Unieważnienie małżeństwa a etyka

[andaba]

Znam kilka osób, które starały się o uniewaznienie małżeństwa i otrzymały je.
Jakie są warunki uniewaznienia, wiadomo, w każdym razie dość rygorystyczne. Teoretycznie. W praktyce wygląda to inaczej - przeważnie kilka lat wspólnego życia, dzieci i rozwód. Potem unieważnienie - nierzadko kosztem jednej ze stron, gdy robi się ze wspólmałzonka wariata (choć nim nie był, po otrzaśnięciu się z koszmaru zakłada nowy związek i ma się dobrze - na tyle o ile to mozliwe po tego typu przejściach).
Z drugiej strony - znam tez osobę, mającą "znajomości", której po rozwodzie proponowano starnie się o unieważnienie - ta osoba odmówiła, bo uważała, że nie ma podstaw - rozeszli się, bo się nie zgadzali, żadnych poważniejszych przyczyn nie było. Niektórzy krytykuja tę decyzję - no bo wyrzekł sie sakramentów, choć miał szansę to zmienić. A ja uwazam, ze była to słuszna postawa. Nie pochwalam uniewżnień na podstawie niezgodności charakterów, czy nawet uzależnienia jednej ze stron, zwłąszcza, że jak pisalam, przeważnie polega to na pograżaniu jednego ze współmałżonków (czesto na podstawie fałszywego świadectwa).
A co wy o ty myślicie?

[mader1]

Mówimy o małżeństwie w KK ?
Małżeństwo to sakrament. Jeden z kilku zresztą. Może się zdarzyć, że w pewnych
sytuacjach jest on od początku nieważny. Nie, że się go w jakimś momencie
unieważniło. Po prostu go nie było - to nie był sakrament.
Stwierdzenie nieważności w takiej sytuacji uważam za naturalne. Bo taka jest
prawda. Wyznanie tej prawdy nie każdemu musi się podobać, ale skoro to nie był
sakrament, to trzeba mieć tego świadomość.
Zeznawanie w sądzie nie jest miłe, mówienie o swoich osobistych przemyśleniach
czy sprawach intymnych tym bardziej.
Co do kłamstw... to ja nie wiem, jak można mieć do nich stosunek pozytywny ?
Niezależnie od kłamstw, oszczerstw, zeznań - sakarament albo jest albo nie.
Przecież sąd na podstawie zeznań może tylko orzec czy według niego małzeństwo
zostało zawarte ważnie. Nie rozwiązuje tymsamym sakramentu,, jeżeli on jest. To
nie jest sąd cywilny.
Nie wyobrażam sobie, jak osoba, która kłamie, składa fałszywe zeznania,
świadectwa może myśleć o jakichkolwiek sakramentach w kościele ?
O jakiejkolwiek łączności z Kościołem ?

Nie pochwalam u
> niewżnień na podstawie niezgodności charakterów, czy nawet uzależnienia
jednej
> ze stron, zwłąszcza, że jak pisalam, przeważnie polega to na pograżaniu
jednego
> ze współmałżonków (czesto na podstawie fałszywego świadectwa).

Tu nie ma co pochwalać, bądź nie. KPK wyraźnie mówi w jakich warunkach
sakrament jest ważny, co sprawia, że on nie zaistniał.
To nie jest kwestia pochalania, to kwestia prawdy.

by nie przegiąć

[mamalgosia]

Mam koleżankę, która wmawiała swoim znajomym, że ich małżeństwo jest nieważne,
bo stosują środki antykoncepcyjne

[mader1]

> Mam koleżankę, która wmawiała swoim znajomym, że ich małżeństwo jest
nieważne,
> bo stosują środki antykoncepcyjne

No ale tak łątwo to nie jest. Chyba, że oni od początku wykluczyli posiadanie
kiedykolwiek potomstwa.

[mamalgosia]

Mader, nawet jeśli od początku wykluczyli potomstwo, to póki nie zostanie
orzeczona nieważność, to małżeństwo jest ważne. Matrimonium gaudet favore iuris

[mader1]

no tak, stwierdzenie niewazności potrzebne jest ))

motyw

[mamalgosia]

Myślę, że jest możliwe uzyskanie wyroku orzekającego nieważność małżeństwa tak
trochę "na lewo". Nie znam konkretnego przypadku - żeby ktoś się chwalił, jak
to oszukał sąd kościelny, ale przypuszczam, że jest to możliwe - w sądzie
pracują ludzie a nie bogowie.
Natomiast jaki jest motyw takiego oszustwa? być w porządku wobec kogo/czego? To
chyba kompletnie nie ma sensu. Trochę tak jakby nakłamać spowiednikowi.

[mader1]

> Natomiast jaki jest motyw takiego oszustwa? być w porządku wobec kogo/czego?
To
>
> chyba kompletnie nie ma sensu. Trochę tak jakby nakłamać spowiednikowi.

No właśnie. Oszukać zawsze można. Można i przyjmować komunię nie będąc
wierzącym, tylko po co ?
Jak ktoś nie wierzy, ze to sakrament, to po co stwierdzać jego nieważność ?

wariat

[mamalgosia]

Skoro tak to ujęłaś, to stosuję się do konwencji. jeśli małżeństwo zostało
uznane za nieważne z tego powodu (że małżonek jest wariatem), to ów wariat nie
ma co liczyć na zawarcie ponownego związku małżeńskiego - przynajmniej nie w
KK. Właśnie dlatego że jest wariatem

[andaba]

Kościół nie, ale znam osobę, która otrzasnęła się po nieudanym i unieważnionym małżeństwie, zyje od lat w związku zawartym w usc, jest najzupełniej normalna.
Niestety, jej "świątobliwy" mąż miał pieniądze i znajomości... Dostał unieważnienie na podstawie jej niepoczytalności, wcześniej zatajonej.

A co jest powodem unieważniania małżeństw? W większości znanych mi przypadków starają się po to, żeby zawrzeć sakramentalny związek z inną osobą. Żeby dobrze wyglądać w oczach rodziny, znajomych. Niekoniecznie ma to związek z prawdziwą pobożnością, raczej taką "na pokaz".
Niestety.

skąd ja to znam...

[kim5]

Kiedy się rozwiodłam, wiele osób doradzało mi "załatwienie" spraw z Kościołem -
tak to najczęściej ujmowano. A ja zawsze uważałam, że nie ma uczciwych podstaw
do stwierdzenia nieważności mojego byłego małżeństwa. Chociaż teoretycznie to
mi powinno na tym zależeć, jak mówiło otoczenie. Związałam się z nowym
mężczyzną, dziś moim mężem.
Po kilku latach od rozwodu mój ex wystąpił rozpoczął proces w sądzie
kościelnym. Namawiał mnie na "mówienie tego, co trzeba", na "załatwienie
sprawy". Ja tak nie umiem.
W końcu ek wymyślił sobie, że powodem jest jego niechęć do posiadania dzieci.
Kiedy na przesłuchaniu dostałam jego zeznania i skargę powodową, myślałam, że
są to dokumenty z innej sprawy. Nie wiem, co jest prawdą, czy to, co mówił mi
przez niemal 10 lat życia, czy też to, co przeczytałam w dokumentach. To boli
bardziej niż świadomość, że kochaliśmy się i nie wyszło. Teraz nie wiem, czy te
10 lat było prawdą czy jedną wielką ściemą.
Nasze zeznania były kompletnie rozbieżne, zeznania mojego Taty też nie
potwierdziły jego wersji. I co? I małżeństwo jest unieważnione w I instancji.
Nikt nie konfrontował naszych zeznań.
Dla mnie to kpina z sakramentu. Nie wiem, jak to traktować. Czy był sakrament,
czy też go nie było? Jestem niemal pewna, że będzie unieważnienie i w II
instancji. Jak mam potraktować moje byłe małżeństwo?

[mamalgosia]

A może on Cię oszukiwał? I w zamiarach rzeczywiście wykluczał potomstwo?

[kim5]

Nie wiem. Przed procesem uprzedził mnie, że to, co zeznał, nie jest prawdą, że
zależało mu na mnie, chciał się ze mną kiedyś ożenić itp., ale teraz chce iść
do przodu, związać się z kimś i potrzebne mu unieważnienie. Proponował, że
jeśli z czymś się nie będę zgadzać (w jego zeznaniach), to mogę to przemilczeć.
Sama nie wiem, które jego słowa są prawdziwe.
Przed ślubem pisał do mnie listy, gdzie snuł marzenia o naszym domu i
dzieciach. Kłamał?

[kann2]

Masz jeszcze te listy? Złoż je w sądzie, zeznaj o nich, napisz o tym do sądu II
instancji szbko, nim sprawa zostanie zatwierdzona dekretem. Wyłudzanie
orzeczenia nieważności wbrew prawdzie faktycznej to wielka nieuczciwość. Sąd
kościelny może dać spokój sumienia w pewnych pogmatwanych sytuacjach
małżeńskich, ale kłamstwem spokoju sumienia się nie zdobędzie.

[kim5]

Nie będę ryzykować. Groził mi, że jeśli nie uzyska orzeczenia o nieważności,
będzie egzekwował prawa i obowiązki mojego męża! Nękał mnie telefonami, mówił
takie rzeczy, że nie zamierzam stawać mu na drodze. Chcę, żeby zniknął z mojego
życia. Być może potraktujecie to jako tchórzostwo, ale ja byłam z tym
człowiekiem kilka lat i nie mam ochoty na jego dalszy udział w moim życiu.

[kann2]

A może nieważność nie z tytułu "wykluczenia dobra potomstwa", ale "psychicznej
niezdolności do podjęcia istotnych obowiązków małżeńskich"?

[kim5]

Tak mi sugerowała pani notariusz. Ale ja się go bałam! "Nie próbuj mi
przeszkadzać"... Takie słowa słyszałam wielokrotnie... Sam mi powiedział, że
tytuł niezdolności do podjęcia istotnych obowiązków itp... wydłuży sprawę, bo
dodatkowo musi być przesłuchanie przez biegłego psychiatrę, a jemu zależy na
jak najszybszym załatwieniu sprawy.
Nie ma ochoty na walkę z nim, nie mam ochoty na jakiekolwiek z nim kontakty...
Wiem, że to zachowawcze, wiem, że powinnam pójść do sądu na otwarcie akt i
powiedzieć, co sądzę o jego zeznaniach. Ale ja nie jestem sama i chcę dalej żyć
w spokoju. Nie chcę, żeby 'przypadkiem' coś się stało mi lub mojemu mężowi...
Dlatego wolałam zejść mu z drogi.

[mamamonika]

Kim - te dzieci nie mają nic do rzeczy. On jest kliniczny wariat i nic Ci
więcej nie potrzeba...
A na poważnie - bardzo współczuję takiego drania w życiorysie ((
Też mi się wydaje, że z unieważnieniem małżeństwa opartym na błędnych
przesłankach jest jak ze złą spowiedzią - co z tego że była. Jest psu na budę

[brucha]

Zastanawiałam się niedawno nad takim znanym mi przypadkiem, kiedy On, mając
ślub kościelny i jedno dziecko z Nią, zakłada sprawde o uniważnienie
małzeństwa, bo Ona nie chce mieć więcej dzieci. Unieważnienie dostali. On ma
teraz nowa żonę kościelną i trójkę nowych dzieci. Ona została z pierwszym
dzieckiem. no i tu pojawiły się moje wątpliwości. Czy to pierwsze dziecko nie
liczy się w ogóle? Sparwa została potraktowana tak, jakby go nie było albo nie
potrzebowało ojca.

[magdalaena1977]

Bardzo niewiele wiem o sądzie kościelnym i stwierdzaniu nieistnienia małżeństwa
(tyle, co mówił mój katecheta z liceum, który tam pracował). Ale jestem
prawnikiem i mam do czynienia ze świeckimi sądami. Nauczyłam się drogą prób i
błędów, że to co ludzie opowiadają o swoich procesach najczęściej mało ma
wspólnego z rzeczywistością. Nawet nie o to chodzi, że niektórzy wprost kłamią,
ale nie-prawnicy przedstawiają sytuację wybiórczo, nie wiedzą jakie szczegóły są
istotne, pewnych spraw nie rozumieją itp.
I dlatego automatycznie ignoruję przerażające opowieści z telewizyjnych
programów interwencyjnych, artykułów prasowych czy opowiastek cioci Kloci, bo
wiem, że nie odpowiadają prawdzie. Gdzieś tam zawsze kryje się jakiś
niedochowany termin, jakiś dodatkowy dochód itp.
Tym bardziej trzeba to wziąć pod uwagę, jeśli chodzi o specyficzny niejawny
proces i sprawy dotyczące dwojga ludzi, które i tak zawsze można opowiedzieć na
kilka wykluczajacych się sposobów.

[mader1]

tak jest. W pełni się z Tobą zgadzam.

Messori czekał 22 lata na orzeczenie ...

[kann2]

mimo że miał "znajomości".

Pierwsze małżeństwo Vittorio Messoriego Kościół uznał za nieważnie zawarte.
Ujawniła to żona znanego włoskiego pisarza katolickiego, Rosanna Brichetti, w
wywiadzie dla dziennika "Il Giornale".

W 1972 r., z rozpaczy po zerwanych zaręczynach z kobietą, którą kochał, Messori
ożenił się z inną. Uczynił to jednak "pod naciskiem psychicznym", dlatego
wystąpił do sądu kościelnego o stwierdzenie nieważności małżeństwa. Brichetti
podkreśla, że wiedzieli o tym dwaj słynni rozmówcy Messoriego, z którymi
przeprowadził wywiady-rzeki: kard. Joseph Ratzinger i Jan Paweł II.

Pisarz czekał na wyrok sądu kościelnego aż 22 lata. W końcu "przyszły kardynał
Mario Pompedda, który występował w procesie w roli oskarżyciela publicznego, w
sumieniu jednak przekonany był o nieważności małżeństwa, poprosił papieża o
wznowienie sprawy".

"Sam kard. Ratzinger przekazał prośbę Janowi Pawłowi II. Doszło do dwóch
następnych spraw w Rocie Rzymskiej. Miałam już 57 lat i myślałam o zamknięciu
się w klasztorze, kiedy nadeszło orzeczenie o nieważności. I w 1996 r. Vittorio
poprowadził mnie do ołtarza" - opowiada Brichetti.

Żona pisarza, starsza od niego o dwa lata, studiowała prawo, teologię i
socjologię. Poznała go na trzyletnim kursie teologii w Asyżu. Messori, który
niedawno nawrócił się (w wieku 24 lat), doszedł do wniosku, że mają zbyt różne
charaktery. "Dlatego na koniec kursu rozstaliśmy się. Ja pojechałam do Rzymu,
on wrócił do Turynu. Nie widzieliśmy się przez siedem lat. Dla niego
rozczarowanie było tak bolesne, że próbował położyć mu kres żeniąc się z inną" -
wspomina żona pisarza.

ekai.pl/serwis/?MID=12791
A swoją drogą, to jest skandal.