miłość czy seks?

[Gość: FACET]

Tak, już widzę oburzenie wielu ...

Ja jednak po parunastu latach żywota dorosłego coraz mniej wierzę w miłość.
Jeden powie nie starałem się, nie zaufałem drugiemu człowiekowi; inny źle
wybrałem partnerkę ...

A mi się coraz bardziej wydaje, że wmawia się nam zbyt wysokie oczekiwania. I
potem latami tkwimy, dusimy się, kłócimy, dzieci patrzą...

Chętnie pogadam z kimś o podobnych doświadczeniach.

Pozdro



Moralizatorom dziękuję za uwagę i wdzięczny będę za oznaczanie swoich postów.

[Gość: asia]

chcialabym tylko powiedziec,ze milosc istnieje, tylko czasem jestesmy zbyt
zajeci wlasnymi sprawami, ze jej nie dostrzegamy.
Pytasz milosc czy seks,
hmm
ja sobie dawno temu zalozylam: najpierw sie zakocham. Trwam w tym postanowieniu
do dzis i ciagle szukam...
pozdrawiam
A.

[Gość: EdWar]

Gość portalu: asia napisał(a):
> ja sobie dawno temu zalozylam: najpierw sie zakocham. Trwam w tym postanowieniu
> do dzis i ciagle szukam...

No właśnie.
Najpierw się zakochałem i cierpliwe czekałem nie chcąc być nachalnym.
Nastolactwo szybko mija, kończy się studia idzie do pracy, rodzi się dziecko...
Zaczynasz częściej być zmęczony, nie wszystkie zamierzenia udaje się osiągnąć,
lub później...
Mój mały kłopot polega chyba na tym, że zbyt długo tłumiłem potrzeby seksualne

I teraz coraz bardziej skłaniam się ku opcji najpierw seks, a potem ew. miłość.
Tylko, że teraz to już nie rozumiałbym jako fascynacji, zauroczenia, a tak było u
mnie i widzę, że w dużym stopniu religijne wychowanie mało na mnie taki wpływ.

A teraz wali się bo seks. Może jednak lepiej dogadywałoby się z kimś kogo
człowiek pożąda namiętnie?

Pozdro

[gepe]

Gość portalu: FACET napisał(a):

> Tak, już widzę oburzenie wielu ...
>
> Ja jednak po parunastu latach żywota dorosłego coraz
mniej wierzę w miłość.
> Jeden powie nie starałem się, nie zaufałem drugiemu
człowiekowi; inny źle
> wybrałem partnerkę ...
>
> A mi się coraz bardziej wydaje, że wmawia się nam zbyt
wysokie oczekiwania. I
> potem latami tkwimy, dusimy się, kłócimy, dzieci
patrzą...
>
> Chętnie pogadam z kimś o podobnych doświadczeniach.
>
> Pozdro
>
>
>
> Moralizatorom dziękuję za uwagę i wdzięczny będę za
oznaczanie swoich postów.

Rozwiń trochę temat, wtedy pogadamy.
Pozdrawiam - gepe

[Gość: paula]

Gość portalu: FACET napisał(a):

> Tak, już widzę oburzenie wielu ...

Nie powaliły mnie twoje słowa ponieważ ...... zgadzam się.

> Ja jednak po parunastu latach żywota dorosłego coraz mniej wierzę w miłość.
> Jeden powie nie starałem się, nie zaufałem drugiemu człowiekowi; inny źle
> wybrałem partnerkę ...

Staramy się, wierzymy że istnieje, tylko my jakoś nie potrafimy jej odnaleźć. I
nie powinniśmy szukać - jej nie ma - jest zauroczenie, fascynacja, szacunek,
przyjaźń, świetny sex ale ..... i szukamy po paru latach kogoś innego.

> A mi się coraz bardziej wydaje, że wmawia się nam zbyt wysokie oczekiwania. I
> potem latami tkwimy, dusimy się, kłócimy, dzieci patrzą...

"dzieci powinny mieć obojga rodziców" tylko należałoby dodać kochających się. Ich
już nie ma.

> Chętnie pogadam z kimś o podobnych doświadczeniach.

Odczucia podobne choć może po innych doświadczeniach.
Może, niektórzy z nas nie potrafią po prostu kochać...

[Gość: Maria]

Wierzę w miłość. Nie w miłość jako słowo którym
określa się zbiór różnych uczuć, czynów, ale w Miłość
jako wartość samą w sobie taką jak Szczerość czy
Prawda. Ta wiara pomaga mi żyć bo jestem romantyczna.
Doswiadczenia w związku partnerskim: bolesne, mnustwo
wątpliwości. Rozważałam nawet możliwość spędzenia
życia samotnie. Seks uświęcony przez miłość (lub
przynajmniej z osobą w której się jest zakochanym,
zafascynowanym) jest najcudowniejszą sprawą na
swiecie, ale sam w sobie też jest świetny dlatego
uważam że nie należy z niego rezygnować. Nie łatwo
się zakochuję, dlatego w moim przypadku najpierw był
seks, a dopiero po dłuższym czasie zaangażowanie.

[Gość: Maria]

Wierzę w miłość. Nie w miłość jako słowo którym
określa się zbiór różnych uczuć, czynów, ale w Miłość
jako wartość samą w sobie taką jak Szczerość czy
Prawda. Ta wiara pomaga mi żyć bo jestem romantyczna.
Doswiadczenia w związku partnerskim: bolesne, mnustwo
wątpliwości. Rozważałam nawet możliwość spędzenia
życia samotnie. Seks uświęcony przez miłość (lub
przynajmniej z osobą w której się jest zakochanym,
zafascynowanym) jest najcudowniejszą sprawą na
swiecie, ale sam w sobie też jest świetny dlatego
uważam że nie należy z niego rezygnować. Nie łatwo
się zakochuję, dlatego w moim przypadku najpierw był
seks, a dopiero po dłuższym czasie zaangażowanie.

[Gość: Joanna]

Drogi Facecie - jesli chcesz z kims porozmawiac, to oto
jestem: ja, przede wszystkim czlowiek,a dopiero na
drugim miejscu kobieta, itd...
Nie bede moralizowac, oceniac cie, doszukiwac sie
jakichs twoich bledow, bo sama mam klopot i juz sie
nasluchalam moralizatorow i innych, ktorzy wszystko
wiedza najlepiej - ja wiem tyle samo co ty i niech tak
zostanie dla naszego dobra i przyjaznego tonu rozmowy.
Problem o ktorym piszesz nie jest latwy, bo co to w
koncu jest milosc, a co to jest seks??? Ludzie plci
obojga (zwlaszcza bardzo mlodzi) nieustannie na sto
sposobow mieszaja te uczucia i nie jest prawda, ze
kobieta nie umie oddzielic seksu od milosci a mezczyzna
potrafi - wszyscy umiemy, ale nie kazdy chce.
Dam ci przyklad - dziewczyna ktora widzi atrakcyjnego
mlodzienca interpretuje swoje szybsze uderzenia serca
i podwyzszony poziom adrenaliny jako 'milosc od
pierwszego wejrzenia'...Podobnie chlopak ktoremu na jej
widok 'stanelo' (wybacz wyrazenie) tez chce wierzyc,
ze ja kocha... No to juz mamy calych nas, ludzi
wierzacych w zakochanie od pierwszego wejrzenia, ktorym
sie jawne objawy pozadania i gotowosci do stosunku
z miloscia pomieszaly...
I to co w tych wszystkich telenowelach, pismach dla
kobiet pokazuja jako milosc to tylko dzwiek dzwonkow
w uszach i klapki na oczach wywolane gwaltownym
naplywem hormonow...
Wiec jesli to ma byc milosc to ja nigdy wiecej nie chce
czegos takiego przezyc!
Nie jestem takze zwolenniczka beznamietnego, szybkiego
i bylejakiego seksu z kim popadnie i gdzie popadnie
bo w ten sposob nawet zwierzeta nie postepuja i tu
chyba znowu nastapila pomylka polegajaca na pomieszaniu
seksu z wlasna potrzeba pobicia rekordu w sprincie.
Za czym wobec tego sie opowiadam? Za odrzuceniem
bzdurnej wizji milosci i za odszmaceniem pozadania...
Po prostu chcialabym zeby ludzie przestali dokonywac
gwaltu na wlasnej naturze.
Nie ma nic zlego w porzadaniu, a w jakiejs
pseudomilosci i zakochaniu zawsze tkwi pulapka.
Nasze ciala, nasza seksualnosc sa tak samo dobra droga
do uduchowienia jak kazda inna - pod warunkiem, ze
chcemy sie uduchowic przez seks...
Przyklad - a prosze bardzo, startuj wyobraznio...
Skoro jestes facetem wyobraz sobie kobiete - nie wazne
czy ja kochasz, czy nie - ona ci sie podoba i na razie
o tym mowimy. Ta kobieta chodzi wlasnie naga po domu
(brzegu morza/zielonej trawie...), moze jest nieco
troche owinieta jakas przeswitujaca tkanina...
Patrzysz na nia i czujesz zachwyt nad jej cielesnoscia,
czujesz pozadanie. Podchodzisz blizej patrzac jej w
oczy i wiesz, ze ona czuje to samo. Dotykasz jej cialo,
czujesz pod palcami szybkie uderzenia jej serca,
czujesz subtelny zapach perfum, wiesz, ze ona tez ma
ochote... I teraz od ciebie zalezy czy ja przelecisz
w piec minut i pojdziesz do nastepnej czy tez pozwolisz
sobie na odrobine uduchowienia, wznioslosci, artyzmu...
A teraz wyobraz sobie, ze ta kobieta ktora tak cie
podnieca jest do tego twoja bratnia dusza - o wielu
sprawach mozesz z nia porozmawiac, macie wspolne
zainteresowania, wiesz, ze mozesz na nia liczyc - ona
nie wypapla kolezankom twoich tajemnic, nie roztrwoni
twoich pieniedzy, przed nia nie musisz udawac kogos
kim nie jestes... Po prostu potraficie byc
przyjaciolmi.
I znowu twoj wybor - czy wybierzesz ja na swoja
partnerke pomimo ze wlasciwie nie zamroczylo cie zadne
zakochanie ( w koncu wobec przyjaciol plci przeciwnej
rzadko glupiejemy z milosci nawet jesli w glebi serca
mamy na nich ochote) czy tez polecisz szukac zakochania
i ksiezniczki z bajki...
A po co ja tyle tu napisalam - po to zeby bic sie
w piersi. Gdy bylam na studiach mialam paru kumpli
ktorzy nawet dzialali mi na sfere seksualna... Tyle,
ze mnie sie wydawalo, ze skoro w zadnym nie jestem
zakochana, a poza tym dopatrywalam sie (falszywej
zreszta jak mysle )rownosci przyjaciel=brat to zaden
z nich nie nadaje sie do ... No wlasnie - teraz sama
nie rozumiem do czego niby mieli sie nie nadawac...
Final jest taki - zakochalam sie w facecie, ktory nie
byl moim kumplem, rozsadek poszedl w las przy calym
tym zacmieniu miloscia, sluchalam kazdego jego slowa
jak zahipnotyzowana, wierzylam we wszystko, staralam
sie jak moglam, obudzilam sie z reka w nocniku a kazdy
jeszcze mowi, ze to ja jestem temu winna...
I nie byloby problemu gdyby nie to, ze zanim klapki
z oczu opadly to wyszlam za niego za maz...

FACET do Joanny

[Gość: FACET]

Joanno,
tak, sporo jest racji w tym co piszesz.
5 minut i następna także mi nie pasuje.
Jest to przyjemniejsze niż sam na sam, ale pozostaje jakiś niesmak.
Niemniej jednak odbieram Twe słowa jako potwierdzenie moich przeczuć, że nasza
kultura robi nam kuku wmawiając, że miłość przede wszystkim miłość.
A tymczasem kłopot jaki ja odczuwam, to samotność. Kiedy coś nie gra, kiedy
sprawy idą gorzej niż chcieliśmy to zostaję sam żeby naprawić, żeby znów było
dobrze.
Zahaczamy więc natychmiast o zagadnie czy możliwa jest przyjaźń między
mężczyzną i kobietą.
I teraz wydaje mi się, że to właśnie chodzi o połączenie przyjaźni z fascynacją
erotyczną.
Żeby można było polegać na partnerze i wiedzieć, że nie jest się samemu w
ciężkich chwilach.
Pozdrawiam serdecznie.
Facet

[Gość: Joanna]

Dobrze wiem, co czujesz - mnie tez dolega samotnosc
i to samotnosc tragiczna, bo niby mam meza...
Czasami mam wrazenie, ze caly nasz swiat zbudowany jest
na klamstwie, albo przynajmniej nafalszywym wyobrazeniu
o wielu sprawach. I jak tu nie zglupiec???

[Gość: Lui]

i teraz tego zalujesz?

[Gość: KRA]

Naprawdę urządzało by cię to, gdybś wiedziała że nie
jesteś wymarzoną kobietą swojego faceta, że twoja
uroda nie bardzo jest w jego guście, że właściwie
inne kobiety bardziej mu się podobają, ale rozważył
to rozsądnie i wybrał ciebie, bo jesteś fajna, miła,
może z tobą pogadać, no i jesteś aktywna w łóżku?.
Po prostu jesteś jego przyjaciółką i seks wam też
wychodzi. Nie jesteś w stanie wzbudzić w nim żadnych
emocji, bo do przyjaciół podchodzimy z dystansem.

Ja sądzę że mogę mieć dziesięciu przyjaciół i również
dziesięciu kochanków, ale serce mam tylko jedno, i
oddam je jednemu człowiekowi, który będzie dla mnie
kimś absolutnie wyjątkowym.

[Gość: Joanna]

A jak poznasz tego jednego, jedynego czlowieka???
Czy tu nie ma kolejnej pulapki? Czy ktos znow nam nie
wmowil, ze moze istniec jakas 'druga polowa'.

[Gość: KRA]

Joanno - przede wszystkim chciałam ci powiedzieć że w
większości się z tobą zgadzam, twoje wypowiedzi
wydają mi się wyjątkowo przemyślane, też mam
wrażenie że wszystko opiera się na kłamstwie, a nawet
jestem o tym przekonana, mam nawet podobne
doświadczenia. Zaślepiona miłością do faceta robiłam
rzeczy których nie powinnam byłam robić. Nagle
poczułam się oszukana kiedy zrozumiałam że on wybrał
mnie właśnie kierując się rozsądkiem, bo mógł na mnie
polegać itd. dla mnie zrezygnował ze swojej wyśnionej
królewny, czyż nie powinnam być szczęśliwa z tego
powodu, dlaczego nie jestem?
To prawda że ciągle coś sie nam wmawia, jedyna rada
to myśleć samodzielnie, i mieć odwagę ponośić
konsekwencje swoich wyborów, ostatecznie tak czy
inaczej może nie uda nam się ominąć pułapek, i pod
koniec życia uświadomimy sobbie że popełniliśmy błąd.
Osobiście jestem zdania że rozumem, logiką i
rozsądkiem nie da się wszystkiego ogarnąć i uczucia
są niezbędne do pełnego odbioru rzeczywistośći.
pozdrawiam.

[Gość: Joanna]

Oczywiscie, tylko ze ja staram sie udowodnic, ze to co
dzisiaj nazywamy miloscia nic z ta miloscia nie ma
wspolnego - przeczytaj sobie odpowiedz Faceta na moj
post. Do szczescia ( przynajmniej mnie) wystarczylby
partnerski, przyjacielski uklad z mezczyzna plus
odrobina fascynacji erotycznej, a ta ostatnia niewiele
ma wspolnego np. z kolorem wlosow czy ze wzrostem.
Pozadamy tych naszych ksiazat i ksiezniczek o pieknych
rysach twarzy i wspanialych cialach a pozniej okazuje
sie, ze w zyciu, w lozku, na wycieczce i na rybach te
osoby do nas nie pasuja!!!
Ja nie mowie, zeby zwiazki miedzy kobieta a mezczyzna
traktowac na zimno!!! Ja tylko sugeruje, ze zamiast
snic o wielkiej milosci lepiej rozejrzec sie wsrod
wlasnych przyjaciol plci przeciwnej i poszukac kogos
kto w naszych oczach nie wyglada jak paskuda... no
i sprobowac dostrzec w nim nieco wiecej piekna niz
zauwazamy na codzien...
Wlasnie przypomnialo mi sie cos co czytalam kilka lat
temu - nie pamietam cytatu, ale z grubsza chodzilo
w tym o to, ze piekno nie jest cecha obiektu na ktory
patrzymy, lecz cecha naszego umyslu...
A my jak bydleta uparte piekno, milosc, dobro
przypisujemy ladnej buzi a nie samym sobie - po prostu
wierzymy w to, ze ktos jest piekny, ze go kochamy
bo tak nas rozsadza potrzeba uczucia, ze lecac na
skroty znajdujemy pierwszy lepszy wizualnie atrakcyjny
obiekt i wprawiamy cala maszynka w ruch - zakochanie,
zaslepienie, bicie serca, rozczarowanie...
To co piszesz o mezczyznie, ktory zwiazal sie z toba
z czystego wyrachowania rzucajac dla ciebie krolewne,
to nie jest to o co mi chodzi, do czego bym kogokolwiek
namawiala- nie doradzam tu emocjonalnego chlodu i
czystej logiki. Czy nigdy w zyciu nie mialas kolegow
ktorzy by ci sie podobali i ktorych lubilas???
Czy jest wyrachowaniem zwiazanie sie z kims kogo
darzymy szczera sympatia i przywiazaniem a do tego
jeszcze ta osoba jest dla nas atrakcyjna fizycznie
mimo, ze moze nie najatrakcyjniejsza na swiecie???
Dawniej nikt sie o milosc nie pytal: piekarz wydawal
corke za syna mlynarza i bylo dobrze - zycie obojga
od ich urodzenia krecilo sie wokol maki, chleba
i buleczek i mogli jako malzenstwo do woli rozwijac
sie 'zawodowo'- byli dla siebie przyjaciolmi,
partnerami w interesach, takie malzentwa byly bardziej
zgodne i trwale, mialy normalne zycie seksualne,
rodzily sie z takich zwiazkow dzieci...
A my tylko czekamy na wielkie zakochanie

[Gość: KRA]

Co dziś nazywamy miłością? Instykt łączy dwoje ludzi,
prawem doboru naturalnego, przeżywają cały ten zawrót
głowy który ci tak dopiekł(i mnie też), mogą być
przez krótki czas szczęśliwi totalnie zespoleni, mały
wypad do nieba. Ale to nie TA miłość. Miłość to
związek psychiczny dwojga świadomych siebie,
odrębnych istot, świadomie rozwijany i pielęgnowany.
Skąd wiesz że byłabyś szczęśliwa w małżeństwie z
którymś ze swoich kolegów ze studiów. Wspólne życie
to nie kumplostwo, też mogłabyś się rozczarować. Może
tam dobrze gdzie nas nie ma. Dla mnie idealny związek
to taki gdzie jest i przyjaźń (a jakże by bez tego),
i fascynacja erotyczna, i jeszcze to COŚ co czyni z
naszego przyjaciela jedynego w swoim rodzaju,i dla
NAS jest on własnie najatrakcyjniejszy na swiecie, bo
przecież piękno to stan umysłu, osoba którą kochamy
wydaje nam się najpięknijsza.
W małżeństwie rodziców, znajomych krewnych zawsze
panował przerażający brak miłości, same rozwody,
wrogość, klotnie, obcos. Dlaczego? Chyba dlatego że
miłość jest okropnym, pełnym grozy przeżyciem.
Kochając jesteśmy zupełnie bezradni wystawieni na
najgorsze ciosy i zranienia, bardzo wrażliwi a
jednocześnie bez obrony, gdy jesteśmy kochani ktoś
składa w nasze ręce swoje życie i serce, a my mamy
nad nim PELNA wLadzę, co wymaga od nas ogromnej
odpowiedzialnośći.Tak naprawdę nikt nie ma na to
ochoty, wiec każdy się szybko wycofuje, w obawie
przed zranieniem sam atakuje itd.

[Gość: Joanna]

Jestem pewna, ze z ktoryms z dawnych kolegow bylabym
szczesliwsza niz z obecnym mezem, bo w gruncie rzeczy
wiecej mnie z nimi laczylo i w wielu dziedzinach dobrze
sie rozumielismy- z nimi chodzilam do kina, maz mnie
nigdy nie zabral, oni pomagali mi w klopotach,
rozmawiali ze mna - maz tylko wzrusza ramionami.
Przyklady mozna mnozyc. A wszystko przez niewlasciwy
wybor i cale to zakochanie - gdybym znala prawdziwa
twarz mojego meza nigdy bym za niego nie wyszla...
Naprawde to byla pomylka i jestem tego swiadoma, ze
czesciowo sama pozwolilam jej sie wydarzyc.
Inny temat - to COS o czym piszesz wlasnie znalazlam...
w sobie samej i nie musze sie tego doszukiwac w jakims
facecie. To COS to moj wlasny wybor, decyzja a nie
zakochanie czy przeznaczenie... Nie ma czegos takiego.
Natomiast to co piszesz o bezbronnosci osoby kochajacej
i wladzy osoby kochanej jakos nie miesci sie w moim
standardzie przyjazni, partnerstwa czy jakichkolwiek
glebszych uczuc - strasznie sie poczulam przytloczona
taka wizja...

[Gość: kra]

Gdybyś kochała męża, było by dla ciebie bolesne że cię odtrąca, raniło by cię,
gdy wzrusza ramionami na twoje problemy. Gdybyś była przekonana że on cię
kocha,może zastanowiłabyś się zanim napisałabyś że zostaniesz z nim do momentu
gdy znajdziesz sobie lepszego. Tylko tyle miałam na myśli pisząc o bezbronności
i władzy. Mnie się to z partnerstwem nie kłóci.

do KRA

[Gość: FACET]

Gość portalu: kra napisał(a):
> Gdybyś kochała męża, było by dla ciebie bolesne że cię odtrąca, raniło by cię,
> gdy wzrusza ramionami na twoje problemy

A czy bierzesz pod uwagę możliwość, że po jakimś czasie (latach) właśnie taka
postawa się wypala. Człowiek próbując przez kilka lat doprowadzić do ładu swoje
życie w pewnym momencie ma dosyć. Przestaje wierzyć, że coś może jeszcze być
fajne w dotychczasowym układzie?

Pozdro

[Gość: kra]

Ależ biorę, chocby z tej przyczyny że przez lata
obserwowałam jak moi rodzice walczą ze sobą, wprost
mówią sobie że sie nienawidzą. Ciagle sa razem, mogli
by juz być dziadkami, gdybym ja nie wyszla z tego
lekko okaleczona emocjonalnie. Przez długie lata
obiecywałam sobie że ja NIGDY nie wyjdę za mąż bo to
nie ma sensu. Teraz jestem zwiazana z mezczyzna
mieszkamy z soba od3 lat i ... bardzo go kocham. Jak
długo to jeszcze potrwa i czy sie wypali nie wiem.
Jestem ostrożna w snuciu planow, nie chce aby mi
cokolwiek obiecywał. Nie wiem dlaczego to taka trudna
sztuka - życie we dwoje. Może to kwestia złego
dobrania się, niezgodności charakterów. Moi rodzice
musieli się pobrać, mieli "wpadke".(byli bardzo
młodzi). może sztuka miłości wiąże sie ze sztuką
samego życia. Wygórowane ambicje, nieodporność na
stres, brak kontroli nad własnymi i cudzymi emocjami,
wieczna gonitwa, brak czasu na życie duchowe - to
wszystko może uprzykrzyc samo życie, a razem z nim
również miłość.
Wiele razy miałam wszystkiego dość, spakować walizkę
i odejść. Albo z całą bezwzględnością usiłowałam
zabić w sobie uczucie miłości, z powodu (może
wymyślonych) urazów, lęku przed zdradą lub
opuszczeniem. Ale nie mogę się powstrzymać przed
okazywaniem życzliwości, czułości, choćby dlatego że
sama momentalnie więdnę w złej atmosferze, i staram
się ja za wszelką cenę polepszyć, mój towarzysz życia
dzielnie mi pomaga.Jak długo??????

Życze powodzenia i trafnych decyzji.

[Gość: FACET]

Właśnie. Ja jestem po ślubie 9 lat + 4 lata "chodzenia".
Niestety myślę sobie ciągle, że będąc zakochany nie dopuszczałem do siebie
wielu sygnałów, które teraz widzę. Zawsze można powiedzieć widziały gały co
brały, ale jednak wtedy nie widziały.
Bo jak długo można wytrzymywać z człowiekiem, który ciągle twierdzi, że nie
jestem taki jak trzeba. Ciągle chce mnie poprawiać. Rozglądam się na około i
widzę normalnych ludzi, to dlaczego ja mam być doskonały?
Ja nie wyznaczam jej jaka ma być. Chcę tylko by mi dała spokój, ale jej
umiejętności wikłania mnie przerastają.
W końcu mówię, "i co z tego, że Twoim zdaniem tak właśnie jest. Co z tego, że
wynajdujesz coraz więcej coraz lepszym argumentów skoro z każdym zdaniem moje
uczucia się buntują i mówią mi dość. Nie chcę nic więcej słyszeć, chcę by było
cicho.
Pozdro

[Gość: Joanna]

W pelni podzielam zdanie Faceta - znam ten bol i
dlatego rozumiem go bez slow ( i trzymam jego strone
w tej dyskusji).

[Gość: A]

Facecie , skad znasz moje zycie? Zwiazek - poczatkowo udany- pozniej wzajemne
pretensje i wrogość.Na szczęscie u nas nie ma dzieci które podobno cementuja
zwiazek.Żyjemy obok siebie jak para obcych ludzi - łacza nas rachunki,samochód
i nazwisko.I ślub koscielny. Każde z nas kogos ma,ale żadne nie umie podjąc
decyzji o rozstaniu .Bo Kosciół ,bo rodzina.
To horror.

[Gość: xxx]

stwierdzam ze preferujesz sex pozamalzenski,to bardzo nieladnie
z twojej strony.

[Gość: KRA]

Współczuję. Lepiej zdobądzcie się na rozstanie, bo to
marnotrastwo w końcu jedynego życia, a poza tym życie
w obłudzie niszczy charakter.
pozdrawiam.

[Gość: rico]

Wiesz dlaczego to horror? Sami jestescie sobie winni. Małżeństwo jest jak
firma - jeśli się nie rozwija to musi upaść. Nie wystarczy powiedzieć przed
ołtarzem "tak", zmienić nazwisko i kupić samochód. Spoczeliście na laurach i na
tym koniec przyszła nuda do związku i klapa. Formą zastępczą stał się kochanek
od święta. Zresztą przy takim Twoim podejściu to on też się z pewnością znudzi.

[Gość: A]

Gość portalu: rico napisał(a):

> Wiesz dlaczego to horror? Sami jestescie sobie winni. Małżeństwo jest jak
> firma - jeśli się nie rozwija to musi upaść. Nie wystarczy powiedzieć przed
> ołtarzem "tak", zmienić nazwisko i kupić samochód. Spoczeliście na laurach i na
>
> tym koniec przyszła nuda do związku i klapa. Formą zastępczą stał się kochanek
> od święta. Zresztą przy takim Twoim podejściu to on też się z pewnością znudzi.


Przy moim podejściu? A co jest w nim nieprawidłowego? Że nagle okazało sie że mój
mąż jest obcym człowiekiem? Że to co deklarował przxed słubem i krótko po było ni
nie warta teorią? Że uważa mnie za idiotkę a mojestudia i pracę za niic nie warte?
A kochanek? Tu nie chodzi o sex , bardziej o czułość i oparcie.

[Gość: rico]

W takim razie masz męża, który kompletnie cię nie docenia. To błąd z jego
strony. Może nawet nie wie co traci przez swą ignorancję. Dziwne tylko,że tak
szybko mu sie wszystko odmieniło. Czarno widze waszą przyszłość...

[Gość: A]

Gość portalu: rico napisał(a):

> W takim razie masz męża, który kompletnie cię nie docenia. To błąd z jego
> strony. Może nawet nie wie co traci przez swą ignorancję. Dziwne tylko,że tak
> szybko mu sie wszystko odmieniło. Czarno widze waszą przyszłość...

Cieszę się, że rozumiesz. Przyznam Ci sie że tak pomalutku staram się nauczyc
samodzielności.A muszę być silna , bo mój mąz powiedział ze nie da mi odejść ,że
nie poradze sobie w życiu bez niego.Na mój argument że przecież ma kogoś
odpowiedział że ma też żonę .

[Gość: KRA]

Czy zdrada nie jest wystarczającym powodem do rozwodu(prawnie)?

[Gość: Joanna]

Ja cie dobrze rozumiem, bo moj maz przed slubem duzo
naobiecywal, naklamal... A ja w to wierzylam ( nie
pochodzimy z tego samego miasta i nie moglam tego
zweryfikowac) i bardzo mi sie podobala wizja wspolnego
zycia... Obawiam sie jednak ze zakochalam sie w tych
wizjach o ktorych on opowiadal i ze przeslonily mi one
prawdziwego czlowieka, ktory sie nimi zaslanial. Po
slubie na jaw wyszla jedna, druga i kolejna prawda...
Potem byly klotnie, awantury, proby jakiegos ratowania
i naprawiania malzenstwa... Ale to nie zmienia faktu,
ze ja tez poslubilam zupelnie obcego czlowieka, ktorego
prawdziwej twarzy nie znalam. A wszystko przez to
glupie zakochanie - gdybym wybrala ktoregos z kumpli
ze studiow moze nie spotkaloby mnie rozczarowanie
-znalam ich wady i zalety, niektorych bardzo lubilam,
atrakcyjni byli nie mniej niz inni faceci - slowem
niczego im nie brakowalo i znalam dobrze ich prawdziwe
oblicza... Ale czlowiek jak ma dobrze to chce lepiej
-pojawil sie ktos spoza kregu moich znajomych, kilka
lat starszy, udajacy osobe zaradna, o ustabilizowanej
sytuacji materialnej, mezczyzne troskliwego...
I juz w naiwnej kobiecej glowce pojawia sie zakochanie,
pomieszanie, poplatanie, marzenia, wizje, nadzieje...
A pozniej maz okazuje sie nieporadnym malym chlopcem
ktory szuka zony zeby go niosla przez zycie, duzo chce
brac nic nie dajac w zamian... On jest centrum wlasnego
swiata, on i wizje jego wlasnej doskonalosci - chyba
tez sie w tych wizjach zakochal jak ja kilka lat temu.
Z czystym sumieniem moge powiedziec ze wyszlam za maz
z milosci, tylko niestety jej nigdy naprawde nie bylo
i nigdy nie dostalam jej od meza...

do A i Joanny

[Gość: FACET]

Drogie Panie,
abstrachując od podobieństwa naszej sytuacji - jesteśmy w związkach, w których
dusimy się - zastanawiam się na ile gdybyśmy bliżej poznali swoje sytuacje to
nie okazałoby się, że wszyscy, i to zarówno my jak i nasi partnerzy/partnerki,
nie mówilibyśmy tego samego?
Niektóre wypowiedzi brzmiały mi jakby je moja żona wypowiadała.

Bo jest jeszcze jedna kwestia, którą sobie uświadomiłem to pytanie na ile
partner/parnerka ponosi odpowiedzialność za sytuację wybranego sobie towarzysza
życia. Za to jak mu/jej się układa, czy ma pracę, czy ją lubi, czy odnosi
sukcesy ...

W moim przypadku tak się składa, że czego się nie chwycę i nie zacznę to robić
to idzie mi to dobrze.
Moja żona tymczasem od życie oczekuje niepowodzeń, choć ma takie osiągnięcia
jak mało kto, nic to jednmak nie daje, jest zarażona pesymizmem.

Nie chcę za bardzo o szczegółach pisać. Nie bardzo czuję, że to właściwe
miejsce.

Ale ciągle męczy mnie co dalej. Jak to rozwiązać?

Bo tego to jednak jestem pewien, będąc zakochany przypuszczałem, że miłość jest
najważniejsz, cała reszta się da załatwić, a tu fascynacja minęła i wady wzięły
górę. Teraz sądzę, że lepiej poszukać sobie bliskiej duszy o podobnym jak mój
podejściu do życia, upodobaniach ... Niestety zbyt dużo nas różniło i z czasem
różnice narosły.

Zresztą ja też nie jestem święty.

Pozdrawiam

[Gość: Joanna]

No to dobrnelismy do sedna sprawy - jak to rozwiazac?
Wiesz, ze sama nie wiem...
To co piszesz zywcem przypomina mi moja sytuacje
- ja mam jakies szanse na zyciowe sukcesy, maz-maruda,
czego sie nie dotknie, to sie sypie- czlowiek wiecznie
bez zycia, bez energii, ktory zanim cokolwiek zacznie
z gory wie, ze to sie nie uda...
Watpie abysmy mogli zmienic naszych partnerow - skoro
im samym na tym nie zalezy.
Ja ostatnio zaczelam sie zastanawiac nad rozwodem
i ulozeniem sobie zycia powtornie. Sa tylko dwa klopoty
- po pierwsze: maz nie chce sie rozwiesc po dobroci,
- po drugie: aktualnie nie znam nikogo stanu wolnego
kto moglby wchodzic w gre jako kandydat na zyciowego
partnera.
No to najwyrazniej jeszcze troche sie naciesze urokami
malzenstwa...

do Jaonny

[Gość: FACET]

Tylko, że ja nachętniej to bym się rozwiódł i wcale nie mam ochoty na żaden inny
związek. Chciałbym być sam. Chcę odpocząć bo czuję się jak najbardziej zmęczony
człowiek na ziemi. Położyć się spać i obudzić za kilka lat.

Moja żona wyjeżdżała w ostatnim pół roku dwa razy za granicę na miesiąc. Następny
wyjazd ma za parę tygodni. I tęsknię do tego jak pojedzie. Mam więc doświadczenie
bycia sam z dzieckiem, o ile mi wtedy lepiej. Dużo lepiej się wtedy dogadujemy i
na więcej mamy czas niż kiedy jesteśmy we troje.

Tak naprawdę jednak to chciałbym zostać z dzieckiem. Bo to co wywołuje we mnie
paraliż decyzyjny to jest właśnie córeczka. Teraz ma 4,5 roku i to przed nią
przede wszystkim jest mi wstyd, że ma taką atmosferę w domu.

Co jest jednak lepsze, rozwód i polepszenie atmosfery w domu, czy wzajemne
zadręczanie się przez lata. Wolę by ona (szczególnie dlatego, że jest
dziewczynką) kiedyś rozeszła się z kimś jeśli źle wybierze niż męczyła, bo tak
wypada, bo co powie rodzina.

Jestem więc decyzyjnie coraz bliżej rozwodu / separacji tylko tak to chcę
urządzić, żeby być jak najbliżej córeczki. Słyszałem o pomyśle dwie kawalerki
obok siebie. Bo chciałbym ją codziennie widywać, tak jak teraz.

pozdrawiam.

[Gość: wladek]

Gość portalu: Joanna napisał(a):

> No to dobrnelismy do sedna sprawy - jak to rozwiazac?
> Wiesz, ze sama nie wiem...
> To co piszesz zywcem przypomina mi moja sytuacje
> - ja mam jakies szanse na zyciowe sukcesy, maz-maruda,
> czego sie nie dotknie, to sie sypie- czlowiek wiecznie
> bez zycia, bez energii, ktory zanim cokolwiek zacznie
> z gory wie, ze to sie nie uda...
> Watpie abysmy mogli zmienic naszych partnerow - skoro
> im samym na tym nie zalezy.
> Ja ostatnio zaczelam sie zastanawiac nad rozwodem
> i ulozeniem sobie zycia powtornie. Sa tylko dwa klopoty
> - po pierwsze: maz nie chce sie rozwiesc po dobroci,
> - po drugie: aktualnie nie znam nikogo stanu wolnego
> kto moglby wchodzic w gre jako kandydat na zyciowego
> partnera.
> No to najwyrazniej jeszcze troche sie naciesze urokami
> malzenstwa...

Witam!

Jestem 5 dni przed rozwodem. I jezeli mozna dorzuce pary swoich mysli.
Wydaje mi sie, ze takie cos jak 'idealny/idealna' partnerka/partner nie
istniejej. Chodzo tu oto aby ta wrazliwosc partnera istniala przez cale
malzenstwo a nie tylko przez te pare pierwszych lat.
Wiem ze na poczatku malzenstwa jest szansa aby zbudowac "to zrozumienie - most
komunikacji". Ta szanse wlasnie daje nam 'milosc'. Jezeli ta szanse nie zlapiemy
to po paru latach malzenstwa jest coraz trudniej, bo partnerzy zaczynaja tylko
widziec w sobie wady, a takie podejscie do tej spawy tylko gwarantuje
niezadowolenie/rozwod. Klucz do szczesliwego zycia to jest 'komunikacja' na
wszystkich poziomach, including sex. Partnera nie mozna 'zmienic' z partnerem
mozna tylko sie rozmawiac, i przez ta dyskusje i zrozumienie sytulacji on/ona w
koncu powina sama zrozumiec jak postepowac/co zmienic aby bylo dobrze.

Pozdrowienia.

[Gość: Joanna]

Swieta prawda - najwazniejsza jest komunikacja!!!
No widzisz, tylko jesli ja drugiej osobie cos usilnie
od kilku lat staram sie zakomunikowac i nie odnosi to
zadnego rezultatu to ja juz nawet nie mam sily dociekac
'co, jak i dlaczego', nie mam sily dluzej gadac, meczyc
siebie i kogos takimi monologami, ktore nie prowadza
do nikad.
Wcale nie chodzi o szukanie partnera idealnego, tylko
o to, zeby cisza nie byla jedyna odpowiedzia na moje
pragnienia i potrzeby.

[Gość: wladek]

Czesc!

Rozumiem. Trudno mi cos innego powiedziec bo kazda sytulacja jest troche
inna/mysle ze twoj partner nie zdaje sobie sprawy jakie to jest wazne dla
ciebie. Faceci czsami spia i cza ich przebudzic.
Pozdrowienia.

[Gość: Joanna]

W jaki sposob on moze nie zdawac sobie sprawy z tego
co jest dla mnie wazne, jesli o moich potrzebach mowie
wprost i bez zadnego skrepowania? Temat naszego
wspolnego zycia przewalkowalam z nim juz ze sto razy
i on po prostu zaprzecza istnieniu problemow, a w
najlepszym przypadku minimalizuje ich wartosc prawie
do zera?
Nie widze tu mozliwosci dogadania sie czy przebudzenia
kogokolwiek. No chyba, ze maz zamierza obudzic sie na
rozprawie rozwodowej (to sie podobno zdarza), ale
wtedy to jest juz chyba za pozno...

[gepe]

Czy ktos z Was jest z Poznania? Jeśli tak, proszę, odwiedźcie poradnię rodzinną przy
parafii na ul. Fredry i poszukajcie tam Jacka Pulikowskiego. Cudów nie obiecuję, ale
solidną pomoc na pewno. Tylko, że to zadanie dla bardzo silnych osób.
Dobrych wyborów życzę - gepe