Przyjaciele, ktorych nie lubimy ;-O

[isma]

No wiec, mam przyjaciol, ktorych nie lubie ;-O. I wlasnie dzisiaj
sie z nimi spotykam.

Ale po kolei.
Jak wiecie, moje poprzednie wcielenie bylo troche inne. Inne rzeczy
byly dla mnie wazne, w innych srodowiskach sie obracalam. Od
dwudziestu lat znam pewna grupe ludzi, w wiekszosci starszych ode
mnie o 5-10 lat, z ktorymi kiedys bylam bardzo zzyta -
pomieszkiwalismy, w roznych konfiguracjach, razem, zwierzalismy sie
sobie nawzajemn z roznych intymnosci, ba, bywalismy tych intymnosci
swiadkami... Z czasem kontakty sie troche oslabily - ludzie sie
rozproszyli po swiecie (w wiekszosci to muzycy, ktorzy trafili do
roznych orkiestr, albo i nie orkiestr...).

Teraz spotykamy sie raz do roku, mniej wiecej w rocznice smierci
jednego z naszych przyjaciol. W tym roku bedzie dziesiata. Spotkanie
organizuje ja - jakos tak sie utarlo (zreszta, jestem w tym gronie
jedyna kobieta). Chyba, poza jego partnerem, ktory przed kilkoma
laty zmarl za granica, ja bylam z nim najblizej.
No, ale to dawno temu bylo.

Z kazdym rokiem trudniej mi do nich dzwonic. W porownaniu z naprawde
niewiarygodna bliskoscia, jak nas laczyla te kilkanascie lat temu,
teraz to sa ludzie dla mnie zupelnie obcy. Ze wzgledu na styl zycia,
poglady... A jednoczesnie, nie moge zaprzeczyc, wiele rzeczy we mnie
uksztaltowali.

No i tak sobie mysle glosno, ze chyba czas skonczyc obchodzenia
zaloby po wlasnej mlodosci )).

Macie takich ludzi - waznych, ale obcych?

[brucha]

ja tak na zimno...
jak cię to męczy to sobie odpuść. przyjaciel dla któego to robiłaś
jest już w innym wymiarze i ma zupełnie inny pogląd na rzeczywistość.
no chyba, że mimio wszystko jaka odobina ochoty istnieje w tobie.

mamy znajomych, których spotykanie barzdo mnie łączyło. zupełnie na
innej fali naajemy. właściwe sa to bliscy znajomi męża. nie lubiłam
ich i już, ale spotykałam się, bo mąż ich lubił. no i po latach ta
niechęć przeszła. nie są tacy bezpłciowi jak myslałam. no nadajemy
na róznych falach, ale interferencje które powstaja nie są takie nie
do wytzrymania.

[kulinka3]

Isma, raz do roku to wysiedzisz na jeżu).
Potraktuj te spotkanie jako zadanie apostolskie.
Czasami tak bywa. Nie zawsze nam łatwo z przyjaciółmi, którzy są z innej bajki,
a z którymi dzieliliśmy kiedyś kawał naszego życia.
Też takich mam.Nie widuję ich zbyt często i jakoś nie dążę do spotkań na siłę
.Jeśli jesteś główny KO to może oddaj pałeczkę organizacji komuś innemu?

[isma]

Siostro!
Ja wiem, ze gdyby na lono Kosciola powrocilo za moja przyczyna tych
czterech gejow, to by mi ze czterysta lat czysca z rachunku spadlo,
no, ale jednak smiem watplic w realnosc takiego zdarzenia...))

A powaznie - z tym jezem, to tez nie do konca tak. Porozmawiac o
muzyce zawsze jest fajnie, wytanczyc sie za caly rok - tez. Ale
jednak uwiera.

No, coz. Kiedy wrocilam do domu, jakies cztery godziny temu )),
moj slubny otworezyl jedno oko i wyrzekl: "O, wrocilas. To dobrze. A
teraz mam nadzieje, ze przez rok bedziemy mieli z tym [tu nastapilo
niepoprawne politycznie okreslenie odmiennosci seksualnej] spokoj."
I tyz racja )).

[kulinka3]

Siostro Ismeno od jeża blond )),
czasem wszak nie chodzi o to, by do kościoła za włosy przyciągnąć i preferencję
zmienić, ale by być znakiem sprzeciwu po prostu będąc sobą.
No chyba,że siostra nie ma okazji ujawnić swoich chrześcijańskich,że tak powiem
preferencji,nie daje sygnałów czem siostra obecnie żyje i rzec sama sprowadza
się do danców.Wtedy to rzeczywiście lepiej przytulić się do ślubnego i przespać noc.

[isma]

Eeeech... Bycie soba w takich sytuacjach - to troche tak, jak dla
wlasnej babci czlowiek jest zawsze ta mala szczerbata dziewczynka z
warkoczykami )).

Ale jesli idzie o preferencje, to moje od zawsze dotyczyly mezczyzn,
tu sie nic nie zmienilo )).

[mader1]

no tak... )) to jesteście w tym zgodni ))

[samboraga]

> Macie takich ludzi - waznych, ale obcych

niespodziewanie dla mnie samej - mam, dawniej bliskich, tuż przy skórze,
dziś...ja zmieniłam kurs, oni są jacy byli, jacy byliśmy...
nie zastanawiałam się nad tym co bym zrobiła gdybyśmy dalej mieszkali niedaleko
siebie, wtedy pewnie bym potrzebowała jakoś rozwiązać tę sytuację, a tak...ja
zostałam, ich rozwiało co 'sprzyja' nieformalnemu odejściu

chyba masz rację, problemem głównym nie jest różnica poglądów, ale trzymanie się
wspomnień z młodości, a nawet dzieciństwa w niektórych przypadkach...

Folguj szczatkom swej mlodosci ;-)))

[isma]

O, wlasnie, Samborago. Uchwycilas dokladnie to, o co mi idzie.
Oni sie nie zmienili.

A mnie - z jednej strony milo, jak slysze "Ismeno - slicznie
wygladasz, nic sie nie zmienilas od czasu, kiedy sie pierwszy raz
spotkalismy", no, ale wiem, ze to nieprawda. I nie tylko dlatego, ze
Ismena lat 15 nosila bure spodnice do kostek z wlasnorecznie
ufarbowanej pieluchy flanelowej i czarne swetry do kolan, a na
glowie miala centymetrowego jeza blond...

Wrazenie deja vu, wejscia do rzeki, ktora sie opuscilo. Pytanie,
gdzie bym byla, gdybym z niej nie wyszla?

[kann2]

isma napisała:

> Ismena lat 15 nosila bure spodnice do kostek z wlasnorecznie
> ufarbowanej pieluchy flanelowej i czarne swetry do kolan, a na
> glowie miala centymetrowego jeza blond...

Kyrie eleison!

[isma]

No, prosze ja Ciebie, tego okrzyku to zupelnie nie rozumiem.

Przeciez sam apelowales, azeby niewiasty skromnie zakrywaly co sie
da. No, to w tamtych czasach ja bylam opakowana w garderobe jak
zakonnica. Co jednakowoz w zaden sposob sie nie przekladalo na inne
sfery )).

[kann2]

Nie cierpię niewieściej fryzury "na jeża", niezależnie od koloru
(tego jeża).

[tres_ka]

Mam, ale nie utrzymuję na siłę kontaktu.

[mader1]

Ja się rzadko widuję nawet z tymi, co ich kocham )) Przyjaciółmi.
W dodatku swojej osoby nie traktuję poważnie jako misjonarki )) -
trudno być prorokiem między swymi - chyba, że Bogu to się spodoba,
ale to wielka niewiadoma...
Mogę się narazić na opinię , że mi odbiło zupełnie )))
I kto wie, co jeszcze w życiu wymyślę ?
Trudno mi napisac, właściwie, że ich nie lubię.
O jednych, jedną trochę się martwię i mam sporo czułości. Widujemy
się rzadko, więc to jest do przeżycia. Chciałabym być, jak będę
mogła w czymś pomóc.
Dla jednej jestem chyba znakiem.To uczucie, które żywię do niej,
jest chyba najbliższe nielubienia. Mowiła jakiś czas temu, przed
porzuceniem męża, że nie szanuje ludzi słabych, poddających się, ze
słabym charakterem. Pokłociłysmy się )), choć się z reguły nie
kłócę. Na dobranoc, wyjeżdżając powiedziała mi, że jestem dobra.
Usłyszała, że dobra to chyba nie, ale wychodzi na to, że jestem
silna , więc może mnie szanować Mam wrażenie, ze moje istnienie
jest dla niej dużym problemem.
Na jednego mojego przyjaciela jestem wściekła (( To się nie
kwalifikuje do nielubienia. Ale nie zatańczyłabym z Nim.

[isma]

mader1 napisała:

>> Na jednego mojego przyjaciela jestem wściekła (( To się nie
> kwalifikuje do nielubienia. Ale nie zatańczyłabym z Nim.


A, to wlasnie akurat ten, co sie na niego niedawno personalnie
wscieklam, to najlepiej tanczy. A ja sobie nie moge podarowac
dorocznej okazji, bo, ekhm, taniec nie jest mocna strona slubnego,
zas na ewentualnych moich partnerow do tanca gustujacych w
kobietach, to on patrzy wilkiem )).

[mader1]

)) nie mam dylematu, bo nie dość, że tańczy tak sobie, to
heteroseksualny do bólu

[kulinka3]

Jeśli nie możesz się oprzeć tym dancom,to tańcz dziewczyno noc całą i nie szukaj
dziury;_)))

[kulinka3]

A to jest pytanie czy w przyjaźniach to światełko i sól nas nie obowiązują? Nie
wypada, bo nas znają, widzą nasze wady, bo .....

[mader1]

nie no, szczera jestem, dlaczego nie ? Ja zawsze " jestem sobą".
Ale mam na tyle autoironii, że wiem , że nie musi to być przyjęte ze
zrozumieniem. Mogą myslec " a kiedyś to była normalna" albo "
całkiem Jej odbiło, to chyba wiek, czy co ? albo " zawsze była z
lekka trzepnięta " )) no takie życie, Kulinko, takie życie...

[kulinka3]

A kto mówi,że ze zrozumieniem)).W dzisiejszych czasach moher to jest hardcor))

[mader1]

)))

[isma]

Widze, ze wszystkie dostalysmy malpiego rozumu )). Wy tez
spalyscie dwie godziny, czy jak?

[mader1]

dzisiaj spałąm , to już nie będę pisac, bo śmiesznie nie będzie.
Ci przyjaciele,o których napisałam, to mało smiesznie się
zachowują...

[twoj_aniol_stroz]

Wiesz, to chyba jest kwestia także drugiej strony. Można rozmawiać
na temat wiary z każdym, tyle, że są ludzie, którzy tej rozmowy nie
chcą. Kompletnie inne dowcipy ich śmieszą, nie rozumieją o Ci
chodzi, bo po prostu dla nich to co mówisz jest kompletną
abstrakcją. Mam do czynienia z bardzo wieloma ludźmi na zasadzie
znajomości, koleżeństwa (przyjaźń to jednak zbyt dużo) i z niekórymi
można pogadać o wartościach, życiu wewnętrznym, wręcz sami szukają
rozmów o Bogu, bo wiedzą, że ja chętnie na takie tematy rozmawiam,
nie wstydzę się, że jestem wierząca. Są jednak również osoby, które
po prostu nie bardzo wiedzą o czym mówię, uciekają od tematu, bo nie
chcą go ciągnąć. Nie wnikam dlaczego, może jeszcze nie dojrzeli,a
może dojrzeli ale się boją. Trudno, ich sprawa. Wiedzą, że zawsze
mogą przyjść pogadać, przyjdą to super, nie przyjdą - trudno.
Z dawnymi przyjaciółmi jest o tyle gorzej, że oni znali nas w innej
roli i mają jakiś obraz naszej osoby. Spotykamy się a tu nagle
bach!!! Kompletnie inny człowiek, niby ten sam, ale zupełnie inne
wartości, zupełnie inne zasady. No niełatwo wtedy o porozumienie.

[kulinka3]

Zgadzam się,że nic na siłę. Trzeba taktu i okoliczności, wyczucia sytuacji i
odwagi,by mówić, być sobą, a czasem zamilknąć.

Ismo!

[rycerzowa]

Tak z czystej intelektualnej ciekawości spytam:
Jaką masz satysfakcję z tańca, jeśli twoim partnerem jest facet o
"odmiennych preferencjach"?

[isma]

Nie rozumiem pytania. Rownie dobrze mozna byloby spytac, jaka mam
satysfakcje z rozmowy z facetem o odmiennych preferencjach.

[rycerzowa]

isma napisała:

> Nie rozumiem pytania. Rownie dobrze mozna byloby spytac, jaka mam
> satysfakcje z rozmowy z facetem o odmiennych preferencjach.

Serio?
Czyli tak samo zaakceptujesz rozmowę twego męża z jakimś facetem jak i jego
taniec z nim?
Taniec a rozmowa to dwie różne sprawy.

Ps. Zejdźmy z tematu, bo się robi niepoprawnie politycznie.

Poufalosc

[isma]

A, ja sobie moge na niepoprawnosc swobodnie pozwolic.
Zwlaszcza, ze rzecz dotyka, chyba, tematu troche glebszego.

Otoz, ja jestem osoba, ktora dobrze sie czuje w poufalych relacjach.
Tak sie sklada, ze to dotyczy glownie mezczyzn - bo ja lubie meski
sposob patrzenia na swiat, meskie poczucie humoru, meskie tematy do
rozmow. Ta poufalosc moze byc roznie okazywana - pisalam tam gdzies
wyzej o mowieniu o intymnosciach, ale czasem bywa tak, ze kogos sie
klepie w ramie albo przytula. Albo sie z nim kima na lawce na
dworcu. Albo sie tanczy.

Ale ta poufalosc nie ma z definicji konotacji seksualnej, no.
I jeszcze - poufalosc niekoniecznie jest tozsama z przyjaznia. Tak
bym chyba zreszta najtrafniej opisala moja aktualna relacje
z "przyjaciolmi, ktorych nie lubie" - jestesmy spoufaleni.

A slubny niechze sobie tanczy, z kim chce.

[rycerzowa]

isma napisała:

> A, ja sobie moge na niepoprawnosc swobodnie pozwolic.

A czemu?

> Zwlaszcza, ze rzecz dotyka, chyba, tematu troche glebszego.

Dokładnie tak.

>
> Otoz, ja jestem osoba, ktora dobrze sie czuje w poufalych relacjach.
> Tak sie sklada, ze to dotyczy glownie mezczyzn - bo ja lubie meski
> sposob patrzenia na swiat, meskie poczucie humoru, meskie tematy do
> rozmow.

Na forum udatnie dyskutujesz zazwyczaj z "babami", zatem twoje "lubię"
absolutnie nie znaczy "preferuję".

Ta poufalosc moze byc roznie okazywana - pisalam tam gdzies
> wyzej o mowieniu o intymnosciach, ale czasem bywa tak, ze kogos sie
> klepie w ramie albo przytula. Albo sie z nim kima na lawce na
> dworcu.

I kima się , i przytula, i klepie - niezależnie od płci - zgoda.

> Ale ta poufalosc nie ma z definicji konotacji seksualnej, no.

No, nie ma.

>Albo sie tanczy.

O, nie!
Gadać można ze wszystkimi, jeśli mają coś ciekawego do powiedzenia.
Interesujący jest i męski , i babski punkt widzenia, i męskie, i babskie, i
angielskie poczucie humoru.
Fajne jest,że istnieją różne sposoby widzenia świata.

Ale do tańca potrzebny jest kobiecie mężczyzna, i to tylko taki, który jest
interesujący, intrygujący, którego obecność porusza strunę delikatnego erotyzmu;
wobec którego kobieta czuje się kobietą.
To wynika z samej natury tańca.

Dlatego tak ciekawa jestem, jak się tańczy z facetem, wobec którego kobieta nie
czuje się atrakcyjna.

>
> A slubny niechze sobie tanczy, z kim chce.

A tu "niewierna" jestem, niczym Tomasz.

[isma]

Jesli idzie o forum, to nie mam specjalnie wyboru )). Zreszta,
taka juz chyba specyfika tematow "dzieciowych", ze biegli w nich
mezczyzni sa raczej nieliczni... Natomiast, hmmmm, poza tematami
dzieciowymi jest jeszcze pare sfer, w ktorych, nie da sie ukryc,
jednak raczej w meskim towarzystwie bywam - politykowanie np.

O tym tancu. No, nie, nie. Jakos mam tak, ze jak z kims przebywam, w
dowolnych okolicznosciach, w ktorych przebywa sie z osobami, ktore
nie sa wlasnym mezem, to zakladam, ze ta osoba nie traktuje mnie po
pierwsze jak potencjalny obiekt do "poruszania strun delikatnego
erotyzmu". Czy to jest facet hetero czy homo, czy tez kobieta (bo
przeciez moglaby byc les )).

Dalej: to, ze taniec jest erotyczym ersatzem, to wymyslono
stosunkowo niedawno. Ale "z samej swej natury" to taniec jest
swietem, jest manifestacja radosci (w swoim czasie kultu).
W zwiazku z tym, jakos bardziej mnie w tancu interesuje, czy on
sprawia mnie i partnerowi przyjemnosc, niz to, czy sie komus
podobam, czy nie )). No i nadmienic musze w tym miejscu, ze
chociaz moj osobisty slubny porusza we mnie niejedna... strune, to
jakos, hmmm, w tancu wprost przeciwnie )).

[marzek2]

To nie tak, Is - ja myślę, że gdybym została z tym facetem, to JA byłabym
nieszczęśliwa, bo gdybym została przy zmienionych poglądach to byłoby to
klasyczne małżeństwo podążające w dwóch innych kierunkach.
A jako że facet nadal jakoś tam mi bliski, to bym wolała żeby (nawet beze mnie
szczęśliwy i spełniony w życiu był. A chyba nie jest.

Ad rem

[rycerzowa]

Młodość - to poszukiwanie swego miejsca. Mamy wtedy wielu znajomych,
przyjaciół; akceptujemy ich (prawie) wszystkich, bo oni tworzą ten świat,w
którym prowadzimy nasze poszukiwania.

Wiek dojrzały - to czas działania, czas dokonań. Wtedy potrzebujemy tych, z
którymi nam po drodze. Na innych szkoda czasu.

Starzenie się - to czas wspominek. Wtedy wracają ci z części pierwszej i jest OK.

Zatem poczekaj jeszcze 20 lat.
Będzie wam miło spotkać się i udawać, że znów macie po 16 lat.

[anndelumester]

Ja tez tak mam.
Dwie osoby niegdyś mi bardzzo bliskie postanowily zmienic swoje
zycie o 180 stopni. I zmieniły. Sentyment do lat młodosci burzliwej
pozostal, pozostały wspomnnienia, ale teraz średnio jest o czym
rozmawiac. I to nie jest tak, ze ja tych osob nie lubie.
Nie. Oni są raczej dla mnie kompletnie z innej bajki i dla reszty
dawnego towarzystwa też.

[alex05012000]

no, ja raczej nie bardzo rozumiem, dla mnie słowo przyjaciel zakłada
kogoś z kim sie przyjaźnimi, lubimy, lubimy być ze sobą, jak ktoś
jest moim przyjacielem, choć ja wolę słowo znajomi, to go lubię, jak
nie lubie to sie nie kontaktujemy, albo naprawdę minimalnie,
sporadycznie, przypadkowo... dla mnie jedno drugie wyklucza ...
p.s. sprawa Ismy: nie organizowałabym spotkania z osobami, z którymi
nie miałabym ochoty sie spotykać... mamy/przynajmniej ja/ tak mało
czasu, że byłoby zbrodnią spotykać się z osobami, na spotkanie z
którymi nie mam chęci!

OT

[samboraga]

Anndelumester, miło Cię czytać

[marzek2]

Hmmm tak myślę, że jest ktoś, kto jest mi ciągle bliski, choć jednocześnie
bardzo daleki - to mój były z czasów licealnych.

Otóż w tym samym czasie, gdy Is chodziła po korytarzach liceum okutana w te
oryginalne ciuchy (swoją drogą zamaszysta spódnica to mi się jakoś kojarzy, jeża
już nie pamiętam) - w tym samym liceum parę klas obok Marzek wystawała na każdej
przerwie ze swoim lubym - równo od II klasy aż do matury.

I choć facet się zupełnie nie sprawdził, bardzo skrzywdził i w ogóle - nie mogę
udawać, że 7 lat razem jakby nie było. Bardziej mi go żal, niż go nie lubię, Bóg
i przebaczenie przykryli rany, ponieważ mi bliski, chciałabym, żeby był
spełniony w życiu a chyba nie jest. Kontaktu żadnego nie mamy - gdy się zdarzył,
był bardzo sztywny, wymuszony z jego strony. I też zawsze w tle rozmowy moje
pytanie w głowie "co by było, gdybym nie poznała Boga, co by było, gdybym
została z tym chłopakiem" - cóż, źle i nieszczęśliwie by było

[isma]

A, bo jeza to Is. miala zanim Ty sie pojawilas w V Zakladzie, w
Twoich czasach, zaraz, niech ja pomysle - wygolona glowa z lewej
strony, grzywka za ucho z prawej?

Zle i nieszczesliwie, powiadasz - a ja wlasnie bardzo bym chciala
takiego myslenia uniknac, ze oni sa nieszczesliwi. Bo to by
znaczylo, ze uwazam sie - taka, jaka teraz jestem - za kogos
lepszego. A tymczasem, mojej zaslugi przeciez w tym niewiele...

[mader1]

Wiesz, ja myślę, że do tych naszych wynurzeń pasowałby raczej
temat " Przyjaciele, których lubimy za bardzo :0 "

[babie_lato1]

Twa wczesna młodość, Ismo, w kwestii estetycznej zaczyna mnie intrygować
Jeśli chodzi o starych kumpli ja myślę tak:
1. poufałość nie musi być na całe życie. Zawsze mogę się zdystansować, mam prawo
po temu i wolną drogę. Nawet przyjaźnie czasami się kończą. Dla mnie to jest
proces naturalny, występujący w przyrodzie.
2. cenię szczerość (to takie zdanie z anonsów matrymonialnych, ale musiałam je
tu zamieścić). Nie chciałabym spotykać się z człowiekiem, któremu nie pasuję,
moim zdaniem to strata czasu. Wspomnienia przecież i tak zostaną w naszych
głowach, po co ciągnąć przez całe życie jakiś za przeproszeniem zaśmiardły
kotlecik... Wywalić i tyle. Zakończyć znajomość.
3. Ja również miałam wielu kumpli za młodu, m.in. dlatego że śpiewałam w
zespołach (punk)rockowych. Miło ich wspominam. Tyle. Byłam też w paczce
licealnej mocno zażyłej i utrzymującej kontakty długo po liceum (część z nich
trwa do dziś). Dwóm braciom z tej paczki nie udało się zaakceptować mojego
nawrócenia, zaczęli mnie traktować dziwnie. Kontakt się poluzował. Kilka lat
później wzięłam ślub, na który ich zaprosiłam. Nie przyszli (nawet nie złożyli
mi życzeń), bo pominęłam ich na liście gości weselnych. Bo przecież tyle nas
łączyło! I cóż z tego - pomyślałam - skoro dziś nie łączy nas nic? Trzymajmy się
faktów (także tych wewnętrznych) i nie psujmy starych wspomnień.
4. jestem przeciwna towarzyskim męczarniom "żeby się nawrócili". Myślę, że
modlitwa za nich wystarczy.
Tyle moich przemyśleń na ten temat Pozdrawiam serdecznie moje drogie forum na
którym ze sto lat samotności nie byłam!

[mader1]

dobrze, że wróciłaś )) do " starych przyjaciół"

[isma]

babie_lato1 napisała:

> Twa wczesna młodość, Ismo, w kwestii estetycznej zaczyna mnie
intrygować

Nie, nie spiewalam w zespolach punk(rockowych) )).
Mniejsza o to, ze ja w ogole spiewac nie umiem - ale nie, to byly
czasy snobowania sie na muzyke zupelnie innego rodzaju. Symfoniczna,
a w tym wspolczesna - Warszawskie Jesienie dorocznie
obowiazkowo. "Czarna Maska" Pendereckiego, moj Boze.
Zreszta do dzis muzyke tzw. powazna lubie, ale we wspolczesnej juz
dawno au courant nie jestem.

> Jeśli chodzi o starych kumpli ja myślę tak:
> 1. poufałość nie musi być na całe życie. Zawsze mogę się
zdystansować, mam praw
> o
> po temu i wolną drogę. Nawet przyjaźnie czasami się kończą. Dla
mnie to jest
> proces naturalny, występujący w przyrodzie.

Prawo mam. Pytanie, czy mmusi byc po temu jakis konkretny powod.

> 2. cenię szczerość (to takie zdanie z anonsów matrymonialnych, ale
musiałam je
> tu zamieścić). Nie chciałabym spotykać się z człowiekiem, któremu
nie pasuję,
> moim zdaniem to strata czasu. Wspomnienia przecież i tak zostaną w
naszych
> głowach, po co ciągnąć przez całe życie jakiś za przeproszeniem
zaśmiardły
> kotlecik... Wywalić i tyle. Zakończyć znajomość.

No, ale ja - albo raczej, szczatek mojej mlodosci - panom pasuje. I
gdybym ja ich traktowala tez tylko - przez te kilkanascie godzin raz
do roku - jak ow szczatek, to wszystko byloby OK.
Tyle ze - z ta szczeroscia masz racje, chyba to jest sprzeczne z
traktowaniem czlowieka jako integralnej osoby (a nie jak funkcji
spedzania czasu).

> 4. jestem przeciwna towarzyskim męczarniom "żeby się nawrócili".
Myślę, że
> modlitwa za nich wystarczy.

To w ogole nie wchodzi w rachube. Tzn. ja moge w cztery oczy
skrytykowac np. pewna publiczna wypowiedz jednego z moich
przyjaciol, ktorych nie lubie, na tematy okolokoscielne, i to
wszystko. Nie zamierzam nikogo nawracac, zwlaszcza, ze jak sama
bywalam swego czasu forsownie nawracana, to sie we mnie sprzeciw
gotowal, az kipialo!

Drogi się rozchodzą

[otryt]

Życie jest jak droga. Czasem idziemy z kimś, a później nasze drogi
się rozchodzą. To naturalne, nie trzeba na siłę przedłużać wspólnego
marszu. Potem spotykamy na naszej drodze innych ludzi. Dawnym
znajomym życzymy szczęścia na ich drodze i rozstajemy się. Miałem
koleżankę w liceum, którą ciągnąłem za uszy do matury z matmy.
Każdego tygodnia spędzałem wiele godzin w jej domu na wspólnej
nauce. Ona - osoba bardzo obrotna i energiczna, wciągnęła mnie z
kolei do socjalistycznego harcerstwa, grała w nim pierwsze skrzypce.
Dzięki niej byłem w grupie, uczyłem się organizacji imprez. Dziś
widzę, że był to rodzaj symbiozy. Jednak po latach poczułem się w
jakiś sposób wykorzystany, potraktowany narzędziowo. Nie wtedy,
kiedy to się działo. Ona poszła szybko w dyrektory, jak w piosence o
Kardynale Richelieu. Nasze spotkania na kolejnych imprezach
klasowych po latach pokazywały coraz większy rozdźwięk między nami.
Myślę, ze ja się od tego czasu bardzo zmieniłem. Odrzuciłem kłamstwo
w jakim wtedy żyliśmy. Wyjechalem, wszedłem w nowe środowisko i
całkiem inne wartości. Paradoksalnie zbliżyłem się do ludzi z mojej
klasy, z którymi w okresie szkolnym byłem dosyć daleko a oddaliłem
się od tych, z którymi byłem wtedy blisko. Mówię to z perspektywy 30
lat po maturze. Wcale nie tęsknie za spotkaniami z tą koleżanką,
choć wtedy była bardzo ważną osobą w moim życiu.

[mamalgosia]

Dla mnie oksymoron. Znajomi, koledzy/kolezanki, ale nie przyjaciele.

A tańczyć też mogłabym z homoseksualistą, nie widzę problemu

Jedno zdanie...

[otryt]

mamalgosia napisała:

>Dla mnie oksymoron.

Dla mnie też. Może to celowy zabieg artystyczny autorki. Pamięć mi
wyrzuciła historię, kiedy z miejsca zerwałem znajomość. Podkreślam,
że to był kolega a nie przyjaciel. Moje przyjaźnie są raczej trwałe
i opierają się na wspólnych wartościach.

Dzień po spotkaniu z Papieżem spotkałem kolegę. Powiedziałem mu o
tym. On na to, że szkoda, że go nie zastrzelili. To jedno zdanie
zakończyło znajomość raz na zawsze. Potem długo myślałem, czy mogłem
inaczej? Czy jako chrześcijanin, katolik, powinienem odrzucać
człowieka, o któym wiedziałem wcześniej, że jest mocno pokręcony
wewnętrznie? Czy mogłem dać jakieś pozytywne świadectwo?

Konkurs

[isma]

Celowy, celowy.
To parafraza pewnego znanego z literatury zdania jest.

Kto zgadnie, skad, dostanie pol litra wlasnorecznie przez nas
zrobionej nalewki malinowej, zgoda?

[otryt]

isma napisała:

>To parafraza pewnego znanego z literatury zdania jest.

To lustrzane odbicie: "miłować nieprzyjaciół"

[isma]

Nie! Chociaz ciekawe.
Odnotowuje tez rozwiazanie przyslane SMS-em: Kaczmarski -
Przyjaciele, ktorych nie mialem.
Ale to tez nie to.

Probujcie dalej ))

Od przyjaciół Boże strzeż...

[otryt]

Od przyjaciół Boże strzeż - to fragment refrenu piosenki "Czerwonego
Tulipana." "Sekret kardynała Richelieu"


Niegdyś przyjaciel dobry mój
Dziś długów nie oddaje
Nic złego nie zrobiłem mu
A on mnie nie poznaje

Innego znów za uszy
Ciągnąłem do matury
On w dyrektory ruszył
I patrzy na mnie z góry

Kardynała Richelieu sekret wam dziś zdradzę
Od przyjaciół Boże strzeż z wrogami sobie poradzę

Raz kumpel brał na raty
Adapter radio daczę
A ja będąc żyrantem
Do dziś te raty płacę

Przyjaciel miał trudności
Postawiłem go na nogi
On teraz mi z wdzięczności
Przyprawić pragnie rogi

Bo z przyjaciółmi często
Podobne są układy
Przyjaciel cię roluje
Nic na to nie poradzisz

Zjawisko dziś powszechne
Nie warto się tym smucić
Najlepiej się uśmiechnąć
I tak sobie zanucić

[isma]

Nie!
Podpowiem, ze parafraza nie jest daleka - w zasadzie jest to tylko
modyfikacja formy gramatycznej.

I jeszcze jedno rozwiazanie

[isma]

Tez sms: Osiacka - Kobiety, ktorych nie ma.
Ziiiiiimno!

konkurs

[mamalgosia]

Nic mi nie przychodzi do głowy!

czy nikt nie rozwiązał?

[mamalgosia]

jesli nie, to czy można prosić o jakąś podpowiedź?

Podpowiedz

[isma]

Nikt. Ale licze na to, ze moze liczba uczestnikow sie powiekszy.
No wiec, to jest tekst mi bardzo bliski, bo z Krakowem zwiazany. I
nie tylko )).

:(

[mamalgosia]

U mnie w głowie nadal pustka, żadnego skojarzenia.
Ale może po prostu tego nie znam, a z próżnego i Salomon...

[mader1]

to pewnie zbyt daleko :
" jak rozpoznać ludzi, których już nie znamy..."
ale na temat

[isma]

Mader, nalezy sie punkt za Grechute, bo lubie )), ale nieeee, to
klasyk, kochani, jest. Omalze taki, co to "wielkim poeta byl".

[anndelumester]

jak klasyk to pewnikiem Wyspiański )))

[isma]

Dobrze!
Jestes bliska naleweczki (nie bede musiala jej pcozta wysylac, he,
he)!

[anndelumester]

tak, tak, nalewkę (jeszcze nie moją) widze ogromną

"My jesteśmy tacy przyjaciele, co się nie lubią."

[anndelumester]

Wesele,
kwestia Żyda.

[mamalgosia]

Brawo!
W życiu bym nie zgadła, z klasyki jestem zupełna noga, aż wstyd.
Widzisz? Zawsze mówiłam, że masz pisać dużo, nie wolno chowac wiedzy
pod korcem

"Wesele"

[isma]

To ja moze dam w kontekscie, bo to bardzo aktualne jest. Nie tylko w
odniesieniu do moich homoprzyjaciol )):

"PAN MŁODY
Przyszedł Mosiek na wesele...

ŻYD
Nu, ja tu przyszedł nieśmiele.

PAN MŁODY
No, jesteśmy przyjaciele.

ŻYD
No, tylko że my jesteśmy
tacy przyjaciele, co się nie lubią.

PAN MŁODY
A tak, jak są tacy, co skubią,
to i są tacy, co się boczą.

ŻYD
Niech się boczą, a jak oni potrzebują,
to ich u mnie jest bardzo wiele.

PAN MŁODY
W zastawie.

ŻYD
No, to tak, jak w kieszeni; -
pan dzisiaj w kolorach się mieni;
pan to przecie jutro zruci ? ?

PAN MŁODY
Narodowy chłopski strój.

ŻYD
No, pan się narodowo bałamuci,
panu wolno - a to ładny krój -
to już było.

PAN MŁODY
No, to jeszcze wróci.

ŻYD
Jak będzie każdy patrzeć przed nos swój,
może co z tego będzie na inkszy raz.

PAN MŁODY
Oto właśnie teraz taki czas."

PS

[isma]

Nawiasem mowiac, ten fragment, ktory bardzo lubie, jest dla mnie
wyrzutem sumienia w kwestii pewnych moich nawykow jezykowych.
Otoz ja, podobnie jak osoby tego dramatu, zaczynam co drugie zdanie
od: "No, ..."

Poza konkursem, optymistycznie

[rycerzowa]

"O przyjaciołach, którzy pośród burz
I trudów życia świat ci rozjaśnili,
Nie mów ze smutkiem,że ich nie ma już
Ale z radością : BYLI!"

[twoj_aniol_stroz]

> A tańczyć też mogłabym z homoseksualistą, nie widzę problemu

Pewnie też bym mogła, a już na pewno bym nie zwiała z parkietu. To
byłoby coś w rodzaju tańca z wujkiem, czy własnym tatą. Niestety
jestem skażona mężem, który był najpierw moim partnerem na zajęciach
tanecznych, w tym właśnie tańcu rodziła się bliskość, kokieteria,
prowokowanie i miłość. Taniec zawsze dla mnie był bardzo intymnym
przeżyciem. Może właśnie dlatego, że mój związek zaczął się od tańca.
Kasia

[alinaw1]

A myślałam, że tylko ja mam taki problem. Oprócz tego, że moja
jedyna i najwspanialsza (kiedyś) przyjaciółka już takową nie jest to
męczy mnie, ze ją srogo oceniam (bo niby swoich zawsze się każe
bardziej niż cudzych, np. dzieci). Ona twierdzi, że to ja się
zmieniłam (gdzie ten mój niegdysijszy luz? Gdzie tolerancja?), a ja
twierdzę, że środowisko ją zmieniło, I wyrzucam jej przywary i
krytykuję (nie cierpię radia w którym gada, nie aprobuję jej
liberalnych poglądów w kwestii obyczajowej również). Nie mogę
pogodzić się z faktem, że obie wyrastałyśmy z tego samego pnia, obie
słuchałyśmy tych samych nauk (neokatechumenalnych), a tak mocno
rozdzieliłyśmy się. Spotykamy się rzadko i w złej atmosferze. A
sentyment do lat minionych nie pozwala mi pogrzebać tej znajomości...