wychowanie a negocjowanie

[mama_kasia]

Trafiłam w TV na rozmowę, gdzie z jednej strony było
wychowywanie, czyli stawianie wymagań, wychowawca w roli mistrza,
autorytetu, a z drugiej strony - negocjowanie, skupienie się na
wyrażaniu przez dziecko emocji. To tak w dużym skrócie.
I jeszcze była taka teza, że coraz częściej uczymy dzieci bardziej
świata emocji, wyrażania własnych emocji niż świata ducha, przy czym
ten duch to było piękno, prawda i tego typu sprawy.
Co o tym sądzicie? Czy jednak wychowanie, to nie jest całe bogactwo
stosunków rodzic - dziecko? No i co z tymi emocjami?

[isma]

Na szybko mysle tak: dobrze jest umiec harmonijnie polaczyc te dwa podejscia ;-
))) (ale odkrywcza jestem, nie?). A w ogole, to moze wypracowac trzecie )).

W mojej "rodzinnej rodzinie", a i chyba, na ile to jest przy niespelna
trzylatce mozliwe, i w naszej rodzinie "obecnej", dominuje raczej to drugie
podejscie (co by moglo wskazywac, ze to nie jest wynalazek ostanich lat).
Autorytarne stawianie wymagan w zasadzie bezapelacyjnie obowiazywalo tylko w
jednej sferze: zwiazanej ze zdrowiem i fizycznym bezpieczenstwem. Tu nie bylo
miejsca na negocjacje.

Teraz o trzecim podejsciu. Kiedys mi sie w oko rzucilo o takiej pedagogicznej
teorii wychowawczej, nazywanej modelowaniem. Ze sie uczy przez przyklad. Nie
narzucajac, ale tez i nie prowadzac z dzieckiem "negocjacji" na zasadzie
rownoprawnego partnera. Dziecko moze wyrazac swoje emocje, rodzice ich nie
tlumia, nie oceniaja negatywnie, ale one niekoniecznie maja wplyw (wlasciwie,
zasadniczo nie maja wplywu) na zachowanie rodzica. I to mi sie chyba podoba ;-
))).

[praktycznyprzewodnik]

A mnie sie wydaje, ze z tym wyrazaniem emocji to fajna rzecz, ale kryje sie w
tym pewna pułapka.
Co innego dusic w sobie emocje,
co innego wyrazac je
a co innego kontrolowac je i umiejestnie otoczenie o stanie swych emocji
informowac.

To ostatnie nazywa sie zachowaniem kulturalnym. I do tego własnie nalezy w
wychowaniu dziecka dazyc.

[glupiakazia]

Pewnie by to wymagalo dlugiego wywodu i zastanowienia, ale akurat siedze w
pracy, wiec musze po lebkach )
Generalnie jestem sceptyczna wobec takiego podzialu. Przeciez wychowanie to i
emocje i negocjacje (ale sa rzeczy, ktore negocjacjom nie podlegaja), i
autorytet, i wymagania, ale czasem tez i poblazanie. Na pewno trzeba uczyc
umiejetnosci wyrazania swoich emocji, bo niewatpliwie jest to pewna sztuka,
zeby swoje emocje przekazac w sposob czytelny, zrozumialy i nie obrazliwy. Ale
zgadzam sie, ze emocje nie moga byc ostatecznym argumentem, a ich wydobycie z
dziecka celem samym w sobie. To by sie chyba zgadzalo z ta teoria Ismy o
modelowaniu.
Szefa nie ma to opowiem wam jeszcze jedna historie, ktora gleboko zapadla mi w
pamiec i dala duzo do myslenia:
Bylam kiedys z najstarsza, miala wtedy chyba 5 lat, w sklepie z zabawkami, bo
za cos tam miala obiecanego misia. Chodzilysmy miedzy polkami juz dobre pol
godziny, ona oczywiscie nie mogla sie zdecydowac i ciagle mnie pytala: a ten ci
sie podoba? a moze tamten? no i ja jej odpowiadalam, ze ten moze byc, a tamten
mi sie nie podoba, a jeszcze inny jest taki sam jak juz masz w domu itp. przez
caly czas. W pewnym momencie zauwazylam, ze miedzy polkami chodzi tez inna
matka z corka w wieku mojej i tamta dziewczynka zadaje takie same pytania jak
moja. Ale tamta matka na kazde pytanie odpowiadala: nie wiem, ale to nie wazne,
bo to tobie ma sie ten mis podobac, wybierz sama. No i powtarzala to w kolo
macieju. Ja sobie najpierw pomyslalam, ze wredna matka jestem, bo manipuluje
dzieckiem albo moze chce jej cos nakazac, a to przeciez jemu ma sie podobac.
Ale potem mnie olsnilo, ze przeciez to dziecko CHCE SIE NAUCZYC, ktory mis jest
ladny, potrzebuje wzoru ladny-brzydki, i w naturalny sposob oczekuje, ze to my
mu ten wzor damy. Dlatego od tej pory z duza rezerwa podchodze do teorii,
wedlug ktorych uzywa sie w stosunku do dzieci (mam na mysli male oczywiscie)
zdania typu: wybierz, co ci sie podoba, skoro tak czujesz, to zrob tak itp.
Na naszym etapie rozwoju, przy jeszcze malych dzieciach dla mnie poznanie ich
emocji sluzy temu, zebym mogla im te emocje starac sie tlumaczyc, a wiec tu juz
pojawia sie pozycja "wyzszej instancji". Ze starszymi dziecmi, wyobrazam sobie,
jest troche inaczej, zobaczymy jak dorosniemy )

[mama_kasia]

Zwróciłaś uwagę na coś ważnego, na to, że dziecko "potrzebuje wzoru
ladny-brzydki, i w naturalny sposob oczekuje, ze to my mu ten wzor
damy". Chyba sobie tego do końca nie uświadamiałam... Dzięki

[lucasa]

ja nie odpowiadalam Kasi na pytanie watkowe bo sama nie wiem. pewnie dobrze by
bylo jakby byl taki i taki model w symbiozie. a jak bedzie u nas, nie wiem. u
mnie w domu rodzinnym to raczej byl "sluchanie" sie (czy wsluchanie sie w)
dzieci i taki nadmiar zaufania, ze po prostu glupio bylo zawiesc to zaufanie
(przynaje, poza baaardzo sporadycznymi przypadkami).

ale jakos nie potrafie sprecyzowac tego, co mi chodzi po glowie w tym watku
pobocznym "z misiem"
ja bym chyba raczej byla taka mama, ktora chodzi za dzieckiem i powtarza "sama
wybierz, ktory ci sie podoba". a wzory bardziej widze jezeli chodzi o
zachowanie w kosciele, w restauracji, odnoszenie sie do innych, podejmowane
tematy do rozmowy itp. natomiast mysle, ze sporo we mnie luzu jezli chodzi o
pojecie "brzydkie". pewnie gdyby dziecko chcialo slicznie rozowiaste meble do
dziecinnego pokoju to bym powiedziala nie, bo jednak taki zakup jest na lata.
ale jezeli rozowa tapeta ze szlaczkiem lalki barbie to dlaczego nie. jak za rok
bedzie dziecko chcialo tapete z B.Spears - to trudno , ale tez dlaczego nie...

wiem ,ze w przykladzie byla mowa o malym dziecku. i uczenia takiej moze tez
wrazliwosci czy harmonijnosci, estetyki. ja jednak mam inne przyklady ze
swojego zycia, juz gdy bylam starsza.
ja juz w podstawowce zaczelam nosic dlugie, kwiaciaste spodnice i maksymalnie
rozciagniete swetry (najchetniej taty, ktory jest postawnym mezczyzna),
najczesciej w ciemnych kolorach. i jakos malo to mozna by bylo zakwalifikowac
jako "ladne". a tymczasem nigdy nie uslyszalam komentarza nt. mojego ubioru.
wiecej, ani o niego nie prosilam, a bym sie w ogole zdziwila, gdyby taki byl
(poza zartami taty, ze z takiej ilosci materialu, to mozna by bylo uszyc dwie
albo i trzy spodnice ).

a nastepny przyklad, tez juz z okresu podstawowki - mam mlodsza o 5 lat
siostre, ktora z racji wieku traktowalam ciagle jako "mlodsza". zauwazylam w
pewnym okresie, ze to ja sie robie dla niej autorytetem. i ze przytakuje mi na
kazdym kroku. to bylo tylko przeczucie, ale po mojej "pulapce" )) typu "fajna
jest ta rzecz, prawda?" "noooo, fajna, super" odpowiedzialam ostro, ze ta rzecz
jest okropna, a ja tylko sprawdzam, czy siostra sama mysli, czy tylko powtarza
za mna - i dalej wyklad w takim stylu... siostra, pamietam, miala wtedy lzy w
oczach. ale od tej pory mialam osobe do rozmowy, czasami wrecz na przekor
mowila rzeczy odwrotne niz ja, ale juz nie kogos kto mi tylko przytakiwal.

sama nie wiem skad w takim wieku mialam poczucie, ze kazdy ma swoje zdanie, i
jak to wybiera ani mi nic do tego, ani komus do mojego poczucia "ladne-
brzydkie".

wiem, ze to powyzsze dotyczy starszych dzieci. a co z mlodszymi? mam nadzieje
(i przekonanie ), ze nawet jak nie dostana tego wzoru we wczesnym
dziecinstwie od rodzicow, o i tak jakis wzor beda mialy, z tym, ze swoj
wlasny )) to nie znaczy, ze gorszy...

to tak tylko kilka mysli, a nie polemika z postem "kazi"

Agnieszka

ps. nasza Karolina juz ma obrzydliwie rozowa (przepraszam wszystkie fanki
rozowego) walizeczke dziecieca i niesamowicie rozowy i wozek dla ulubionej
maskotki), no i trudno )), pewnie "ciekawsze" rzeczy jeszcze przede mna )))

[mader1]

Bardzo oryginalna nie bede u mnie w domu jest wszystko - i
wyrazanie emocji i zasady i autorytet i kontestacja i pelna akceptacja
i bledy, tracenie panowania nad soba i bezgraniczna cierpliwosc.
Mam pelen przekroj wiekowy dzieciakow - pewnie stad ta roznorodnosc. Przez
pare lat nauczylam sie paru rzeczy :
1. najwazniejsza jest umiejetnosc zrezygnowania z przyjetej teorii czy metody
postepowania, jezeli zle dziala, nie skutkuje. Podam przyklad. Jezeli
dzieeckoo przychodzi zmeczone ze szkoly, z poczuciem pokrzywdzenia. troche
poplakuje. Co trzeba zrobic ? Jasne. Dac sie wygadac.Przytulac. Wspolczuc.
Wesprzec. Tyle teoria. Jedno z moich dzieci jest takie, ze gdybym tak
postepowala, plakaloby do rana.Z zalem zrezygnowalam z tej pieknej teorii.
Musze przytulic, wysluchac, wspolczuc, ale krotko, potem dociec prawdy,
nakarmic, powiedziec, ze przesadza, ze nie jest tak zle, ze cos sie da
zaradzic, poklepac po plecach i dac inny problem I panowac przeez caly czas
nad czasem.
Kazde z nich jest troche inne.
2. Nie eksperymentowac zbytnio - jesli nie jest sie pewnym efektow.
3. Przyznac, ze bedzie sie popelnialo bledy i nie jest sie doskonalym
4 emocje jak napisala PP
i pare innych punktow

[glupiakazia]

Chcialam do Lucasy, ale nie wiem, jak to zrobic, zeby "wpadlo" pod jej post
Jasne, ze sie zgadzam z tym co piszesz, ale to chyba rzeczywiscie bardziej
dotyczy starszych, nastoletnich dzieci, tzn. jasne, ze przychodzi taki moment,
ze sie chodzi w za duzych swetrach, starych trampkach itp. A i gusta rodzicow
sie "dezaktualizuja" - mam to wlasnie teraz z moja mama: mam 30 lat z hakiem, a
ona mi ciagle, ze jednak powinnam sie inaczej czesac
Ale pamietam z dziecinstwa, mialam wtedy moze 8-10 lat, ze jak chodzilam z nia
po sklepach czasami, to probowalam zgadywac, co jej sie podoba w ten sposob, ze
wyglaszalam swoje zdanie i kiedy spotkalo sie to z jej aprobata, strasznie sie
cieszylam. Do dzis dobrze pamietam te nasze wyprawy i dume jak czulam, kiedy
udawalo mi sie wskazac cos co jej sie tez podobalo. Dume, ale tez zwykla
radosc, ze mama nie byla wobec mojego wyboru obojetna (to oczywiscie
uswiadomilam sobie juz pozniej), a takze to ze przez fakt, iz cos podoba sie
nam obu - jestesmy w jednej druzynie. Bylo to dla mnie wtedy bardzo wazne,
dlatego dzisiaj nie wzbraniam sie przed pojsciem z dziecmi do supermarketu
(chociaz staram sie jak najrzadziej, bo wracam stamtad jak detka), a one tez
sie naokraglo pytaja, czy mi sie to i tamto podoba...
Mamo_kasiu, troche poboczny watek z tego wypaczkowal - bardzo przepraszam

[mama_kasia]

Nie przepraszaj