glos_ryby
11.02.06, 00:41
... jesli to wróci, jest twoje...
podjelam ważna decyzję. muszę to napisać, zeby mieć motywację, zeby w niej
wytrwać.
nie jestem silną kobietą. gdybym byla silna, umialabym zamknąć za sobą drzwi.
a ja je ciągle zostawiam uchylone, z nadzieją, ze On je otworzy. tlumacze Go
sama przed sobą, pozwalam sobie zyc w przekonaniu, ze ta sytuacja kiedyś się
zmieni. a sie nie zmieni- ja tylko patrzę, ale zdaję się nie widzieć. nie
chcę widzieć.
mówią, że jesli człowiekowi zabierze się nadzieję- zginie.
mnie wlaśnie zabija ta nadzieja. to dzięki nadziei idę dalej i przez nią nie
potrafię wyplątać się z tej sytuacji.
chcieć znaczy móc.
ja chcę, ale nie mogę. nie potrafię. mam wrazenie, ze to zabije ważną część
mnie samej.
lzy przynoszą ulgę
mi przynoszą zlość, bo On nie jest wart tych lez, nigdy nie doceni ich
wartości. Złość na to, ze mój względnie poukladany świat potrafi zburzyć jego
milczenie. jego powrót to euforia- odejscia- totalny chaos.
o ważne uczucia, ludzi, miejsca warto walczyć
tak, ale gdzie jest granica między walką a samoponiżeniem? ile można dać nie
oczekując nic w zamian? bierność mnie dobija, gesty i czyny przechodzą w
większości bez echa.
czas leczy rany
to jedyne, w co jeszcze wierzę ... znów chwycę się nadziei, że to prawda...
dziś z calą mocą trzasnę tymi drzwiami. moze sie zamkną. może zamek się
zatnie. może wypadną z zawiasów. nie wiem. na szczęście nie mam oczu z tyłu
głowy.
podziwiam te z Was, które odeszły. Te, które nie czekały na ostateczne
poniżenie i powolną śmierć tego, co kiedyś było dla Was ważne.
przepraszam, jeśli kogoś zanudziłam. musiałam to z siebie wyrzucić.