Stół

[fumag]

Czy w Waszych rodzinach jadacie razem posiłki?I czy je jakoś celebrujecie?

My modlimy się przed jedzeniem.Ale nie formułką tylko taką spontaniczną
modlitwą-to taki nasz domowy zwyczaj.Najczęsciej takim wspólnym posiłkiem na
którym wszyscy się gromadzimy jest kolacja(mój mąż pracuje do 19)Wtedy
rozmawiamy o całym dniu,o problemach i radościach.Dzieci 'wywalają' swoje
żale,tatuś ustala listę poszkodowanych i tych co bardziej niż zwykle
dokuczali innymTen wspólny posiłek to taka jakby "domowa
liturgia"Oczywiście nie jest to jakieś rozliczanie ani nudziarstwo
umoralniające
Dla mnie to ważne-wspólnie zasiadać do stołu-czuję wtedy wspólnotę domowników.
Pamiętam,że z rodzicami często obiady wyglądały tak:każdy siedział gdzie
chciał,np.na wersalce,talerz na stołku i TV!-koszmar.
Ciekawe jak to jest u Was?

[addria]

Wspólny, rodzinny posiłek to zwyczaj, który powinnyśmy pielęgnować, bo bardzo
zbliża on ludzi. Wiadomo, dziś każdemu brakuje czasu, ale czasem, choćby raz w
tygodniu mozna urządzić taki rodzinny obiad, śniadanie czy kolację. Ja lubię
też zloty rodzinne, gdzie kilka pokoleń spotyka się przy wspólnym stole. Mam
nadzieję, że będę potafiła podtrzymywac tą tradycję, teraz i kiedyś, a potem
jak pojawią sie wnuki..., a nawet prawnuki... ))

[addria]

To, jakie to ważne, wiemy też z przykładu ostatniej wieczerzy Pana Jezusa i
apostołów.

[orvokki]

A wiesz Addria, nie pomyślałam o tym, dzięki.

Moi rodzice oboje pracują po kilkanaście godzin na dobę, więc zazwyczaj
musieliśmy sobie z bratem radzić sami. Bardzo też mnie irytowało, jak nagle mój
ojciec ni stąd ni zowąd wyskakiwał z obowiązkowym rodzinnym obiadem - nie było
tego na co dzień, każdy miał zwyczaj pojadania gdzieś przy komputerze (brat),
przed telewizorem (mama), albo nad książką (ja) i wydawało mi się to sztuczne i
naciągane. Z atmosferą różnie w związku z tym bywało, czasem taki rodzinny
posiłek organizował się spontanicznie i było fajnie, a czasem ojciec nas
zaganiał, odrywając od ciekawszych w tym momencie zajęć, i wszyscy siedzieli
naburmuszeni.

A w moim domu teraz bardzo się cieszę, jak możemy z Wojtkiem zjeść razem, przy
czym najfajniej jest, jak najpierw razem ten obiad pichcimy (znaczy on pichci,
a ja dokładam surówkę :o). Myślę, że dobrze jest, jeśli taki wspólny posiłek
istnieje, ale że nie da się tego zwyczaju wprowadzić nagle i na siłę, tylko
musi być dobrze wrośnięty w rodzinną tradycję.

[mama_kasia]

W naszym domu stół jest bardzo ważny. Zresztą był to
zaraz po łóżku następny mebel, jaki do domu kupiliśmy.
Miał być duży i taki prawdziwy. Jest, ale już teraz trochę
za mały (nie mieszczą się przy nim wszyscy goście, jakich
przyjmujemy ).
Mamy to szczęście, że jadamy razem obiad prawie codziennie.
Czekamy na mojego męża z obiadem, krótko, bo po 16-ej jest
w domu. Trochę ostanio zaburzyłam nasze wspólne jadanie, bo
zaczęłam chodzić na angielski.
Modlimy się przed jedzeniem w bardzo różny sposób, czasami
dzieci dziękują za wszystko po kolei, co jest na stole, a ja
je poganiam, bo jestem głodna , a czsami jest to krótka
modlitwa, czasami odnosi się ona do spraw, które akurat
przeżywamy w rodzinie.
Jeszcze jedna rzecz jest zwiążana z naszym stołem. Pokazuje on
w taki zupełnie naturalny (ale i celowy) sposób, to w jakim
okresie w Kościele jesteśmy, np. teraz przez cały okres
wielkanocny (50 dni) mamy na stole pisanki i baranka. Wszyscy
się dziwią, jeszcze jajka? A w Wielkim Poście stała świeca i
skarbonka na jałmużnę wielkopostną.

[mader1]

U nas jest wspolny posilek. Moj maz, ja, urywamy sie zz pracy i jemy z
dzieciakami obiad - on odbiera srednia ze szkoly. To jest miedzy 13.30
a 15.oo - zalezy od dnia. Potem maz znow jedzie do pracy.
Nie bylo latwo tak to zorganizowac, ale praca meza nalezy do rodzaju
niekonczacych sie I okazalo sie, ze taka przerwa w srodku dnia
bardzo dobrze dziala i na niego i na dzieciaki.W przzeciwnym razie
ich kontakt ograniczalby sie do paru chwil
Nie wiem, czy dzieciaki to jakos krepuje.Zazwyczaj trudno im siee
pogodzic, ktore ma gadac
No i menu jest trudne do ustalenia, bo kazdy ma inny gust. Staram
sie, by zawsze choc jedno danie bylo ulubione.

[fumag]

W sprawie menu to ja czasem już dostaję świra!
Moje dzieci zaczynają z wiekiem stawać się indywidualistami-a niech to!
To co lubi Franek,np.placki ziemniaczane,tego "nie weżmie do ust"Marysia,to co
wybiera tato-kopytka nie zjedzą dzieci-wolą leniwe pierogi...Ręce opadają.No bo
ile można jeść spaghetti albo kotlety z piersi kurzych(to jedyne
dania "strawne"dla wszystkich)?
Dzieci-starszaki jedzą obiady w przedszkolu więc najwyżej jak im się nie
podoba, mogą jadać kanapki na przegryzkę.Ale co z maluchami?A jeszcze Stacho i
zupki ze słoiczków.Niezła łamigłówka.
A raz mąż mój śmiertelnie się na mnie obraził za kluski ze szpinakiem,a ja
tylko chciałam zdrowo karmić rodzinę
Taka proza życia.

[mama_kasia]

Kiedy już serdecznie miałam niezadowolenia poszczególnych
członków rodziny w sprawie menu, wpadłam na pomysł, aby
robić tygodniowe menu. Każdy podał swoje propozycje. Jeśli
jednego dnia było ulubione danie syna, to drugiego córki
(męża nie brałam pod uwagę, bo on lubi wszystko ). I jeszcze
musieli się wszyscy zgodzić na dane danie, bo jak nie to
szukamy innego (trochę sztuki kompromisu dzieci się pouczyły ).
Menu powiesiłam na lodówce i wszystko było jasne. Zadziałało! Skoro
sami ustalili ... A jakie wzrosło zaiteresowanie gotowaniem ))

[mader1]

to dobry pomysl U nas jest podobnie, ale troche po partyzancku.
Pytam rano - "to co dzis na obiad ?" i ustalamy. Czasem to ustalanie
bywa burzliwe ( o nie, tylko nie jarzynowa !!!). Ale zawsze jest
podobnie - jezeli jest np. jarzynowa, ktora Robert, ja, Munio lubimy,
to na drugie danie spagetti- bo dziewczyny lubia Dzieciaki uwielbiaja
rosol a moj maz juz nie moze na niego patrzec Robimy tez
ziemniaczki na przemian z kasza, ryzem i kluskami Ale sie watek
kulinarny zrobil )))

[alex05012000]

stołu codziennego w zasadzie nie ma bo jadamy przy tzw. barze na wysokich
stołkach (Ola wysokim krześle) oddzielajacym część kuchenną od częsci salonowej
dużego pokoju, modlitwy przed posiłkiem też nie ma (u kogoś w domu mi nie
przeszkadza, sama jakoś nie umiałabym w ten sposób...)ale jest obowiązkowy
wspólny posiłek - obiadokolacja, około 19h00 (wracam z pracy, z Olką zabraną od
babci po drodze ok. 18h00-18h30, 1/2 godziny na zrobienie obiadu i jemy) jako,
że wypada to o 19h00 jemy przy dobranocce, więc TV jest włączony, może to i
niezbyt dobrze, ale tak wypada, przed 19h00 nie zdążam a doczekać do 20h00 nie
mam sił, bo umarłabym z głodu ... inne posiłki jadamy każdy o różnej porze, jak
kto chce ... czasami razem.... zgadzam sie ze wspólne posiłki są bardzo ważne -
maria

[neogobbo]

W rodzinnym domu izolowałem sie od wspólnych posiłków. Brałem swój talerz i
szedłem z nim do swojego pokoju. Zamykałem drzwi i włączałem muzykę. Teraz
wiem, że nie tędy droga.
zisiaj w naszym wspolnym z Kramlą domu mamy stół. Stary, okrągły, z krzesłami.
Przy nim jemy, przynajmniej jeden posiłek dziennie (wspólnie z dziećmi - obiad,
kolacja) a w niedzielę stół ma nowy obrus, kwiaty, i przy nim wraz z dziećmi
modlimy się psalmami z brewiarza. Ja wtedy - raz na tydzień - sięgam po gitarę,
trochę śpiewamy, potem agapa (coś słodkiego).
Stół to obok małżeńskiego łóżka najważniejszy mebel w domu. Podoba mi się takie
powiedzenie, że aby małżeństwo funkcjonowało, niezbędne są trzy ołaterze:
ołtarz Eucharystii, ołtarz stołu i ołtarz łoża małżeńskiego. I rzeczywiście -
mimo wielu trudów, grzechów i przeciwności - te trzy ołtarze pozwalają nam
zachować jedność małżeńską.
Niedługo ten stół będzie chyba musiał być powiększony. No i piąte krzesło też
się przyda.

Wczoraj u teściów miałem okazję jeść obiad przy ławie, w pozycji ostro
pochylonej. Dziękuję bardzo - chyba że ktoś chce się odchudzać. Jeśli ktoś
jeszcze nie ma - gorąco polecam stół.

[addria]

>
> Wczoraj u teściów miałem okazję jeść obiad przy ławie, w pozycji ostro
> pochylonej. Dziękuję bardzo - chyba że ktoś chce się odchudzać. Jeśli ktoś
> jeszcze nie ma - gorąco polecam stół.

Oj, to fakt. My dopiero po 6 latach małżeństwa dorobiliśmy się prawdziwego
stołu z prawdziwymi krzesłami i od tamtej pory jadamy "rodzinnie" właśnie
przy nim. Jedzenie w kucki przy ławie, to koszmarne doświadczenie, choć po paru
latach można przywyknąć )) No, ale stół jest i chwała Bogu za to ))

[neogobbo]

Dodam jeszcze, że z tym stołem to mnie sporo wysiłku kosztowało. To jest stary,
ciężki, okrągły stół po babci. Kiedy go przywieźliśmy, to się okazało że nijak
nie chciał wejść do windy. No i na czwarte piętro musiałem zasuwać z nim na
plecach. Ale warto było.

[isma]

A u nas musielismy ze wspolnego stolu zrezygnowac ;-(((.
Tak sie porobilo, ze nasze uczulone na tysiac produktow niespelna dwuletnie
dziecie w koncu odkrylo, ze nie moze jesc tego samego, co my ;-(((. Nie bylismy
w stanie wyperswadowac jej siegania do naszych talerzy i nie bylismy w stanie
utulic jej w placzu po odmowie.
Bardzo zaluje, bo z wlasnego dziecinstwa pamietam wielogodzinne przesiadywanie
z Rodzicami w kuchni, po dawno skonczonym obiedzie (i dlugo przed podaniem
obiadu, z przygotowujaca go Babcia).
Rodzinna celebra jest natomiast niedzielny spacer i niedzielne wspolne czytanie
ksiazeczek w lozku.

[piotrsko]

Z tym jadaniem przy wspólnym stole bywa różnie. To "różnie" dotyczy tzw. dni
powszednich. Kuba jada w przedszkolu. Marysia zazwyczaj wczesnym popołudniem z
babcią, która się nią opiekuje. Ja zazwyczaj wracam ostatni z pracy, więc
wszyscy są już po obiedzie. Za to w soboty i w niedziele staramy się jeść
razem. I to zarówno śniadania, jak i obiady. W soboty nieraz także kolacje.
Zwykle to nasz 7 letni Kubuś jest inicjatorem tych sobotnich kolacji, po
wieczornej ( niedzielnej już ) Eucharystii. Wtedy koniecznie na stole muszą się
palić świece

Zwykle przed posiłkiem ktoś mówi modlitwę, albo po prostu robimy znak krzyża.
Czasami w niedziele na obiad chodzimy do naszych rodziców. Wtedy też jemy obiad
w rodzinnej atmosferze, tyle że bez uprzedniej modlitwy ( moi rodzice nie
praktykują modlitwy przed posiłkiem, a teściowie są niewierzący ).

Nieraz zdarza się nam w niedzielę iść na obiad do jakieś restauracji i to też
jest bardzo sympatyczne.

A w minioną sobotę byliśmy na kolacji ze znajomymi( bez dzieci ) - pozdrowienia
dla Gobbo i Kramli ))

Nasz stół to także domowy ołtarz modlitwy przy którym robimy z dziećmi
niedzielne laudesy.

Piotr.

[neogobbo]

No tak, a Kramla od razu (jeszcze w samochodzie) mówiła, że Wam nie
podziękowałem. No więc czynię to niniejszym nieco bardziej publicznie.

[piotrsko]

No, co Ty ?

[magkow14]

U nas stół był kupiony jako jeden z pierwszych mebli. Przed każdym posiłkiem
się modlimy, gdy byliśmy sami, była to modlitwa spontaniczna. W chwili obecnej
mówimy formułkę ze względu na naszego starszego synka ( w lipcu będzie miał
trzy latka) któremu łatwiej modlić się w taki sposób. Myślę, że za jakiś czas
wrócimy do spontanicznej modlitwy, ale najpierw nasz synek musi się jej nauczyć.
Pozdrawiam.
Magkow14.

--
Cesarskie cięcie
forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=13344

[adzia_a]

Wiecie co, a ja właśnie jadę we czwartek do stolarza zamawiać stół do kuchni

Okrągły ma być.

I już się cieszę na wspólne przesiadywanie wieczorami przy nim. Niech już się
skończy ta bylejakość, kiedy ja zajadam w biegu pomiędzy starszą i młodszą
córcią, a mąż je o 22:00 bo wtedy wraca z budowy...

Fajnie się Was czyta

[magdalena_76]

U nas też stół był pierwszym zakupem w mieszkaniu - mieliśmy tylko materac no i
ten stół. Ubrania i książki w pudłach )))
Jest duży i okrągły, a w razie potrzeby można go dwukrotnie powiększyć (cudo z
Ikei ))
Lubimy przy nim siedzieć wieczorami i rozmawiać, mamy też takie prace, w
których wiele trzeba robić w domu - więc siedzimy naprzeciwko siebie, pisząc,
rysując i wycinając, a stół zawalony jest wtedy papierami i książkami. Wspólne
posiłki w tygodniu różnie wyglądają, natomiast w weekend staramy się zawsze
jeść razem. Z radością czekamy na chwilę, w której przystawimy do stołu wysokie
krzesełko i nasze maleństwo będzie siedziało z nami
W naszym domu nie ma telewizora. Wydaje mi się, że zamiana tego mebla na stół
to rozsądny pomysł

[adzia_a]

Magda, materac będzie drugi
Nie ze względu na hierarchię wartości bynajmniej, tylko stolarz musi mieć
trochę czasu

[maika7]

Stół. Tajemniczy mebel. Taka busola relacji. Albo grupuje bliskich -
rozgadanych, wesołych, smutnych, ale na pewno współodczuwających. Albo dzieli -
milcząco, albo ze sztucznymi rozmowami

Nasz stół - miejsce naszych codziennych spotkań. Jest swiadkiem naszych rozmów,
naszych nastrojów, przy nim ustalamy ważne rodzinnie rzeczy, przy nim
rozmawiamy o naszych radościach, o naszych kłopotach. Pojawiały się na nim
różne rzeczy - nie tylko potrawy - wycinanki, plastelina, masa solna,
pierniczki do lukrowania, roztwór mydła do puszczania baniek mydlanych,
fotografie, papier listowy, gazety i książki, dodatkowe nakrycia dla gości i
mnóstwo innych rzeczy. Lubię siadać przy nim z całą naszą rodzinką, lubię
siadać przy nim z przyjacielem na długie pogaduchy, lubię też sama od czasu do
czasu wypić przy nim kubek herbaty i podumać. Lubię nasz stół )
M.

[neonka693]

Stol byl naszym pierwszym zakupem po slubie. Rozkladany, taki ze zmiesci sie i
18 osob (to juz max).
Ja od dziecinstwa bylam nauczona, ze obiady, kolacje je sie wspolnie przy
stole. Nie bylo uciekania z talerzem do pokoju, przed telewizor, na drodze
zawsze stawal Tato. Czasem mialam mu to za zle, teraz rozumiem i doceniam.
Moj maz natomiast w domu posilki spozywal na blacie szafek kuchennych!!!! lub w
swoim pokoju przy maciupkim stoliczku. Zadnej jednosci, rozmowy, nic. Najlepiej
kazdy oddzielnie. Na szczescie lata bycia we wspolnocie i w nim zrodzily
potrzebe wspolnych posilkow, wiec od poczatku malzenstwa jemy w posilki razem,
przy stole, choc nie jest to latwe przy 8 miesiecznym maluchu Zawsze z
modlitwa na poczatku.