usamodzielnienie się

[chomiczek4]

w końcu mam stałą pracę i chcę od maja wynająć gdzieś pokój, na razie
mieszkam z rodzicami, ale mam 30 lat i po prostu już czas wyfrunąć. nie
wspominam, że to mieszkanie z nimi męczy mnie coraz bardziej, czuję się tak,
jakbym musiała chodzić w butach o 2 numery za małych, po prostu wyrastam z
mojej "rodzinki". decyzję o wyprowadzce podjęłam i już nic jej nie zmieni,
ale kiedyś będę musiała im o tym powiedzieć... totalnie nie wiem, jak to
zrobić, co powiedzieć... moi rodzice tego nie zrozumieją, wg nich w domu jest
SUPER i bez sensu mieszkać w tym samym mieście i wynajmować. a przecież im
nie powiem, że mam ich dosyć, że to ostatni dzwonek - jeśli tego teraz nie
zrobię, będzie mi coraz trudniej i w sumie mogłabym tak dożywotnio tu być,
zajmować się nimi i nie mieć w ogóle swojego życia. faceta nie mam, więc nie
mam powodu/ pretekstu, by wprowadzić się do niego...
napiszcie może, jak Wy sobie poradziłyście, co powiedzieć?

[qw994]

Nie bardzo rozumiem, w czym problem. Po prostu informujesz, że się
wyprowadzasz, w tym wieku to chyba normalne.

[trypel]

Masz 30 lat i pytasz sie co powiedziec rodzicom? Może faktycznie za wczesnie na
wyprowadzke...

[wielo-kropek]

Jaki ma byc cel tej twojej wyprowadzki? Jesli robisz to tylko dlatego zeby
wyniesc sie z domu rodzinnego i siedziec pozniej samej w 4 scianach u
kogos, to ja raczej sensu tu nie widze.

[samoosiek]

ja wyprowadziłam sie z domu praktycznie z dnia na dzien. Mówiłam wcześniej rodzicom że sie
wyprowadzam ale nie rozgrzebywałam z nim tego tematu. Wprawdzie byli zaskoczeni jak oznajmiłam
że "jutro sie wyprowadzam" i próbowali dyskutować i wmawiać że bez sensu i że nie musze tego robić i
że przecież jestem jeszcze "ich małą dziewczynką" (mam 25 lat:).
Mieszkam w tym samym mieście. Już od ponad roku wynajmuje mieszkanie i jest super. Robie co chce,
wracam kiedy i o której chce, nikt nie przeprowadza wywiadu i nie wypytuje czemu wróciłam o tej
godzinie. Pracuje i sama sie utrzymuje, nie wzięłam od rodziców ani grosza odkąd sie wyprowadziłam.
Wiem że boli ich to że już nie mieszkam z nim, a szczególnie mame. Ale jak jeszcze mieszkałam z nimi
to nie mogłam sie z nią dogadać i było coraz gorzej. Ona uważała że skoro mieszkam z nimi to musze
sie stosować do ich reguł. Wyprowadziłam sie, mama stara sie cały czas powiedzmy "mnie kontrolować"
ale sie nie daje. Nie pozwalam aby w sprawach, w których zbędne jest jej zdanie, narzucała je, owszem
szanuje jej poglądy ale mam swoje i żyje wg swoich zasad.
Masz 30 lat, a czujesz sie jak na sznurku. Tu nie ma co sie zastanawiać, trzeba sie usamodzielnić i żyć
tak jak chcesz
Powodzenia..oni wkrótce docenią to, że jetses niezależna

[hypatia69]

Lepiej późno niż wcale... Masz 30 i nie wiesz, co powiedzieć... Nieźle...

[wielo-kropek]

Ona pewnie wie co ma powiedziec, ale liczy na to ze tu jej ktos cos lepszego
zaoferuje. Ktos zablysnie mysla.

[qw994]

Ja w tym wypadku mogę błysnąć jedynie złotym zębem ;)

[wielo-kropek]

Ja myslale ze ty masz je wciaz wszystkie swoje. Co, maz niedobry ci je
powybijal?

[qw994]

Nie, po prostu lubię złoto. Oprócz zęba mam też kolczyki do ramion i wielki
złoty łańcuch. Wiśniewski ściągnął ode mnie ten pomysł ze złotym orłem.

[trypel]

jeden kolczyk - ale wielki fakt

[wielo-kropek]

qw994 napisał:

> Nie, po prostu lubię złoto. Oprócz zęba mam też kolczyki do ramion i wielki
> złoty łańcuch.
O, to jestes wartosciowa dziewczyna, troche bardziej drogocenna. Ty sie
chociaz nie obrazaj ze ja tak pisze. Lubie zartowac.

[qw994]

Nie obrażam się :)
PS. To, co było wczoraj, było wczoraj, a dzisiaj jest dzisiaj :)

[wielo-kropek]

Mnie chodzi o moje dzisiejsze pisanie do ciebie. Napisalem tak, jakoby w
zlocie byla twoja glowna wartosc, stad wlasnie zaznaczylem ze zartuje. A
wczoraj moj post byl skierowany nie do wszystkich kobiet,i byc moze nawet
ciebie nie dotyczy. Dotyczyl raczej kobiet ktore daja dla rozrywki. Chcialem
jedynie dowiedziec sie o roznicach w dawaniu, nic wiecej. No, ale teraz wiem
ze to marzenie scietej glowy. Zawielka tajemnica.

[trypel]

Chomiczek jeśli Ci to w czymś pomoże to powiem ze nie znam faceta który po
poznaniu 30 latki mieszkajacej z własnej woli z rodzicami nie spieprzałby jak
głupi... to wróży nieszczęscie

[telka_es]

oj czas najwyższy wyfruwaj jak szybko sie da...... ;p

awszystko się poźniej samo ułoży - mnie napoczątku denerwowało pamiętanie o
takich banalnych rzeczach jak masło itp. 3 razy dziennie latałam do sklepu ale
wszystkiego się idzie nauczyć..

[telka_es]

po prostu powiedz że się wyprowadzasz , bo przyszedl ten czas ;p

[lei76]

Dla niektórych rodziców zawsze jest za wcześnie ;)
Jeśli takich masz, nie ma znaczenia co powiesz ;)

Ale wyprowadź się... koniecznie!

[qw994]

Chomiczek, ten wątek to podpucha, co? :)

[magnusg]

raczej chyba nie.

[bcde]

Wielo-kropek ma rację. Jeśli się wyprowadzać, to własnego mieszkania, aby czuć
się swobodnie. Wynajmując tylko "pokój" nie będziesz miała swobody. Chyba, że
źle Cię rozumiem i "pokój" oznacza kawalerkę, czy inny samodzielny lokal.
Wtedy - jak najbardziej. Przy okazji, kobieta z własnym lokum jest dużo
atrakcyjniejsza dla mężczyzn.

[wielo-kropek]

Ja nie mialem glownie wlasnego lokum na mysli, choc to co napisalas ma
wiadomo sens, ale tu sprawa kasy gra role i nie wiadomo czy ona ma srodki na
to. Poprostu nie widze zbytnio sensu mieszkac praktycznie po sasiedzku, placic
komus. Jednoczesnie tez jak zauwazylas, majac pewne ograniczenia jako lokator.
Nie znam blizej sprawy. Nie sadze zeby jej ojciec wyganial np. jej chlopakow
czy kolegow z domu. A jesli zaden nie chcial do niej przyjsc to powinna
raczej sie zastanowic dlaczego. Jesli tak, to wydaje mi sie ze i do
wynajmowanego mieszkania tez zaden nie przyjdzie, no chyba zeby ja zaliczyc.
Do wlasnosciowego pewnie by sie jakis znalazl, ale wtedy istnieje wielkie
prawdopodobienstwo ze przyjdzie glownie po to by jej na karku siedziec.

[chomiczek4]

to nie żadna podpucha, niestety...
chcę wynając pokój w mieszkaniu, gdzie też inni ludzie wynajmują - nie
wytrzymałabym dłużej sama. kasy nie mam za wiele, ale jakoś dam radę.
wiem, że to późno na wyprowadzkę, ale jak wcześniej pracowałam po parę miesięcy
to nie było sensu - bo jak praca się kończyła, to wracałabym do nich z powrotem
i tak w kółko. miałam już parę falstartów z wyprowadzeniem się i teraz chcę to
zrobić raz a dobrze. nie wyobrażam sobie też, że mogłabym gdzieś wynajmować
pokój, nie mając pracy iciągnąć kasę z rodziców - to żadne usamodzielnienie
się!!! a z pracą było tak jak było - niestety bez pleców nie ma szans na coś
stałego i normalnego...
w każdym razie dzięki tym, którzy coś sensownego napisali :)

[frutinka]

Jejku, czasem jesteście okropni!!! A co dziewczyna miała zrobić nie mając pracy
i kasy? Jak się wyprowadzić?
Ale rzeczywiście chomiczku, czas najwyższy. Bo to duuuuzo zmienia jak się
samemu mieszka.
A nie brałaś pod uwagę, żeby wziąć kredyt na własne mieszkanie? Nawet jeśli Ty
jeszcze nie masz zdolności kredytowej, to Twoi rodzice mogliby go wziąć, a Ty
mogłabyś spłacać raty. To by wyszło mniej więcej tyle, ile byś zapłaciła
wynajmującemu, ale przynajmniej płaciłayś dla siebie. A i wówczas pokój
mogłabyś wynajć jakiejś studentce czy studentowi (jeszcze lepiej;-)) i byłoby
Ci łatwiej z kasą. Porozmawiaj z rodzicami.

[qw994]

> Jejku, czasem jesteście okropni!!! A co dziewczyna miała zrobić nie mając
pracy
> i kasy? Jak się wyprowadzić?

Nie chodzi o to, tylko o to, że pyta, co ma powiedzieć rodzicom.

Powoli i delikatnie im wytlumacz.

[magnusg]

Czesc chomiczku.
Ja mialem inna sytuacje niz ty i wyprowadzka nie byla wiekszym problemem.W
wieku 21 lat opuscilem dom rodzinny i ani przez sekunde nie zalowalem.Mialem
zawsze bardzo dobry kontakt z rodzicami, tak ze nie to bylo powodem
wyprowadzki, ale tak naprawde dorosle zycie mozna zaczac dopiero mieszkajac w
dystansie do rodzicow.U mnie bylo latwiej, bo jestem facetem, a o chlopaka
rodzice zawsze chyba troche sie mniej martwia niz o corke.Po zatym wiedzieli,
ze nie jestem jakims swirem, ktory na drugi dzien po wyprowadzce zacznie chlac
i cpac na maxa, bo jak zerwany z linewki kundel zachlysnie sie wolnoscia.
To co mam z twoja sytuacja wspolnego, to fakt, ze przez pierwsze 7 miesiacy
wynajmowalem mieszkanie z dwoma innymi osobami.To byl blad.Odwieczny stres i
klotnie.Moze trafisz lepiej, ale tak naprawde chyba zawsze wspolne mieszkanie z
obcymi stwarza duzy potencjal konfliktow.Ci ktorzy mieszkali w akademikach n.p.
napewno wiele by mogli o tym powiedziec:)
Ja na twoim miejscu bym poprostu porozmawial najpierw z jednym rodzicem.Moze
lepiej z tata, bo mezczyzna chyba latwiej zrozumie to dazenie do
samodzielnosci.No ale to zalezy do ktorego z nich masz lepszy kontakt.Powiedz,
ze juz od dawna narasta w tobie to zyczenie, zeby sie samemu sprawdzic w zyciu,
zeby sprobowac stanac na wlasne nogi.Ze rozmawiasz z kolezankami, ktore tez
zaryzykowaly samodzielnosci i sobie chwala, bo dalo im to n.p. wieksze poczucie
pewnosci siebie.
Jak masz mlodsze rodzenstwo, ktore mieszka z wami, to mozesz zawsze pocieszyc
rodzicow wizja, ze w koncu brat/siostra jeszcze u nich zostana.
Ale sprobowac musisz, bo jak zaczniesz to w sobie dusic w obawie o reakcje
rodzicow, to tylko przerodzi sie to w jakies negatywne odczucia do nich.
Powodzenia.trzymam kciuki.

[seth.destructor]

Rodzine sie chwali, gdy mieszka w oddali.

Powiedz, ze chcesz sie hajtnac z facetem, ktory ma szostke dzieci i chcecie sie
wszyscy sprowadzic do rodzicow. Sami znajda ci mieszkanie:^)

[wielo-kropek]

Lepiej zabrzmi ktory chce miec szostke dzieci. Albo, ktoremu chce urodzic
szostke dzieci.

[rlena]

Odpowiedz jest tylko jedna i bardzo oczywista - jestes dorosla i czas zyc
niezaleznie. Jesli oni tego nie rozumieja to trudno.
Wyprowadz sie,bo juz naprawde czas. Na poczatku (okolo pol roku - nie odwiedzaj
ich zbyt czesto, choc moze cie to kusic. (nie za czesto = raz w miesiacu).

[albania1]

Moja droga, decyzję podjęłaś słuszną. Rodzice mogą uważać co chcą, mieć swoje
zdanie i krytykować Twoje postępowania. Mają do tego prawo jak każdy. To nie
powód, żeby się na nich obrażać czy uważać, że Cię nie kochają.
Ty nie musisz ich zdania brać pod uwagę a tym bardziej uważać je za wiążące.
Jesteś od bardzo dawna dorosła, spokojnie mogłabyś już mieć dzieci w wieku
szkolnym. Jeżeli sama nie jesteś w stanie "przekonać" się, że masz prawo do
samodzielnego życia to może skorzystaj z jakiejś terapii. Zyczę Ci wiele
radości z dalszego życia i śmiało ruszaj do boju o własne życie.