Stracony dzień

[mader1]

Czy czujecie czasem, że dla wychowania niektóre dni są stracone ?
Nie piszę o sytuacji, w której popełniamy jakiś ewidentny bład w dobrej
wierze.
Mam czasem wrażenie, że świat na zewnątrz tak mnie " wypompuje" z sił i
pomysłów, z cierpliwości, że w domu jest taka " cisza wychowawcza". Dzieci
się snują, pozwalam im na coś, odpowiadam bez emocji, ale tylko dlatego że po
prostu myślę o czymś innym...
Nie cierpię tego, mam wrażenie, że coś wtedy tracimy.

Z drugiej strony ostatnio , 2 dni temu, Mały kładl się spać z dużą
gorączką.Dzień był dłuuugi i jęczący. Zmęczeni byliśmy oboje. O modlitwie nie
było mowy, przelewał się przez ręce. Za jakiś czas obudził się, było Mu
zimno. Siedziałam przy nim, pojękiwał, okryłam Go mocno, przytuliłam. Wzięłam
mądrości Salomona i zaczęłam czytać. Stopniowo uspakajał się... zasnął...

Czy macie stracone dni i co to u Was oznacza ?

[pawlinka]

Mam czasem takie dni, mam...
a może wydaje się nam, że tak jest.
Może chociaż jedna chwilka, jeden uśmiech, jedno przytulenie, jedno "kocham
cię" taki dzień ratuje, co?

W końcu dzieci mi się nie staczają po takim dniu na dno...w sumie...

[mama_kasia]

Nie, nie mam takiego wrażenia. Może dlatego, że często myślę
o czymś innym
Może to błędne myślenie z mojej strony, ale moje dzieci są osobami(!),
które z nami mieszkają, żyją; na tych samych prawach, co
my, a wychowanie nie jest czymś specjalnym. Jest elementem tego
życia. ...Czy ja to jasno piszę?
Wiem, że mam wychować dzieci, ale to się po prostu dzieje; każdego
dnia.
To co się dzieje ze mną, to co się dzieje w domu, to element tego
życia i jednocześnie element wychowania. Każde jakiekolwiek
doświadczenie, także tej mojej nijakości i oderwania, jest
elementem (?) wychowania.

[verdana]

Nie istnieją dni stracone dla wychowania - zgadzam się z mamą-Kasią. Mogą być
dni stracone dla takiego wychowania, jakiego byśmy sobie życzyli, dni stracone
dla nauki, ale dla wychowania - nigdy!
I wydaje mi się, że czasem nie zwracając uwagi na dzieci, odpedzając je i
mówiąć "Odejdź, nie mam dziś siły" wychowujemy znacznie lepiej, niż w tych
dniach, gdzie bierzemy się za wychowanie pełną parą. Bo nie jest tak bardzo
istotne, co dzieciom mowimy wprost - bardziej istotne jest to co widzą. A widzą
wykończoną matkę, która ma wszystkiego dosyć i nie ma na nic siły. Albo jest
zajęta własnymi sprawami. I wychowujemy w ten sposób człowieka, który widzi, ze
inni, nawet najblizsi nie zawsze są w formie, trzeba im czasem pomóc, że mają
własne, niezależne życie, a nie żyja tylko życiem swoich dzieci.
I jest to, wbrew pozorom, bardzo cenne.

[mader1]

Cieszę się, że tak myślicie... Był taki czas, kiedy wszystko chciałam
ogarniać... A potem pomyslałam, że mamy je nauczyć zycia... A to jest życie.

[mamalgosia]

mader, załamałaś mnie - u CXiebie to są tylko dni? Ja mam wrażenie, że mi tak
całe zycie przecieka przez palce... Fatalnie(((

[mader1]

eeee... może się nie doceniasz, co ? Nie przypuszczam, żeby Ci przeciekało...

[kulinka3]

A ja w takich chwilach ratuję się myślą,że Pan Jezus też bywał zmęczony,śpiący,bez sił.
Rzeczy wartościowe kosztują.Dlatego powiedziałabym,że to dobrze,iż odczuwamy zmęczenie.Znaczy.że
się nie obijamy )))
Resztę pięknie skomentowały dziewczyny.

mamo_kasiu....

[mary_ann]

.... bardzo mądrze to napisałaś. W chwilach frustracji trudno mi w to uwierzyć
(silna jest w końcu presja wizji rodziców nie dość, że nieskazitelnych, to
jeszcze nieustannie aktywnie, przy pomocy jakichś nadzwyczajnych środków,
WYCHWUJĄCYCH. A dzieci się wychowują przy nas. Zyja z nami, są samodzielnymi
podmiotami, a nie przedmiotami. I często mi się wydaje, że jeśli do tego
wychowania przywiązujemy zbyt wielkie znaczenie, nieustannie dzielimy wlos na
czworo, to efekt bywa odwrotny od zamierzonego. Bo np. nasze relacje zatruwa
nieustanne poczucie winy z powodu oddalenia od wyimaginowanego ideału. Albo
jesteśmy zbyt "dzieciocentryczni" i wychowujemy ludzi przesadnie
skoncentrowanych na sobie.

Ja oczywiście też mam duuużo takich chwil, o jakich pisze mader. Glównie wtedy,
kiedy albo zwycieża zmęczenie (no, ale wtedy to bywam naprawdę kiepska matką,
Twoja "cisza wychowawcza", mader, to w moim przypadku zdecydowanie za łagodne
okreslenie), albo takich bylejakich, kiedy opędzam się od dzieci, bo np.
muszę zrobić coś ważnego do pracy (choć w glębi serca przecież wiem, że to coś
jest guzik warte w zestawieniu z moją relacją z dziećmi - ale jest jakoś tak,
że sprawy wazniejsze, ale nie nagłe, bywają w życiu wypierane przez mało
ważną "doraźność", prawda?). Opędzam się wtedy od dzieci, z ulgą przymykam oczy
na mało mądrą komputerową grę, mówię "weźcie sobie same coś do zjedzenia".
Ludzkie. Dopóki tym dniom kiepskim towarzyszą też lepsze,
radośniejsze,"staranniejsze" to... to chyba nie jest z nami jeszcze tak źle

[samboraga]

gdy dziecko choruje i, siłą rzeczy, 'zwalaniam' to nie mam takiego poczucia
sama też korzystam)
siedzimy obok siebie i trzymamy się za łapki i jest dobrze...

mam za to takie 'stracone' okresy i ich nie lubię
to poczucie stracenia...jeszcze rok temu to zwykle dni, gdy wracałam później z
pracy...wychodziliśmy ostatni z przedszkola, potem na ostatnich nogach do domu,
potem mój obiad i...i już czas dobranocki....więc nawet chwili na pobycie razem,
dziecko bawiące się rachitycznie w pokoju, ja bez sił by się odezwać...
a jednocześnie po prostu chciałam pobyć razem, nawet bez jakichś fajerwerków
wychowawczych
teraz - załamanie, bo takich nijakich dni coraz więcej
dziecko wraca, mamy niby czas dla siebie, a mi sił po południu brak...

przetrzymać takie dni, taki czas...
jasne, to też nauka 'życia w życiu'
i gdy wiem, że to dzień czy dwa, że minie, że sama się zapetliłam to jest
dobrze, nie rusza mnie tak, ale jak trwa dłużej to jest ciężko

[mader1]

Bywają takie okresy. Ale kiedy to już jest " za dużo" tych straconych ? Wydaje
mi się, ze u mnie jeszcze nie...

[samboraga]

dla mnie gdy przestaję nad tym panować, a przynajmniej mam takie poczucie
ale to nie jest tak do końca na pewno
po prostu wtedy mi najbardziej doskwiera

z drugiej strony - wczoraj z dzieckiem sobie tak rozmwaialiśmy, że 'mam już dość
mojego leżenia, już marzę aby wstać' 'ja tez mam dość twoejkgo leżenia mama'
(oczywiście mówione to wszystko z miłością

[mader1]

Ukierunkować dziecko, panować nad tym, co się dzieje, służyć pomocą.
Panować nad emocjami, lękiem.
Z drugiej strony widzę rodziny, w których nikt nad niczym nie panuje - choć to
normalne, dobre rodziny - i nic złego z dziećmi się nie dzieje. Może więcej
rozmów wychowawczych w szkole, może mniejszy kontakt, ale dzieci jak dzieci...

A Ty przez to swoje leżenie to dopiero uczysz swojego synka... To jest lekcja
życia, oddania, miłości, cierpliwości...

[samboraga]

musimy dotrwać
oby do wiosny....

[samboraga]

a Twoje, zwłaszcza maluch, mam nadzieję, że lepiej))

[mader1]

jeszcze nie za bardzo... ale ja też mam nadzieję, że za chwilę

[pawlinka]

Myślę, że w tym czasym poczuciu jakieś straty nie ma nic złego.
Chcę być wystarczająco dobrym rodzicem, a może niektórzy nawet chcą być
mistrzami? Ja raczej nie osiągnę tutaj złotego medalu.
Niezadowolenie z siebie nie musi być oznaką perfekcjonizmu przecież, ale
zdrowego poszukiwania siebie: raz jest tak, raz inaczej; wolę, jak jest tak,
jak lubię, a nie tak, kiedy się czuję ze sobą nieswojo.

[kulinka3]

Myślę,że to swoiste poczucie straty może działać mobilizująco, i to dobrze, zarówno na nasze
samopoczucie jak i dla naszych dzieci.Chyba i tak jesteśmy dosyć świadomymi mamami )?

no dobrze...

[mamalgosia]

Przyznam, ż eten wątek jakoś nie daje mi spokoju. Bo ze mną naprawde jest tak
jak napisałam. Dlatego zrodziło się we mnie pytanie: a jak wygląda u Was taki
dzień "niestracony" dla wychowania? Opiszcie taki jakiś idealny (tzn. taki jaki
jest dobry w/g Was)

[mama_kasia]

Tylko, że ja nie robię nic specjalnego z dziećmi.
Mój dzień jest zupełnie normalnym dniem kobiety, która
nie musi iść do pracy, która ma trochę niezbyt wyczerpujących prac
domowych do wykonania. No, niestety, priorytety mam trochę dziwnie
ustawione, bo porządki, gotowanie obiadu, pranie, to są rzeczy, które
powinnam wykonać, ale nie wykonuję ich zbyt starannie. Tu już do bólu
się przyznam, nie znoszę sprzątania I spycham je często.
A dzieci to po prostu w domu są. Idą do szkoły, przychodzą. Syn
rzuca plecak i zaczyna opowiadać. Słucham, zerkając na monitor
komputera Ale z reguły odrywam się
Córki bawią się razem cały dzień. Czasami przyjdą, coś chcą.
A czasami tylko po to, żeby pobyć ze mną.
Pomagam im albo i nie. Mamalgosiu, to naprawdę w moim przypadku
nie jest żadna rewelacja. Mówię: wyrzuć śmieci, a ty weź to
i powieś na kaloryferze, nakryjcie do obiadu, idź do sklepu.
Krzyczę i owszem, jak mi coś nie pasuje, jestem zła na nich, cieszę się
z nimi, dzielę moimi wrażeniami.
To jest takie zwyczajne do bólu i w zasadzie nie czuję, że
powinno być inne. Może się mylę...
Często wychodza jakieś szczególne problemu, które trzeba bardziej
omówić, a nawet nie omówić, tylko rzucić parę słów. Nie wiem, ale
chyba to, co głównie daję moim dzieciom, to obecność.
A jak według Twoich wyobrażeń powinien wyglądać dzień, żebyś
mogła powiedzieć, ze nie przeciekł Ci przez palce?

[mama_kasia]

Jeszcze teraz zerknęłam wyżej na post mary_ann, która
napisała: "Opędzam się wtedy od dzieci, z ulgą przymykam oczy
na mało mądrą komputerową grę, mówię "weźcie sobie same coś do zjedzenia".

I widzę, że u mnie to jest normalka. Nie pytam się dzieci, czy chcą jeść.
Same sobie radzą. Pewnie, że jak nie potrafia, to pomagam.
To jest chyba to,... dla mnie zupełnie normalne jest, że dzieci
radzą sobie same, że same organizują sobie czas (oczywiście
jak coś mi się nie podoba, to weryfikuję; nie chodzi o samowolkę),
ale że nie są same. Ja jestem koło nich.
Zauważyłam, że wychowanie dla mnie to jest nie wiem, czy głównie,
nie potrafię tego określić, ale to jest... obserwowanie. Od pierwszego
syna tak miałam. Nie rzucałam się, aby coś znim zrobić, ale obserwowałam,
na ile rzeczywiście jestem potrzebna.
Nie wiem, czy to dobrze, ale tak właśnie żyjemy.

[verdana]

Dla mnie dzień tak naprawdę stracony, to dzień, kiedy dziecko
tylko "wychowuję", a nie słucham. Taki dzień, kiedy rano mówię "szybciej".
potem "nie gap się w ekran, jedz, bo wychodzisz na angielski", "zrób trzy
strony z ortografii", "znowy nie wyprowadziłes psa", "spakowałeś się?".
Już wolę całkowity brak czasu i kontaktu, niż takie dni...
A dzień nie stracony to taki, kiedy dowiaduję się szkolnych plotek (Kacper
znowu kogos pogryzł), wychodzę na spacer, nawet do Mc'Donald'sa, zdążę poczytać
czy pogadać. A już najlepsze są takie dni, gdzie zaczyna się jakaś dyskusja ,
np. po zdaniu syna "Chciałbym zrobić karierę".

[mary_ann]

mama_kasia napisała:

> Jeszcze teraz zerknęłam wyżej na post mary_ann, która
> napisała: "Opędzam się wtedy od dzieci, z ulgą przymykam oczy
> na mało mądrą komputerową grę, mówię "weźcie sobie same coś do zjedzenia".
>
> I widzę, że u mnie to jest normalka. Nie pytam się dzieci, czy chcą jeść.
> Same sobie radzą. Pewnie, że jak nie potrafia, to pomagam.
> To jest chyba to,...

Mamo_kasiu, ale to niezupełnie tak u mnie... Moje dziewczyny jak na swój wiek,
wg tzw osób trzecich, są naprawdę wyjatkowo samodzielne, co nie jest zasługą
mojego wychowania bynajmniej, ale raczej mojego lenistwa (i trochę zalatania -
ale gł. lenistwa)). Ja nie ubolewam nad tym samodzielnie przyrzadzonym
posiłkiem jako nad dramatem "niezaopiekowania" w sensie praktycznym. Wiem, że
wymaganie samodzielnośći ma ogromne plusy wychowawcze. Raczej chodzi mi o to,
że wolałabym, żeby ten posiłek był zjadany wspólnie! Dla mnie dobry dzień to
taki, kiedy po powrocie z pracy (i ze szkoły starszej córki - a z Zuzką
docieramy do domu dopiero ok 18....) nie muszę już w domu nic robić "do pracy",
mogę np. usiąść przy stole z dziećmi i czytac im do kolacji (obie to
uwielbiają). Kiedy nie ma gonitwy, słuchania ze zwyklej uprzejmości tego, co
dzieci opowiadają

Wszystkie, nawet mamy niepracujące, mamy ograniczenia czasowo-energetyczne i
musimy hierarchizowac cele (BTW, wydaje mi się, że macierzyństwo tego głównie -
poza cierpliwością - mnie nauczyło- i tu wybory sa różne.
Dla mnie np. nawet kiedy byłam na wychowawczym i miałam sporo czasu, nisko w
hierarchii stała kwestia porządku w domu czy doprasowanych ciuchów. Teraz
pracuję, a moim dzieciom zdarza się latać w dziurawych rajstopach czy z plamą
na koszulce. Ja po prostu nie mam takiej opcji dostrzegania podobnych
szczegółów I nawet jakoś szczególnie nad tym nie ubolewam, czasem się tylko
trochę zawstydzę, kiedy widzę, jak inne mamy "dopieszczają" takie detale)

A że wychowanie to obserwowanie - zgadzam się. Ja bym je określiła przede
wszystkim jako wytrwałe TOWARZYSZENIE - bo jednak idziemy obok siebie. Nasze
dzieci to niezależni, odrębni od nas ludzie. Naszym obowiązkiem jest czuwać i
ew. interweniować, ale nie lepić je wg własnego uznania. Tak to widzę,. Hawgh:-
))

[mama_kasia]

Moje dziewczyny jak na swój wiek,
> wg tzw osób trzecich, są naprawdę wyjatkowo samodzielne, co nie jest zasługą
> mojego wychowania bynajmniej, ale raczej mojego lenistwa (i trochę zalatania -
> ale gł. lenistwa)).

Niestety (szczere niestety), u mnie też raczej wynik lenistwa
Pozdrawiam

[mader1]

Jak to wygląda u mnie...Też nic nadzwyczajnego. Fajnie jest, gdy jesteśmy
razem.
Pytam - "co tam w szkole?". One opowiadają - nie zawsze to rewelacje, czy
wspaniałe rzeczy.Przekrzykują się czasem )))
Jemy razem obiad, kolację - przygotowujemy ją trochę wspólnie : ktoś podaje
talerze, robimy takie potrawy, które wszyscy lubią.
Z najmłodszym gramy albo coś rysuje, wycina - pytam, co to jest ? Dowiaduję się
wtedy śmiesznych ciekawostek.Średnia i najstarsza zaczynają się mieszać w
to ))) Są przekomarzania ))) protesty )))
Rozmawiamy o czymś, czytamy.
Mały ogląda bajkę -a ja mam chociaż chwilę, żeby przysiąść i z nim popatrzeć -
komentujemy.
Idziemy na spacer - wtedy najwięcej się gada, czasem biegniemy, czasem idziemy
w konkretne miejsce.A czasem jedziemy w jakieś ciekawe miejsce.
Coś robią w komputerze - pytam "jak tam ?", czasem, gdy chcą ,przysiądę i
pouczestniczę.
Dobrze jest, gdy razem wybieramy się do kina lub teatru, na wystawę - ale to
nie jest częste.
Lubię dyskusje z najstarszą, bo najczęściej ma inne zdanie, choćby z przekory -
to ciekawe. Lubię słuchać jej zdania na kontrowersyjne tematy - jest bardzo
bezkompromisowa.
Nie lubię krzyczeć na nie i nie lubię tych " ogadanek wychowaczych" , ale
czasem są potrzebne.
Stracone dni to te , kiedy widzę, że zaczęło pieknie sypać a fizycznie,
fizycznie czuję, że nie dam rady wyjść i porzucać się śnieżkami czy polepić
bałwana. Że widzę, że dzieciaka coś gryzie, a nie mam siły go dopytać czy
choćby uścisnąć. Jestem tak zmęczona, że boję się, że wybuchnę zupełnie
niesprawiedliwie i nadmiernie i wolę nie poruszać tematu. Albo jestem tak
zmęczona, że niemal nie słyszę, co mówię - w każdym razie sens nie do końca do
mnie dociera. Wydaję machinalnie jakieś polecenia i nie mam siły słuchać
sprzeciwu. Coś takiego, jak pisała verdana.

[samboraga]

chciałam się dopisać, ale Mader już wszystko napisała)

tak własnie i ja czuję - że ważne jest to świadome bycie obok siebie, z dzieckiem
wtedy mogę mieć i mniej sił, on siedzi przy kuchennym stole i rysuje, ja sobie
siedzę i odpoczywam, ale do siebie zagadniemy, to coś opowie o przedszkolu, to o
swoich pomysłach na rysunki, albo ja czymś zajęta, a on zatopiony w budowie
jakichś pojazdów w innym kącie, ale co jakiś czas jest 'zobacz, ten wygrał
wyścig' a ja mam siłę odpowiedzieć 'acha!'
i tak nam mija czas, nic wielkiego to nie jest
choć są też i działania 'celowe', ostatnio przygotowywaliśmy 'referat' o
sikorkach i była to świetna zabawa, robił sobie rysunkowo-pisaną 'ściągę' (moje
dziecko nie ma –jeszcze? - 'wyuczonej' awersji do szkoły, więc pytania o 'co
robiliście/co masz zadane' odbiera jako zainteresowanie jego życiem, a nie
nagabywanie)
a gry, zabawy, wyjścia ‘pod dziecko’ to raczej niedziela

na pewno dużo tu zależy od wieku dziecka i ilości dzieci, dopóki byłam na
wychowawczym i byliśmy sami, bo on jeden, zajmowałam się nim więcej

natomiast z dzieciństwa źle wspominam zupełny brak ‘wydzielonego’ czasu dla
dzieci na codzień (nie wyjścia np. Zoo), bycie obok siebie podbudowane teoriami
'dziecko powinno umieć pobawić się jakiś czas samo'
brakowało mi tego czasu jako dziecku, zwłaszcza odkąd moja mama przestała
pracować (początek szkoły), wcale nie ułatwiało tego jej bycie non-stop w domu,
raczej sprzyjało koncentracji na pracy w domu (prania, sprzątania nigdy nie
braknie)
takie bycie razem ‘przy okazji’ często zamieniało się w pozostawianie samopas,
chyba więcej czasu na kontakt miałyśmy wracając z przedszkola (po przedszkolaka
trzeba pójść samemu, po pracy i mimo zmęczenia)

dziewczyny

[mamalgosia]

Czyli wszytskie piszecie o wazności "bycia ze sobą". ale przeciez w chorobie to
właśnie jest moim zdaniem jeszcze bardziej intensywne. Jak więc można było w
ogóle pomyslec o tym, ze est to czas "stracony dla wychowania"?
Jak widzicie-kompletnie nic nie rozumiem z tego wątku

[samboraga]

> Czyli wszytskie piszecie o wazności "bycia ze sobą". ale przeciez w chorobie to
> właśnie jest moim zdaniem jeszcze bardziej intensywne.

jak choroba jest lekka to to bycie razem jest fajne, ja zwalniam, jak napisałam,
ale gdy po nieprzespanej, gorączkującej nocy, rano dziecko dalej rozkapryszone -
a nie mam sił by właśnie być przy nim z cierpliwością, tak jakbym chciała,
zaczynam się denerwować właśnie wtedy, gdy potrzebny jest spokój
i może nie dla 'wychowania' w sensie 'tresury' tylko stracony dla pełnego bycia
razem

[mamalgosia]

to ja to teraz mam. Drugi tydziń wymiotów i biegunki. Najpierw starszy, teraz
Młodszy. Nie mam siły chcieć

[mader1]

za jakiś czas, gdy pójdziecie biegać po parku, nawet nie będziesz pamiętała.
Przetrwaj.

[tres_ka]

Dla mnie choroba to ciężki czas. Moje dzieci od września non stop chorują,
starszy poszedł do szkoły i zaczęło się, raz jeden, raz drugi. Dwa tygodnie
przerwy i znowu. Po jakimś czasie dzieci są już wszystkim znudzone, nie wiadomo
co z nimi robić. Takie siedzenie w domu wszystkich nas dobija. Ja też jestem
zmęczona i mam dość. Nie radzę sobie z tym.

[mader1]

Najpierw napisałam o takim " straconym dniu" - ogólnie. Chciałam wiedzieć, czy
Wy też niektóre dni odczuwacie jako stracone i które. I bardzo się ucieszyłam z
odpowiedzi , bo jak zwykle trochę mi się zobiektywizowało, a trochę
zobaczyłam, że nie jestem w tym sama.

Co do drugiej części - o chorobie synka...Pewnie nie powinnam w tym samym
wątku. Ale byłam ogromnie zmęczona i tak mi się skojarzyło.
Z nim czułam dużą bliskośc mimo zmęczenia.Okazało się, że choroba jakoś w tym
wypadku dadaje sił, mobilizuje, ale tylko w jednym kierunku: w kierunku tego
chorego. Reszta domu leży i kwiczy. Ja mam troje dzieci, nie jedno...
I drugie jeszcze chore, ale duuzo starsze, więc miało sobie bardziej
samodzielnie radzić...
Trzecie robiło , co chciało korzystając z okazji... i jęczało, że tez chce być
chore ))
No wiem... wiem... to jest stan choroby, uczą się, jak wtedy jest.

[pawlinka]

Od jakiegoś czasu o tym myślę, aby to tutaj napisać: podobno Fredro pisał swoje
sztuki, stojąc przy pulpicie ustawionym w pokoju dzieci Tylko tak umiał
tworzyć.