Bitwa o ciało ;)

[mader1]

Zapewne Wasze dzieci - nawet te młodsze mają pytania dotyczące ich
powierzchowności. Dlaczego jestem najniższy w grupie ? Dlaczego tylko ja
noszę okulary ? Dlaczego jestem gruba ? Mamo, jako jedyna mam polapisowane na
czarno zęby... A Asia powiedziała mi, że mam obrzydliwe włosy... Jak
sobie lokalnie z tym radzicie ?
Czy sami toczycie bitwy o swoje ciało ? ))Jesteście tygodniami na diecie,
przymierzacie tony spódnic ( spodni), zanim zdecydujecie się wyjść gdzieś ?
Dziś w wywiadzie z Piotrem Adamczykiem, grającym rolę także starego i
schorowanego papieża przeczytałam :
"-Czuje się pan silniejszy po zagraniu JPII ?
- Tak. Zrozumiałem, że siła nie tkwi w fizyczności."

[martina.15]

tak naprawde nigdy. lece z krytyka mojej mamy czesto, ale ja sama edukuje sie w
tej kwestii za nas dwie- a pomaga mi tvn style jakos tak zostalam wychowana i
taki mam charakter ze nie mam jakis niesamowitych kompleksow: jestem baaaaardzo
niska- ale za to dosc szybka, zwinna, wszedzie sie zmieszcze mam rozstepy po
ciazy? szorty na bioderka i ogolnie odpowiednio dobrane ubrania (tez na
odstajacy brzuszek). palce jak parowki? ale mocne i dlugie paznokcie.
i tak dalej i tak dalej

odpowiednie podejscie wystarczy

[dorotkak]

to prawda, wszytsko zalezy od podejscia i nie to jak sie fizycznie wyglada (czy
chudy czy gruby itd) ale jak sie do tego ubieramy i zachowujemy
zawsze byłam niska (często najniższa w klasie, grupie itd), ostatnio bardzo
schudłam (ale się nie odcudzałam specjalnie, tylko z powodu ogromu zmartwień i
różnych przykrości) i chyba dopiero teraz zaczęłam zwracać uwagę na tusze
innych, jednak ak jak mówię, wszytsko jest kwestią odpowiedniego ubioru

[alex05012000]

Zapewne Wasze dzieci - nawet te młodsze mają pytania dotyczące ich
> powierzchowności. Dlaczego jestem najniższy w grupie ? Dlaczego tylko ja
> noszę okulary ? Dlaczego jestem gruba ? Mamo, jako jedyna mam polapisowane na
> czarno zęby... A Asia powiedziała mi, że mam obrzydliwe włosy... Jak
> sobie lokalnie z tym radzicie ?
hmmm, może mam dziwne dziecko ale nie przypominam sobie tego typu pytań... mam
chłopaczycę: krótkie włosy, spodnie-dresy, bluza, żadnych dziewczęcych motywów
i dodatków, jest ładna (obiektywnie) i mówimy jej to! nawet często, chcę aby
dobrze sie czuła we własnej skórze..., jest wysoka, co podkreślamy, ma po kim
zresztą -jest proste wytłumaczenie, ostatnio bardzo zeszczuplała, co tez
podkreślamy na plus..., lustra, grzebienie i biżuteria jej nie interesują,
samochody i piłka do kopania owszem!
jesli chodzi o mnie to nigdy sie sobie nie podobałam, grubsza czy chudsza, z
długimi czy krótkimi włosami, zawsze uważałam, że jestem brzydka, i atrakcyjna
wyłacznie intelektualnie, no, może jak jakiś czas temu bardzo schudłam to wtedy
sie dobrze czułam tyle, że to było z choroby i jak mnie wyleczono to utyłam...
przygodę z dietą miałam jedną w liceum kiedy odchudzałam sierazem z mamą! dla
towarzystwa, a drugą niedawno - zakończyłam 6 dnia z powodu fatalnego
samopoczucia, nie przymierzam ton ubrań, bo mam ich mało (np spodni mam 1 parę
kupioną we wrześniu bo nieco przytyłam i te 2 pary, które miałam przedtem są za
małe...)a poza tym nie cierpię ciuchów, mody, strojenia sie itp. do pracy noszę
odpowiednie zestawy: kostiumy lub spódnica i żakiet, + bluzki koszulowe,
klasyka; w weekendy byle co... mam parę sztuk wieczorowego odzienia, na ten raz
na jakiś czas do opery, filharmonii czy znajomych starczy...
wiesz co mader, w swoim życiu trochę podróżowałam, m. innymi na rok, potem w
innym czasie 2 lata, zagranicę, z konieczności miałam ze sobą mało ubrań,
przeżyłam, doszłam też do wniosku że czy masz do wyboru 3 bluzki czy 30 to i
tak będziesz stała niezdecydowana i miała dylemat... w domu mam 2 nieduże szafy
na wszystko na 2 osoby: od koszul męża i moich bluzek po palta i futra
zimowe ... Ola ma swoją szafę... a i tak z tego jeszcze mogłabym
oddać...ubrania tak naprwdę nie mają zadnej wartości... z tym wyglądem różnie
bywa, niektóre pulchne osoby dobrze sieczują w swojej skórze, inne chude
wiecznie będą narzekać ... to jest w głowie, albo sie siebie akceptuje albo
nie... w każdym razie ja siestaram tak wychowywać Olkę zeby sielubiła,
akceptowała i miała poczucie wysokiej wartości, bez przesady rzecz jasna, ale
napewno wiesz o co mi chodzi...
pozdrawaim, jak widzisz nadrabiam zaległosci postowe (od post internetowy a nie
post piątkowojedzeniowy) alex

[oleswava]

Mi niestety często brakuje odpowiedniego podejścia (moje dziecko nie ma jeszcze
takich dylematów, bo ma dopiero dwa lata. Z jednaj strony wiem, że nie
powinno się porównywać i nie mam znowu jakiś nieamowitych kompleksów, ale z
drugiej strony bardzo porównuję się do innych i zawsze zazdroszczę takim
naprawdę pieknym kobietom i pytam siebie - Gdzie tu sprawiedliwość??
Wiem, że nie powinnam...

[dorotkak]

tez kiedys z podziwem patrzylam na inne piękne kobiety, teraz to sobie myślę, że
wcale nie chodzi o fizyczność, ale bardziej o zadbanie i dobiór stroju do figury
i wyglądu
jak kto wygląda to nie zawsze nasza zasługa (często to przecież wynik choroby,
genetyki itd)

[mader1]

a moja starsza corka, jak była jeszcze mała- pytała się. Nosiła okulary z
zasłonką na jedno oko i dzieci podpytywały, dziwiły się. Krępowało ją to i nie
było przyjemne. Wyjaśniałyśmy sobie, dlaczego są choroby. Mówiłyśmy o rożnych
chorobach... Teraz nie ma problemu. uważa sie za ładną, bo jest ładna ))
Druga jest ładna i potrafi narzucić otoczeniu opinię o samej sobie i swojej
urodzie. Ale okazuje się, że nie wszystkim i nie zawsze. Obcięła sobie włosy,
krotko i jak dla mnie i wszystkich wokół - slicznie. Ale koleżanka z klasy
zobaczywszy ją krzyknęła " Jak ty obrzydliwie wyglądasz !" I to nie był ten
rodzaj krytyki, który moje dziecko lubi
Musiałam ją pocieszać, bo okazało się, że ten jeden okrzyk jest ważniejszy niż
parę komplementów.

[justyna.ada]

Powtarzam swojej córeczce (4,5) że jest ładna, bo jest. Uczę ją ubierać się
tak, żeby coś do czegoś pasowało, żeby miała o tym pojęcie od małego.
Nie wiem czy to dobre. Wiem, że sama nabyłam pojęcie o własnej kobiecości bardzo
późno. Może za późno? O tym, że mogę być atrakcyjna. I nic w tym złego.
I synowi też mówię, że mi się podoba, że ma ładne oczy itp. Ubieramy się
starannie, nie w byle co.
Natomiast rozdrabnianie się godzinami nad tą czy inna sztuka odzieży, to nie.
Absolutnie nie.

[mamalgosia]

A ja się dziwię, że Adamczyk - jednak nie szczeniak (choć młodszy ode mnie)
dopiero teraz odkrywa taką prawdę.
Powiem trzy rzeczy:
1) moje dzieci są za małe na takie problemy i na razie uważają, że są
najśliczniejsze na świecie
2) natomiast całą moja praca nauczycielska pokazuje, jakie to wszystko jest
ważne. Jak najpiekniejsze dziewczyny czują się brzydkie. Jak dziewczyna, która
właściwie nic nie ma na swoim miejscu potrafi zawojować wszytskich chłopaków w
klasie - tylko dlatego, że siebie akceptuje. Jak akceptacja/nieakceptacja
swojego ciała wpływa na całe, naprawdę całe zycie (no, tu już wkraczam na grunt
osobisty)
3)trudno wypośrodkować. Jak nie doprowadzić do apoteozy tego co najważniejszym
wszak nie jest, ale jednocześnie nie zepchnąć na margines. I jak doceniać ale
nie przeceniać. I jeśli doceniać, to od właściwej strony (że piekne, że Bóg
stworzył, że świątynia Ducha, że wyrażenie duszy, a nie wabik na płeć
przeciwną). I choć wydaje się, że problemem głównym postmodernizmu jest właśnie
przecenianie roli cielesności, to mam wrażenie, że w efekcie jego prawdziwej
wartości się nie docenia.

Zamotałam jak zwykle. Mader, walcz o ciało dalej

P.S.

[mamalgosia]

Punkt 1 jest oczywiście prawdą

[mader1]

ja nie mam o co walczyć walka została stoczona ciało potraktowane z
należytą starannością , ale bez szczególnej uwagi )))) Nie dołączyłam do
grona modelek, aktorek, mam- własnych córek )))
Wcale, jak zwykle, nie namąciłaś. Punkt 1 jest zapewne prawdziwy, cieszę się,
że ktoś oprócz mnie widzi tez punkt 2 i 3. Szczególnie 3 jest dla mnie trudny.
Dlatego, że dzieci słyszą nie tylko nas - także otoczenie i jego reakcje na
własne ciało, ubiór, na siebie. W dodatku nie zawsze chcą się podzielić
przeżyciami albo dzielą się i...
musimy oddzielić fikcję od prawdy, wyobrażenia od rzeczywistości, chwilowy zły
nastrój od problemu....

[mary_ann]

Wrzuciłas bardzo wazny temat - dzięki, Mader

Dla mnie problem - bolesnie - ach, bolesnie - na czasie(
Zawsze starałam się przekazywac dzieciom - jakoś mimochodem, bez smrodku
pedagogicznego, ale całkiem szczerze - że nie w wygladzie człowieka leży jego
wartość. I nieskromnie wydawało mi się, że mi się udalo. Do tego moje córki
maja szczęscie być obiektywnie urokliwe i nigdy nie szczędziłam im komplementów
(co więcej ,ładni ludzie i tak odbieraja pozytywne sygnały na temat wygladu z
otoczenia, więc moje zapewnianie pewnie było kwiatkiem do kożucha).
A tu taka niespodzianka...

Bilans 10-latka. Okazuje się, że prawdopodobnie moja starsza bedzie nosić
okulary. Własciwie zadna to niespodzianka - dla niej też - wielokrotnie była o
takiej ewentualności mowa, wszak rodzice oboje mocno krótkowzroczni, a cuda
zdarzają się rzadko. No, a tu widzę naraz, że dziewczę moje zagryza usta, oczy
szklą sie powoli, dzielnie trzyma fason, ale natychmiast po wyjsciu z
przychodni tryska fontanna łez i Zuzka zacina się w sobie. Nie będzie nosić - i
już!!! Nie trafiają żadne argumenty, ani babskie (kupimy super oprawki, zobacz,
jakie ja mam fajne, popatrz, jak Karolina świetnie wygląda w okularach), ani
takie bardziej filozoficzne (to TYLKO krótkowzrocznośc, naprawdę bywają
gorsze "nieszczęścia"...). Zuza się zacięła, rozmawiać nie chce. W dodatku
dowiedziałam się w tzw międzyczasie, że opcja z soczewkami kontaktowymi (na
która Zuza bardzo liczy) w jej wieku odpada.

Wiem, że to głupio-banalna sprawa, ale ciężko mi z tym. Cięzko, bo mam poczucie
winy, niepowodzenia. Że nie udało mi sie mimo najlepszych chęci zbudować w
dziecku wyższej samooceny, niż ja miałam w jej wieku (okulary przezyłam
identycznie( Że nie potrafie jej w gruncie rzeczy pomóc. Że to moje wredne
geny nadwrażliwca, itd...

Macie jakis pomysł?
W każdym razie (nie bez pewnego wstydu, bo moje dziecko nie choruje wszak na
białaczkę) bardzo proszę o modlitwę. W czwartek wizyta u okulisty, niech Wasze
westchnięcia sprawią, że lekarz przekaże Zuzce "wyrok" tak, żeby nie zamknęła
się w sobie jeszcze bardziej...Zeby udało mi się jakoś jej pomóc...

[mader1]

Wcale się nie obwiniaj, bo nie skończysz, dopóki Twoje dziecko nie wyprowadzi
się " na własne śmiecie" )))
Ty jej powiedziałaś to co powinnaś, ale teraz ona musi się z tym zmierzyć w
swoim życiu Każdy z nas tak ma. Teoretycznie wie, co powinien, jak powinien,
teoretycznie w porządku, a jak coś się dzieje - ciężko się z tym pogodzić.
Twoja córka zrozumiała, że jej wygląd się zmieni. A każdy chce panować nad
takimi zmianami. Więc przede wszystkim , jeżeli jest dziewczynką zdecydowaną i
energiczną, jest trochę zła, że niezależnie od niej , będzie musiała coś tam
nosić. Okulary lepsze niż gorset ortopedyczny, ale przecież nikt ją nie pytał o
zdanie. Potem dalej, bo chory dzidziuś się budzi

[mary_ann]

Mader, lejesz miód na moje samobiczujące się matczyne serce)

Życzę dzidziusiowi (dzidziusiowi??? Munio = dzidziuś?) zdrowia i czekam na ciąg
dalszy (ale bez stresu, proszę!)

mary_ann

[mader1]

)) No dzidziusiowi, bo Munio jak jest chory, jest takim malym bezbronnym,
pojękującym dzidziusiem

Twoja Starsza musi chyba przejść ten moment buntu - że coś ma się zmienic i to
na zawsze. Bo wadę wzroku ma się na zawsze już - z dużą dozą
prawdopodobieństwa. I nikt nie pytał ją o zgodę.
Nie potrafi pewnie tego swojego niezadowolenia i buntu okreslić, nazwać - bo
przeciez ona WIE , że okulary to nie koniec świata i zmiana w wyglądzie to nie
koniec świata i ludziom zdarzają się gorsze rzeczy...
Poza tym - w tym wieku okulary to jeszcze jakaś wada. W ogólniaku to już -
dobrze dobrane- mogą być trendy, jazzy czy cool czy jakoś tam jeszcze
Trochę jest niepewna - czy ona w okularach to będzie ta sama dziewczynka.
Dotychczas w okularach chodzi tylko ( przypuśćmy) Kasia, a ona za Kasią nie
przepada. Oczywiście z innych względów niż okulary. Ona przyjaźni się z Anią (
przypuśćmy) i jeżeli już bez jej zgody miałoby się coś w niej zmieniać, to
bardziej wolałaby w kierunku Ani niż Kasi Nie wie jeszcze, że w okularach
zostanie tą samą Zuzią, nikt z przyjaciół nie odsunie się od niej. Być może
jakiś chamek, którego i tak nie lubi, powie cos złośliwego.
To dla niej wszystko jedna wielka niewiadoma.
Za chwilę zaczniecie działać - okreslać wadę, dobierać oprawki, pokazywać się w
oprawkach ( może poszłaby z Wami przyjaciółka córki ? To już będzie
działanie i chociaż nieprzekonana , odnajdzie się w tym bardziej niz w tym
biernym czekaniu i niemocy.
A potem pójdzie do szkoły. I doświadczy tej prawdy, którą jej mówisz od dawna -
że o tym, jaka jest wcale nie decyduje sukienka, spodnie czy okulary. Bo będzie
taka sama.
A zanim to się stanie - będziesz zmartwiona patrzeć na jej bunt i smutek,
będziesz jej mówić mądre słowa i będziesz widziec, że nie chce ich słuchać (
jasne - chce, żeby było jak dawniej), będziesz ją pocieszała, głaskała,
znajdziesz książkę o okularach, wierszyk ( nie będzie chciała ich słuchać,
będziesz zwracała jej uwagę na ulicy na śliczne dziewczyny w okularach,
będziesz pytała czy zwróciła na to uwagę, jakie są modne, kupisz głupią gazetę
tylko dlatego, że będą w niej zdjęcia łądnych dziewczyn w okularach, opowiesz
coś o swoich przeżyciach związanych z okularami. Będzie Ci się wydawało, że to
wcale nie odnosi skutku. Czasem uronisz łezkę nad swoją bezradnością.
I będziesz takie stany przez okres dorastania przechodzić jeszcze nie raz )))
Wiem to dobrze )))
Ale nie przejmuj się, zawsze możesz tu napisać, a któraś z nas Ci odpisze, bo
zawsze znajdzie się taka , która coś podobnego przeżywa, przeżywała albo będzie
przeżywać )))
I trochę Was to obie pocieszy

[kulinka3]

U nas na bilansie 6 latki wyszła dość duża wada wzroku, o której nikt nie miał
pojęcia.Oczywiście okularów córka nosiła nie będzie i koniec, bo nikt z jej
grupy nie nosi.Zacieła się.
Przekonaliśmy ją trochę tym,że okulary noszone teraz potrafią uchroinić przed
okularami w przyszłości i tym,że póżniej wada się pogarsza i szkła są
grube.Poszliśmy, wybrała sobie oprawki, jakie chciała.Bardzo jej się to
wybieranie spodobało( były lody!!!) Póżniej było gorzej, bo przecież cisną,
przeszkadzają itp.
Teraz okulary jeżdzą w tornistrze i mamy umowę,że zakłada je do pisania i
czytania, poza tym choć powinna, jej nie cisnę.
Przekonała się trochę, jak dziewczynki z grupy pozazdrościły jej różowych
oprawek i pudełeczka, a pani w klasie bardzo ją zachęca do noszenia i chwali jej
wygląd,bo wygląda w nich ślicznie.
My z mężem też jesteśmy okularnicy, więc jej trochę łatwiej przy nas w
domu,kiedy coś ogląda.
Małymi krokami idziemy więc do przodu.Ostatnio powiedziała nawet,że już się
trochę przyzwyczaiła.
Trzymam kciuki.

dziewczyny...

[mary_ann]

Dziewczyny kochane!
Bardzo Wam dziękuję. Bardzo, bardzo, bardzo.
Fajnie, że jesteście, wiecie? )))

[alex05012000]

tak a propos okularów, ja zaczęłam nosić w 2 klasie liceum ... myslę, zę teraz
jest łatwiej, bardzo dużo osób dor., dzieci, młodzieży ma okulary, soczewki...
wtedy o wiele mniej i stosunek do osób noszacych okulary był czasami
zenujacy... nie raz zdarzyło mi sie usłyszeć nieprzyjemne słowa, tak jakby to
była moja wina, ze jestem krotkowidzem... do tej pory to pamiętam, nie od
kolegów z klasy, ale od obcych ludzi...
mojej znajomej córka nosiła okulary w zerówce i 1 klasie, teraz jest w 2 kl. i
juz nie musi nosić! wiec u dzieci to moze byc przejściowe - tak tytułem
pocieszenia...

[rycerzowa]

Z tymi okularami, to nie tylko o wygląd chodzi...
Zobaczycie same, gdy stuknie wam czterdziestka i lekarz niejako " z urzędu"
przepisze szkła do czytania.
Trudno pogodzić sie z niedoskonałością swego ciała, niezależnie od tego, czy ma
się lat 10, czy 48.
Z tym bólem każdy musi się uporać sam.

Ale jest dobra wieść. Tego typu wady wzroku można leczyć operacyjnie, laserem.
Niestety, NFZ nie refunduje kosztów. W Poznaniu płaci się ok. 2,5 tys. za jedno
oko. Znam osoby, które miały dość okularów, soczewek kontaktowych, "szarpnęły
się" - i są zadowolone. Zabieg ponoć nie trwa długo, jest niebolesny,
wykonywany ambulatoryjnie.
Dobrze jest wiedzieć o takiej możliwości, nawet gdy się nie skorzysta.

[alex05012000]

Z tymi okularami, to nie tylko o wygląd chodzi...
- a o co????
Zobaczycie same, gdy stuknie wam czterdziestka i lekarz niejako " z urzędu"
przepisze szkła do czytania.
- nie zawsze, ja mam 40+ i okulary od liceum, minusy a do czytania od 2 lat mam
mniejsze minusy... ale mąż ma 50+ i czyta bez okularów! zadnych...
Trudno pogodzić sie z niedoskonałością swego ciała, niezależnie od tego, czy ma
> się lat 10, czy 48
- myśle ze jak sie ma 40 to jednak jest o wiele łatwiej niz 15...
A ja tam lubię swoje okulary, mogę się za nimi schować!

[rycerzowa]

> - myśle ze jak sie ma 40 to jednak jest o wiele łatwiej niz 15...

Nie jest łatwiej ;-(

[samboraga]

> > - myśle ze jak sie ma 40 to jednak jest o wiele łatwiej niz 15...
>
> Nie jest łatwiej ;-(

to już kwestia dojrzałości, chyba
niektórzy (niektóre) potrzebują też liftingu tego i owego, aby czuć się 'w
swoim ciele', bo to zmieniające się wraz z wiekiem 'to nie ich' przecież)
ja na razie przed 40-ką i to jeszcze sporo, ale z bliznami (dużymi()żyję od
bycia nastolatką, dekoltów nie mam jak nosić, basen oswoiłam i udaję że nie
widzę spojrzeń w moją stronę (z drugiej strony te spojrzenia rozumiem, wyglądam
inaczej bądź co bądź), okulary doszły na studiach...
moja mama do tej pory udaje, że okularów nie potrzebuje(

[addria]

A pamiętacie, jak była całkiem niedawno moda na okulary? Nawet Ci co ich nie
musieli nosić, sprawiali sobie szkła "zerówki", żeby być tredny czy tam jazzy,
jak kto woli Operacje laserowe oczu nie zawsze można wykonać i nie przy
każdej wadzie są zalecane. Zdarza się, że wada jednak po jakimś czasie znów
powraca, ale faktycznie taka możliwość jest. I jeśli ktoś ma przezywać traumę z
tego powodu, to warto to jednak rozważyć.
Ja mam i okulary i soczewki kontaktowe Soczewki sobie baaardzo chwalę,
okaularów nie lubię, ale z lenistwa częściej używam, bo codzienne mycie,
płukanie, pakowanie do pojemniczka... no i koszty są też spore, nie ukrywam. A
soczewki jednorazowe są w ogóle koszmarnie drogie, choć parę razy sobie
kupiłam, super sprawa

[my-cha]

Młodszy syn założył okulary w 5 klasie podstawówki i zaczął zbierać kasę na operację
sam z siebie i od razu
Nie dopuszcza innej możliwości i tylko czeka - bo do tego wiek odpowiedni trzeba
osiągnąć i stabilizację wady

[alex05012000]

moja Ola wczoraj ni stą ni zowąd mówi idąc na lekcję pianina: mamo, ja chcę
nosić okulary!
zbaraniałam, pytam czemu? a bo to fajnie jest nosić okulary ...
ja na to: ale masz zdrowe oczy, po co ci okulary...
ale ja bym chciała...
w końcu załozyłam jej na chwilę moje okulary, pytam czy coś widzi, ona
przekornie, ze widzi...ale wiem że nie..
potem jej pokazałam oddalony budynek z reklamą i mowię widzisz co tam jest
napisane?
tak, moje dziecko literuje: bankpekaosa no widzisz - mówię- a ja bez okularów
widzę rozmytą plamę w niebieskim kolorze, taka jest różnica
Dziś rano - jadąc do przedszkola - mamo, ja nie chcę już mieć okularów!
dlaczego
bo okulary można połamać, albo zgubić...albo ktoś ukradnie...
ani słowa o wyglądzie czy tym podobnych aspektach...

chwilowo tylko merytorycznie

[mary_ann]

1. nadziei, że wyrosnie, robic jej nie będę. Jeśli to prosta krótkowzroczność,
to dziecię ma obustronne genetyczne obciążenie. Żadne z rodziców z wady nie
wyrosło, niestety(

2. co do operacji, to jest mozliwa dopiero po ustabilizowaniu wady, co zapewne
(jesli sprawy potocza się jak u mnie) nastąpi dopiero w okolicach dwudziestki.
Zresztą nie jest powiedziane, że wtedy Zuza bedzie chirurgią jeszcze
zainteresowana - ja bym już dziś nie ryzykowała, tj. dolegliwość noszenia
okularów jest dla mnie żadna w zestawieniu z ryzykiem (zawsze jakies jest...)i
kosztami operacji.

[rycerzowa]

>Z tymi okularami, to nie tylko o wygląd chodzi...
>- a o co????

Nie o urodzie chciałam napisać, jako "płoche czynią".
Niedoskonałość ciała to sprawa zazwyczaj defektu zdrowotnego.
Z tym się tak trudno pogodzić, do tego trzeba być dojrzałym.

Gdy dziecko widzi,że jest wyraźnie niższe od rówieśników, musi mieć polapisowane
zęby, przepisano mu okulary - buntuje się, że odbiega od oczywistego wzoru.
Córeczka mojej koleżanki, u której stwierdzono krótkowzroczność, wykrzyknęła
zrozpaczona: "Mam 14 lat i jestem ślepa!"
Rodzice uśmiechają się z pobłażaniem i tłumaczą właściwą hierarchię zmartwień,
ale ją rozumiem. Przez te moje okulary do czytania. I nie ma tu znaczenia,że
zarówno jej, jak i mnie, jest w okularach ładnie.
Po prostu musi minąć trochę czasu, zanim się problem oswoi, zanim się człowiek
pogodzi z nieuchronnym.


A teraz napiszę coś bardzo "niepoprawnego politycznie", odnośnie tego, co
napisano w poście, o naszym Papieżu. Tego ,że "siła nie tkwi w fizyczności.

Nie wiem , jak wy, ale ja przez ostatnie lata nie byłam w stanie ogladać Jego
wystapień, tylko słuchałam Go, i praktycznie zawsze z płaczem.
Miałam tatę chorego na parkinsonizm, i wiem, jakie to cierpienie, jak bardzo
ograniczone są możliwości chorego.
Domyślam się, ile dragów aplikowano Papieżowi, by mógł nie tyle wyjść, co być
pokazanym tłumom. Te tłumy, krzyczące z radości, wydawały mi się tłumami
bezdusznych sadystów. (Pewnie niesłusznie).

Mówi się, że Papież był świadectwem.
Ale pod jednym względem świadectwem nie był. Nie pokazał,że przychodzi taki
moment, że trzeba odejść ze stanowiska.
Niejeden mógł wysnuć wniosek, że należy tkwić na stołku do końca.
A może tak właśnie trzeba?
Z tym problemem nie mogę się uporać.

[alex05012000]

hmmm - Niedoskonałość ciała to sprawa zazwyczaj defektu zdrowotnego.
> Z tym się tak trudno pogodzić, do tego trzeba być dojrzałym.
to ja chyba jestem dojrzała, bo mnie jest łatwo sie pogodzić z ułomnościami....
zazwyczaj akceptuję wszelkie choroby i dolegliwości, na zasadzie, skoro już tak
jest lo wyleczmy ile sie da i nauczmy sie żyć z tym co nas dotyka, poza tym
tyle innych ma gorzej!
prosty przykład, mam zwyrodniałe stawy kolanowe, zwłaszcza w lewej nodze - nie
mogę uprawiać sportów, ba nawet chodzenie po schodach to dla mnie problem, no
to trudno, mogę chodzić po płaskim to sobie spaceruję, i starm sie unikać
schodów, a na nartach i tak w tę zimę byłam, miałam kolana jak baloniki ale co
pojeździłam to moje... okulary swoje uwielbiam, bez nich czuję sie jak bez
reki, dziwoląg ze mnie jednym słowem...
są rzeczy z którymi sie nie mogłam/nie mogę pogodzić jak w swoim czasie
niemożność posiadania dziecka a bardziej niedawno śmierć ukochanej babci, ale
okulary czy chore kolana... szkoda czasu na takie drobiazgi... w końcu ja ani
aktorka, ani modelka ani prezenter TV....
to co rycerzowa napisała o papieżu raczej mnie zszokowało i zniesmaczyło wiec
nie będę wiele pisac na ten temat, papiestwo to nie stanowisko i stołek, chyba
jest dożywotnie??? zresztą, ja w każdym razie zupełnie tak tego nie odczułam...
nie wiem jak skomentować...

[ruda_kasia]

Miałam te same reflesje... niestety. Przemyślałam to - że Bóg zdecydował, kiedy
go zabrać .

[mamalgosia]

rycerzowa napisała:

> >Z tymi okularami, to nie tylko o wygląd chodzi...
> >- a o co????
>
To ja może jeszcze dodam z własnych doświadczeń. Na przykład na wfie miałam do
wyboru albo narażać się na stłuczenie okularów, albo np. nie widzieć gdzie leci
piłka. Na basenie - okularki do pływania, ale znowu problem, bo nie widzę, czy
ratownik, czy trampolina. Albo wejście w zimie z ulicy do sklepu - całe okulary
zaparowane. Albo w upały - pocący się nos. Albo regularne upadanie okularów
przy przebieraniu się (ale to ja taka ofiara jestem, to się pewnie innym nie
zdarza). Oczywiście są to drobiazgi, ale człowiekowi w wieku szkolnym może to
nieźle dawać w kość.
Soczewki rzeczywiście można nosić gdy już się zakończą wszystkie procesy w
gałce ocznej. Wiem, że licealiści już noszą.

> A teraz napiszę coś bardzo "niepoprawnego politycznie", odnośnie tego, co
> napisano w poście, o naszym Papieżu. Tego ,że "siła nie tkwi w fizyczności.
>
> Nie wiem , jak wy, ale ja przez ostatnie lata nie byłam w stanie ogladać Jego
> wystapień, tylko słuchałam Go, i praktycznie zawsze z płaczem.
> Miałam tatę chorego na parkinsonizm, i wiem, jakie to cierpienie, jak bardzo
> ograniczone są możliwości chorego.
> Domyślam się, ile dragów aplikowano Papieżowi, by mógł nie tyle wyjść, co być
> pokazanym tłumom. Te tłumy, krzyczące z radości, wydawały mi się tłumami
> bezdusznych sadystów. (Pewnie niesłusznie).
>
Wątek skręca, ale jednak napiszę coś od siebie.
Mnie również patrzenie na to sprawiało ból. Wiem jednak, że jeśli chodzi o
umysł Jana Pawła II, to działał bez zarzutu - więc był zdolny do pełnienia tej
funkcji. Nie odbieram "papieżowania" jako lukratywnego stołka, bo jest to
straszna samotność, ciągła dyspozycyjność, służba, narażanie się na kpiny,
krytykę itp. Z testamentu JPII wiemy, że w wieku gdy biskupi odchodzą na
emeryturę i on zastanawiał się, co ma zrobić. Nie wiem, jakim torem biegły jego
myśli, ale problem jakoś został zasygnalizowany na papierze - więc tym bardziej
na pewno był w myślach. Ale było też przekonanie, że skoro Chrystus powołał, to
tylko On może odwołać. Oczywiście jest to argument dla osoby wierzącej - ale
nasze forum ma nazwę jaką ma, więc chyba mogę to napisać. I jeszcze dodatkowo
wierzę w asystencję Ducha Świętego - On najlepiej wiedział, jak tę sprawę
rozwiązać.
Tak, na pewno nie było to ładne - patrząc według obowiązujących kanonów piekna.
Tylko czy nasze oczy tak do końca wiedzą co jest piękne?
Zawsze będę bronić Jana Pawła II.


> Mówi się, że Papież był świadectwem.
> Ale pod jednym względem świadectwem nie był. Nie pokazał,że przychodzi taki
> moment, że trzeba odejść ze stanowiska.
> Niejeden mógł wysnuć wniosek, że należy tkwić na stołku do końca.
> A może tak właśnie trzeba?
> Z tym problemem nie mogę się uporać.

[samboraga]

> Nie o urodzie chciałam napisać, jako "płoche czynią".
> Niedoskonałość ciała to sprawa zazwyczaj defektu zdrowotnego.

to nie zmienia postaci rzeczy - dziecku czy nastolatce jest trudniej to
zaakceptować niż osobie dorosłej, przynajmniej powinno być
moich rówieśników powoli zaczyna strzykać to tu, to tam, w dzieciństwie,
młodości to było poważne wyzwanie, że nawet jeśli nie mogę pojechać na obóz
wędrowny (albo kiepsko bawię się w berka) to też mogę być fajna)
więc ten defekt zdrowotny, o któym piszesz znaczył o wiele więcej wtedy niż
znaczyłby teraz