzebuje mojej obecności i uwagi. Nie chcę utracić z nim
więzi. On musi w tym uczestniczyć (choćby te godziny spędzone w szpitalu) ale
nie może się czuć przeciążony. To jeszcze małe dziecko, mimo że bardzo
samodzielny i wiele rozumie.
Próbuję pogodzić wszystkie obowiązki. I jakoś dam radę, bo na wszystko jest
sposób. Ale najgorsza jest ta samotność; to, że najbliżsi daleko; że nie ma z
kim pogadać...
OK, może to nie to forum. Może tu dzielimy się innymi problemami. Jeśli tak, to
w porządku.

[ania.silenter]

ann_a30 napisała:


> OK, może to nie to forum. Może tu dzielimy się innymi problemami. Jeśli tak, to
> w porządku.

Ja Cię rozumiem i nie boję się napisać, że było mi ciężko (nigdy nie aspirowałam
do miana Matki-Polki Męczennicy), kiedy Ola była w szpitalu i to pomimo, że
miałam ogromne wsparcie mojego męża i żadnych innych dzieci do ogarnięcia.
Współczuję Ci, że musisz się jeszcze martwić o starszego synka - to musi być
ciężkie. Forum jest właśnie po to aby się wyżalić nawet jeśli Twoje problemy
będą się innym wydawały mało istotne.
Dbaj o swoje samopoczucie psychiczne - jeśli będziesz w formie to tym
najbardziej pomożesz swojemu dziecku.
pozdrawiam i pisz co u Achilleska

[jolantusia1]

dziewczyny mają rację. Właśnie po to jest między innymi to forum, żeby się
wygadać, szukać wsparcia. Cieszy bardzo jak dziecko ładnie wychodzi na prostą,
ale w twojej sytuacji kiedy jesteś sama naprawdę ciężko podjąć decyzję, czy być
ze starszym dzieckiem, czy z młodszym, czy już transportować małego czy dać
sobie czas. A skoro tego nie wiesz to radzisz się na forum. Po to ono jest
właśnie. Rozumiem cię chociaż ja zostałam mamą wcześniaka gdy starszy syn miał
już 12 lat. Mogłam sobie pozwolić zeby siedzieć całymi dniami z małym, ale
jednocześnie biłam się z myślami co w tym czasie robi starszy. Na pewno dasz
sobie radę ze wszystkim , bo już dajesz z tego co piszesz. Może już niedługo
mały przestanie być tlenozależny a wtedy nie będzie już problemu z
przewiezieniem dziecka do nowego domu. Głowa do góry i pisz co u małego i jak
sobie ty radzisz. Pozdrawiam

[symilek]

Ja cię doskonale rozumiem (chodzi mi o twojego starszego synka)!!!!
Gdy ja musiałam dojeżdżać do maleńkiej(26 Hbd/700 g) az 150 km i
zostawiać starszą córcię z babcią (choć czasem jeździła z nami i
bawiła sie na przyszpitalnym placu) to serce mi krwawiło. Urodziłam
w kwietniu bliźniaczki , druga córcia nie przeżyła ,a moja starsza
zaczęła sie jąkać....Ma 3 lata i 8 miesięcy, więc jak każde dziecko
potrzebuje mamy.A teraz ciągamy ja po szpitalach, przychodniach, bo
nie mamy z kim zostawić, więc nie jest to łatwe, bo jej się
nudzi....pewnie, że wolałaby pobiegać z dzieciakami, no ale
cóż.....Na szczeście przeszło jej jąkanie , ale teraz strasznie
zwraca na siebie uwagę otoczenia:jest głośna,dużo mówi, ciągle chce,
abym ją przytulała itd.....A tu maleńka też mnie potrzebuje ...A co
do rodziny (moją to wszystko przerosło, choć mam ich blisko, czasami
nie wiedzą , a może nie chcą wiedzieć, z jakimi problemami nmmusimy
się borykać....((()
Długa droga przed nami mamami wcześniaczkami

Powodzenia!!!
mama Kamilki,Kingi i Aniołka Olgi

[traganek]

A czy lekarze wspominali Ci o pewnym MAŁYM problemie technicznym
jakim jest stałe uzupełnianie tlenu w butli? Wiesz ile waży taka
butla? Ja miałam jedną z najmniejszych- tlenu starczało na parę
godzin a była cholernie ciężka. Po zużyciu musiałam jechać i
uzupełniać tlen. Czy masz w pobliżu taką dyspozytornię tlenu.
Znacznie lepszy jest koncentrator tlenu ale jego się nie przenosi,
na pewno nie można zabierać na spacer.

[ann_a30]

O szczegółach posługiwania się tlenem jeszcze się dowiem. Z informacji, jakie
dostałam, czytam: 'Concentrators can be put in the car. But if you do move the
concentrator, you need to tell your oxygen company.The concentrator should be
upright on the back seat, restrained by a seat belt or in the car boot'. Dalej
piszą jak przewozić przenośne butle.
Póki co, to jednak transfuzja okazała się konieczna. Mają nadzieję, że się od
razu poprawi saturacja. Wczoraj w ogóle mu odjęli tlen, ale jak przestał sobie
radzić, nastawili na samo powietrze. W dużej mierze jest więc na powietrzu, jak
saturacja spada, nastawiają tlen na 0,01 - 0,02. Kiedy się poprawia natychmiast
redukują do samego powietrza.

[ann_a30]

I wszystko było już tak dobrze... Rosła waga, ładnie jadł z butelki, tlen nie
było potrzebny. A tu się wczoraj dowiaduję, że ma jakąś infekcję. Niewiele mi
powiedzieli, bo sami nie wiele wiedzieli. Zadzwonili w nocy ze szpitala. No więc
zaraz do niego jadę.
Starszy synek przeziębiony, ale wysłałam go mimo to do szkoły, bo przecież go ze
sobą do szpitala nie wezmę. Zresztą jak by go zobaczyli takiego kaszlącego, to
pewnie by nie wpuścili na oddział.

[ann_a30]

Achilles ma się dobrze. Waży już 2.364 kg. Już nie jest na tlenie i jak tracing
dobrze wypadnie (jak to jest po polsku?) to będziemy się szykować do domu.
Cóż, car bed dopiero zakupiony i jest w drodze z USA. Mam nadzieję, że na czas
dotrze. A wygląda tak:
www.preemie.com/Cosco-Dream-Ride-Car-Bed-and-Car-Seat--Updated-Version_p_531.html
Mam zwykły fotelik Graco, ale nie jest to dobry pomysł. Zwłaszcza jak się
przemierza duże odległości samochodem. Sama przeprowadzka zajmie mi ze 3 dni. W
szpitalu nie mają zastrzeżeń co do podróży.
Kupiłam chustę, ale jeszcze nie wypróbowałam. Wózka z przyczyn
klimatyczno-geograficznych, ale też psychologicznych, używać nie będę.
Jakoś kończy się powoli pobyt w szpitalu. Jeszce trochę pobędziemy, ale wiele
przeszliśmy. Pytanie, co przyniesie przyszłość...

[kicius_85]

Bardzo się ciesze ze z Twoim synkiem już lepiej i ze niedlugo bedzie z wami w
domku!!!!
co do tego car bed wiesz co ostatnio znalazłam na internecie chyba z firmy
chicco takie specjalne czesci które doczepia sie do gondoli od wózka zeby mozna
było ja umocowac jakk fotelik i do tego jest jeszcze taki pas zeby dziecko w tym
zapiac..zastanawiam sie czy to dobre jest

[skomroch1]

A jak z USG główki? I z oczami?
I nie martw się, masz męża, dwoje dzieci, będziesz mieszkała w górach.To
najgorsze za wami.
My np.cierpimy z powodu kiepskich finansów, ja nie pracuję bo nasz synek musi
być rehabilitowany a mój mąż dwoi się i troi a i tak ciężko. Same zajęcia z
rehabilitantką to 400 zł miesięcznie a mąż stracił dodatkowa pracę którą
miał.Ale wiem, że to tylko pewien etap, przejdzie, a synek, nasz cud jest tu z
nami.Będzie dobrze.

[ann_a30]

Skomroch - oczka w porządku, główka też.
Co do finansów - rozumiem. Naprawdę. I przykro mi to słyszeć, że ludzie muszą
płacić za leczenie dziecka. Wiem, co to problemy z mieszkaniem, pracą,
finansami... Oj, wiem...
A mieszkać będziemy na Szetlandach Czyli na końcu świata

[ann_a30]

Tak, ludzie używają gondoli zamiast fotelika. Mniejszy wydatek, a taki car bed
długo nie posłuży. Potem i tak dziecko przesiądzie się na zwykły fotelik, bo z
łóżeczka samochodowego dość szybko wyrośnie.
Jednak gondola jest duża - przecież normalnie używa się jej aż dziecko nie
zacznie siedzieć. U mnie zajęła by całe tylne siedzenie, więc odpada. A nie
posadzę już starszego synka, a z przodu nie będę go wozić, mimo iż nie ma
przeciwwskazań. Po prostu uważam to za mniej bezpieczne.
A inna rzecz - wózka nie kupuję.
Co do fotelików to widziałam że Bebe Confort jest najbardziej rozłożony do tyłu.
Aczkolwiek jest to wciąż pozycja nie dla wcześniaka. Moim zdaniem oczywiście.
No, może na podróż ze szpitala do domu, ale nie na dłuższe podróże. Zresztą, nie
zaleca się używania fotelików u dzieci urodzonych o czasie powyżej 40 min.

[ann_a30]

Waga rośnie. Już 2.506 kg. Prawdopodobnie pod koniec przyszłego tygodnia
wyjdziemy. Chcą zrobić wszystkie możliwe badania jeszcze przed wyjściem i
zaaranżować co się da w nowym miejscu zamieszkania.
A mnie czeka horror z pakowaniem, sortowaniem itp. Wszystkie graty weźmie chłop
na ciężarówkę i pojedzie, ale ile ja się tych kartonów nadźwigam... Ale nic to -
nie takie przeprowadzki przechodziłam

[niuniadr]

Bradzo ładna waga, kawał "chłopa" z Achilleska się zrobiło.Bardzo
dobre wieści, życzę WAm, żeby wszystko było dobrze i żeby mały
wyszedł ze szpitala tak jak to jest planowane A Tobie życzę duzo
siły i jak najszybszego uporania się z przeprowadzką, dasz radę,
jesteś dzielna i poradzisz sobie ze wszystkim Już niedługo w
pełni odczujesz jak to mieć znowu maleńkie dzieciątko w domu, więc
oszczędzaj siły Bo już pewnie odzwyczaiłaś się troszeczkę od
pieluszek, kąpieli itp., bo co w szpitalu to w szpitalu, a w domciu
trzeba sobie samemu radzić, ale jesteś dzielna kobietką i ze
wszystkim sobie swietnie poradzisz.Duzo zdrówka dla dzieciaczków i
jak najszybszej przeprowadzki.
Pozdrawiamy serdecznie

[kamia06]

No to rzeczywiście na koniec świata Was "wywiało". Super, ze Mały na dniach wychodzi ze szpitala. A przeprowadzka jest w pierwszej dziesiatce najbardziej stresujacych wydarzeń w życiu (chyba nawet w pierwszej piątce) nic więc dziwnego, ze sie tym stersujesz, masz prawo. Wierzę, ze ze wszystkim sobie poradzisz, cóż, nie masz wyjścia. Najważniejsze, że Achilles tak ladnie sobie poradził!
Chociaż w miarę dobra forma psychiczna Mamy tez jest ważna, trudno mowić tu o egoiźmie, a wszystkie wiemy, jak trudne to są chwile w zyciu calej rodziny. Dobrze przynajmniej, ze w szpitalu tacy pomocni sa, bo tu w Polse to często zostawiają rodziców na przyslowiową pastwę losu.
Daj znać,jak się wszystko układa.
Pozdrawiam

[ann_a30]

My już wkrótce wychodzimy! Czekamy tylko na ostatnie badania, a poza tym szpital
nie puści nas, póki nie załatwi wszystkiego w miejscu, do którego się
przeprowadzamy - lekarz pierwszego kontaktu, health visitor (coś jak
pielęgniarka odwiedzająca w domu, pośrednicząca w sprawach socjalnych,
rodzinnych, zajmująca się szczepieniami, doradzająca w wielu sprawach itp.)
Wczoraj mieliśmy kolejne badanie oczek. Wszystko w porządku, następne dopiero za
rok. Dziś natomiast badanie słuchu - też dobrze.
Poprawiło się z karmieniem - tak więc nie ma potrzeby dokarmiania, kiedy
wrócimy do domu. Mam przynajmniej taką nadzieję. Póki co nie starcza odciąganego
przeze mnie mleka. Jak jestem tam to karmię piersią, trochę przywiozę z tego, co
ściągnę w domu, ale nie wystarcza. Mam wrażenie, że laktator nie ma takiej siły
ssania jak dziecko.
No i wreszcie przyszedł car bed - chyba długo nam nie posłuży, może jakieś 2
miesiące. Teoretycznie jest on od 2.3 do 9 kg, ale nie wierzę, że można tam
zmieścić 9 kilogramowe dziecko.
Poza tym powoli się pakuję. Już trochę czuję w kręgosłupie po tym jak trochę
paczek przewaliłam... No i jeszcze parę tygodni i pożegnam Anglię... Trochę mi
żal, bo polubiłam ten kraj, krajobrazy, nawet pogodę. Ale za bardzo pokochałam
Szkocję, a zwłaszcza Szetlandy. Co prawda planowaliśmy kiedyś zamieszkać na
małej wysepce gdzie żyje ok. 30 osób, ale zimą prom i samolot jest uzależniony
od pogody, czyli w praktyce jest się zdanym na samego siebie. Niestety, nie przy
takich problemach medycznych, gdzie trzeba mieć szybki dostęp do szpitala. Tak
więc zamieszkamy na tej głównej wyspie. Jest tam szpital z oddziałem
pediatrycznym tak więc jak wszystko pójdzie dobrze nie będziemy latać do
Aberdeen, gdzie są wszyscy specjaliści. Zresztą, to tylko godzina lotu.
Oczywiście, cały czas myślę, co przyszłość przyniesie... Póki co jest dobrze.
Mogło być znacznie gorzej. Jednak jeszcze nie wszystko wiadomo jak Achilles
będzie się rozwijał, czy nie ujawnią się jakieś problemy...
No i lęk przy ewentualnej kolejnej ciąży. A chcielibyśmy w niedalekiej
przyszłości... Bo czas upływa i wreszcie może być za późno...

[tunelinda]

Miło czytać te słowa, bo każda z nas nie mogła doczekać się wyjścia Maluszka do
domu, choć niepokój o przyszłość trwa niestety dłużej niż pobyt w szpitalu.
Dowiedz się czy na miejscu jest rehabilitacja dla wcześniaczków i dobry
neurolog, bo to bardzo ważne przy tak wczesnym maleństwie.

[ola_mi]

Ann_a30 ciesze sie twoim szczesciem!!!!! Zycze Wam samych radosnych
chwil i duzo zdrowia dla Achillesa!!!! szkocja to ukochany kraj
mojego meza, on uwielbia szkockie wzgorza, przemierzał je
niejednokrotnie.

[ann_a30]

Dzięki
Tak to piękny kraj. Można zakochać się w deszczu, wietrze i zimnie, które trwa
przez cały rok
Jeszcze tylko bym chciała, by moja mama wyzdrowiała i tu przyjechała. Żeby mogła
zobaczyć drugiego wnuka...

[11anetta]

ja tez wam zycze szczescia i zdroowka ciesz sie,ze maly bedzie sie
wychowywal wsrod swiiezego powietrza i morskiej wody w polsce by
tego nie mial bo choc sa miejsca gdzie jest pieknie i powietrze ok
ale wystarczy,ze przejedzi jakis stary rupiec lub autobus to mozna
pasc ja moge wstrzymac oddech ale jak to zrobic z dzieckiem.
Wiem jak piekna jest szkocja ja sama spedzilam kilka lat w
poludn.irlandii nad samymy oceanem wiem,ze wam bedzie tam dobrze.
p.s. mozesz powiedziec jak w anglii prowadzili twoja ciaze,bo w
irlandii tragedia,jak w 2mcu dostalam plamien to powiedzieli,ze jak
mam poronic to poronie oni nic nie daja,szybko polecialam do polski
i dostalam luteine po ktorej przestalam plamic.Uff troche sie
rozpisalam.pozdr.

[ann_a30]

Ja jestem b. zadowolona z prowadzenia ciąży w Anglii. Też zaczęłam plamić,
położyli mnie na Antenatal a potem skierowali na kolposkopię. Jak jest wszystko
ok to nie robią wielu badań. Ale ja miałam skierowanie na dodatkowy scan,
którego nie doczekałam, bo urodziłam. U midwife wystarczyło poprosić o
skierowanie na jakieś badania czy dodatkowy scan. No i sam poród wspominam dobrze.

[11anetta]

wiesz ja usg tez mialam nawet 3razy pomim,ze w irlandii normalnie
pierwszy scan robia po 6mcu ale co z tego skoro nic na podtrzymanie
nie dostalam a walczylam o to.Pozatym nie chca mowic jaka plec a w
anglii?Co do porodu nie rodzilam tam ale slyszalam ze jest super
oraz pozniejsza opieka nad dziecmi nieporownywalna.pozdr.

[ann_a30]

Oczywiście, że mówią jak płeć. Oczywiście najpierw pytają się czy chcemy
wiedzieć. Myślę, że to też zależy jakie procedury ma szpital. Jednak wszyscy moi
znajomi, którzy rodzili w Anglii, mogli się dowiedzieć o płci dziecka. Jednak do
końca nie wiem czym jest to podyktowane.
Co do scanu, to pierwszy jest w 12 tc, a potem 21 tc. Wtedy też można wykonać
badania na Zespół Downa.
Ja nie wiem jak sala porodowa wygląda, bo tam nie dotarłam Ale jest podobno
dość wysoki standard. A co do opieki - tak, na wysokim poziomie. Przynajmniej tu
gdzie ja mieszkam (północna część).
No i w ramach NHS jest poród domowy i jest bardzo mile widziany. Wiem, bo się do
niego szykowałam...

Achilles wychodzi dziś do domu

[ann_a30]

No, wreszcie... Dziś jest zresztą dzień, kiedy miałby się urodzić.
Po południu go zabieramy, bo jeszcze chcą jakieś badania zrobić. Zresztą, muszę
zaraz do dentysty jechać. I dobrze że dziś, bo nie chciałabym go taki kawał
drogi ciągnąć zaraz po wyjściu ze szpitala.
Wszystko już przygotowane. Aczkolwiek trochę już żyjemy na walizkach bo
powoli muszę pakować graty.

[verka77]

WSPANIALE moj tez wyszedł w planowy dzień narodzin !! przed wami juz tylko
dobre chwile wzsytskiego dobrego!

wspaniale!

[ania.silenter]

dużo zdrowia dla Malucha!

[ann_a30]

Dzięki.
A druga dobra wiadomość, że mąż znalazł wreszcie dom do wynajęcia na
Szetlandach. To jedyne miejsce w UK, gdzie bardzo łatwo coś kupić za małe
pieniądze, a strasznie ciężko wynająć. Aczkolwiek cieszyć się zacznę, jak mąż
podpisze umowę wynajmu.
No i na początku listopada jedziemy. A póki co Achilles otrzyma kolejne
szczepienia, ustabilizujemy sobie karmienie. Dostałam co prawda dwie puszki
mieszanki, gdyby było źle, ale nie chcę korzystać. Myślę, że uda nam się. Jest
mały problem, bo Achilles przyzwyczajony jest do butelki jak mnie nie ma w
szpitalu, a poza tym laktatorem nie mogłam za wiele odciągnąć. Więc nie
starczało i był dokarmiany. Cóż, jak mi powiedziano, pierwsze dni mogą być
trudne - tzn cały czas przy piersi. No ale damy chyba radę. Nie mam najmniejszej
ochoty karmić butelką.
No więc za godzinkę odbieram starszego synka ze szkoły i jedziemy do szpitala po
Achillesa. A wieczorem ma rodzina się łączyć przez Skype'a aby go zobaczyć!

[martekj]

fajnie jak sie uklada. A co do karmienia piersia, to trzeba tylko duzo
cierpliwosci i wiary. Mojego Miloszka w szpitalu caly czas karmili z butli.
Dopiero po 2 tygodniach jak wyszlismy ze szpitala podalam mu piers i super
zassal. Na poczatku nie dawal rady sciagnac duzo, ale teraz przybiera ponad 200
g tygodniowo i niedlugo bedzie malym tluscioszkiem)) Wy tez napewno sobie
poradzicie)

Same dobre wiadomości :D

[mlagodna]

Czekamy na takie same wieści z nowego domq
Oby już teraz było Wam tylko "z górki".
Karmienie piersią to najlepsze co możesz synkowi dać. Z tą myślą przetrwasz
największe problemy laktacyjne... Kryzysy będą ale no pryszcz w porównaniu z tym
co już przeszliście

pozdrowionka

[ann_a30]

Dzisiaj mieliśmy okazję wyjść z domu, bo wczoraj wychodząc ze szpitala
zapomniałam lekarstw. Potem przeszliśmy się po parku - pierwszy spacer. Ciepło,
pogoda możliwa. Wsadziłam go w chustę. Plącze się kabel od monitora oddechu.
Nieraz spadł na ziemię - solidny, bo dalej działa.
Ale przyznać muszę, że jestem wykończona. Całą noc karmiłam, a on i tak
marudził. Może to początki takie trudne. Chciałabym, żeby się najadł i pospał
dłużej niż godzinę. Ale to chyba niemożliwe na razie...
Wsadziłam go znowu w chustę bo nic nie jestem w stanie w domu zrobić. Może nie
będzie tak wymiotował i krzyczał. Właściwie to nie wiem czy on krzyczy, bo jest
głodny czy że go brzuszek boli...Ale w chuście na nic nie narzeka!

W domu

[ann_a30]

Są problemy z karmieniem, właściwie nie wiem czy on się najada. Laktacja jest
kompletnie nieunormowana. Raz nie leci nic, innym razem leje się strumieniami.
Parę razy podałam mu po ok. 60ml. mieszanki. Staram się nie podawać za dużo,
tyle by się uspokoił. Ale jak waga będzie powoli przyrastać, to pewnie trzeba
będzie...
Już waży 2800. Wczoraj była u nas pielęgniarka ze szpitala. Nie była zachwycona
przyrostem wagi...
Martwi mnie starszy synek. Zaczął się domagać wielu rzeczy, odmawia wykonywania
poleceń. Ale to podobno normalne... Jednak mam wrażenie, że oddala się ode mnie,
że już nie mam dla niego tyle czasu...

[kamia06]

Wiadomo,że na początku,zanim się wszystko do końca ułoży i unormuje, to są pewne trudności, ale to tylko przejściowe. Z laktacją, to powiem Ci, ze ja na początku miałam cisnienie na karmienie tylko i wyłącznie piersią. Lecz okazało się po paru dniach, ze mały nie przybierał na wadze,wręcz schudł trochę. Mi się wydawało, ze to ssanie z cyca to był dla niego duży wydatek energii i to co sobie pojadł, to nie dokońca rekompensowało wysiłek włożony w ssanie. Tak więc zaczęlam dokarmiać butlą i na takim mieszanym karmieniu byliśmy juz dokońca tzn.do 14 mies.
Robilam tak,ze najpierw cycuś,a potem butla. Do 7 mies.przybierał ladnie na wadze (później już nie) i dłużej spał-ok.3-3.5godz.
Pozdrowienia, całuski dla Chłopaków

[ann_a30]

Ja też miałam plany... Poród domowy, w wodzie, karmienie wyłączne prze z rok...
I w ogóle wszystko miało być idealnie... Cóż, nie udało się. Życie napisało inny
scenariusz. Ale o karmienie walczę. Jest coraz lepiej. Przystawiam go ciągle do
piersi. On sobie troszkę possie, potem po 2 godz. znów się budzi. Mało śpię.
Odkąd Achilles jest w domu, starszy synek jeszcze nigdy nie był na czas w szkole
Ale wiem, że to długo trwać nie będzie. Starszego synka po jakimś czasie
karmiłam w zasadzie przez sen (tzn. spałam ja a on się sam obsługiwał). Nawet
jeśli to będzie karmienie mieszane, to chcę by pierś była podstawą. Póki co,
jakoś to nam idzie.
Dziś byliśmy w szpitalu na RTG łapki (słyszeliście o tym?). Po prostu robi się
zdjęci rączki, by stwierdzić ew. osteoporozę. No i pobrali mu mocz, bo widzą
jakąś infekcję. Mam nadzieję, że nie wrócimy do szpitala.