rodzice szukają mi męża

[fajnaret]

Czy sie martwisz? Pewnie znajda Ci ksiecia z bajki! A tacy sa
dzisiaj w cenie

[misiak_spasiony]

Mnie swego czasu bliższo-dalsza rodzina poszukiwała żony. Ponieważ
moi rodzice zmarli i zostałem sam, wykoncypowali że, nie mogę
samotnie żyć i do całkowitego szczęścia potrzebna mi jest żona.
Tylko nie przewidzieli że choć jestem sam - nie jestem samotny. W
przypływie chorej dobroci i pomocy zorganizowali "spotkanie
rodzinne", aby mnie poznać z "ich wybranką" dla mnie. Istotnym
kryterium dla Nich było, ze ma długie włosy i jest głęboko wierząca.
Nawet nie pamietam jak wyglądała...
Efektem było walnięcie drzwiami i całkowite zaprzestanie kontaktu ze
swatającą na siłę rodzinką.
Ułożyłem sobie życie tak jak sam chciałem, bez niczyjej pomocy.
I nie załuję.

Pozdrawiam - nie daj sie zgnębić w imię idei staropanieństwa.

[sorl2]

Rzeczywiście istotny jest poziom rozróżnienia pomiędzy tym czy ktoś
jest sam czy samotny?
Czy to strażak Sam, czy to jakieś wojsko ze Stanów Zjednoczonych
Ameryki Północnej, czy inny oszust szukający emocjonalnego
rozchwiania dla potwierdzenia swoich indywidualnych racji i
przekonań:)

[solaris1982]

Jestem rok od Ciebie starsza i również nie jestem w związku, mieszkam sama i mi z tym dobrze :). Ba, nie mam nawet na koncie żadnego poważnego związku.

Na moje szczęście nikt mi nie truje, że mam koniecznie brać ślub - ewentualnie w rodzinie czasem polecą jakieś dziwne żarciki.
Gdyby jednak moja sytuacja wyglądała pod tym względem tak, jak u Ciebie, pierwsze, co bym robiła to szukała roboty, a potem mieszkania albo chociażby pokoju, gdyż na dłuższą metę tak się nie da ujechać. Zdrowie psychiczne najważniejsze, a ponadto kwestia samodzielności.

Bo wiesz... Niektórzy być może brutalnie, ale słusznie wskazali, że punkt o nie byciu niczyją utrzymanką przy pozostawaniu na utrzymaniu rodziców brzmi cokolwiek... dziwnie. Co prawda również należę do osób, które w czasie studiów mieszkały w domu rodzinnym, tym niemniej w pewnym momencie taka sytuacja staje się niekomfortowa.

Również studiowałam w miejscu zamieszkania i również przez długi czas miotałam się: studia podyplomowe? staż zagraniczny? wynajem? Mieszkanie z rodzicami zaczęło mi uwierać i nie wiedziałam, jak się za to zabrać. A trzeba było się zabrać za to w sposób prosty :) Cóż, popełniłam parę błędów, też długo dojrzewałam i gdybym miała się cofnąć do mojej 18-stki, podjęłabym inne decyzje - przede wszystkim o studiowaniu w innym mieście.

Konkluzja tych moich wywodów jest krótka - jak rodzice zobaczą, że radzisz sobie dobrze sama, to jest duża szansa, że przestaną Ci truć o mężu. Nie mówiąc już o tym, że gdy - życiowo i mentalnie, w sensie poczucia własnej wartości - staniesz mocno na swych własnych nogach, szanse na sensownego człowieka wzrosną. :)

[bigsnooka]

Brawo! - dobra odpowiedz!

[bgoralska1972]

Współczuje. Ja swojego meża poznałam w wieku 30 lat. Jednin poznaja swoją miłośc
w wieku nastu lat inni 30 a jeszcze inni w wieku 50 (bywa i tak). Rozumiem, że
ludzie maja rózne podejście do małzeństwa.Znam ludzi którzy poluja tylko na
bogatych partnerów. Jesli są szczesli to ok, ale uwazam ze nie ma nic gorszego
wychodzenie za mąż tylko po to aby wyjść, bez przekonania. Powiem tak ja w twoim
wieku już mieszkałam samodzielnie i to byla jedna z najlepszych decyzji w moim
życiu- usamodzielnienie się.

[sorl2]

"znam ludzi którzy pragną tylko bogatych parterów"
Chciałbym podyskutować na temat słowa BOGATY. Czy też inaczej mówiąc
zamożny. W Polskich warunkach transformacji ustrojowej przejścia od gospodarki komunistycznej do tzw wolnorynkowej, za poziom zamożności
jest uważany już status człowieka, który ma do dyspozycji samodzielne
mieszkanie i samochód. Jest zabezpieczony materialnie i może zająć
się szukaniem partnera-współmałżonka.
Były nawet takie opinie, że np człowiek mieszkający w fajnym domu w
Londynie jest uważany za równie zamożnego jak Polak, który mieszka w
bloku- standardowe osiedle z tzw wielkiej płyty. Skąd te dysproporcje
w postrzeganiu docelowych warunków życia ludzi na świecie?
Potem ktoś wpadł na pomysł, że zostawmy te bloki, które są obskurne
dla "zamożnych mieszkańców Europy zachodniej" i szukajmy ludzi,
którzy mieszkają w domach jednorodzinnych obojętnie jakich żeby mieć
statu porównawczy poziomu życia mieszkańców świata.

[pawel2571]

Jestem o rok starszy od Ciebie, i powiem Ci, że najlepsze co mogło mi się
przydarzyć w ostatnich kilku latach życia, było wyprowadzenie się od rodziców. W
przeciwieństwie do tego, jak było na studiach (mieszkałem z rodzicami - jestem z
Wrocławia i nie chciałem studiować gdzie indziej), mam teraz z nimi świetne
układy, choć mieszkamy niedaleko od siebie, nikt nie mówi mi o której mam być w
domu, co mam robić, jak żyć itd. Polecam Ci to nawet kosztem takim, że będzie
Cię stać na mniej. Najważniejsze zdrowie psychiczne, jak tu ktoś już napisał. A
póki co rodzice Cię utrzymują i musisz słuchać tego co mówią z pokorą. Wyprowadź
się i będziesz miała spokój i dobre samopoczucie. A mąż się sam znajdzie, jak
nie będziesz szukać.

[pistacja-1]

Nie reaguj.Jak będziesz się wdawać w dyskusje to tylko utwierdzi ich to w
przekonaniu że coś z Tobą jednak nie tak.Moja matka dogryzała mi cały okres
kiedy byłam sama.Ciągle słyszałam tylko uwagi w stylu, a co humorek zły i
dlatego nikt Cię nie chce.Albo nie dziwne że ciągle sama jesteś skoro ....
itd.itd.Ciągle to słyszałam.Zamknęła się dopiero jak znalazłam faceta.

Kto Ci da kredyt ?!

[hanciaa]

Kto Ci da kredyt ?!

[karolajna83g]

A Tobie?

[amuga]

karolajna83g napisała:

> A Tobie?

Dobra odpowiedz!
Posiadanie meza wcale nie jest zawsze poomocne w dostaniu kredytu.
Znam mnostwo przypadkow ze dziewczyny same osiagnely wiecej anizeli
z mezami. Czesto tacy to tylko obciazenie dla kieszeni.

Sredni wiek wychodzenia za maz

[zubbr]

W Kanadzie sredni wiek kobiety wychodzacej za maz po raz pierwszy wynosi 29 lat
, mezczyzny 31 i nikt nie rwie wlosow z glowy ze juz starzy .

No to ja gratuluję rodziców...

[dellarte]

Kobietko, weź się w garść i sama decyduj o sobie.
kartki.blox.pl/html

[quasi.modo]

Rodzica tak maja - boja się, ze będziesz samotna. Twoja mama w twoim wieku
pewnie prowadziła już dzieci do przedszkola i martwi się, że ty nie zdążysz tego
zaznać. Nie sądzę, żeby chcieli się ciebie pozbyć, wydając cie za mąż.
Zwłaszcza, jeśli twój tata pracuje za granicą, mamie mogłoby takie rozstanie
ciężko przyjść.
Z twojego postu wnioskuje, że nie wykluczasz związku w ogóle, ale denerwuje cię,
że ktoś ci na siłę szuka pary. Czy mam racje?
Jeśli tak, to proponuję się zastanowić, czego oczekujesz od facetów, bo z jednej
strony piszesz, że nie chcesz być niczyją utrzymanką, a z drugiej, że facet,
który nie płaci za kino to debil.

[karolajna83g]

Masz rację! O byciu utrzymanką pisałam wyżej.

[dorsai]

Jeśli z angielskim OK, to polecam Australię.
Serio, serio...póki jeszcze kryzys nie przybrał rozmiarów apokaliptycznych.
Wyjechać i będzie koniec. A zobaczysz, jak będą tedy Ciebie w rodzinie
honorować! Emigrant w Polsce zawsze jest KIMŚ...

[bigsnooka]

My ex took my Volvo, never had a VW, currently driving a Beemer X3 --
- send pic!

[wilhelm4]

> - nigdy nie chciałabym usłyszeć,ze lecę na faceta bo ma
> BMW/WV/Volvo/dom z ogrodem/złotą kurę na łańcuchu

> Nie chce spotkać kolejnego debila, który karze mi płaci za kino.

???? Nie kapuje (no ale jestem tylko facetem).

[sorl2]

Z jednej strony chcemy stworzyć warunki życia dla rodziny i tak jakoś
wychodzi żeby współmałżonkowie mieli wspólne mieszkanie/dom i jeden
samochód do dyspozycji wystarczy dla rodziny (dwoje dorosłych ludzi i
potomstwo w bliższym lub dalszym czasie).
Z drugiej strony uważamy, że jeśli potencjalny kandydat/kandydatka ma
już przyznane to zabezpieczenie materialne (najbardziej pracochłonne
i czasochłonne)to jakoś tak nie wypada, żeby jako główny aspekt
wspólnego bycia razem podkreślać zamożność kandydata (tzw lecenie na kasę).
A przynajmniej mnie osobiście brakuje odpowiednich warunków
materialnych co do tego, żeby interesować się partnerem seksualnym/
życiowym.

nie chcę być utrzymanką??

[0golone_jajka]

> nie chcę być niczyja utrzymanką
...
> Nie chce spotkać kolejnego debila, który karze mi płaci za kino.

Te dwa zdania mi jakoś dziwnie nie pasują. I pomijam błąd ortograficzny..

[dziewczynka_do_bicia]

Wiesz - bez urazy - ale w wieku 25 lat to troche patologia mieszkac z rodzicami
:) (nie pisze o sytuacji kiedy naprawde ma sie jaka bardzo trudna sytuacje
fioansowa lub tez wyjatkowo dobre relacje z rodzicami i mieszka sie z nimi z
pelna premedytacja :))
Naprawde lepiej wynajac mieszkanie - i mieszkac na swoim . Mozna zamieszkac ze
wspolokatorem - wtedy koszty tansze. Cokolwiek.
Ja wyprowadzilam sie od rodzicow w wieku 20 lat (a marzylam o tym juz mniej
wiecej jak mialam lat 16) Rodzicow mam fajnych ale nie wyobrazam sobie mieszkac
z nimi:)

[maugorzata2008]

To absurdalne co piszą niektórzy w tym wątku. Fakt, że rodzice pozwalają ci
mieszkać w swoim domu nie płacąc rachunków nie oznacza, że cię kupili i teraz
jesteś ich bezwzględną własnością. Układ, który macie jest bardzo rozsądny, to
oczywiste, że lepiej żebyś wydawała pieniądze na studia, skoro ich stać na
utrzymanie całego domu. No chyba, że mieliście umowę: pokoik na poddaszu w
zamian za prawo własności do osoby zamieszkującej.
Na żadne spotkania się po prostu nie zgadzaj. Nie mają prawa ci mówić z kim
chodzić do kina, a w dniu kiedy zaprasza się kandydata na obiad ja nabrałabym
ochoty na pizzę. Może jeszcze zażądają, żebyś po trzeciej randce poszła z nim do
łóżka? To jest pójście na otwarty konflikt, ale musisz im po prostu postawić
granice. Inni (rodzice też) będą cię szanować tylko jeśli ty będziesz szanować
siebie.
Wygląda na to, że marzenie o córce w białej sukni ozdobionej własnoręcznie
wykonanym haftem krzyżykowym zawładnęło nimi do tego stopnia, że zapomnieli, że
mogą zmarnować ci życie. Bądź stanowcza, bo inaczej naprawdę będą wierzyć, że w
głębi duszy ty chcesz żeby znaleźli ci męża.

Jeśli zaczepiają cię na weselach pytaniem

[naprawdetrzezwy]

"To teraz chyba kolej na ciebie?"

odpowiadaj im identycznie, ale na pogrzebach.


To działa...

[sabinac-0]

Kiedys pracowalam jako wiejski lekarz, tam byl zwyczj ze jak dziewczyna miala
15-16 lat rozpoczynalo sie "polowanie na meza". Najpierw podsuwano "jelonka" i
zaczynaly sie zaloty: jelonek- "dziubkuuu, k..., dziubkuuu", panna-
"hihihihihiiiii", potem dumna mamusia przyprowadzala uszczesliwiona panne do
lekarza bo wlasnie panna sie spodziewa, jelonek zostal zlapany i szykuja wesele.
Po kilku latach usidlony jelonek topil smutki w kieliszku wraz z innymi
jelonkami a panna miala juz kilkoro dzieci, zmarszczki, podkrazone oczy, siniaki
i byla uzalezniona od lekow uspokajajacych. Oczywiscie wedlug rodzicow i ciotek
nazywalo sie to "szczescie rodzinne". Gdy jedna z dziewczyn wylamala sie,
wyjechala, zajela sie praca i studiami i przyrzekla sobie ze wyjdzie za maz
dopiero gdy sie naprawde zakocha, rodzina plakala nad nia ze "juz ma 28 lat i
nie ma meza - coz za wstyd i nieszczescie, stara panna w rodzinie". Za swietlany
przyklad podawali jej mlodsza siostre, ktora wiecznie podpity jelonek nie dosc
ze bil to jeszcze zarazil kila zlapana od tirowek.
Wiec - skorka niewarta wyprawki.
Ale chyba naprawde musisz sie uniezaleznic.

[aniabania.0]

mam identyczną sytuację jak autorka pierwszego postu, z tą tylko
różnicą że jak przyjeżdżam do domu i zaczyna sie wykład moich
rodziców o planowanych slubach ich znajomych dzieci, o ubolewaniu ze
pewnie sie wnuków nie doczekają ..jest to sygnał,że należy wstać..
podziękować za kawkę tudzież obiadek i wyjść....

[j-adore]

sabinac-0 napisała:

> Kiedys pracowalam jako wiejski lekarz, tam byl zwyczj ze jak
dziewczyna miala
> 15-16 lat rozpoczynalo sie "polowanie na meza". Najpierw
podsuwano "jelonka" i
> zaczynaly sie zaloty: jelonek- "dziubkuuu, k..., dziubkuuu", panna-
> "hihihihihiiiii", potem dumna mamusia przyprowadzala
uszczesliwiona panne do
> lekarza bo wlasnie panna sie spodziewa, jelonek zostal zlapany i
szykuja wesele
> .
> Po kilku latach usidlony jelonek topil smutki w kieliszku wraz z
innymi
> jelonkami a panna miala juz kilkoro dzieci, zmarszczki, podkrazone
oczy, siniak
> i
> i byla uzalezniona od lekow uspokajajacych. Oczywiscie wedlug
rodzicow i ciotek
> nazywalo sie to "szczescie rodzinne". Gdy jedna z dziewczyn
wylamala sie,
> wyjechala, zajela sie praca i studiami i przyrzekla sobie ze
wyjdzie za maz
> dopiero gdy sie naprawde zakocha, rodzina plakala nad nia ze "juz
ma 28 lat i
> nie ma meza - coz za wstyd i nieszczescie, stara panna w
rodzinie". Za swietlan
> y
> przyklad podawali jej mlodsza siostre, ktora wiecznie podpity
jelonek nie dosc
> ze bil to jeszcze zarazil kila zlapana od tirowek.

I to jest najlepsza wypowiedź w całym wątku.:)

[adasko]

Wiele bym mógł też o tym powiedzieć.....
Tylko od innej strony, jako facet.
Najlepsze jest w tym to, że pytanie o żonę zadaje ojciec, który sam się ożenił w wieku 35 wiosen.
Na dalszą rodzinę nie ma sposobu-ten typ tak ma. Ulgę na chwilę dają konkretne odpowiedzi na pytanie kiedy się ożenisz? - A wtedy gdy rząd przyjmie ustawę o związkach partnerskich. Albo, a czy masz dziewczynę - odpowiadam: ciociu jesteś nietolerancyjna......
A propro rodziców szukających męża/żony, swego czasu gazownik podłączał kuchenkę u mnie w mieszkaniu.. i po długim zagadywaniu ... zapytałem wprost.. o co chodzi.... Odpowiedział, że ma problem z jedną córką.....Uznałem, że lepiej wątku nie ciągnąć.... nie dlatego że podejrzewałem, że coś mogło by być nie tak.... raczej się obawiam, że z gościa byłby lepszy teść niż z córki żona....

[karolajna83g]

Dziadkom kiedyś odpowiadałam, że wyjdę za mąż jak zniknie dziura ozonowa:)
Tylko zawsze padało kolejne pytanie- a co to jest ta dziura ozonowa?
:)

Wyprowadź się - zaczniesz spotykać innych facetów

[wiracha]

Karolino,

Dołączam się do przedmówców, optujących za wyprowadzką, dodam jeszcze jeden, ważny argument: zaczniesz spotykać innych facetów, bo będziesz postrzegana jako samodzielna kobieta, a nie trzymająca się matczynej sukienki kura domowa. Twój styl życia świadczy o Tobie i nawet jeśli większość facetów nie zwerbalizuje tego tak jak ja to jednak możesz się spodziewać, że mieszkając z rodzicami będziesz się wciąż natykać na mężczyzn, którzy widzą swoją żonę przy garach, pralce i desce do prasowania. No i mają kupę kasy i każą płacić za kino ;-)

Ja bardzo chciałbym znaleźć towarzyszkę życia, która nie chce zostać kurą domową i raczej unikam kobiet, które mieszkają z rodzicami.

> Co jeszcze powinnam zrobic? Wyprowadzić się i żyć na kredyt?

Powinnaś się wyprowadzić, ale nie żyć na kredyt. Wynajmij mieszkanie na spółkę z przyjaciółką albo dwiema, znajdź mieszkanie daleko od centrum - na mieszkaniu najłatwiej obciąć koszty stałe. Przy okazji zobaczysz - być może po raz pierwszy w życiu - jak wygląda samodzielność. Postaraj się o podwyżkę albo zmień pracę, żeby przeskoczyć na wyższe stanowisko. Kredytu na życie nie bierz, w ogóle z kredytem trzeba uważać, jak widać na załączonym obrazku ;-)

[dagusia333]

Wydaje mi się, że rodzicom, a szczególnie mamie niekoniecznie chodzi o to byś
się wyprowadziła i zaczęła żyć na własny rachunek.Chciałaby chyba nawet żebyś
kogoś jeszcze wprowadziła do tego dużego domu.Zaczyna dostrzegać u Ciebie pewne
niepokojące ją oznaki, że po prostu chcesz, bo lubisz być sama.Niestety nie
wszyscy są stworzeni do związków, na początku są wymówki i tłumaczenie się przed
sobą samym, bo studia, bo praca jeszcze nie taka, bo jeszcze czas, bo ten facet
głupio szczerzy zęby, a tamten siorbie przy jedzeniu...ale pewne predyspozycje
do związku się ma, albo się nie ma i w wieku 25 lat to często widać.Określenie
kobiety 'kura domowa' jest krzywdzące wg. mnie i używają go najczęściej ludzie
młodzi, którzy pojęcia zupełnie nie mają o prowadzeniu domu, bo robią to narazie
jeszcze ich mamusie wychowane w innej rzeczywistości.Próbuje się 'wyzwolić'
kobietę od zajmowania się domem, ale żołądka na razie nie ma czym zastąpić, a
dzieci w kapuście też się nie znajduje, żeby potem podrzucać je jak kukułka
nianiom.Jeśli nie masz predyspozycji do związku to nie szukaj na siłę, lepiej
przyznaj się sama przed sobą otwarcie i wytłumacz rodzicom , że to jeszcze nie
koniec świata.Z takim nastawieniem może łatwiej Ci będzie, a może kogoś poznasz
kto się zainteresuje wtedy możesz być mile zaskoczona.

[j-adore]

Co do osób, które twierdzą, że mieszkanie z rodzicami w wieku 25 lat
to patologia i koniecznie powinnaś się wyprowadzić. Ja też mam 25
lat i mieszkam z rodzicami. W domku na przedmieściach, piękna
okolica, warunki może nie luksusowe, ale prawie, z rodzicami
dogaduje sie bardzo ok. Pracuję, zarabiam, sprzątam w domu, jedyne
czego nie robie to gotowanie bo nie znoszę tego.
I niektórzy też nie mogą przeżyć tego, że ja taka "stara" i jeszcze
z rodzicami mieszkam. Cóż, gdybym gnieździła się na 40m2 z rodzicami
i dwójką rodzeństwa to oczywiście wolałabym pójść na swoje. Ale nie
mam zamiaru zamieniać siekierki na kijek. Tym bardziej, że przez rok
mieszkałam sama w kawalerce 20m2, w takiej sobie dzielnicy -
niestety na domek z ogródkiem mnie nie stać. Ale może powinnam znowu
tak zrobić, bo nie będę miała lepiej niż inni i nie będą sie
czepiać? Bo przecież koniecznie trzeba pójść na swoje po liceum,
koniecznie trzeba wyjść za maż do 30tki i koniecznie trzeba mieć
dzieci.

[premeda]

Ja nie wiem w jakiej Polsce mieszkanie w wieku 25 lat z rodzicami to
patologia? Ja mieszkam na zachodzie kraju i tutaj uważa się takie
mieszkanie za normalną sytuację. Swoją drogą mam 27 lat mieszkam
jeszcze z rodzicami i dokładam się z bratem do wspólnego, akurat
budowanego domu, ciekawe jak to byście ocenili? Między bajki radzę
też włożyć autorce wątek typu mam 25 lat ukończyłam 2 fakultety i
odłożyłam z własnej pracy na mieszkanie (może jak rodzice
zasponsorują owe 2 fakultety to tak sobie można pisać). W swoim
życiu zauważyłam za to, że obojętnie czy ma się wykształconą matkę
czy nie, czy pochodzi się z dużego miasta, czy małego albo wręcz ze
wsi to wszystkie matki za powód do dumy uważają posiadanie przez
córkę chłopaka z samochodem najlepiej już w wieku nastu lat. Tak aby
można było powiedzieć, że chłopak Ani to ma Audi/Seata/VW czy co tam
jeszcze.

[j-adore]

> Między bajki radzę też włożyć autorce wątek typu mam 25 lat
> ukończyłam 2 fakultety i odłożyłam z własnej pracy na mieszkanie

Mnie też sie to podobało.:) Wyprowadzka zaraz po maturze, dwa
fakultety, jednocześnie praca na tyle dobrze płatna żeby starczyło
na życie i SAMODZIELNE utrzymywanie się.:)))

Jeszcze zależy co ludzie rozumieją przez samodzielnosć - mam
znajomą, która wyprowadziła sie od rodziców, ale oni ja utrzymują bo
ma bardzo słabo płatna pracę, kupili jej samochód i mieszkanie, daja
jej na ciuchy. I ona uważa sie za usamodzielnioną bo mieszka sama, a
ja jestem według niej nieusamodzielniona bo mieszkam z rodzicami,
chociaż de facto sama na siebie zarabiam.
Drugi koniec kija to to o czym pisałam poprzednio - jeśli komuś po
wyprowadzce nie pogorszą sie znacznie warunki życiowe to ok. Ale
jeśli mam zamienic dom z ogrodem na byle jaką kawalerkę? I żyć za
małe pieniądze? Bo w "pewnym wieku" wypada sie "usamodzielnić"?

[karolajna83g]

Jejku dziewczyny kocham Was za to:))))
I przepraszam za ten jeden/może dwa błędy ortograficzne.

ohajtnąć się.

[leniuch102]

to masz zrobić, będziesz miała z nimi spokój.
axxowatch.blox.pl

[kachax]

Powiedzieli Ci tu już wszystko, mniej i bardziej elegancko.
Ja dołożę - mieszkanie jest ważne...ale bez przesdady. Bywają
rzeczy ważniejsze.
Wyjechałam z domu mając 22 lata, w trakcie studiów i od razu
wynajęłam pokój i znalazłam pracę. Mineło już 11 lat od tego dnia.
Za mąż wyszłam mając dopiero 28 lat. Dzięki odległości dzielącej
mnie od kochanej rodzinki stosunki między nami rzadko bywały
mapięte i nie musiałam ich "słuchać". Mieszkania nadal nie mam, ale
za to jesteśmy szczęślii i wspólnie dążymy do wytyczonych celów -
teraz to zakup ziemi i budowa domu :)
Poglądy na czas do małżeństwa i domu zmieniały mi się z
czasem...jak i pomysł aby powołać do życia dziecko.
Życie bywa jak wyścig.
Ale nie powinno się ścigać w kategoriach na które się nie ma ochoty
czy siły. Jeśli już gonić, to tylko w pałni świadomie za tym na
czym Ci zależy.
Poukładaj sobie priorytety, samodzielność pomaga dojrzeć.
A studiować mozesz zaocznie czy wieczorowo, ile fakultetów
zechcesz. Pokój kosztuje mniej niż mieszkanie. Pracę można zmienić
na lepszą, tylko oczy i uszy otworzyć. Może nawet Ci za studia
zapłacą? I warto zachłysnąć sienieco samodzielnością - bywa
wspaniała..

[kondek1986]

> Ja dołożę - mieszkanie jest ważne...ale bez przesdady. Bywają
> rzeczy ważniejsze.

Owszem, proponuję przeanalizować ten króciutki artykuł:

tnij.to/malibuu

[karolajna83g]

dzięki serdeczne za wypowiedzi:))
Czytając je w ciągu 3 dni targały mną różne emocje, raz się dołowałam, innym
razem byłam podniesiona na duchu a teraz czuję, że chyba potrafiłabym zamieszka
sama, z dala od rodziny. W CV mam ciekawe pozycje, które no co tu dużo mówić-
muszę wykorzystać. Niedługo kończę studia, może od stycznia zapiszę się na
dodatkowy angielski?
Jedno jest pewne- wydaje mi się, że uwierzyłam w siebie, czytając posty i
obraźliwe i te bardziej przychylne.
PS. Studiuję zaocznie; chyba pogadam z koleżanką na temat wspólnego
zamieszkania, baaardzo daleko stąd:)))))

[sanyu]

A ja bym chciała zeby mi znalezli męża..wygląda na to ze sama nie umiem :(

[zzdano]

U mnie jest tak:
Pyt: a masz ty jakiegoś chłopaka? bo to czas najwyższy!
Odp: no ba, bo to jednego? jeden do łóżka, drugi sponsor, trzeci po
drugim zawale
Zawsze im się gęby zamykają.

[ma_dre]

jak ja bylam w twoim wieku to rodzice absolutnie nie zadawali mi takich pytan i
to juz od dobrych paru lat bo... bylam na prawde samodzielna, mieszkalam sama,
pracowalam na siebie. Nikt nie pytal czy mam kogos, kiedy slub, dzieci... moze
zacznij od usamodzielnienia sie? Bo dla twoich rodzicow wciaz jestes wymagajaca
opieki dziewczynka... i maja racje, 25 lat i o kazdy grosz wyciagasz do nich
reke? Chcesz zaczac nowe studia? Pomysl, moze oni chcieliby nareszcie pozyc,
skorzystac z zycia, odetchnac? Tyle lat juz opiekuja sie toba, jak dlugo
jeszcze???? Do roboty!!!!

[karolajna83g]

Ej, ale ja nie wiem czy nie potrafisz czytać ze zrozumieniem? Nigdy nie
napisałam,ze się proszę o każdy grosz. Przeczytaj sobie posty powyżej.
Jak mi ktoś radził schowam te opowiastkę między bajki :)
Pozdrawiam

[justysialek]

Ja mam prawie 26 lat. Mieszkam z mężem w innym mieście, pracuję a
rodziców widuję 2-3 razy w miesiącu. I wiesz co? Cała rodzina (nie
tylko rodzice) z obu stron wciąż się pyta: kiedy dzieci?!?
...myślę, że od takich pytań, nacisków i presji to nigdy nie
uciekniesz!
Jak już urodzę, to znowu będzie: kiedy chrzciny? dlaczego on nie
nosi sweterka, pewnie mu zimno?! itp itd Radzę nauczyć się
asertywności!
Inna kwestia, że to jest domena rodzin nadopiekuńczych a w tej
nadopiekuńczości tylko wspiera ich brak twojej samodzielności - bo
wybacz ale to, że pomagasz w domu, to żadna samodzielność. Dopóki
tego nie przeżyjesz, nie wyprowadzisz się na swoje i nie zobaczysz,
jak to jest samemu się o wszystko martwić, chorować we własnym
mieszkaniu, kiedy nie ma kto za ciebie zrobić itd - nie będziesz
wiedziała, co to znaczy! Przejście na swoje wszystko zmienia.
Wymienianie ile to się w domu robi staje się bez sensu - bo wszystko
się robi samemu!
Twoje argumenty o oszczędzaniu itp to tylko wymówki i wygodnictwo. W
zasadzie każdy z nas, mieszkając z rodzicami i żyjąc na ich
garnuszku, zaoszczędziłby sporo kasy na inne cele. Ja też zamiast
płacić raty kredytu, czynsz, rachunki za prąd, gaz i ogrzewanie
mogłabym sobie odkładać na domek z ogródkiem albo bmw ;-)

Co do twojego podejścia do małżeństwa - twoje argumenty wydają mi
się mało przemyślane i słabe. Po prostu jeszcze masz mało
doświadczeń i przeważają te złe. To, co piszesz jest troszkę
dziecinne (np nie lubię facetów, bo nie chcę być niczyją utrzymanką
albo: bo nie chcę, żeby znowu ktoś mi kazał płacić za kino).
Naprawdę nie na tym polegają związki z płcia przeciwną! Odnoszę
wrażenie, że twoje dotychczasowe doświaczenia na tym polu były dość
powierzchowne i płytkie. Byłaś kiedyś w ogóle zakochana? Byłaś
kiedyś w związku?

To swietnie - oszczedzasz na czasie :)

[facettt]

A Czas zaoszczedzony na szukanie meza - mozesz spokojnie
przeznaczyc na szukanie sobie kochanka :)

[zgred.polarny]

Ciesz się dziewczyno - masz do kogo zgłaszać reklamację:)

[envi]

hej, ja mam 27 lat, i slysze takie teksty juz od kilku lat -
najpierw zaczela moja babcia - jak bylam jeszcze na studiach, teraz
juz nawet moja mama zaczyna. mieszkam sama, za granica na dodatek,
sama sie utrzymuje. Pewnie jakbym mieszkala w PL to tez by mnie
probowali swatac. Widac w PL takie myslenei jest - ze jak sie ma 25
lat to pora wyjsc za maz (wiekszosc moich znajomych juz po
slubie)...no ale co ja na to poradze ze ja wole na impreze do
clubu?? pewnei, fajnie byc z kims ale ciezko znalezc normalnego
faceta. Najlepiej sie usamodzielnij i sie wyprowadz od rodzicow. Nie
przestana Ci gadac ale bedziesz pod mniejsza presja takiego '
gadania'.

[pawel_600]

A może zacząć od szczerej rozmowy wszystkich zainteresowanych?
Upiecz dobre ciasto, zaproś Rodziców do stołu i wytłumacz Im to
wszystko, co Cię boli? Chyba mają do tego prawo ?

[trzy_krzyzyki]

Moja droga singielka, a nie stara panna:)
Najważniejsze jest to, żebyś była sama wewnętrznie przekonana o swoim wyborze,
wtedy nie będą mieć dla Ciebie znaczenia opinie innych ludzi.