o przebaczeniu

[ewa.z1]

co to jest, Waszym zdaniem, przebaczenie? Według mnie to nie taka oczywista
sprawa. Jest taka osoba w moim życiu, która rzadko ze mną rozmawia(i vice
wersa) a jeśli już - to ZAWSZE kończy się to tak, że doznaję od niej ogromnej
przykrości (żeby nie powiedzieć krzywdy). Ja to pamiętam , chodzę ze swoim
smutkiem, który jest tu skutkiem tejże sytuacji. Nie mam ochoty rozmawiać z
tą osobą (mimo,że widujemy się na co dzień). Nie czuję nienawiści, ani nawet
złości. Czuję żal. Sklonna nawet jestem pomóc w czymś tej osobie jeśli jest
taka potrzeba. To co? Wybaczyłam? Czy nie, jeśli dalej czuję żal?

[stokrootka40]

żal to żal, najważniejsze, że nie masz złości. Moim zdaniem mieścisz się w
kategorii przebaczenia, jak najbardziej.

[dorotkak]

myślę, ze po prostu jest Ci przykro z powodu tych realcji
w moim zyciu też jest "taka" osoba
wiem, że tej sytuacji pomogłaby zupełnie szczera rozmowa bo albo by ją oczysciła
albo bym juz nigdy wiecej z tą osoba sie nie zobaczyła. Za bardzo boję się tego
drugiego, więc nie podejmuje tej rozmowy, wiem, że pewnie źle robię
może Tobie uda się uleczyć ta sytuacje - daj znać!

[mader1]

żal czy strach jest niekiedy reakcją obronną organizmu. Ja mam tendencję do
zapominania i szybko skracam dystans w bezpośrednich relacjach - jeżeli stają
się one osobiste. Nie potrafię " uważać , co powinnam powiedzieć " , jeżeli
już mówię.
Czasem taki strach - u mnie zdecydowanie strach, nie żal - powoduje, że nie
zbliżam się ponownie.
Są osoby w moim życiu , na które jest to jedyny sposób, by mnie nie raniły.
Natomiast nie żywię do nich złych uczuć, nie życzę im źle, gdy sobie przypomnę,
modlę się za nie.

[barbie-torun]

łatwiej przebaczyć a trudniej zapomnieć
przykrości, żale, krzywdy doznane bardziej bolą
niż przemoc fizyczna
jeden klaps, czy raz zapiecze silnie i na tym koniec
jedno wyzwisko, szyderstwo boli miesiącami

[samboraga]

ja też mam taką osobę((
zacytuję Ci to, co mi pomogło ogarnąć tę całą sytuację, może się przyda...

"Jakże możliwa jest zatem miłość z naszej strony? Jest możliwa jako miłość
nadziei. Ufamy, że wróg zmieni się i nasza miłość będzie możliwa. Z naszą
miłością stajemy zatem wobec samego Boga"
"Doświadczenie doznanej wrogości podważa często w człowieku podstawową wiarę w
sprawiedliość, w dobro, w miłość, czyli ostatecznie wiarę w człowieka jako
człowieka. Trzeba w tym widzieć wielką pokusę zwątpienia. Przede wszystkim
zwątpienia w dobro w człowieku, w tajemnicę złożonego w nas Bożego dobra, o
którym świadczy sumienie. pokusa chce zredukować człowieka do tego, co
zewnętrzne i co często jest wynikiem zraneinia czy to przez brak miłości,
zakceptowania, czy przez niesprawiedliwość, złość innych, czy przez włąsną
wybujałą ambicję, pychę, czy po prostu głupotę. Przebaczenie w takim przypadku
stanowi wyraz wiary w to, że w człowieku jest głębia, której być może on sam nie
rozpoznaje, ale to właśnie ona jest prawdą, a nie to wszystko, co w
ostateczności stanowi maskę w grze, jaka toczy się między ludźmi. Kiedy
przyjedzie chwila śmierci, maska opadnie i pozostanie to, co jest prawdą:
człowiek wezwany przez Boga, człwowiek-ty wobec Boga-Ja. "Coś uczynił?" Właśnei
wówczas temu człowiekowi potrzebne będzie nasze przebaczenie. Teraz może nim
gardzić. Wówczas ta jego obecna pogarda będzie dawno minioną farsą. Pozostanie
potrzeba otrzymania i przyjęcia przebaczenia."
o. W. Zatorski OSB "Przebaczenie"