książka

[mamalgosia]

Wiem, że jest forum "Książki". I śledzę je, piszę tam czasami itp.

Ale tym razem chcę napisać tutaj.

Znowu przypadkiem byłam w bibliotece i znowu przypadkiem po coś
sięgnęłam. Książka stara (1987), chyba jedyne wydanie w Polsce, więc
na pewno trudno znaleźć.
Czytam z zachwytem i nie potrafię się oderwać. Choć treści nie
nazwałabym "piękną", czy "wciągającą".

Tytuł: "Zimowe dzieci", autorka: Dea Trier Morch (przez takie
skandynawskie skreślone o). Nic mi nie mówiło ani jedno ani drugie.

Rzecz o kobietach na oddziale patologii ciąży. Dania, lata 80te -
realia odległe naszym. Ale jak wiele nas łączy z tamtymi kobietami.
Książka naprawdę niesamowita. O lęku, ale i o radości. O ciężkim
brzuchu, o samotności podczas skurczów rodzenia, o obawach przed
współżyciem, o niewygojonych drogach rodnych, o zachwycie nad
nowonarodzonym, o dziecku utraconym, o dziecku chorym, o dziewczynce
zamiast chłopca... Naprawdę niesamowite. Nie potrafię ocenić walorów
literackich (być może mierne), ale gdy ją czytam, czuję niemalże
zapach sali szpitalnej i widzę światło na szpitalnym korytarzu.

Myślę, że to książka nie dla każdego.
Ale chyba są osoby, którym może spodobać się tak jak mnie

[loya2005]

Czytałam! Wiele lat temu poleciła mi tę książkę moja przyjaciółka.
Szczerze mówiąc za dobrze już nie pamiętam treści, ale ta moja p.
wspomina książkę do dzisiaj Wtedy chodziłyśmy jeszcze do szkoły,
dlatego też pewnie odbiór książki był inny niż byłby teraz, kiedy to
mam dwoje dzieci
Mamałgosiu! powiem Ci, że mnie straaaaasznie zachęciłaś i bedzie to
następna książka po tej, którą obecnie czytam;DD
pozdrawiam,

[mamalgosia]

Oj, w szkole to ja bym pewnie przez nią nie przebrnęła. A jeśli już -
to kompletnie bym jej nie zrozumiała.
Skończyłam ją dziś nocą - to ewenement, bo jak Mąż jest w domu, to
kładziemy się razem. Ale bardzo już chcialam doczytać to do końca.
Porusza mnie w tej książce dosłownie wszystko. Oczywiste rzeczy - to
związane z ciążą, porodem, połogiem. Ale niektóre spostrzeżenia -
czasem wyrażone jednym tylko zdaniem - są mi tak bliskie, że aż się
zatrzymuję, odkładam ksiażkę i zamyślam. Np. takie stwierdzenie, że
po wspólnym pobycie na oddziale położniczym zobaczenie się w
ubraniu "cywilnym" jest bardziej intymne niż nagość. No, jakby mi
ktoś to z głowy wyjął! Patrzyłam na tę, która ze mną leżała, gdy
wychodziła do domu. W spódnicy, butach na obcasie, uszminkowana. Już
nie należałam do jej świata, już byłyśmy od siebie całkiem różne,
juz się nie rozumiałyśmy.
No super książka. A taka niepozorna.
Cieszę się, że na nią trafiłam, a przedtem na "Moje drzewko
pomarańczowe". Bo to oznacza, że mimo tego, że moich ulubionych
autorów przeczytałam już wszystko, to biblioteka kryje jeszcze
przede mną prawdziwe Skarby

[tres_ka]

mimo tego, że moich ulubionych
> autorów przeczytałam już wszystko, to biblioteka kryje jeszcze
> przede mną prawdziwe Skarby

A możesz zdradzić parę nazwisk ulubionych autorów? bo ja ciągle poszukująca
jestem

[mamalgosia]

Wiesz, że o gustach się nie dyskutuje i kazdemu podoba się co
innego. A poza tym mój gust literacki bywa prymitywny.
Od zawsze kocham Remarque'a, poleciłąbym wszystko, ale mnie
najbardziej podobali sie "Trzej towarzysze". Swego czasu
zaczytywałam się w sensacji (klasyka, jak np. Follet, Higgins,
McLean) - ale przy dzieciach ciężko. Lubię wszystko co napisał Jan
Paweł II, a jeszcze bardziej co napisał Karol Wojtyła.
Z lżejszych: przeczytałam wszystko J. Gaardera. Czasem są to książki
dla dzieci, ale mi to nie przeszkadza (mój poziom emocjonalny jest
właśnie taki), czasem trącą New Agem, ale wyłuskuję z nich to co
piękne i ciekawe i zawsze z niecierpliwością czekam na jakąś nowość
na rynki.
Kocham wszytskie górskie opowieści - wszystkie: i relacje z wypraw
(Najbardziej Hajzer, Kukuczka), a także o górach (Witkiewicz), a
nawet bajki i podania góralskie (czasem i nie za dużo).

Saint-Exypery - wszystko.

I.B. Singer - tylko te o ortodoksyjnych Żydach, uwielbiam, teraz jak
Ci to piszę, to już wiem, że musze do tego wrócić.

A. Frossard - wszystko oprócz jednej - i to najważniejszej - której
nie potrafię dostać w swoje łapy

W.Wharton - ale wybiórczo ("W księżycową jasną noc" kocham)

L.Knabit - lekko o waznych sparwach

M.Maliński, R.Rogowski - jak leci

V. Messori - nie zawsze, ale lubię

B. Marshall - jak wyżej

W. Półtawska - zarówno literatura obozowa jak i to, co spisała na
podstawie pracy w poradniach rodzinnych

B. Pascal "Myśli", św. Augustyn "Wyznania" - bez tych książek mój
mózg byłby połową tego czym jest

G.Guareschi - całą seria o Don Camillo

Tischner, Brandstaetter- wybiórczo

Obaliłąm też całą Agathę Christie, ale teraz już nei potrafiłabym do
tego wrócić


A z tego, co na pewno obecnie na półkach w księgarniach:
- R. Ligocka - wszystko
- T. Chevalier - dziwne, ale lubię. Nie mają zakończeń, ale klimat
dla mnie super.
- B. O'Carroll - seria o wielodzietnej rodzinie
- J.Karon - wszystko z pełnym zachwytem - ale o tym już była rozmowa
na tym forum i do dziś czuję się osamotniona w tym zachwycie (na
szczęście moja nieforumowa Przyjaciółka podziela)
- A. McCall Smith- wszystko
- F.Flagg - wszystko, choć niektóre bardziej, inne mniej
- A. Golden "Wyznania gejszy"
- J.Grzegorczyk, Sz. Hołownia - wszystko

Na forum "Książki" często coś polecają. Ja to czasem kupuję - gdy
ilość ochów i achów przekracza pewien limit, próbuję czytać, a
następnie próbuję sprzedać, bo np. robi mi się niedobrze przy
czytaniu tej książki, albo nie potrafię przebrnąć przez pierwszych
20 stron. Myślę, że to przez mój prymitywizm w tej dziedzinie, ale
uznałam, że katować się nie będę i ksiązka ma być przyjemnością.
Howgh

literówki

[mamalgosia]

Przepraszam. Nie chciało mi się przejrzeć, a teraz się wstydzę

[tres_ka]

Przepraszam, że odpisuję dopiero teraz, wciąż brakuje mi czasu lub warunków do
pisania.
Dziękuję za listę )). Też zaglądam na forum o książkach, ale czuję sie tam
dość obco, więc raczej nie piszę. Czytam i szukam czegoś dla siebie. A szukam
wiecznie, nieustannie... Jestem częstym gościem w bibliotece, wypożyczam dużo,
ale musze przyznać, że często jestem rozczarowana książkami, które na różnych
forach są polecane i okrzyknięte jako hity. Bardzo dobrze wiem, że każdy lubi co
innego. Wielu książek nie przeczytałam z prostej przyczyny, a mianowicie takiej,
że nie ma ich w bibliotece, a kupić też nie można. Książek "w ciemno" raczej nie
kupuję dla siebie (dla dzieci tak), są zbyt drogie i nie chcę potem żałować, a
gromadzić nie lubię.

Musze przyznać, że wiele z tytułów/autorów, które podałaś i ja lubię. Kiedyś
zaczytywałam się w literaturze ibero-amerykańskiej, czytałam Camusa i literaturę
francuską. Lubię nadal, ale już nie tak jak kiedyś. Do pewnych rzeczy nie mam
chęci wrócić.
Remarque'a przeczytałam kiedyś dwie książki i polubiłam, a właśnie mam na półce
"Trzech towarzyszy", którzy czekają na przeczytanie.
St-Exupery - nie mogę dopaść "Cytadeli"!
Również lubię Malińskiego, Półtawską. Pascal... czytałam dawno temu i trochę pod
przymusem /lektura/. Muszę wrócić do tego.
Bardzo mnie poruszyła Ligocka, przeczytałam chyba wszystko. Chevalier czytałam
tylko "Dziewczynę z perłą", nic innego w bibliotece nie ma. Natomiast jesli
chodzi o Jan Karon to czytałam tylko I tom i jest BARDZO sympatyczny. Lubię
takie optymistyczne książki. Niestety, w bibliotece nie ma.
Czytałam kiedyś książki K. Wojtyły, chciałabym do nich wrócić, bo dużo juz
zapomniałam.

Chyba nie mam listy ulubionych autorów czy tytułów, musiałabym sie mocno
zastanowić. Odkąd mam dzieci to chyba Astrid Lindgren ))

pozdrawiam

[mamalgosia]

tres_ka napisała:

> Też zaglądam na forum o książkach, ale czuję sie tam
> dość obco, więc raczej nie piszę.
Piszę bardzo rzadko. Tam jednak pisze się o książkach, które
aktualnie są na półkach i w większości chodzi o tak
zwane "bestsellery", które niestety często (ze względu na
prymitywizm i ogólne niedostosowanie) są mi dalekie


Czytam i szukam czegoś dla siebie. A szukam
> wiecznie, nieustannie... Jestem częstym gościem w bibliotece,
wypożyczam dużo,
> ale musze przyznać, że często jestem rozczarowana książkami, które
na różnych
> forach są polecane i okrzyknięte jako hity.
O, jak mi miło Patrz, jak cudze nieszczęście może pocieszyć




> Remarque'a przeczytałam kiedyś dwie książki i polubiłam, a właśnie
mam na półce
> "Trzech towarzyszy", którzy czekają na przeczytanie.
Ojej, to dlaczego czekają? Są bardzo piękni Nie wiem, jak
odebrałabym ich teraz, czytałam już z 10 lat temu, ale chyba
przeczytam ponownie, bo to o bardzo pięknej przyjaźni



> Również lubię Malińskiego, Półtawską. Pascal... czytałam dawno
temu i trochę po
> d
> przymusem /lektura/.
A gdzie zadają takie lektury?



> Bardzo mnie poruszyła Ligocka, przeczytałam chyba wszystko.
Cieszę się, tresko! My z moją Przyjaciółką też ją bardzo lubimy.

Chevalier czytałam
> tylko "Dziewczynę z perłą", nic innego w bibliotece nie ma.
Mam jeszcze "Spadające anioły" i "Damę z jednorożcem" - chcesz, to
Ci pożyczę

Natomiast jesli
> chodzi o Jan Karon to czytałam tylko I tom i jest BARDZO
sympatyczny. Lubię
> takie optymistyczne książki. Niestety, w bibliotece nie ma.
A ja właśnie poznałam tę książkę pzrez bibliotekę, a potem ogarnęła
mnie taka miłość, że dokupiłam kilka tomów. Też mogę pożyczyć. Wiem,
że nie jest to literatura na miarę Pulitzera, ale lubię bardzo



Gy byłam w II Leżącej Ciąży, pewna osoba z forum i pewna moja
koleżanka nie z forum (ale z daleka) były tak miłe, że wysyłały mi
paczki z książkami. Czytałam średnio jedną na dobę, bo leżałam jak
placek, a w tv nieczęsto znajduję coś dla siebie.
Sposób się sprawdza, więc jeśli chcesz...
>
>

[tres_ka]

> Sposób się sprawdza, więc jeśli chcesz...
A mogę chcieć? )))

> A gdzie zadają takie lektury?
Pascal był lekturą na literaturze, a Wojtyła na etyce bodajże. Malińskiego,
Półtawską itp. czytałam z własnej woli )). A "Trzech towarzyszy" właśnie
zdobyłam i mam zamiar przeczytać bardzo niedługo, czekali tylko aż skończę to co
zaczęłam (taka jestem, lubię skończyć to co zaczęłam ).

Mam dzis dobry dzień. Zaszłam przypadkiem do antykwariatu i kupiłam "Zimowe
dzieci"! Książka leżała na samym wierzchu i czekała widocznie na mnie .
Dodam, że rzadko udaje mi się coś "upolować", dziś miałam szczęście.

[mamalgosia]

tres_ka napisała:

> > Sposób się sprawdza, więc jeśli chcesz...
> A mogę chcieć? )))
Tak, oczywiście. Ale nie wiem, co Ci zaproponować, nie chce mi się
wysyłać Ci wykazu książek, które posiadam (choć może byłoby dobrze
kiedyś to zrobić). Może te, o których mówiłyśmy? A moze powiesz mi,
co Cię jeszcze interesuje?

> Mam dzis dobry dzień. Zaszłam przypadkiem do antykwariatu i
kupiłam "Zimowe
> dzieci"! Książka leżała na samym wierzchu i czekała widocznie na
mnie .
Ciekawa jestem Twoich wrażeń. Bo może ona tylko mnie się podoba?
Może to chała zupełna? Mam tylko nadzieję, że nie wydałaś na nią
mnóstwa pieniędzy.
W moim mieście nie ma antykwariatu

>

[tres_ka]

Zapłaciłam za nią 3,50 . O wrażeniach napiszę.

Piszę już do Ciebie maila w sprawie książek

[mamalgosia]

Tak, wiem. To reszta mailami

[marzek2]

Mamalgosiu, to ja się wetnę i polecę Ci jeszcze jedną autorkę. I na wstępie
przypomnę, że ja też jestem wielbicielką J. Karon, może sobie kiedyś w końcu
wszystko skompletuję?

A odnośnie autorki - dostałam od siostry jej książkę "Potęga miłości". Brzmiało
nieco romansowo, takaż była okładka. Ale przekonało mnie zdanie siostry, że to
książka specjalnie dla mnie, o tym, jak wielka jest miłość Boża do nas...
książki są pisane przez chrześcijankę, Amerykankę Francine Rivers.

"Potęga miłości" jest do dostania tutaj: www.wwylonie.com
To jakieś protestanckie wydawnictwo, nie znam bliżej, ale książkę naprawdę warto
przeczytać. Jeśli chcesz pożyczę wysyłkowo, żeby Cię zachęcić do czytania
książek tej pani.

Inne są dotępne na Merlinie - wpisz sobie nazwisko autorki i wyskoczą wszystkie
pozycje.

Ja czytałam "Potęgę miłości", oraz trylogię "Znamię Lwa" i też "Ogród Leoty" -
wszystkie z przyjemnością, łzami i zastanawianiem się. To książki o życiu
chrześcijańskim, o życiu z Bogiem, ale tak na ciepło, mądrze i bez zadęcia.
Naprawdę polecam.

Inny mój ulubiony autor to Max Lucado. Też chrześcijanin, o bardzo ciekawym
stylu pisania, choć wiem, że nie wszystkim pasi - jego książek też mam kilka,
chętnie pożycze wysyłkowo

Kilka linków do jego książek -

www.vocatio.com.pl/ProductPresentationForm.php?lqp=%253F&aol=off&x=0&y=0&q=Max%20Lucado&lqr=0&pid=138
www.vocatio.com.pl/ProductPresentationForm.php?lqp=%253F&aol=off&x=0&y=0&q=Max%20Lucado&lqr=0&pid=217
www.vocatio.com.pl/ProductPresentationForm.php?lqp=%253F&aol=off&x=0&y=0&q=Max%20Lucado&lqr=0&pid=222
www.vocatio.com.pl/ProductPresentationForm.php?lqp=%253F&aol=off&x=0&y=0&q=Max%20Lucado&lqr=0&pid=161
Ale... czy ja już Ci nie polecałam jego książek???

[mamalgosia]

marzek2 napisała:

> przypomnę, że ja też jestem wielbicielką J. Karon,

A, tak, pamiętam

Co do Rivers, to zcytałąm dwie jej książki - o aborcji i o
rozwodzie. Dla mnie jednak za słodka, happy end wbrew logice

> Inny mój ulubiony autor to Max Lucado. Też chrześcijanin, o bardzo
ciekawym
> stylu pisania, choć wiem, że nie wszystkim pasi
> Ale... czy ja już Ci nie polecałam jego książek???

Nie tylko polecałaś, ale i wysłałaś i przeczytałam Styl pisania mi
właśnie "nie pasi", ale treść była warta przetrzymania tej formy


>
>
>

[ula27121]

St-Exupery - nie mogę dopaść "Cytadeli"

Kupiłam na studiach przypadkiem- BARDZO POLECAM!

[ula27121]

tak sobie sprawdziłam
i....www.allegro.pl/item227306956_de_saint_exupery_twierdza_nowa_.html

[tres_ka]

Na studiach ją tylko przejrzałam, bo jakoś czasu nie miałam, a teraz nigdzie nie
ma. Oczywiście, pozostaje allegro. A tak swoją drogą, nie ma to jak dobra
biblioteka, taka jak moja uniwersytecka na studiach, tam było wszystko,
przynajmniej dla mnie, jak na moje niegdysiejsze potrzeby.

[ula27121]

No tak....ja mieszkam na wsi dlatego troszkę inaczej działam.
pozdrawiam

ps.:ale mogę pożyczyć.

[mamalgosia]

Ależ ja jestem głupia...
Przecież ja też ją mam i mogę pożyczyć - tresko, w następnej
dostawie

[tres_ka]

I jeszcze dodam: nie ma to jak dobre koleżanki, które cos pożyczą .

[mamalgosia]

Tylko moja "Twierdza" ma podkreślenia ołówkiem - słowa, które wtedy,
gdy czytałam, wydały mi się ważne. Tak więc swoje podkreślenia
będziesz musiała wprowadzać inny kolorem

[fiamma75]

Pożyczyłam sobie z biblioteki Niedługo poczytam.

[mama_kasia]

książka- ktos zna Sai Baba???
kamilla14 22.08.07, 00:08 Odpowiedz

Fajny watek, chociaz obnaza straszliwie ogrom mojego niedoczytania...
Jestem np. szczesliwa posiadaczka Twierdzy (moge pozyczyc po
remoncie), ale jeszcze jej nie czytalam-uznalam ze ja sobie zostawie
na spokojniejsze lub samotniejsze czasy (maz mowi,ze mozna ja
przeczytac, a za chwile zaczac od poczatku i w ogole szalenie mu sie
podobala)...
Na razie poprzestalam wiec na wspomnieniach Consueli Exupery
(zony) "Pamietnik Rozy", i tez moge oczywiscie udostepnic.

Jesli chodzi o Ligocka, to podobala mi sie tylko ta czesc jej
ksiazki Dziewczynka w czerwonym plaszczyku dotyczaca czasow
okupacji; nawet bylam na spotkaniu z nia, calkiem wdzieczna kobieta,
ale potem przeczytalam wywiad Polanskiego (jest jej bratem
ciotecznym), gdzie krytykowal jej wspomnienia ksiazkowe jako
nieautentyczne (miala wtedy zaledwie 3 lata i raczej nie mogla tego
tak szczegolowo pamietac, raczej zainspirowala sie Lista
Schindlera),itroche jej urok prysl -a trzeba przyznac, ze swietnie
sie umie wylansowac.
Jesli chodzi o wspomnienia wojenne widziane oczami dziecka to rownie
swietny jest Kon Pana Boga, plus druga czesc z czasow socjalizmu
(oczami nastolatka); (nie pamietam tytulu i autora, ale moge
pozyczyc po dokopaniu sie do minibiblioteki)

Jesli chodzi o antykwariaty to ostanio bedac w takowym przybytku
utonelam w smiesznym acz zyciowym poradniku (mam do nich slabosc
niestety)niejakiego Sai Baby - czy ktos cos takiego widzial,
slyszal? Takie tam o zwiazkach,itp ale moze pomocne na pewnym etapie
zycia?
Marze o nadrobieniu wielu zaleglosci ksiazkowych, czytam kilka naraz
i w rezultacie koncze cos po roku...
Na plazy zainspirowana Mamalgosia zaczelam Tabletki z krzyzykiem
Holowni, swietnie sie czyta, ale akurat znajome malzenstwo mialo
okragla rocznice slubu i uznalam, ze moze przyda im sie w
prezencie...(moze mi kiedys pozycza?)
A TY Mamalgosiu pewno polknelas juz te "cegle"?
Pozdrawiam i dzieki za wszelkie inspiracje m.in. ksiazkowe,
PS. A znacie cos ciekawego i przystepnego o samotnosci?
k
Ps. przeprazam za wszelkie literowki i brak polskich liter,
cudzyslowow, itp., ale mam przeokropnie nieczula klawiature

Re: książka- ktos zna Sai Baba???
kamilla14 22.08.07, 00:10 Odpowiedz

ps przepraszam, to mialo byc do watku o ksiazkach mamalgosi...
mozna to jakos tam dokleic?
Pliz
k
Re: książka- ktos zna Sai Baba???
mamalgosia 22.08.07, 08:55 Odpowiedz

Myślę, że Moderatorki przeniosą te posty

kamilla14 napisała:

> Na razie poprzestalam wiec na wspomnieniach Consueli Exupery
> (zony) "Pamietnik Rozy", i tez moge oczywiscie udostepnic.

Czytałam, czytałam. Nie lubię (auto) biografii, więc czytam rzadko,
ale ta podobała mi się.
\

>
>> ale potem przeczytalam wywiad Polanskiego (jest jej bratem
> ciotecznym), gdzie krytykowal jej wspomnienia ksiazkowe jako
> nieautentyczne (miala wtedy zaledwie 3 lata i raczej nie mogla
tego
> tak szczegolowo pamietac, raczej zainspirowala sie Lista
> Schindlera),itroche jej urok prysl -a trzeba przyznac, ze swietnie
> sie umie wylansowac.
No to ja się trochę pokłócę z Tobą i z Polańskim.
Tak, pewnie umie się wylansować - ale co powiesz na przykład o
Coelho? ten to dopiero potrafi. Żeby odnieść jakiś sukces na rynku,
trzeba się lansować, prawda? I nigdzie nie jest powiedziane, że
książka ma być opisem prawdy od a do z. Mogła kobieta powtrącać
jakieś elementy fikcyjne. Nie uważam też, że nie można pamiętać
czegoś z dzieciństwa. Sama pamiętam bardzo dużo z dzieciństwa do 5
roku życia (potem mniej - to ciekawe), oczywiście nie po kolei, ale
moje przeżycia nie były takie traumatyczne jak Ligockiej. Myślę, że
takie silne przeżycia (niekoniecznie negatywne) można zapamiętać
bardzo dokładnie. Można też dołożyć do tego wspomnienia bliskich
osób. Film Polańskiego podobał mi się bardzo i książka Ligockiej
podobała mi się również bardzo. Nie widzę powodu deprecjonowania
jednego aby docenić drugie.
I jeszcze moje osobiste zdanie: nie wszystko podoba mi się w pani
Ligockiej (np. stosunek do aborcji, choć daleka jestem od ocen), ale
książki pisze na jakimś poziomie, piękny język, sugestywne opisy. A
jak przeczytałam taki zachwalany "Dom nad rozlewiskiem" to się
załamałam, co ludzie nazywają bestsellerem.


> Jesli chodzi o wspomnienia wojenne widziane oczami dziecka to
rownie
> swietny jest Kon Pana Boga, plus druga czesc z czasow socjalizmu
> (oczami nastolatka); (nie pamietam tytulu i autora, ale moge
> pozyczyc po dokopaniu sie do minibiblioteki)
A, to poproszę, bo nie znam


>
> Jesli chodzi o antykwariaty to ostanio bedac w takowym przybytku
> utonelam w smiesznym acz zyciowym poradniku (mam do nich slabosc
> niestety)niejakiego Sai Baby - czy ktos cos takiego widzial,
> slyszal? Takie tam o zwiazkach,itp ale moze pomocne na pewnym
etapie
> zycia?
Nie tylko nie czytałam, ale nawet nie słyszałam. Może napiszesz coś
więcej?



> Na plazy zainspirowana Mamalgosia zaczelam Tabletki z krzyzykiem
> Holowni, swietnie sie czyta, ale akurat znajome malzenstwo mialo
> okragla rocznice slubu i uznalam, ze moze przyda im sie w
> prezencie...(moze mi kiedys pozycza?)
Tak, jak Ty będziesz miała okrągłą rocznicę ślubu


> PS. A znacie cos ciekawego i przystepnego o samotnosci?
Hmmm, muszę pomyśleć, tak z marszu nie przychodzi mi nic do głowy


> >

[mamalgosia]

ach, tak to załatwiłaś...
Wiadomo przynajmniej, kto ma dziś dyżur

kamilla - samotność

[mamalgosia]

Na razie skojarzyły mi się:
C. McCullers "Serce to samotny myśliwy"
H. Poświatowska "Opowieść dla przyjaciela" - cudowna, popłynęłam z
nią. Dodatkowo o chorobie, a że autorką jest poetka, to styl piekny,
kazde zdanie wypełnione wrażliwością. polecam gorąco

[mamalgosia]

ksiazki.wydawnictwowam.pl/?app=info&poz=903

[kamilla14]

Dzięki za te tytuły mamalgosiu, Poświatowska czytalam troche za
mlodu, wiec chetnie wroce...
A Holownia Ci sie podobal?
Ja mam zaledwie przedsmak, a nawet niedosyt po przeczytaniu
fragmentow jego ksiazki, wiec dla mnie raczej wciagajaca i jestem
ciekawa, jak Ty ja odbierasz po przeczytaniu calosci?

[mamalgosia]

Co do Hołowni to jestem nieobiektywna, więc mnie nie pytaj. Bardzo
go lubię

[tres_ka]

Ja też Ligocką bardzo lubię i będę bronić . Jej książki zostawiły we mnie coś
głębszego. To, że fakty mogą się nie zgadzać, to nie jest dla mnie aż tak ważne.
Ważne jest to "coś", co te książki mają w sobie i pozostawiaja w człowieku,
przynajmniej we mnie.

A
> jak przeczytałam taki zachwalany "Dom nad rozlewiskiem" to się
> załamałam, co ludzie nazywają bestsellerem.

Ja słyszałam fragmenty w radiu i to mi wystarczy.

[kamilla14]

mama_kasia napisała:

Nie lubię (auto) biografii, więc czytam rzadko,
> ale ta podobała mi się.

(...)

> No to ja się trochę pokłócę z Tobą i z Polańskim.
> Tak, pewnie umie się wylansować - ale co powiesz na przykład o
> Coelho? ten to dopiero potrafi.

Oj tak, przesadził z płodnością swego pióra, podobnie jak Wharton,
zdaje sie...

Żeby odnieść jakiś sukces na rynku,
> trzeba się lansować, prawda? I nigdzie nie jest powiedziane, że
> książka ma być opisem prawdy od a do z. Mogła kobieta powtrącać
> jakieś elementy fikcyjne. Nie uważam też, że nie można pamiętać
> czegoś z dzieciństwa. Sama pamiętam bardzo dużo z dzieciństwa do 5
> roku życia (potem mniej - to ciekawe), oczywiście nie po kolei,
ale
> moje przeżycia nie były takie traumatyczne jak Ligockiej. Myślę,
że
> takie silne przeżycia (niekoniecznie negatywne) można zapamiętać
> bardzo dokładnie. Można też dołożyć do tego wspomnienia bliskich
> osób.

Ja lubie biografie, również auto i może dlatego wolałabym,
żeby "Dziewczynka..." była na 95% autentyczna...
Mam nadzieje, ze dla p. Romy taka jest, ale ponieważ dla p.
Polańskiego nie, to zasial mi ziarno watpliwosci, czy nie ma w tym
za dużo fikcji literackiej? Zdziwilo mnie, ze jak na jej bliskiego
kuzyna tak ostro sie odcial od jej przezyc...

A jeśli chodzi o całość literatury Ligockiej, to nie śmiem
krytykować czegoś,na czym się nie znam i czego nie czytalam
wnikliwie, w każdym razie oprócz częsci wojennej reszta nie wywarła
na mnie glębszego wrażenia; po prostu wole oszczedniejsza w słowach
i bardziej ascetyczną Hannne Krall. A juz super oryginalny okazał
sie komiks "Mysz" Arta Spiegelmana, i gdzie wcale ta forma literacka
nie umniejsza powagi i grozy Zagłady.

Ale niech rozsądzi nas kapusta, czyli p. Agnieszka Holland (to
fragmenty wywiadu z nia):
"Nie ma prostej odpowiedzi, jak mówić o Holokauście. Jedno jest
pewne: im bliżej dokumentu, im bardziej artysta wyrzeka się
efektownych pomysłów melodramatycznych, tym bardziej zbliża się do
prawdy. Tyle że nigdy do niej nie dotrze. Stąd poczucie
niespełnienia oraz kolejne próby
(...)
Z drugiej strony, kultura masowa odgrywa rolę edukacyjną. "Lista
Schindlera" przyczyniła się do spopularyzowania wiedzy o Holokauście
bardziej niż tysiące filmów dokumentalnych. Jeśli chcemy, by
ludzkość pamiętała o losie milionów zamordowanych, musimy
zaakceptować filmy w rodzaju "Listy". Ktoś powie, że Hollywood
pokazuje Zagładę w krzywym, fałszywym zwierciadle, ale co to jest
prawdziwy obraz? Prawdziwy obraz Holokaustu nie jest możliwy - nawet
najuczciwsze filmy dokumentalne dają jedynie cień jego strasznej
prawdy".


>Film Polańskiego podobał mi się bardzo i książka Ligockiej
> podobała mi się również bardzo. Nie widzę powodu deprecjonowania
> jednego aby docenić drugie.

Ale zdaje sie, ze film Polańskiego nie ma tu nic do rzeczy -
"Pianista" byl swietny zarowno w ksiazce Szpilmana i w filmie, i
nijak nie deprecjonuje ksiazki Ligockiej?

Co do Sai Baby to chyba szkoda czasu, tak z ciekawosci zapytalam...
A co do "KOnia Pana Boga" to bardzo prosze o maila przypominajacego
na priva za ok.2tyg., jak bedziesz Kasiu pamietac,bo wczesniej nie
dam rady odgruzowac ksiązek...


PS. A na wakacje calkiem swietne okazaly sie komiksy o Muminkach,
szczegolnie ze okazalo sie, ze nie sa tak do konca dla dzieci
pozdrawiam, k

[mamalgosia]

Cytujesz mnie, ale wiem, skąd się to wzięło - mama kasia przeniosła
posty.

I ja się nie chcę kłócić "kto lepiej" (czyli jak: straszniej?
prościej? bardziej opisowo?) przedstawia holokaust. Mogę tylko
powiedzieć, że to a to zrobiło na mnie wrażenie. Hanna Krall kiedyś
wzbudziła mój zachwyt, ale czytając kolejną książkę jakoś mi
brakowało konkretów - bo jestem ścisłowcem i do mnie trzeba wprost.
Wolę płynąć z tekstem, a przy Krall dostawałam mentalnej czkawki. No
i czytam w różnych warunkach, czasem ciężko się wyłączyć tak
całkiem - a przy Krall ważne jest każde zdanie i jak myśli odbiegną
choć trochę to już nie wiem, o co chodzi. Tak więc wprost: Hanna
Krall dla mnie za mądra.
A interesuje Cię holokaust, czy Żydzi w innych sytuacjach też?

[kamilla14]

mamalgosia napisała:

No
> i czytam w różnych warunkach, czasem ciężko się wyłączyć tak
> całkiem - a przy Krall ważne jest każde zdanie i jak myśli
odbiegną
> choć trochę to już nie wiem, o co chodzi.Tak więc wprost: Hanna
> Krall dla mnie za mądra.

masz rację, jest wymagająca, i nie da sie czytac w kazdych
warunkach
Kolejna lektura na samotna emeryture

> A interesuje Cię holokaust, czy Żydzi w innych sytuacjach też?

teoretycznie interesuje mnie bardziej Holokaust,ale szczerze mowiac
praktycznie nie poglebiam tej wiedzy, choc chetnie slucham/czytam
gdy cos wpadnie mi w rece, chocby ksiazka Ligockiej... I mam
watpliwosci, czy nadrobie zaleglosci na emeryturze; gdybym
zrealizowala marzenie o wizycie w Jerozolimie bylby to szczyt moich
mozliwosci w tym temacie.

A Marii Szamot niestety nie znam, a dlaczego jest dla Ciebie wazna?
podzielam nieobiektywny pogląd co do Holowni;
pozdrawiam
K

kamila!

[mamalgosia]

Już pytam na forum i mailem pytam, coraz bardziej się denerwuję:
wróciły książki????

Maria Szamot

[mamalgosia]

Czy ma ktoś może w domu coś tej autorki?

"Białe zeszyty"

[mamalgosia]

Przedwczoraj znalazłam ("przypadkiem") u mojej mamy na półce:
www.merlin.com.pl/frontend/browse/product/1,408865.html
Mimo opisu, który mnie nei zachęcił, zaczęłam czytać.
I poraziła mnie.
Opis nietrafny, to zupełnie nie o tym...

Jest niesamowita.
A ja myślałam, że tylko ja to przeżyłam...
Jestem na 177 stronie i nie mogę się nadziwić

[tres_ka]

Przeczytałam właśnie wczoraj, dorwawszy ją przypadkiem w bibliotece. Nie mogłam
się oderwać. Potwierdzam: jest niesamowita. I chyba trudno ją określić, opisać.
Smutna, ale i optymistyczna, prawdziwa i dająca nadzieję... Polecam.

[mamalgosia]

Przeczytałaś...Dziwna, prawda?
Gdybym ją wzięła w ręce np. dwa lata temu, uznałabym, że napisała ją
wariatka i nie wiem, czy zabrnęłabym do 1/3. Teraz wiem, że napisała
ją wariatka, ale to co napisała jest mi tak bliskie, że oniemiałam
dosłownie i momentami nie chciałam wierzyć.
Można oczywiście przeczytasz czysto poznawczo

[tres_ka]

No dziwna. Najbardziej to te medytacje i jednocześnie zwracanie się do Boga,
takie poplątanie trochę. Ale opisy tego co czuje takie prawdziwe, szczere.
Dobrze mi sie czytało, coś w tej książce jest, no i zakończenie, choć trochę
smutne, to jednak optymistyczne.