obsesja gwałtu ...

[olja.b]

Nie wiem jak powiedzieć o tym co mam w głowie...
Chyba odkąd zaczęłam dojrzewać mam taką obsesję, że ktoś mnie
napadnie i zgwałci ... czasami ten lęk mijał, a czasami powracał na
przestrzeni lat. Nigdy nic takiego mi się nie przydarzyło, nigdy
nawet nie było blisko. Czasem mam nawet takie wizje, że idę ulicą
i ... Ale czesem mam wrażenie, że temat przemocy seksualnej wobec
kobiet jakoś mnie fascynuje :(
Skąd to się bierze?!

Pozdrawiam

[nome-ol-vides]

mnie się wydaje, że to jest jakiś sposób wyrażania Twoich emocji, jakiś innych
lęków, jakiś sygnał, że nie potrafisz się komunikować ze sobą

ja mam masę różnych lęków, i żaden nie jest związany z realną sytuacją
zagrożenia... tych realnych się nie boję :(

[meps2]

Pytanie - ile masz lat? Jeśli jesteś dorosła, to może warto
skorzystać z pomocy psychologa. Jeśli masz konkretnych rodziców, to
może warto z nimi pogadać. No a poza tym, to zadbać - w umiarkowany
sposób - o swoje bezpieczeństo! Może zapisz się na jakiś kurs
samoobrony, no i... nie kusić losu poprzez jakieś szalone imprezy
zakrapiane mocno alkoholem, dyskoteki, itp. A poza tym - optymizmu i
więcej pewności siebie!

[nome-ol-vides]

tak, optymizm jest bardzo ważny w tej sytuacji, optymizm to podstawa... no i ten
kurs to też jest dobry pomysł, jakby nie było jakiegoś w okolicy, to może
chociaż korespondencyjny

[olja.b]

4 lata ćwiczyłam karate, potem 2 judo ... to chyba rzeczywiście ma
więcej wspólnego z poczuciem bezpieczeństwa ...

[nome-ol-vides]

bardzo długo ćwiczyłaś, zastanawia mnie czy ćwiczyłaś z kobietami czy z mężczyznami

choć to może nie mieć nic do rzeczy

ja mam na przykład jakieś dziwne reakcje, często boję się kobiet, naprawdę
panicznie, chociaż moimi oprawcami byli mężczyźni... i zdaję sobie sprawę, jak
mogą być niebezpieczni, potrafię rozpoznać facetów skłonnych do przemocy
właściwie na pierwszy rzut oka, po zamienieniu kilku słów na przykład na forum i
to dziwne, ale się ich nie boję...

[olja.b]

W takich sportach nie ma znaczenia z kim ćwiczysz, wręcz lepiej
jeśli ćwiczysz z facetem, bo możesz się wtedy lepiej przygotować do
realnej sytuacji. Tak a propos, lubię mężczyzn, bez nich świat byłby
trochę nudny. Tylko te myśli ... wczoraj np. zrezygnowałam z
przejścia małego ciemnego odcinka w środku miasta, bo znów miałam
jakąś chorą wizję. Czasami mam nawet takie sny ... to męczące, no i
nie wiem czym spowodowane :(

[pawel.drozdziak]

Witam,

Okreslenie przez internet, jaka jest przyczyna pojawiania sie Pani
obaw nie jest mozliwe. Jest prawdopodobne, ze jest to element
zaburzenia obsesyjno kompulsywnego. Informacje o tym zaburzeniu
znajdzie Pani na przyklad tutaj:
pl.wikipedia.org/wiki/Zaburzenia_obsesyjno-kompulsywne
Moze tez byc tak, ze odtwarza sie Pani jakies zapomniane realne
przezycie urazowe. Moze tez byc tak, ze we wlasnym zyciu doswiadcza
Pani czegos niedobrego, ale uwage kieruje Pani na obawy mniej
realne, bo to jest latwiejsze. Mozliwe jest tez wiele innych opcji.
Niemniej sa to tylko domysly i fantazje, a nie ocena czy diagnoza.
Jesli te obawy o ktorych Pani pisze sa dokuczliwe i dezorganizuja
Pani zycie, byc moze warto skonsultowac sie z psychologiem.

[nome-ol-vides]

olja.b napisała:

wczoraj np. zrezygnowałam z
> przejścia małego ciemnego odcinka w środku miasta, bo znów miałam
> jakąś chorą wizję.


Wiesz, ja myślę, że postąpiłaś całkiem rozsądnie. Jeśli obawiałaś się iść
tamtędy, to słusznie zrobiłaś omijając to miejsce. Nie masz obowiązku chodzić po
wszystkich miejscach wzbudzających w Tobie strach, bardzo rozsądnie jest je omijać.

Ja mam trochę odwrotny problem, to znaczy ja nie zauważam niebezpieczeństwa.
Rodzina i znajomi zwracają mi uwagę, że ja wystawiam się na niebezpieczeństwo, a
mnie się wydaje, że ja postępuję rozsądnie. Bardzo staram się, żeby zauważać,
kiedy moje zachowanie naraża mnie na zagrożenie, ale jest mi bardzo trudno to
ocenić, ja po prostu nie widzę zagrożenia. To trochę jak kalectwo.

Rozumiem, że strach cię męczy, ale z drugiej strony, to przecież pomaga, to jest
dobrze, że potrafisz dostrzec zagrożenie.

[nome-ol-vides]

Pomyślałam sobie o czymś jeszcze, ja kiedyś jak byłam mała, to byłam przekonana,
że każde dziecko(cytuję moją mamusię):"musi sobie rozbić głowę". Było tak
dlatego, że moje starsze rodzeństwo rozbilo sobie głowy, moja matka powtarzała
to ciągle, a ja byłam mała i wierzyłam w to święcie.

No i w końcu stało się, w wieku pięciu lat goniąc się z siostrą po kuchni u
babci, wylądowałam ze starym ozdobnym kluczem od kredensu w głowie, wszyscy
wpadli w histerię, usiłowali mnie ratować, no cyrk na całego, a ja sobie
siedziałam absolutnie szczęśliwa, bo wreszcie miałam to za sobą i już nie
musiałam się bać.

Nie twierdzę, w żadnym razie, że wytłumaczenie twojego lęku musi być takie same,
ale w jakimś stopniu może właśnie jest. Straszenie dziewcząt gwałtem jest bardzo
popularnym zajęciem. Każda mądra osoba, która "ostrzega dziewczęta przed
gwałtem" jest głęboko przekonana, że robi dobrze.

I chyba miarę sukcesu takich działań jest głębokość lęku ofiary takich zabiegów.

[dark_man_x]

Myślę, że obie skrajności są niebezpiecznie. Ciągłe wyczekiwanie
niebezpieczeństwa musi być bardzo stresująca i, jak sądzę, może prowadzić do
pewnych problemów psychicznych. Natomiast lekceważenie zagrożenia jest po prostu
niebezpieczne. Miałem kiedyś taką sytuację, że wracałem grupie ok. 10 pijanych
i nieco agresywnych osób w nocy przez odludnione alejki parkowe, a tu nagle
jakaś parka sobie idzie. Ludzie, trzeba mieć trochę rozumu!