jaacek
11.08.05, 00:30
Chciałbym się podzielic swoimi przemyśleniami dotyczącymi dziwacznych stron
katolicyzmu, z jakimi stykają się dzieci. Sam wyrosłem w sąsiedztwie
żeńskiego klasztoru i korzystałem w dzieciństwie z życzliwosci zakonnic,
które przelewały na mnie swoje macierzyńskie instynkty. Dzis cały ten świat
wydaje mi się czarownym wspomnieniem, uwielbiałem buszować po zakamarkach
klasztornych, gdzie zawsze znalazłem coś ciekawego. Ale teraz przyglądam się
swoim własnym dzieciom, które z kolei korzystają z zaproszeń do trochę
zmienionego domu zakonnego i zastanawiam się, na ile różne przejawy
religijnosci jego mieszkanek moga zwichrować przyszłe życie duchowe. Ostatnio
udało mi się wyrwać mojej 4.5-letniej córeczce i schować otrzymany w
prezencie koszmarny komiks o Ojcu Kolbe (utrzymane w szaro-czarnych barwach
obrazki przedstawiające katowanie więźniów, bunkier głodowy albo wózki pełne
trupów powaliły mnie po prostu). Dzieci są zachwycone, znów buszuja po
różnych kątach, całują relikwie (sam pamiętam przetrzymywane w plastikowym
pudełku kawalki skóry z włosami i ząb zmarłej w opinii świętości siostry
jednej z zakonnic "pobrane" przez nią w czasie ekshumacji), są zachecane do
innych pobożnych praktyk związanych z użyciem rozmaitych symboli, gestów i
święconej wody, słuchają o cudach, dostają obrazki, medaliki, o które potem
toczą się bitwy, no i obrastają w ten tak swoisty dla katolicyzmu koloryt.
Osobiście wolałbym, żeby wyrosły w wierze trzeźwiej, rozsądnej, głębokiej. I
mam spore wątpliwosci, czy cała ta atmosferka, nie ograniczona zreszta do
domu moich przemiłych sąsiadek, ale swoista dla katolicyzmu, temu służy. Mi
osobiście na pewno w rozwoju duchowym to nie pomogło. W sentymentalno-
emocjonalnym - tak.
Co o tym wszystkim sądzicie?
