Wilki i owce

[adzia_a]

Chciałabym się z Wami podzielić pewną kwestią, która mnie nurtuje od pewnego
czasu (właściwie - nie ze wszystkimi chciałabym się tym dzielić, no ale
inaczej się nie da

Otóż - czy zastanawiacie się czasem, czy Wasz przykłąd i Wasze poglądy nie
mogą czasem kogoś zgorszyć? popchnąć do grzechu? Sprawić, że odejdzie od
wiary? ja przyznam się, że często o tym myslę, szczególnie od kiedy mam
dzieci...

Wiele z nas pisze "jestem słaby, jestem grzesznikiem, czasem schodzę z drogi,
czasem błądzę". Myslę, że to bardzo fajne i higieniczne pozwolić sobie na
komfort myslenia o sobie jak o "owieczce", jak o tym "maluczkim" któremu
grozi zgorszenie, którego świat kusi do złego...ale czy czasem nie jesteśmy
po tej drugiej stronie?

Nie chodzi mi odczywiście o akademickie rozważania nad odpowiednią długością
kiecki, żeby czasem któryś tam nie miał grzesznych myśli. Chodzi mi o to, czy
czasem - nawet przymykając oczy na zło - nie dajemy innym okazji do
rozgrzeszania samych siebie?

przyznam się, że mało czego się tak boję, jak własnie tego...

[barbie-torun]

Tak, boję się tego. A jeszcze bardziej swojej marności,tchórzostwa.
Kiedyś zdarzyło się że w mojej obecności wyśmiewano księży, a ja słaby
robaczek, zawstydzona przemilczałam.
Teraz już potrafię rzeczowo bronić swojej wiary i Kościoła, i żaden cwaniaczek
bezkrytycznie nie będzie mi ubliżał.

Czarna owca (czasami w białe łaty)

[carla7]

Prawdę mówiąc nie znam ideału.
Dzieciom też nie powinniśmy wmawiać, że np. my jesteśmy idealni.
Oczywiście wytyczamy kierunek, do którego dążymy i ważne, że się staramy.
Jeśli to prawda, że dokładamy starań.
A kiedy coś wyjdzie nie tak? Trzeba wiedzieć jak wrócić.
To też świadectwo, dla dzieci i naszego otoczenia.