Rozważania dla kobiet "Dzielna kobieta" Prz. 31:10

[marzek2]

Lepiej późno niż wcale

Tym rozważaniem rozpoczynamy cykl dla kobiet - chrześcijanek, żon i nieżon,
matek i niematek Mam nadzieję, że wiele z nas zapamięta z tych rozważań
choćby jedno zdanie, którego potem Bóg użyje w "czasie swym".

Mam ogromną prośbę - rozważania te przeznaczone są dla osób wierzących. Celem
ich nie jest tłumaczenie się z tego, w co wierzymy tylko wspólna rozmowa o
tym, w co wierzymy, jakie mamy z tym problemy itp. Dlatego też proszę osoby,
które mają skrajnie różny światopogląd o uszanowanie tego i zadawanie
ewentualnych pytań np na privy, ja osobiście chętnie odpowiem, jestem pewna że
i inne dziewczyny też. Nie chodzi mi o to, że nie wolno pisać "ja tego nie
rozumiem" itp. bo zdaję sobie sprawę, że i dla osób wierzących niektóre z tych
rozważań mogą być kontrowersyjne i trudne do zrozumienia, przyjęcia.
Po prostu spróbujmy z nich jak najlepiej skorzystać i energię poświęćmy na
zastanawianie się, "co autorka chciała powiedzieć" i na realizację tego,
czego - mam nadzieję - Bóg nauczy nas przez te rozważania.

Zaczynamy od cyklu rozważań - "Dzielna niewiasta". Następne mogą już być
luźniej związane ze sobą. Jestem też oczywiście otwarta na propozycje tematów
itp. Ja bardzo korzystam z rozważań tej kobiety, dlatego też zdecydowałam się
udostępnić je Wam - na co mam jej pozwolenie.

A teraz do rzeczy

Rozważania dla kobiet "Dzielna kobieta" Prz. 31:10

[marzek2]

PRZYPOWIEŚCI 31:10

Wiele kobiet jest onieśmielonych obrazem kobiety z 31 rozdziału Przypowieści
Salomona. Na początku naszego studium chciałabym podzielić się z Wami czymś, co
usłyszałam dawno temu, co może być dla Was zachęceniem. Niektórzy badacze
uważają, że Lemuel (autor 31 rozdziału Przypowieści) to nikt inny tylko Salomon,
syn Dawida i Betszeby. Uważają, że imię "Lemuel" było czymś w rodzaju
zdrobnienia. Jeśli byłoby to prawdą, zaczyłoby to, że Salomon w rodziale 31
pisze o tym, czego się nauczył od własnej matki. A matką była kobieta, którą
wszyscy pamiętamy z powodu jej cudzołóstwa z Dawidem. A jednak, ta sama kobieta
mówi o tych niesamowitych wartościach swojemu synowi! Jeśli teoria ta byłaby
prawdziwa, oznaczałoby to, że Bóg doprowadził do wielkich zmian w Betszebie,
dzięki którym stała się bożą, szlachetną i dzielną żoną. Kochane, skoro Bóg mógł
uczynić takie zmiany w Betszebie, to dlaczego nie miałby uczynić podobnych zmian
w NAS?

"Dzielna kobieta - trudno o taką - jej wartość przewyższa perły"
(Biblia Warszawska)

"Niewiastę dzielną któż znajdzie? Jej wartość przewyższa perły"
(Biblia Tysiąclecia)

W innym tłumaczeniu (niedostępnym w jęz. polskim - przyp. Marzek słowo
"dzielna" ma znaczenie bliskie słowu "dostojny,skromny, przyzwoity", które mnie
kojarzy się z osobą, która np nie ulega najnowszym trendom w modzie jeśli są
nieprzyzwoite, ani też nie pozwala swoim dzieciom ubierać się w niewłaściwy,
nieprzyzwoity sposób. Jest to kobieta o jasnych zasadach moralnych, co widać w
jej słowach i czynach.

Jedną z rzeczy, w którą jesteśmy zaangażowani jako chrześcijanie jest walka
duchowa. Siostra w Chrystusie podzieliła się kiedyś ze mną informacją, że w
oryginale słowo hebrajskie oznaczające "dzielny" pojawiało się również w
odniesieniu do żołnierzy, co ma oczywisty związek z walką. Ja wyobrażam sobie
kobietę z Przypowieści 31 jako kogoś, kto codziennie bierze udział w walce
duchowej na... kolanach, walcząc w swoją rodzinę. Gdy myślę o jej wyglądzie
fizycznym, widzę ją jako kogoś, kto nosi ładne, ale skromne ubrania. Możemy
również myśleć o niej jako o kimś kto ma czułe serce oraz łagodnego i
delikatnego ducha. A mimo to w sensie duchowym kobieta ta jest ubrana w zbroję i
gotowa do walki!

Wyobrażam sobie jak wstaje każdego ranka i z pełną świadomością nakłada Bożą
zbroję. Przypomina sobie, że tak naprawdę walczy z duchowymi mocami. Myślę, że
zbyt wiele razy pozwalamy, by kontrolowały nas emocje, a gdy tak robimy,
zapominamy, że walczymy w wojnie duchowej. Zaczynamy patrzeć na problemy jak na
zwykłą kłótnię z mężem, czy utarczki z dziećmi. W rzeczywistości to szatan
aranżuje podstępnie kłótnie w naszym domu, a my łatwo wpadamy w jego pułapkę. Ta
kobieta nauczyła się, jak dawać sobie radę z taką taktyką. Zrozumiała, że choć
emocje są dla niej darem do Boga, musi ciągle być czujna i upewniać się, że to
ona panuje nad nimi, a nie one nad nią.

W innych tłumaczeniach słowo dzielny oznacza też "dostojny, stateczny". Czy
"stateczny" mogłby oznaczać również jej "stateczność" (powolność) w gniewie czy
mowie? A dostojny mogłoby odnosić się do jej wysokiej pozycji, nienagannej
reputacji, czy wreszcie szacunku dla samej siebie?
Możnaby sobie wyobrazić, że z powodu jej zalet moralnych, również swojemu mężowi
przynosi poczucie wysokiej pozycji, poprzez to, że ma zdrowe poczucie własnej
wartośći i szacunek dla samej siebie. Nie interesuje się przesadnie swoim
wyglądem zewnętrznym tak jak by chciało tego Hollywood, ponieważ jest
wystarczająco inteligentna by wiedzieć, że liczy się to co w środku. Gdyby w to
nie wierzyła, dlaczegóż by miała być nazywana kobietą dzielną, o szlachetnym
charakterze?

Prz. 18:22)
"Kto znalazł żonę - dobro znalazł i zyskał łaskę u Pana" (BT)
"Kto znalazł żonę, znalazł coś dobrego i zyskał upodobanie u Pana"(BW)

Prz. 19:14
"Dom i bogactwo dziedzictwem po przodkach, lecz żona rozsądna darem od Pana" (BT)
"Dom i mienie dziedziczy się po rodzicach, lecz roztropna żona jest darem Pana" (BW)

1 Kor. 11:7 b
" (...)a kobieta jest chwałą mężczyzny" (BT)
"lecz kobieta jest odbiciem chwały mężczyzny" (BW)

W innym tłumaczeniu czytamy, że kobieta została stworzona po to, by przynosić
zaszczyt mężczyźnie.
Czy przynosimy zaszczyt naszym mężom poprzez nasze słowa i czyny? Gdy inni
patrzą na nasze zwyczaje, postawy i czyny, czy widzą, że nasi mężowie są
błogosławieni, mając nas za żonę?

Przetłumaczone i udostępnione za zgodą Stacy R.Miller, inne rozważania w
oryginale są do przeczytania na stronie
hometown.aol.com/srmiller1988/proverbs31devotionals.html

[mama_domika]

Marzek dzięki za rozpoczęcie tych rozwarzań chyba Bóg mnie wysłuchał bo
własnie jestem na takim małym emocjonalnym zakręcie i prosiłam niebiosa o
jakies natchnienie, grom z jasnego nieba czy co kolwiek abym przejrzał na oczy
i aby ktos mi te oczy przetarł. Jestem żona od 6 lat mamy cudownego synka a w
kwietniu będzie następny.Jestem BARDZO emocjonalną sobą i mama niską samo ocenę
czasami się nie lubię. wkurza mnie to ze nie potrafię panowac nad własnymi
emocjami a teraz jeszcze w ciązy to juz wszystko mnie wprowadza z
równowagi.Czasami wydaje mi się ze im bardziej staram sie byc Dobrą żona i
matką tym gorzej mi to wychodzi i poprostu boję się ze zle wychowam swoje
dzieci a mąz mnie zostawi ....przyczyne tego wszystkiego upatruje w tym ze gdy
miałm 2 lata opiekę nademną przejeli moi dziadkowie babcia długo chorował a
na alzchaimera(miałam 15 jak zachorowała) zmarła 2 lata temu a dziadzius
niespodziewanie 3 miesiące temu.Matka moja jest mi bardzo dalek i obca jest dla
mnie antywzorem matki żony i wogóle,boję sie tego że jestem do niej fizycznie
bardzo podobna.Mam do niej wiele żalu nie oto ze mnie zostawiła u dziadków ale
oto że naj bardziej to troszczy sięo siebie. Gdy moja babcia była już bardzo
chora prawie wogóle sie nie interesowała gdy dziadziusia stan się pogarszał też
sie nie raczła zainteresowac nawet nie dzwoniła. jej małżenstwo mimo że mieszka
z ojcem nie istnieje a wychowanie mojego 14letniego brata zostawiła ojcu który
jest zupełnie nie odpowiedzialnym facetem zawsze taki był lekkoduch.I czasami
mama wrażenie że ciązy na mnie piętno Złej matki. Jest mi tak smutno że nie
mama z kogo brac przkładu,zaptac się o radę, czasami wpłakac i usłyszec słowo
otuchy.Mojego męza bardzo kocham i bardzo zależy mi na moim małżeństwie, i
czasmi nie mogę zniesc tego ze mamay rózny pogląd na sprawy wiary chodzenia do
koscioła wspólnej modlitwy itp. i czasami nie mogę zrozumiec dlaczego on tak
lekko podchodzi do tego co dlamnie jest bardzo ważne, zaznaczę że kiedys tak
nie było.....na razie tyle moich zwierzeń mó maluch sie obudził i on jest w tej
chwili najważniejszy. ale jeszcze raz podkreślę ze bardzo sie ciesze ze
poruszyłas watek " Dzielnej kobiety " zawsze taką chciałam byc i nie ustannie
staram sie dążyc do ideału.

[marzek2]

Hmmmm jakby to powiedzieć, tłumów nie widać )
Mam nadzieję, że choć parę z Was przemyśluje sobie gdzieś tam intensywnie nad
tym tekstem i jak dojrzejecie, to coś napiszecie...
Noo wypada mnie jako pomysłodawczyni tematu coś napisać chyba...

Taak - teoria o tym, że to Salomon (czyli rodzony syn tej wiarołomnej Betszeby)
napisał ten rozdział może być prawdziwa, może nie być.
Że Bóg ma moc przemieniać życie - to jest pewne. Wielu było takich
"nieudaczników" którzy z Bogiem dokonywali wielkich rzeczy i przeżywali wielkie
przemiany. Właśnie - ale z Bogiem, nie o własnych siłach.

Już gdy tłumaczyłam ten fragment, przypomniałam sobie to, o czym niestety tak
łatwo zapominam - że to jest jednak WALKA! Nie milutkie prościutkie życie "kury
domowej w wydaniu chrześcijańskim" jak to sama siebie nazywam. Mimo pozorów
gdzieś tam toczy się walka, o wychowanie moich dzieci, o moją relację z mężem, o
mój sposób podchodzenia do problemów, trudności.

I bardzo przemawiają do mnie wersety o tym, kim powinna być dobra żona dla
mężczyzny. Myślę, że zapominamy o tym, w dobie feminizmu, przesadnej politycznej
poprawności jeśli chodzi o "równość" na wszelkich polach - tak łatwo myśleć o
swoich prawach, a nie oddaniu dla męża.

Nigdy nie zapomnę rozmowy z jedną koleżanką. Znała ona mnie dość dobrze, z moim
mężem widywała się czasem w kościele, raczej sporadycznie. I kiedyś wyznała mi,
że szacunek, który ma dla mojego męża bierze się głównie z tego, co słyszała na
jego temat rozmawiając ze mną... Czyli to ma naprawdę znaczenie, jak mówimy o
naszych mężach.

Polskie kobiety lubią o swoich mężach rozmawiać:
narzekająco; jak o małych dzieciachl; które to trzeba pilnować bo sobie nie
poradzą, jak o dużych "głuptasach", którymi tak łatwo manipulować; jak o
nieudacznikach, z którymi przyszło im żyć... Być może czasem ci mężowie widzą to
w oczach swoich żon i stają się takimi, jakimi są przez nie postrzegani...

Czasem wręcz nie jest w dobrym tonie chwalić swojego męża, powiedzieć, że z tego
i tego jestem dumna... Nie mówię tutaj, że każdy mąż jest ideałem (mój też nie
jest ale na pewno są rzeczy, za które jesteśmy Bogu wdzięczne jeśli chodzi o
naszych facetów.

Jest jeszcze jeden fajny werset, mówiący o dzielnej kobiecie-

"Dzielna żona jest koroną swojego męża" (Prz. 12:4).
Ja chcę stawac się koroną swojego męża.

[mader1]

> Prz. 19:14
> "Dom i bogactwo dziedzictwem po przodkach, lecz żona rozsądna darem od Pana"
(B
> T)
> "Dom i mienie dziedziczy się po rodzicach, lecz roztropna żona jest darem
Pana"
> (BW)

Pamiętam, jak kiedyś moja teściowa powiedziała, że jej drugi syn zaskoczył ją -
to był ten " gorszy". Pomimo iż nie lubiła mnie, zanim się pobraliśmy,
powiedziała, że to ewidentnie mój wpływ A ja wiedziałam, że on TAKI jest.
Tylko ja w to uwierzyłam.

Dzielna żona. Czy nie uważacie, że dzielna to czasem jest taka, która mimo, mio
wszystko wstaje, uśmiecha się i podejmuje swoje obowiązki ?

[pawlinka]

Podoba mi się to "mimo wszystko"

Nie patrzę na codzienność jako na walkę, raczej - jak na czas dany i zadany.
Po prostu jestem teraz tutaj z nimi, ludzmi, których kocham. Pomagam, służę,
trwam, czasem płaczę...po prostu - żyję. Często myślę, czy ten mijający dzień
mógłby być ostatnim. I często proszę o szansę kolejną.
Dlaczego nie walka ? - bo nie potrzeba mi zwycięstw. Wolę raczej, kiedy czuję
się słaba, widzieć dłoń wyciągniętą do mnie - drugiego człowieka: męża.

[mama_kasia]

"Dzielna kobieta" - nie przeraża mnie to stwierdzenie, nie zaskakuje,
nie jest ideałem nie do osiągnięcia. To nawet nie jest tak, że
staram się być dzielną kobietą. Mam wrażenie, że to Bóg mnie taką
małymi krokami czyni. Jest to dosyć świeże odkrycie Jestem, można
powiedzieć, do Jego dyspozycji. Nie zawsze w tym samym stopniu. Nie zawsze
chętnie. Ale to jest sprawa drugorzędna, bo walka trwa... i będzie trwała
dalej, aż do końca. Moim zadaniem jest wytrwać, tocząc po drodze małe
bitwy ze swoim lenistwem, strachem, egoizmem, pychą...

[aka21]

To i ja spróbuję zmierzyć się z tym jednym wersetem.
"Niewiastę dzielną któż znajdzie? Jej wartość przewyższa perły"
> (Biblia Tysiąclecia)
>
Właśnie, nie tak prosto być taką kobietą!
Do mnie najbardziej trafiło to odniesienie do odwagi żołnierskiej.
Ten wers jest zachętą, by być takim wojownikiem (zwykle wojownikami byli
mężczyźni) pomimo naszej konstrukcji psychicznej, naszej emocjonalności. Może
to wszystko co potocznie jast określane jako niewieścia słabość ma być właśnie
naszym orężem do walki, a zbroja Boża ma nas chronić przed wrogiem.
Ale tu kolejne moje pytanie, przeciw komu mamy walczyć?
I tak sobie pomyślałam o rodzinie, o małżeństwie, o dzisiejszych czasach... i
nasunęło mi sie, że wojownik to nie tylko ten który walczył (to wbrew pozorom
potrafimy chyba czynić gdy jest taka potrzeba, potrafimy się zmobilizować), ale
też ten który stał na straży, był bez reszty oddany swemu panu. Musiał być
ciągle czujny. Wydaje mi się, że to jest zadaniem kobiety - być strażniczką
Boga w świecie, zamykać drzwi, gdy chce wejść wróg, wzywać posiłki, naradzać
się, obierać taktykę obrony. Z pewnością w tej walce nie jesteśmy same, jest
Bóg, ale on tu na ziemi daje nam innych ludzi, zarówno tych najbliższych jak i
dalszych, mamy z kim tworzyć zwarty szereg).
Ale to chyba właśnie my musimy być czyjne, nie dać się ponosić emocjom,
kierować je w dobrą stronę. One mają nam w życiu pomagać, a nie paraliżować
nas, wszystkie są dobre, zarówno te pozytywne jak i negatywne, musimy tylko
mieć ich świadomość i prawidłowo je wykorzystać.

Tak, dzielna kobieta to ideał, ale ideały są po to by do nich zmierząć) Może
chociaż warto spróbować, a wierzę, że z Bożą pomocą wszystko może się udać!
Każdy wojownik na początku był przecież giermkiem))

[pysio8]

Dopóki walczę ze słabościami i pokusami, no to pewnie jestem dzielną kobietą,
choć nie w tym stopniu, co bym chciała.

Popracowałam kilka dni dorywczo i opłaciłam zaległy czynsz ( tzn. ratę ),
kupiłam córce buty, ponieważ w starych notorycznie przewracała się. Chociaż
może należało raczej kupić sobie nowy płaszcz i pobiec do fryzjera. Bardzo
żałuję, że na wszystko nie starczyło.


No i uwaga! Gdzieś tak od roku zastanawiałam się nad tym, żeby zostać
krwiodawcą,i dopiero w tym tygodniu wybrałam się do stacji krwiodawstwa),
badania przeszłam pomyślnie...i w sumie nic strasznego się nie działo w trakcie
i po oddaniu krwi- żadnych sensacji.
Czy są tu jeszcze inne dziewczyny, oddające krew? Proszę się pochwalić!

W oczach męża to niestety dzielna nie jestem, ale, czy ja dobrze słyszałam, że
ma zamiar zaprosić mnie do kina?...Tylko kiedy?

A w oczach Boga, no to trudno powiedzieć...wolałabym, żeby patrzył z miłością,
niż miał mnie gromić...czuję się ostatnio zniechęcona, a nie zachęcona do
modlitwy ...Oooo dochodzi " nasza" 21:00!

Głównie do Mamy_domika

[marzek2]

Mamo_domika, przede wszystkim dziękuję, że wypowiedziałaś się w tym wątku,
uchroniłaś mnie prawie od depresji, że rozważania totalnie nie trafione...
Tym bardziej cieszę się, że dla Ciebie było to dziś coś ważnego, to znaczy, że
było warto... choćby tylko dla Ciebie. I doceniam to, że o tak osobistych
przeżyciach zdecydowałaś się napisać na forum.

A teraz postaram się coś odpowiedzieć.

>Jestem BARDZO emocjonalną sobą i mama niską samo ocenę
>czasami się nie lubię.

Wiesz, jesteś normalna Ja też tak mam. No może nie mam zbyt niskiej
samooceny, ale emocje niestety czasem biorą u mnie górę. Jestem natomiast pewna,
że dużo częściej dzieje się tak wtedy, gdy nie jestem blisko Boga. Gdy
koncentruję się na tym co na ziemi a nie na tym co "na górze".

>a teraz jeszcze w ciązy to juz wszystko mnie wprowadza z
równowagi.
To też normalny objaw

>Czasami wydaje mi się ze im bardziej staram sie byc Dobrą żona i
>matką tym gorzej mi to wychodzi

A to też mi się zdarza. Widzisz, czasem wydaje mi się, że nie chodzi o to, żeby
bardziej się starać, tylko, żeby bardziej polegać na Bogu odnośnie spraw, w
których nasze "starania" nic nie dają. Własnymi siłami nic nie zdziałamy.

>i poprostu boję się ze zle wychowam swoje
>dzieci a mąz mnie zostawi ....

W świetle tego, co napisałaś poniżej - rozumiem. Nie masz dobrych doświadczeń, a
wtedy czarne myśli przychodzą bardzo łatwo, bo skoro nie ma się dobrych
wspomnień, do których można się odwołać, odwołujemy się do... złych niestety

Mamo_domika, przeczytałam uważnie całą historię odnośnie Twojego wychowania,
stosunku Twojej mamy do Ciebie. Bardzo mi przykro, że tak się stało.
Wiesz, jedną z najwspanialszych rzeczy odnośnie naszego Boga jest to, że jest On
też Bogiem "nowych początków". W Bibli jest wspaniała historia, która kiedyś tak
bardzo dodała mi otuchy. Chodzi o króla Jozjasza, którego dzieje są opisane w 22
rozdziale Księgi Królewskiej. Jozjasz miał "trudny start". Jego ojciec, król
Amon i dziadek- król Manasses byli źli, nie postępowali zgodnie z nakazami
Bożymi, oddawali cześć bożkom. A jednak... Jozjasz "czynił to co dobre w oczach
Pana", mimo takich niechlubnych dziejów rodzinnych i negatywnych niewątpliwie
wzorców. Bóg jest wielki i pomaga przezwyciężyć to, co bolesne i trudne.

Ja i mój mąż, gdy się pobieraliśmy mieliśmy też pewne obawy. Choć oboje byliśmy
oddani Bogu i oboje chcieliśmy żyć według Bożych wzorców, oboje też mieliśmy
negatywne doświadczenia, jeśli chodzi o naszych rodziców. Moi rodzice się
rozwiedli, jego rodzice też nie żyli ze sobą dobrze, tata miał problem z
alkoholem...
A jednak Bóg trzyma nas przy sobie i jesteśmy szczęśliwi. Nie jesteśmy
doskonali, kłócimy się itp, ale ciągle chcemy budować na Bożym fundamencie.


>boję sie tego że jestem do niej fizycznie bardzo podobna

Odpowiem Ci tak:"Bóg nie patrzy na to, na co patrzy człowiek. Człowiek patrzy na
to, co jest przed oczyma, ale Pan patrzy na serce" (1 Ks. Samuela 16:7)

>Mam do niej wiele żalu nie oto ze mnie zostawiła u dziadków ale
>oto że najbardziej to troszczy sięo siebie.

Mój ojciec to osoba, która zraniła mnie chyba najbardziej na świecie. Wiele
razy. Kiedyś myślałam, że odegram się na nim za to wszystko co zrobił mojej
mamie, mojej siostrze, mnie... A jednak... gdy moje życie zaczęło toczyć się
zgodnie z Bożymi nakazami - Bóg dał mi łaskę przebaczenia tacie. O to samo będę
się modlić dla Ciebie.

>mam wrażenie że ciązy na mnie piętno złej matki.

To jest kłamstwo, które próbuje Ci wmówić szatan. Nie musisz być niewolnikiem
przeszłości.


>Jest mi tak smutno że nie mam z kogo brac przkładu,zaptac się o radę, czasami
wypłakac i usłyszec słowo otuchy.

Na moim privie gazetowym jestem zawsze do Twojej dyspozycji I jest przecież
nasze forum, po to też ono jest.

Nic, nie będę się więcej wymądrząć, bo i tak zmonopolizowałam ten wątek już za
bardzo Pozdrawiam Cię ciepło i jakby co, pisz na priv.

[mama_domika]

Dziękuję i niesamowicie się cieszę że mogłam to wszystko od Ciebie usłyszec.
Odpisałam bo gdy zobaczłam temat Dzielna kobieta to wydawało mi się tak jak juz
pisałam jakby to było konkretnie skierowane do mnie. A że jestem do tego
wylewna to własnie poczułam ze mogę się Tobie wpłakac jak bardzo chciała bym
byc taką kobieta DZIELNĄ albo chociaż miec gdzies taką bilsko. Ja to forum
cztuję od dawna może rzadziej się udzielam ale wiele mądrych rad tu
uzskałam.Twój nik znam i bardzo imponowała mi Dzielna Kobieta w Tobie gdy
czytałam o Waszch staraniach o zdrowie Samuelka. Narazie tyle bo musze wziąsc
się do zycia Domik własnie wstaje.

[kolunia1]

Oj WAŻNA to sprawa te rozważania! BARDZO WAŻNA!

do Marzek

[samboraga]

Marzek - trafione i fajne, ale ja nie mam siły dziś nic już pisać...
pozdrawiam

też do Marzek

[mary_ann]

Marzku, zgadzam się z Samboragą - super ten wątek! Ale ja nie mogę sensownie
odpisać, bo... muszę być dzielna Najzupełniej przyziemnie i praktycznie.

[isma]

No, coz. Ja mam do tego tekstu stosunek szczegolny, bo szczegolna osoba skupila
kiedys na nim moja uwage. Zreszta, przeczytajcie:

www.tezeusz.pl/cms/tz/index.php?id=579
Ale tak na marginesie - to ja sie moze naraze, ale mysle, ze wiele z tego, co
piszemy o chrzescijanskiej zonie, odnosi sie tez do chrzescijanskiego meza ;-
))). I wcale nie chodzi mi o to, ze on ma na upartego sie chwytac co drugi
dzien za za mopa, zeby bylo "sprawiedliwie" (to jest, przepraszam, chwytac
za "kadziel i wrzeciono"). Raczej o to, ze on tez powinien jej "czynic dobrze
przez wszystkie dni zycia". I ze tez powinien byc z niej dumny, a nie traktowac
ja jak wieloczynnosciowy robot domowy )).

[marzek2]

Ha, Isma, ale przecież cały "pic" polega na tym, żebyśmy myślały o SWOJEJ
odpowiedzialności a nie o tym, co ma robić nasz mąż...
Kiedyś mnie zagięło, gdy jeden gość na kazaniu powiedział prostą, ale jakże
prawdziwą rzecz. Otóż wiele problemów w małżeństwach chrześcijańskich (bo to o
nich głównie mowa, ale chyba zasada ta stosuje się bardzo szeroko) bierze się
stąd, że obie strony, zamiast skupić się na tym, co do nich należy, koncentrują
się na ciągłym sprawdzaniu czy DRUGA strona robi to, co do niej należy
A przecież gdy Paweł pisał do żon, co mają robić - to pisał do ŻON a nie do
meżów, żeby wiedzieli jak w razie czego huknąć "a Pismo mówi...!" )
I podobnie gdy pisał o tym, jak mężowie mają traktować żony to pisał to do
MĘŻÓW, a nie do żon, żeby wiedziały na co w razie czego można narzekać )

Oczywiście jestem absolutnie świadoma tego, że to jest ideał.

I wiem też, że wymarzony model jest taki, że gdy ja będę kochać mojego męża tak
jak trzeba, on będzie zachęcony do tego, by kochać mnie tak jak trzeba
Sęk w tym, że jesteśmy ludźmi, którzy upadają w różnych dziedzinach, w
małżeńskiej też. No i wtedy mamy wyzwanie dla naszej miłości agape...

Ja po prawie 10 latach małżeństwa(lepiej późno niż wcale hi hi) doszłam do tego,
że mam kochać mojego męża niezależnie od tego, czy i jak wypełnia to, do czego
go powołał Bóg odnośnie mnie. I że Bóg kiedyś będzie się mnie pytał, jaką JA
byłam żoną, a nie jakim mężem był mój mąż...

[isma]

A, nie, ja nie o moim osobistym mezu, zwlaszcza, ze akurat on, jak wiadomo,
spelnia sie w roli chrzescijanskiej zony znakomicie )).

Ja o tym, ze MSZ tak naprawde z tych rozwazan, wbrew pozorom, moga tez
skorzystac mezczyzni, i to wcale nie "huczac na zony", zeby sie zastosowaly,
tylko po prostu zastanawiajac sie, na ile te wskazania dotycza chrzescijanskich
malzonkow jako takich )).

[marzek2]

A z tym się absolutnie zgadzam
Ale pokaż mi faceta, który czytając o Dzielnej niewiaście się nad sobą będzie
zastanawiał... aż się zapytam Ciumaka, czy by mu to w ogóle do głowy przyszło

[isma]

Wiesz, ze ja bym pewnie o tym nie pomyslala, gdyby nie rozwazanie Joasi. Bo "do
dnia przyszlego sie smiac" to mezczyzni tez powinni. Moze wlasnie zwlaszcza
mezczyzni, ufni, zeby nie powiedziec, zadufani, w SWOJE wlasne mozliwosci ))

[mader1]

Ten fragment jest o kobiecie... dzielnej. Ona cięzko pracuje, boi się Pana,
kocha, ale i jest kochana. Jest chwalona. W tym fragmencie, nawet jeżeliby
zajrał doń mężczyzna, jest dla niego rola. Marzku, sama mówiłaś, że Twojego
męża widzą poprzez Twoje słowa o nim.Jesteś mu oddana.

28 Powstają synowie, by szczęście jej uznać,
i mąż, ażeby ją sławić:

29 «Wiele niewiast pilnie pracuje,
lecz ty przewyższasz je wszystkie».

Ale bez jego uznania także opadłyby Ci skrzydła. Znam małżeństwo , w którym z
takiej sobie, normalnej dziewczyny, mocno zalęknionej wyrosła Dzielna, mocna
kobieta. Pamiętam, jak jej mąż wspierał ją każdym słowem, gestem - co nie
oznacza, że się ie kłócili Trzeba też zauważyć, że się Dzielną kobietę ma
przy swoim boku.

[mader1]

Właściwie całe Słowo skierowane jest do NAS. Nie po to, by ktoś miał tekst do
punktowania,lecz po to, byśmy odnaleźli drogę.

[isma]

O, to, to wlasnie )). Tak cos czulam, ze nie przepadam za
duszpasterstwem "branzowym" )).

[marzek2]

A ja przepadam

Wolę gadać o sprawach kobiecych w towarzystwie samych kobiet.

Co nie znaczy, że zgadzam się ze stwierdzeniem Mader - tak całe słowo jest dla
NAS, ale przecież są fragmenty dla rodziców odnośnie wychowywania dzieci,
fragmenty dla małżonków, dla osób stanu wolnego. Dla każdego coś dobrego, że tak
powiem

Po prostu uważam, że jednak jakoś się z tymi facetami różnimy.

[isma]

marzek2 napisała:
>
> Po prostu uważam, że jednak jakoś się z tymi facetami różnimy.

A, to to jest poza dyskusja )).

[jofin]

Dzieki ci Marzek za ten watek. Nie bardzo tylko rozumiem, czy rozwazamy tylko
jeden wers, ze dzielna kobieta, to ta, ktorej wartosc przewyzsza perly, czy
rozwazamy caly fragment o tej kobiecie, bo jezeli tak, to mysle, ze wartowaloby
przypomniec tutaj caly ten fragment.

POEMAT O DZIELNEJ NIEWIEŚCIE*


10 Niewiastę dzielną któż znajdzie?
Jej wartość przewyższa perły.

11 Serce małżonka jej ufa,
na zyskach mu nie zbywa;

12 nie czyni mu źle, ale dobrze
przez wszystkie dni jego życia.

13 O len się stara i wełnę,
pracuje starannie rękami.

14 Podobnie jak okręt kupiecki
żywność sprowadza z daleka.

15 Wstaje, gdy jeszcze jest noc,
i żywność rozdziela domowi,
<a obowiązki - swym dziewczętom>.

16 Myśli o roli - kupuje ją:
z zarobku swych rąk zasadza winnicę.

17 Przepasuje mocą swe biodra,
umacnia swoje ramiona.

18 Już widzi pożytek z swej pracy:
jej lampa wśród nocy nie gaśnie.

19 Wyciąga ręce po kądziel,
jej palce chwytają wrzeciono.

20 Otwiera dłoń ubogiemu,
do nędzarza wyciąga swe ręce.

21 Dla domu nie boi się śniegu,
bo cały dom odziany na lata*,

22 sporządza sobie okrycia,
jej szaty z bisioru i z purpury.

23 W bramie jej mąż szanowany,
gdy wśród starszyzny kraju zasiądzie.

24 Płótno wyrabia, sprzedaje,
pasy dostarcza kupcowi.

25 Strojem jej siła i godność,
do dnia przyszłego się śmieje.

26 Otwiera usta z mądrością,
na języku jej miłe nauki.

27 Bada bieg spraw domowych,
nie jada chleba lenistwa.

28 Powstają synowie, by szczęście jej uznać,
i mąż, ażeby ją sławić:

29 «Wiele niewiast pilnie pracuje,
lecz ty przewyższasz je wszystkie».

30 Kłamliwy wdzięk i marne jest piękno:
chwalić należy niewiastę, co boi się Pana.

31 Z owocu jej rąk jej dajcie,
niech w bramie chwalą jej czyny.

Bo dla mnie wlasnie ten fragment jest wytlumaczeniemtego, co znaczy slowo
dzielna.

Co do sugestii Ismy, ze to jest tez slowo skierowane do mezczyzn, to nie zgodze
sie. Gdyby tak bylo, to byloby to jasno wczesniej napisane. I mysle, ze warto
zauwazyc, ze wg Biblii to jestesmy istotami plciowymii w zaleznosci od tego
jaka plec reprezentujemy, to i powinnosci mamy inne. Oczywiscie poza tymi,
ktore sa uniwersalne. Gdybysmy sie uwazniej przyjrzeli innym fragmentom Biblii,
to okazuje sie, ze mezczyznom Bog stawia jeszcze wyzsza poprzeczke niz nam
kobietom.

[marzek2]

Jofin, dzięki za głos w dyskusji.Ja również jestem zdania, że są jednak
fragmenty przeznaczone głownie dla określonych odbiorców, o czym już pisałam

A odnośnie fragmentu - napisałam na początku że zaczynamy cykl rozważań... Moje
możliwości tłumaczeniowe nie są jednak ogromne, a kobieta pisząca te rozważania
podzieliła je na konkretne wersety, dodając do nich swoje przemyślenia.
Z moimi możliwościami czasowymi mogę jedno rozważanie na tydzień. Więc wkrótce
następny werset i następne rozważania.

[alex05012000]

W innych tłumaczeniach słowo dzielny oznacza też "dostojny, stateczny". Czy
"stateczny" mogłby oznaczać również jej "stateczność" (powolność) w gniewie czy
mowie? A dostojny mogłoby odnosić się do jej wysokiej pozycji, nienagannej
reputacji, czy wreszcie szacunku dla samej siebie?
Możnaby sobie wyobrazić, że z powodu jej zalet moralnych, również swojemu mężowi
przynosi poczucie wysokiej pozycji, poprzez to, że ma zdrowe poczucie własnej
wartośći i szacunek dla samej siebie. Nie interesuje się przesadnie swoim
wyglądem zewnętrznym tak jak by chciało tego Hollywood, ponieważ jest
wystarczająco inteligentna by wiedzieć, że liczy się to co w środku. Gdyby w to
nie wierzyła, dlaczegóż by miała być nazywana kobietą dzielną, o szlachetnym
charakterze?
Prz. 18:22)
"Kto znalazł żonę - dobro znalazł i zyskał łaskę u Pana" (BT)
"Kto znalazł żonę, znalazł coś dobrego i zyskał upodobanie u Pana"(BW)
Prz. 19:14
"Dom i bogactwo dziedzictwem po przodkach, lecz żona rozsądna darem od Pana"
(BT)"Dom i mienie dziedziczy się po rodzicach, lecz roztropna żona jest darem
Pana" (BW)
1 Kor. 11:7 b
" (...)a kobieta jest chwałą mężczyzny" (BT)
"lecz kobieta jest odbiciem chwały mężczyzny" (BW)
W innym tłumaczeniu czytamy, że kobieta została stworzona po to, by przynosić
zaszczyt mężczyźnie.
Czy przynosimy zaszczyt naszym mężom poprzez nasze słowa i czyny? Gdy inni
patrzą na nasze zwyczaje, postawy i czyny, czy widzą, że nasi mężowie są
błogosławieni, mając nas za żonę?
- nieskromnie powiem, że jestem dzielną kobietą a mój mąż jest świadom chwały
jakiej przydaje mu żona.... dzielność ta jednak jest cieżkim krzyzem do
dzwigania, przynajmniej czasami.... nie podoba mi się tylko jedno stwierdzenie:
"kobieta została stworzona po to, by przynosić zaszczyt mężczyźnie" - jakiś
macho to napisał czy co????

[mader1]

))) branzowym ))) masz te okreslenia )))

[mama_domika]

> Ja po prawie 10 latach małżeństwa(lepiej późno niż wcale hi hi) doszłam do
tego
> ,
> że mam kochać mojego męża niezależnie od tego, czy i jak wypełnia to, do czego
> go powołał Bóg odnośnie mnie. I że Bóg kiedyś będzie się mnie pytał, jaką JA
> byłam żoną, a nie jakim mężem był mój mąż...

Marzek jaka trafna konkluzja chyba to musze sobie gdzies zapisac wielkimi
literami i postanawiam że nie bede juz na mojego męza wywierac żadnej presji.

[minerwamcg]

Zastanówmy się, co tak naprawdę jest cnotą "dzielnej niewiasty" z Księgi
Przysłów. Kiedyś ten tekst drażnił mnie okropnie, bo wydawało mi się, że wedug
natchnionego autora jedyną drogą kobiety jest praca, i to ręczna (te wszystkie
sporządzane okrycia, pasy dostarczane kupcowi, palce chwytające wrzeciono etc.)
oraz zarządzanie domem (wyznaczanie zajęć służbie, starania o len i wełnę
itd.). Zastanawiające, że nie ma tam nic o macierzyństwie i wychowaniu dzieci -
ale tym pewnie zajmowała się służba.
Z drugiej strony zdaję sobie sprawę, że od tych wszystkich rzeczy nie
uciekniemy. Że pomijając len, wełnę i szaty z bisioru, to od nas zależy, jaki
będzie dom. Czy będzie miejscem, do którego będzie się chciało wracać, do
którego chętnie będą przychodzić goście - czy zapyziałym, zimnym domiszczem,
gdzie toleruje się buty w wannie, skarpetki na kanapie i brudny monitor
komputera, gdzie ani co wypić (herbata się właśnie skończyła, a po winie tylko
butelki, których nie ma kto wynieść) ani co zjeść (jada się na mieście), i
gdzie z wszystkich powyższych przyczyn nie zaprasza się przyjaciół.

I jeszcze jedno - z całego poematu najbardziej utkwiło mi w pamięci to, co na
samym początku odnosi się do męża "dzielnej niewiasty" i co często
powtarzam: "nie czyni mu źle, ale dobrze przez wszystkie dni jego życia".
To jest moim zdaniem bardzo ważne. Dobre nastawienie do drugiego człowieka.
Przekonanie, że mąż to ktoś, da kogo jest się dobrą "z automatu", odruchowo. O
kim się po prostu, zwyczajnie myśli. Z kim nie prowadzi się wojny o strefę
wpływów, nie pilnuje zazdrośnie, żeby czasem nie ustąpić za wiele.

[mader1]

Dziękuję Ci minerwamcg , bo coś mi przypomniałaś
Przypomniałam sobie, że kiedyś, kiedyś , gdy nie byłam jeszcze mężatką też mnie
ten tekst trochę drażnił. I takie różne fragmenty filmów, sztuk, opowiadań...
jakoś bardzo byłam wyczulona na elementy "poddaństwa" takiej biednej żony-
kobiety.O to, że trzeba "zawalczyć" o swoje.
A jak już się zakochałam w swoim przyszłym mężu, a potem oprócz zakochania
przyszła Miłość, w konsekwencji Miłość Małżeńska - we wzajemnym dawaniu
znalazłam głębokie szczęście.Już w czasie narzeczeństwa zauważyłam, że dając
pierwsza, rezygnując pierwsza - natychmiast także jestem obdarowana, otworzyła
się dla mnie jakaś inna rzeczywistość. " Nie prowadzi wojny o strefę
wpływów... "- pięknie to ujęłaś.

[utka]

Dziewczyny piekne jest, to co tu napisalyscie ...
Ja kiedys, jeszcze dlugo przed slubem marzylam, myslalam, planowalam, jaka to
ja bede 'dzielna' kobieta, jak bede zawsze tam i zawsze wtedy, gdzie i kiedy
bede potrzebna, jak bede pomagac mezowi skrzydla rozwjac i wzrastac w Panu i w
milosci do Niego, rozwijajac sie jednoczesnie sama i co dzien mocniej
zaprzyjazniajac sie z Bogiem. Takie byly marzenia ..... a potem o tym
zapomnialam, a potem jakis taki chaos wszedl w nasze zycie i tak trwa to do
dzis. A wszystko przez to, ze SAMA chce nad wszystkim zapanowac.
Od paru dni staram sie to robic z Panem no jakby wszystko innych barw
nabralo ...
Ale do prawdziwej 'dzielnosci' to mi daleko niestety ...

Dzieki !

[izzunia1]

Dziekuje, przydadza mi sie te rozwazania...

Wydaje mi sie, ze rzeczywiscie takie "branzowe" sa potrzebne. Chyba z uwagi na
to, ze kobiete - z racji tego, ze jest nosicielka zycia, szatan mocniej
atakuje. Nie zebym uogolniala albo umniejszala role mezczyzn, ale walka w Raju
zaczela sie od kobiety (Ewa) i w Ksiedze Apokalipsy tez skupila sie glownie na
Niej (Maria).
Dla mnie moze mniej przemawia ta opowiesc o dzielnej niewiescie a bardziej
slowa sw.Pawla "zony szanujcie mezow" ( choc mezowie maja milowac zony) - bo
kobiecie latwiej przychodzi kochac niz szanowac ( ale to chyba temat na inne
rozwazanie).
Poczytalam tez troche rozwazania tej pani w oryginale i chyba przestalam w
momencie gdy zaczela pisac, ze dobrze jest podkladac mezowi takie karteczki (
np. w samochodzie), ze sie go kocha. A ja wiem, ze kiedy sie pokloce z mezem to
nawet posilku nie chce mi sie dla niego zrobic a co dopiero karteczki Wydalo
mi sie to takie... amerykanskie

Co nie znaczy, ze bardzo dziekuje za podsuniecie tematu, zeby pomyslec nad
walka z moim ciaglym grzechem " nie szanowania"...

P.S Przepraszam za brak polskich liter ale chwilowo klikam zza oceanu i
polskiej klawiatury niestety brak.

Następne rozważania we wtorek

[marzek2]

Jak dam radę, cała trójka chora, nie wyrobiłam z tłumaczeniem...

[leluchow1]

strasznie sie ciesze ze dzis tutaj zajrzalam. ostatnio tak mocno mi brakuje
jakiegos duchowego impulsu. mam wrazenie ze dopadla mnie jakas duchowa matwica.
co do poematu to dla mnie jest to fragment szczegolny, bo ja zawsze chcialam
stworzyc taki dom , dom pelen ciepla i milosci. pamietam ze kiedys przeczytalam
taki wiersz i bardzo mi sie spodobal:
"chcialabym miec dom niemodny
ocieniony najblizyszymi dlońmi
z piecem kaflowym pośrodku przy ktorym mozna przetrwac dotkliwe zimy i kadencje
z matką zielna u sufitu u ktorej mozna przeblagac wszystko
dom z zapachem pastowanych podlog na boze narodzenie"

a w praktyce...
w praktyce najchetniej stanelabym na srodku i zaczela krzyczec chce moc byc
niedoskonala!!!! mam wrazenie ze wszyscy wokol tej doskonalosci ode mnie
oczekuja. bo ania byla zawsze najlepsza najzdolniejsza itp. a ania tak naprawde
czuje sie jak zagubione dziecko.
powiedzcie mi czy nie przeraza was czasem fakt wlasnego szczescia? ja tak sie
boje ze jestem zbyt szczesliwa, ze to nie jest normalne , ze gdzies musi
rąbnąć. w marcu lece do hiszpanii na 5 dni i juz mam czerne mysli ze nie wroce
ze juz nie zobacze mateusza ze bedzie wychowywany bez mamy a przeciez jest
taki malutki. i teraz ten poemat! ja nie chce byc silna i dzilena. chce moc
powiedziec boje sie , nie mam sil,nie chce mis e wstawac w ncy co 1,5 h i udawc
co rana wyspana i zadowolona z zycia.
sama nie wiem czy to na temat czy nie.jesli nie to przepraszam.
ania

[mama_kasia]

> powiedzcie mi czy nie przeraza was czasem fakt wlasnego szczescia? ja tak sie
> boje ze jestem zbyt szczesliwa, ze to nie jest normalne , ze gdzies musi
> rąbnąć.
Może nie na temat, ale jak najbardziej prawdziwe, niestety...
Miewam tę przypadłość czasami, ale myślę, że coraz rzadziej
(dzięki modlitwie

[mader1]

jakoś tak postanowiłam sobie przypomnieć i podnieść się na duchu
Dostałam szalonej migreny i coś z tą moją dzielnością dziś nawaliło.

[warszawianka51]

Dziękuję za wydobycie tego wątku. Był mi bardzo potrzebny. Nic nie dodam, bo
musiałabym powtórzyć to, co Wy napisałyście.
Ale jeszcze raz dziękuę Wam za dobre Słowo.

[mac62]

Niesamowite.
Dlaczego to wszystko,co zostało tu napisane, tak bardzo mnie porusza.
Właśnie zdaję sobie sprawę, że wczoraj ukazałam moją antydzielność w pełni.

Założycielka wątku wspomniała tutaj o braku szacunku do męża poprzez myślenie o
nim jak,o nieudaczniku,o wpływie takiego podejścia na relacje w małżeństwie.
O tym , że małżonek wyczuwa taką ocenę i poprostu nieudacznikiem się staje.
Tak ciężko jest kochać "mimo wszystko" w małżeństwie i nie okazywać
rozczarowania z niespełnionych oczekiwań.
Łał, ale dużo pracy przede mną.

Chyba częściej będę tu zaglądać .
Potrzebne mi takie uświadamianie.

[mader1]

wszystkim nam potrzebne Co innego bowiem jest wiedzieć, umieć, a co innego
stosować. Zastosować. Mimo wszystko pamiętać...
Co jakiś czas trzeba sobie przypominać nawet w najlepszym małżeństwie.
Czeka mnie następny tydzień w domu. Mały dostał antybiotyk, bo infekcja broni
się zażarcie...
W chorobie, drobnych uciążliwościach, niedospaniu, wśród pojękiwań traci się
ten dystans. trochę się zapomina.
To taki " stan wyjątkowy". Ale jeżeli ma się kilkoro dzieci, jest okres
przeziębień, intensywnej pracy " stan wyjątkowy" się przedłuża. W niektórych
rodzinach staje się codziennością.

[alex05012000]

To taki " stan wyjątkowy". Ale jeżeli ma się kilkoro dzieci, jest okres
przeziębień, intensywnej pracy " stan wyjątkowy" się przedłuża. W niektórych
rodzinach staje się codziennością.
hę, fajnie to ujęłaś mader! ja mam jedno dziecko, ale "stan wyjątkowy" trwa u
mnie jako codzienność od lat, wobec czego dzielna kobieta niedługo wyrusza na
psychoterapię....

[mamamonika]

Wybacz, Marzku, ale co najmniej jedna rzecz zgrzyta mi w Twojej wypowiedzi
potężnie, a mianowicie stwierdzenie, że kobiecą powinnością jest przynoszenie
zaszczytu mężczyźnie... Tu się nie zgadzam i kropka. Dla mnie to koncepcyjnie
nie do przyjęcia
Co do innych wyznaczników "dzielności" i "wartości kobiety" też mam zdanie
skrajnie odmienne )), ale ponieważ prosiłaś, żeby takowego tu nie
prezentować, nie będę, chociaż klawiatura mnie swędzi ))
Chyba, że się zgodzisz.

[mamamonika]

Bardzo podoba mi się ten cytat:

"Strojem jej siła i godność,
do dnia przyszłego się śmieje"

rozumiem go inaczej niż Ty

[kamilla14]

mamamonika napisała:

> Wybacz, Marzku, ale co najmniej jedna rzecz zgrzyta mi w Twojej wypowiedzi
> potężnie, a mianowicie stwierdzenie, że kobiecą powinnością jest przynoszenie
> zaszczytu mężczyźnie... Tu się nie zgadzam i kropka. Dla mnie to koncepcyjnie
> nie do przyjęcia
> Co do innych wyznaczników "dzielności" i "wartości kobiety" też mam zdanie
> skrajnie odmienne )), ale ponieważ prosiłaś, żeby takowego tu nie
> prezentować, nie będę, chociaż klawiatura mnie swędzi ))
> Chyba, że się zgodzisz.


Ja jestem bardzo ciekawa Twoich kontrargumentow, a poniewaz na odpowiedz Marzek
chyba sie nie doczekamy (to rozwazanie bylo sprzed roku), moze poprosimy o zgode
obecne moderatorki, bo szkoda, gdyby ten watek utknal w ciekawym momencie?
Napiszcie drogie administratorki forum,czy moznaby tu popolemizowac (jak zwykle
kulturalnie)
k

[mader1]

marzek rzeczywiście ma problemy i trudno jej tu zaglądać
Forumowicze nasi są kulturalni więc proszę bardzo

Moja "kontrwizja" ;-)

[mamamonika]

Tak pokrótce
To co mnie strasznie irytuje w czytaniu tych i podobnych "rozważań dla kobiet
chrześcijańskich" to fakt, że proponuje się w nich praktycznie jedną
obowiązującą wizję życia kobiety - skupionej na rodzinie (tradycyjnej, z
przewodnictwem mężczyzny nie podlegajacym dyskusji), wycofanej, na drugim
planie, żyjącej aby tego mężczyznę wspierać, bez własnych planów zawodowych i
rozwojowych. A ja czytając nawet ta przywołaną przez Marzek przypowieść
zobaczyłam zupełnie inną kobietę Dynamiczną, sprawną organizacyjnie, dumną
z siebie i swojej rodziny (to, że "duma ją ubiera, nie musi na litość Boską
oznaczać, że nie nosi ładnych ciuchów, tylko właśnie to, że jest dumna ).
Zrealizowaną. Na pewno nie zachodzącą w głowę "co ja dzisiaj zrobiłam dla męża
i dzieci".
Takie rozważania nie dają praktycznie żadnych propozycji dla aktywnych kobiet,
dla których dom to tylko jedna ze sfer życia i dla których "dzielność" nie
polega na znoszeniu monotonii i znajdowaniu w niej poezji. Samo
słowo "dzielność" kojarzy mi się z walką z przeciwnościami, obroną własnego
zdania mimo okoliczności, pokonywaniem własnych słabości, dążeniem do
samorozwoju i wzrastania. Ograniczanie na siłę kobiety do takiej szaro-burej
strefy domowej i przedstawianie takiego życia jakiego jedynie słusznego wyboru
bardzo mnie boli i irytuje. Może dlatego też mnie tak poruszyły napomknienia
o "służeniu". Przy tak ograniczonym opisie sytuacji bohaterki rozważań to słowo
kojarzy się negatywnie i wywołuje bunt. Widziane w szerszym kontekście - już
mniejszy zdecydowanie
A więc mam prośbę - pamiętajcie, że kobieta niejedno ma imię . Chyba, że wg
was układ: tata pracuje, mama-pucuje to jedyna droga dla chrześcijanki, a osoby
myslące inaczej powinny ustawić się daleko za bogaczem i wielbłądem w kolejce
do igielnego ucha