Święcenie rzeczy do szkoły

[luccio1]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=46&w=68653027&v=2&s=0

Święcenie rzeczy do szkoły

[luccio1]

Wyżej link do dyskusji na wspomniany temat na "Starszym Dziecku".
Chętnie przeczytałbym Wasze zdanie na ten temat.
Sam uważam, że Msza św. na poczatek Roku Szkolnego zupełnie wystarczy
- kiedy zaczynałem szkołę, niczego takiego nie było!!!
(dziecko może odczytać poświęcenie jako wskazówkę: "nie potrzebujesz
się uczyć - Pan Bóg, poprzez poświęcony plecak, książkę, długopis,
tenisówki... zrobi wszystko za Ciebie!").
Pamiętam z mojego dzieciństwa kropienie wodą święconą przed główną
niedzielną Mszą Świętą - Sumą: ksiądz szedł przez środek kościoła,
przed nim kościelny z kotlikiem z wodą święconą - więc co rusz
kropidłem do kotlika i mach! w prawo (tak od ołtarza wielkiego pod
chór i z powrotem); powstawał stąd tylko zamęt w kwestii, co jest we
Mszy św. najważniejsze (pamiętam wielką kwestię: czy trzeba się
przeżegnać zawsze, kiedy ksiądz kropiący przeszedł koło mnie, czy
tylko, jeśli uczułem, że kropla wody święconej padła na mnie?).

Na koniec: ile razy słyszałem, albo czytałem, o poświęceniu nowego
mostu, odcinka drogi, nowych autobusów, tramwajów, nowej "jednostki"
na kolei... - tyle razy rodziła się w mojej głowie myśl: a czy
szalety też się będzie poświęcać?

[minerwamcg]

A jak przydzwonisz koledze po głowie poświęconym piórnikiem, uświęcicie się
obydwaj

[isma]

Powiem tak: dla mnie "swiecenie" jest OK, jesli towarzyszy mu
porzadna katecheza, po co sie to czyni i jaki to ma sens. Samo
pokropienie szkolnych utensyliow uwazam za poganstwo czystej nomen
omen, wody.
Natomiast, glebiej na rzecz spozierajac, to rzecz cala trzyma sie
kupy - wszystko co mamy, jest swiete, bo mamy to od Tego ktory nas
stworzyl. Nie jest glupio sobie przypomniec o tym, ze i materialne
dobra mamy tylez z wlasnego starania, co i z Jego laski )).

z oddalenia

[maika7]

Nie bardzo rozumiem zamieszania wokół tego tornistrowego święcenia. To przecież
dobrowolne - kto chce w tym uczestniczyć i jest to dla niego ważne -
uczestniczy, kto nie chce (z różnych przyczyn) nie uczestniczy.

M.

[pawlinka]

a dla mojego dziecka było to ważne, ale on w ogóle szanuje naukę,
jeśli tak mogę powiedzieć. Ostatnio stwerdzi, że jeśli ktoś się nie
hce uzyc, to ma grzech
Sion w wątku się wypowiedziała, bravo Kasiu, niestrudzenie
ewangelizujesz na tamtym forum))

[luccio1]

Powtórzę:
nie miałem poświęcanego ani tornistra, ani później teczki;
ani ołówka, ani pióra, ani linijki, ani ekierki (trójkąta), ani
kątomierza, ani kompletu cyrkli...

Ani też nikt mi nie poświęcał potem, podczas studiów, teczki
kartonowej z przyciętym papierem różnego formatu (A 4, A 5, A 6,
A 7) do sporządzania notatek (moja szkoła i studia to był jeszcze
okres "przedkomputerowy") -
- byli duszpasterze akademiccy, w którzy w to uciekali - ale nie
nasz, nie u św. Anny!

A mimo, że pracowałem sprzętem niepoświęconym, wiedziałem - nie
uczyć się, to grzech.
Również bez kropienia wodą święconą wiedziałem, że grzechem jest -
tego sprzętu nie szanować - tutaj zresztą poświęcanie czegokolwiek
było mi osobiście tym więcej zbyteczne, skoro od VII klasy
pracowałem ołówkami automatycznymi (czeskimi) i kompletem
prawdziwych cyrkli kreślarskich, w które mnie Tato wyposażył,
czerpiąc z własnych obfitych zasobów.
(Te ołówki mam do dziś - i do dziś nie wyczerpałem zasobu grafitów,
który Tato kiedyś hurtem nabył dla siebie, jeszcze w początkach lat
60. XX w.).

Poza tym: święcenie pól przed siewem - ma sens: człowiek może zrobić
od siebie wszystko - a i tak nie wie, jaki będzie plon; tu jest zbyt
wiele czynników od woli ludzkiej absolutnie niezależnych.
Święcenie samochodu - również: jest to narzędzie, którym łatwo
wyrządzić krzywdę sobie i bliźnim - w tym również bez specjalnego
własnego zaniedbania, nie mówiąc o złej woli - po prostu ma się
tutaj do czynienia z siłami, które mogą się łatwo wyrwać spod
kontroli.
Ale jeśli się siedzi przy biurku przed kartką papieru z piórem czy
ołówkiem w ręku?
To są narzędzia najprostsze, które rękę po prostu przedłużają,
odbierając impulsy napływające krótką drogą z mózgu.
Tutaj zrobienie krzywdy bliźniemu leży w treści tego, co się pisze -
z tym ani narzędzie pisarskie, ani materiał, na którym się pisze,
nie mają nic wspólnego:
ani pióro, ani papier nie odpowiadają za tekst wychwalający zło
wprost lub pokrętnie!

[pawlinka]

Ja też nie miałam pobłogosławionych przyborów szkolnych, ale to nie
znaczy, że moje dzieci są gorsze, bo będa miały Po pierwsze,
dlaczego zakładasz, że dzieci, które przynoszą tornistry wypełnione
ksiażkami i ołówkami scedują na Boga wszystkie rzeczy zwiazane z
nauką (czytaj: nie muszę się uczyc, bo mam poświecony piórnik).
Przecież to nie są głupie maluchy. Po drugie, mimo wieku przecież
dzieci potrafią nieco zrozumiec ZNAK, po to mają rodziców, księdza,
katechetę, żeby wytłumaczyć.
Po trzecie, wiesz, moi rodzice pochodzą ze wsi. Pamiętam, że
dziadziuś rozpoczynał żniwa od modlitwy i znaku Krzyża, że zanosił
opłatek w noc wigiliną do obory dla zwierząt. Nie traktowałam tego,
a byłam przecież dzieckiem, jako zabiegów magicznych, wiedziałam, że
pracę zaczynają z Bogiem, że Chystus przyszedł na ziemię, na której
żyją też zwierzęta.Sama do dziś uczestniczę, jeśli mogę, w Dniach
Krzyżowych, kiedy błogosławi się miejsca pracy i mieszkania. Ale
coraz mniejsze znaczenie ma rolnictwo, praca na roli, ale dalej
czynimy sobie ziemię poddaną, a Bóg chce nam błogosławić.
Nie widzę nadużywania ceremonii "święcenia" przeróżnych miejsc nie
zawsze godnych. Widzę za to, że księża z uporem maniaka w mojej
parafii tłumaczą, że w Wielką Sobotę to nie jajeczka są
najważniejsze, że zachecają do adoracji. A nawet pokrzykują: czy wy
jesteście sól, chlebek, jajeczka we koszyczku, że się żegnacie, jak
kropię?

[luccio1]

pawlinka napisała:
> księża z uporem maniaka w mojej
> parafii tłumaczą, że w Wielką Sobotę to nie jajeczka są
> najważniejsze, że zachecają do adoracji. A nawet pokrzykują: czy
> wy jesteście sól, chlebek, jajeczka we koszyczku, że się żegnacie,
> jak kropię?
No właśnie.
Odruch: ksiądz macha kropidłem - trzeba się przeżegnać, sięgający
wstecz w czasy "aspersji" poprzedzającej sumę
(wtedy, kiedy ksiądz szedł przez kościół i kropił ludzi, organista
śpiewał: "Asperges me, Domine, hysoppo, et mundabor; lavabis me -
et super nivem dealbabor! Miserere mei, Deus, secundum magnam
Misericordiam Tuam..." - tekst jest zbitką dwóch Psalmów).

Wniosek: ze znakami trzeba uważać. Gdy jest ich zbyt dużo, przestają
ułatwiać dotarcie do istory rzeczy, przeciwnie - skutecznie
zaciemniają (sprawdza się to chociażby w przypadku znaków drogowych
stawianych bez sensu i potrzeby).

[isma]

A ja bym powiedziala, ze trzeba sie uczyc znaki czytac.
A jest to, niestety, coraz rzadsza umiejetnosc w spoleczenstwie,
ktore lubi ogladac sobie wszystko w skali 1:1, czego widomym
przykladem sa reality shows.

[luccio1]

Wiesz, mnie przez całą szkołę i studia tłuczono do głowy:
to, jak się uczysz, zależy od Ciebie - i tylko od Ciebie!
Stąd się bierze moje przeczulenie.

Widzisz, tutaj naprawdę wchodzi się w temat, o którym można bez
końca. Chociażby Twoja wzmianka o święceniu pokarmów - i zaraz rodzi
się pytanie: jaki skutek miałaby modlitwa wypowiedziana nad
koszyczkami - bez kropienia,
i jaki byłby skutek takiej modlitwy, gdyby nie wypowiadał jej
ksiądz, tylko człowiek świecki?

[pawlinka]

Swoim maturzystom powtarzałam tak: "Tak ufaj Bogu, jakby całe
powodzenie spraw zależało tylko od Boga; tak jednak dokładaj
wszelkich starań, jakbyś ty sam miał to wszystko zdziałać, a Bóg nic
zgoła".
Hmmm, swoją drogą, cytując świetego indoktrynowałam niecnie)

[luccio1]

Czy to Augustyn?

[pawlinka]

nie, św. Ignacy Loyola

[luccio1]

Dzięki za informację!

[jogo2]

Ja również się wypowiadałam w tamtym wątku, więc także i w tym
chciałabym wyrazić swoje zdanie. Dziwię się trochę, że zwyczaj
święcenia i samochodów i przyborów szkolnych jest broniony (oprócz
jednej subtelnie ironicznej wypowiedzi) na tym forum. Co do
nieprzewidywalności jazdy samochodem, to moim zdaniem kaliber prośby
o opiekę Boską zależy od szczerości intencji proszącego. Na przykład
inna jest prośba: Boże, muszę teraz jechać, a boję się (bo nie czuję
się dobrze, bo jest to niebezpieczna droga, itp, itd.) (i jest to
modlitwa szczera, przy czym bardzo wątpię, żeby była to szczerość
możliwa do wyartykułowania za każdym razem - na przykład ja nie
potrafiłabym się modlić szczerze, przed każdym wyjściem z domu: Boże
wesprzyj mnie, bo w każdej chwili może mi cegła zlecieć na głowę,
mogę zginąć w wypadku, itp., jeżeli bym tak potrafiła, to chyba źle
o mnie by to świadczyło), a co innego: przylepię sobie obrazek ze
św. Krzysztofem, przyczepię sobie medalik w samochodzie, pójdę
poświęcić samochód i pomodlić się, bo lepiej jest mieć w samochodzie
obrazek, medalik i go poświęcić niż tego nie zrobić. Tak, tak,
lepiej jest ubezpieczyć dom i samochód, niż go nie ubezpieczyć. Ja
pochwałę tego zwyczaju, czy też zgodę na niego większości osób
wypowiadających się w tym wątku odebrałam jako wyraz, że jest to
praktyka kościelna, praktyki kościelne są dobre, a więc jedna
praktyka kościelna jest dobra (np. msza), dwie praktyki kościelne
(msza + poświęcenie) są jeszcze lepsze, trzy praktyki
kościelne ......
Na forum starsze dziecko zwyczaj ten został skrytkowany i ja się z
tą krytyką zgadzam. Niezależnie od tego, jak dobre i słuszne jest
święcenie rozmaitych przedmiotów z naszego otoczenie wodą święconą
połączone z wypowiadaniem przy tym modlitwy, jest to zwyczaj
powstały na gruncie Kościoła Katolickiego w zupełnej asymetrii do
zapoczątkowywania innych kroków i gestów ze strony tegoż: kroków i
gestów wymagających bezinteresownej dobrej woli wierzących, których
Kościół mógłby być patronem i je wspierać (uśmiechnę się do pani
nauczycielki, której nie lubię najbardziej, zwolnię na drodze z
kałużami, żeby nie ochlapać pieszych, itp, itd., - jak komuś się nie
podoba, niech poda lepsze przykłady). Zdaje się, że religia
chrześcijańska jest oparta przede wszystkim na wierze i dobrej woli
(a dopiero w drugiej kolejności na wodzie święconej itp.) i bez tych
dwóch elementów jest martwa. Tymczasem, w skali społecznej jest
odwrotnie: główny nacisk kładziony jest na wodę święconą i obrzędy,
a dobra wola wiernych stanowi ich prywatną sprawę. Ponadto, chciałam
dodać, iż także w naszym kraju Kościół katolicki ma swoje miejsce w
społeczeństwie, które jest coraz bardziej sceptyczne wobec działań
KK i niestety sceptycyzm ten daje się uzasadnić. Takie gesty jak
akcje święcenia wszystkiego co przyjdzie na myśl ten sceptycyzm
wzmagają, słusznie jak uważam, i są odbierane jako kolejny obrządek,
być może wyraz prośby o opiekę (nieskuteczną zresztą - Pan Bóg jakoś
nie jest skłonny otaczać szczególną ochroną autokarów i samochodów
wyposażonych w obrazki i medaliki, za to przeważnie chroni nawet
niewierzących kierowców, którzy nie robią głupstw i pozwala dostawać
w szkole szóstki niekoniecznie dzieciom z poświęconym tornistrem -
ciekawe dlaczego) i to powoduje wzruszenie ramion. Słusznie zresztą,
bo jeżeli religia ma umożliwiać wznoszenie kolejnych próśb do Boga o
opiekę (a to w szkole, a to w samochodzie, a to na poświęconej
autostradzie), to chyba nie o to chodzi, żeby sobie "zaklepać"
przychylność Opatrzności (jakoś dziwnie przypomniało mi się
kupowanie odpustów, które kiedyś było tą kroplą, która przepełniła
naczynie), bo raz na początku roku szkolnego/zaraz po zakupie wozu
się wytelepałem do Kościoła i ksiądz mi poświęcił rzeczy, a Kościół
nie powinien ludzi utwierdzać w przekonaniu, że tak należy robić. A
w każdym razie gestów innej natury ze strony Kościoła brakuje. I
dlatego mnie bardzo ten zwyczaj razi i nie tylko mnie. Chyba nie o
to chodzi, żeby działania katolików były coraz bardziej rażące i
mniej czytelne dla ludzi niewierzących. Nie sądzę, żeby
chrześcijaństwo dwa tysiące lat temu rozprzestrzeniło się dzięki
temu (obrzędom i święconej wodzie). Dla mnie w każdym razie obrona
tego zwyczaju jest nieuzasadniona.

[pawlinka]

Cóż, ja taka ciemna masa jestem I w dodatku, naprawdę, jakos nie
czuję się dobrze, krytykując moją Matkę Kościół. A to, że w pewnych
zwyczajach i obrzędach widzę bogactwo Kościoła jeszcze mnie pewnie
pogrąży.
Uważasz, że świadomie (czyli - nowocześnie chyba) wychowująca dzieci
w wierze matka powinna w czambuł potępić rzeczone praktyki? To ja
już moher jestem koszmarny. Nie potępiam, ale też nie widzę mojego
proboszcza, który świeci szalet publiczny na rynku czy też nowy
mostek. Tornistry dzieci błogosławione mają raz, nie co roku.
Aha, w moim mieście na św. Krzysztofa jest uroczystość poświecania
samochodów. Dodatkowo ksiądz proboszcz z tej parafii bierze udział w
akcjach uswiadamiających kierowców. W naszym kraju też mamy taka
akcję: www.trzezwosc.pl/
Wiesz, wymyślił ja ksiądz, który nie tylko macha kropidlem

[jogo2]

Pawlinko,
Nie rozumiem Twojego oburzenia tym co napisałam. Co więcej, nie
widzę też rzeczowych kontrargumentów. Nie lubię też jak ktoś w
stanie wzburzenia emocjonalnego imputuje komuś, tak jak np. ty mi w
tym wątku, że coś powiedział/napisał, czego nie powiedział napisał
wcale - nigdzie nie napisałam, że jakakolwiek matka świadoma powinna
w czambuł potępiać cokolwiek (może poza alkoholizmem, narkomanią
itp.) - to jest wyłącznie stworzone przez Ciebie, bo nie spodobała
Ci się moja wypowiedź, tak w ogóle. Nigdzie nie imputowałam nikomu,
że jest moherem. Jeżeli sama lubisz siebie tak określać - Twoja
sprawa. Jak uczy historia, Matce Kościołowi krytyka niejednokrotnie
by się przydała - może zmiana w krytykowanych punktach
przysporzyłaby mu wyznawców i zaoszczędziła rozłamów.
Cieszę się, że to Kościół patronuje akcji trzeźwość - jakoś nie jest
to powszechnie wiadome, ale może mi się tylko tak wydaje.
Cieszyłabym się jeszcze bardziej, gdyby akcja trzeźwość i inne,
ewentualne akcje związane z ruchem na drodze, jakim patronowałby
Kościół, były z wyłączeniem tego nieszczęsnego święcenia pojazdów.
Jakoś nie budzi we mnie wewnętrznego sprzeciwu: - święcenie głów
wiernych podczas niektórych nabożeństw, święcenie pokarmów,
święcenie głowy dziecka, święcenie mieszkania w związku z wizytą
duszpasterską - bo jest to dawny zwyczaj i nikt nie spodziewa się,
że nie zostanie w związku z tym nieokradziony np., święcenie
różańców, medalików i obrazów - bo jakoś jest to oczywiste, że poza
korzyściami duchowymi, żadnych innych korzyści nie oczekujemy w
związku z tym, natomiast święcenie samchodów i tornistrów już takiej
oczywistości w sobie nie ma i jakoś nie jestem odosobniona w swojej
percepcji (na Starszym dziecku też im się święcenie na ogół nie
podoba). Zresztą nie będę się powtarzać. Ja swoje stanowisko jasno
przedstawiłam i chętnie zapoznam się z rzeczową polemiką.

[sion2]

Droga jogo2,
nikt tobie niczego nie imputuje ale czy zauwazylas ze ty
zaimputoiwalas kosciolowi katolickiemu nauke ktora nie jest wcale
jego nauka? podzielilas sie z nami tym co ty sobie wyobrazasz o
kosciele jesli chodzi o zwyczaj swiecenia przedmiotow roznych,
przypisalas jakies dziwne intencje kosciolowi (poswiecony przedmiot
ma chronic przed wypadkiem, niezaleznie od kierowcy?!)i oskarzylas
kosciol o brak nauk o milosci chrzescijanskiej, o brak uczenia
dzieci "usmiechnij sie do pani" i innych... nie bede wszystkiego
powtarzac.

Juz trzeci raz napisze do ciebie: jak pogodzisz swoje przekonania ze
ksieza nic nie robia w kierunku poprawy bezpieczenstwa ruchu poza
machaniem kropidlem, skoro nawet biskupi rok czy dwa temu napisali
ogolnoposlki list pasterski do odczytania we wszystkich kosciolach
wlasnie o zasadach ruchu drogowego ze nieprzestrzeganie ich jest
grzechem, nawet ciezkim? jak pogodzisz akcje policjant+ksiadz
łapania tych co przekraczaja predkosc i upominania "podwojnego"
kierowcy? i te kazania przy okazji swiecenia pojazdow, jak mylisz o
czym są?
naprawde krytykujesz w pewnym sensie FIKCJĘ bo podaj konkretne
zrodlo gdzie i kiedy ksieza chociaz przyzwalali milczaco na
myslenie: poswiecenie to "zabezpieczenie" przed wypadkiem?

koscielna "definicja" poswiecenia jakiegokolwiek przedmiotu jest
taka: to modlitwa ABYSMY TEN PRZEDMIOT UZYWALI ZGODNIE Z WOLA BOŻĄ,
czy widzisz cos zlego w takiej modlitwie?

[pawlinka]

Jogo droga, ależ ja nie jestem oburzona Odniosłam się tylko do
następujących fragmentów Twojej wypowiedzi, cytuję:

1. Dziwię się trochę, że zwyczaj święcenia i samochodów i przyborów
szkolnych jest broniony (oprócz jednej subtelnie ironicznej
wypowiedzi) na t y m forum.
2. Dla mnie w każdym razie obrona tego zwyczaju jest nieuzasadniona.

Wiesz, już dawno przestałam się oburzać, czytając posty na forum.
Nasze forum uodparnia

[luccio1]

pawlinka napisała:
Tornistry dzieci błogosławione mają raz, nie co roku.

Raz - czyli, jak rozumiem, kiedy zaczynają szkołę podstawową. Ale
nie wierzę, żeby tornister kupiony pierwszakowi dotrwał do końca
podstawówki, czyli teraz do klasy VI.
Więc jak już rodzice kupią nowy - bo stary okaże się nie do użycia -
to dla tego nowego prosić księdza ekstra, żeby poświęcił?

[jogo2]

A propos bogactwa obrzędów - rzeczywiście jest ono w Kościele
katolickim ogromne - niektóre obrzędy są znane we wszystkich krajach
Europy, inne są lokalne, są obrzędy religijne typowe dla krajów
Ameryki Łacińskiej, są typowo afrykańskie. Żeby być świadkiem
niektórych urządzane są nawet wycieczki turystyczne (wycieczki do
Hiszpanii w czasie Wielkiego Tygodnia). Większość z nich to są
obrzędy istniejące od dawna albo wynikające ze swoistej tożsamości
kulturowej i na pewno nie jest moim zamiarem optowanie za likwidacją
obrzędów w Kościele katolickim. Tylko, czy Kościół katolicki swoją
siłę czerpie z obrzędów: z tego że w Hiszpanii w procesji
Wielkopiątkowej uczestniczą zakapturzeni ludzie, a w Afryce podczas
mszy się tańczy. Przyznam wprawdzie, że z wielkopiątkowych obrzędów
filipińskich (ukrzyżowanie) może jakąś tam siłę czerpie.
Drugie pytanie to takie, czy ustanowienie nowych obrzędów święcenia
samochodów i tornistrów to jest właściwa odpowiedź KK w Polsce na
wyzwania dzisiejszych czasów (albo gdyby te obrzędy istniały w
proporcji do innych akcji mniej odwołujących się do obrzędowej
części duszy chrześcijanina, a bardziej do jego rozumu i dobrej
woli).

[rycerzowa]

pawlinka napisała:

> Swoim maturzystom powtarzałam tak: "Tak ufaj Bogu, jakby całe
> powodzenie spraw zależało tylko od Boga; tak jednak dokładaj
> wszelkich starań, jakbyś ty sam miał to wszystko zdziałać, a Bóg nic
> zgoła".
> Hmmm, swoją drogą, cytując świetego indoktrynowałam niecnie)

Lud prosty ujmuje to krócej:
Strzeżonego Pan Bóg strzeże!

o maturzystach ;)

[mader1]

Swoim maturzystom powtarzałam tak: "Tak ufaj Bogu, jakby całe
> powodzenie spraw zależało tylko od Boga; tak jednak dokładaj
> wszelkich starań, jakbyś ty sam miał to wszystko zdziałać, a Bóg
nic
> zgoła".

Szkoda, że nie jesteś nauczycielką moich domowych przyszłych
maturzystów. Zazdroszczę Twoim szkolnym dzieciakom takiej
profesorki

[pawlinka]

a ja żałuję, że Twoja trójka na będzie moimi uczniami

Obecnie jestm wychowawczynią w liceum -klasa I humanistyczna i uczę
III klasę gimnazjum. Mam nadal pół etatu!!!

[kudyn]

W Wielką Sobotę zwyczajowo się mówi o święceniu pokarmów. Formalnie jest to
błogosławienie pokarmów i może to zrobić np. ojciec rodziny przed śniadaniem.
Nie mówi się o tym, bo część nie przyjdzie do Kościoła, część się oburzy bo
tradycja, ksiądz…

swiecenie pokarmow

[mama_kasia]

U nas sie mowi, choc juz troche ciszej

Kiedys pamietam (neofickie takie bylo )) trabilam wszem
i wobec o wyzszosci niechodzenia z koszyczkiem nad chodzeniem.
Ale zmadrzalam Bo to jednak jest tradycja. Warto mowic o tym,
tak jak piszesz, ale nie warto zwalczac. Tego musialam sie nauczyc.
Nie byla to walka na noze, ale pycha w tym byla, niestety.
Warto tlumaczyc (i to szczegolnie doroslym) znaki,
sakramentalia, blogoslawienstwa, modlitwy, nabozenstwa. Brakuje
mi ciagle tego w Kosciele.

[kudyn]

Zgadzam się w 100%.

[mader1]

A mi to święcenie tornistrów nie przeszkadza
Dzieciaki przychodzą rozentuzjazmowane z tymi tornistrami i
przyborami, jakby chciały pochwalić się przed całym światem
kawałkiem swojej dorosłości. Wprowadzają trochę zwyczajności i
radości w mury kościoła. Wcale nie traktują tego, jako obrzęd mający
im zapewnić jakieś szczególne powodzenie... Czy zbawienie...
Uzasadnienie Ismy trafia mi do przekonania.
Sama bym na to nie wpadła, ale nie uważam tego zwyczaju za
szkodliwy
Niewierzący mają prawo nie rozumieć zwyczajów i obrzędów panujących
w danych religiach- także KK ))) Dla nich to może być "
głupstwo"
Mam wrażenie, że dzieci wychowane w duchu Miłości Bożej rozumieją,
ze świętość przeplata się z codziennością.
W szkole moich dzieci nie było tego zwyczaju ( jeszcze raz Ci ją
Jogo polecam Zapytałam córkę, która już tę szkołe ukończyła, jak
myśli - dlaczego ? Ona powiedziała , że daltego, ze to nie
przedmioty, ale Chryystus i człowiek są najważniejsi. To od kondycji
człowieka zależy jego praca. I od prowadzenia Bożego. Dlatego oni -
nauczyciele i uczniowie, ale także i rodzice (!) dostają specjalne
błogosławieństwo na nowy rok szkolny.
W ten sposób do wątku nic nie wniosłam, tylko sobie pogadałam

[mama_kasia]

U nas tez jest blogoslawienstwo przyborow szkolnych, ale
nie uczestniczylismy w tym. Z prostego powodu - blogoslawienstwo
jest na mszy dla dzieci, a my chodzimy na sume parafialna
Szczerze mowiac mnie to ani ziebi, ani grzeje
Ze "swieconka" tez nie chodzimy w Wielka Sobote, poniewaz
nie mamy takiego zwyczaju. W tym czasie "zajmujemy sie" liturgia
godzin odprawiana w naszym kosciele i adoracja. Przed posilkiem
odmawiamy modlitwe i to jest nasze dziekczynie za pokarm, za
Boze dary.
Samochod do blogoslawienstwa przywozimy. Dajemy rowniez
do poswiecenia ziola na Wniebowziecie NMP i chleb na koniec
Mszy Wieczerzy Panskiej w Wielki Czwartek i palmy w Niedziele
Palmowa, i pewnie jeszcze cos by sie znalazlo
Natomiast ja szczegolnie zwracam uwage na modlitwe, jako
towarzyszy "poswiecaniu". Bardzo dla mnie wazne sa te slowa.
Nie jestem do konca pewna, ale chyba przy "poswieceniu"
pojazdow byla podobna modlitwa:
"O Panie, daj mi pewną rękę, dobre oko, doskonałą uwagę, bym nie pozostawił za sobą płaczącego człowieka. Ty jesteś Dawcą Życia - proszę Cię przeto, spraw bym nie stał się przyczyną śmierci tych, którym Ty dałeś życie. Zachowaj, o Panie, wszystkich którzy będą mi towarzyszyć od jakichkolwiek nieszczęść i wypadków. Naucz mnie, bym kierował pojazdem dla dobra drugich i umiał opanować pokusę przekraczania granicy bezpieczeństwa szybkości. Spraw, aby piękno tego świata, który stworzyłeś, wraz z radością Twej łaski, mogły mi towarzyszyć na wszystkich drogach moich. Amen."

[isma]

O. I ta modlitwa juz cos niecos wyjasnia. Tym, co sluchaja, a nie
tylko patrza na kropidlo.

Inna rzecz, ze, faktycznie, czlowiek coraz mniej uwaznie slucha,
niestety. Sama sie soba (sluchowcem!) zdegustowalam, kiedy,
rozmawiajac luzno z zaprzyjaznionym ksiedzem po wieczornej
sobotnio/niedzielnej Mszy sw. na haslo: "A ja pomyslalem sobie
specjalnie o pani podczas jednego wezwania dzisiejszej modlitwy
wiernych" - ni hu-hu nie bylam w stanie wygrzebac ze swiezej
przeciez pamieci, ktore by to moglo byc... Sluchalam, ale nie
slyszalam, znaczy sie ;-(((.