obowiązki chwili obecnej

[mama_kasia]

"Wypełniaj dokładnie obowiązki chwili obecnej. — Ta
praca — skromna, monotonna, niewielka — jest modlitwą
wyrażoną w czynach, która przysposabia cię do łaski
innej pracy — wielkiej, szerokiej i głębokiej — o której
marzysz." - Św. Josemaría Escrivá

Tak bardzo to do mnie pasuje Czuję to przez skórę, ale
gorzej z realizacją...

[kasia_ol1]

Kasiu, dzięki za te słowa.
dziś od rana ciągle coś robię, ciągle z czymś jeszcze do tyłu, nie nadążam,
złoszczę się na siebie, na dzieci, na męża. pełno we mnie jakiejś zgryzoty,
niezadowolenia, nawet złości. a gdzie ta modlitwa? wyć mi się chce...

[mader1]

patrzeć, jak sos zawsze nabiera właściwej konsystencji i smaku...
ciasto wyrasta piękne i pachnie w całym domu... Z zadowoleniem
wyjmować ubrania bez plam.... układać kwiaty w wazonach
perfekcyjnie, znajdować ciągle nowe pączki na fiołku afrykańskim...
Nauczyć się, że jest czas chorób i potrafić pielęgnować najbliższych
tak, że usmiechają się przez sen... Czy to daje radość ? Czy to
wystarczy ?
A czego nie potraficie robić ? Czego nigdy nie nauczycie się robić
wystarczająco dobrze - albo tak wam się wydaje ?

[mama_kasia]

To daje radość, zdecydowanie tak! I nie chodzi o to, czy
wystarcza, czy nie. Mnie ucieszyło to, że takie wypełnianie
chwili obecnej "przysposabia cię do łaski innej pracy —
wielkiej, szerokiej i głębokiej — o której marzysz."
To marzenie zawsze gdzieś we mnie jest. ...A może na końcu się
okaże, że ono było realizowane ) ???

> A czego nie potraficie robić ? Czego nigdy nie nauczycie się robić
> wystarczająco dobrze - albo tak wam się wydaje ?

Wiem, czego nie potrafię robić... Nie potrafię z miłością
sprzątać. Wypełniam obowiązki, ale brakuje tej miłości w
ich wypełnianiu. U mnie to ciągle jest walka z marzeniem. Ale...

"Powiadasz, że w twoim sercu mieści się ogień i woda,
chłód i upał, drobne namiętności i Bóg..., świeczka
zapalona św. Michałowi i ogarek diabłu.

Bądź spokojny. Dopóki nie przestajesz walczyć, nie ma
mowy o dwóch zapalonych świecach w twoim sercu. Płonie
tylko jedna, ta dla Archanioła."

I jeszcze coś, o czym wiem, co ciągle mi się w sercu kołacze

"Masz ambicje:... wiedzy..., przywództwa..., wielkich czynów.

Dobrze. Doskonale. — Ale... dla Chrystusa, dla Miłości."

[kulinka3]

Kasiu,czyżby Droga wpadła Ci w ręce )?

[mama_kasia]

Właśnie
I to w przystępnej wersji
www.pismaescrivy.org/book/droga-spis_tematow.htm

[kulinka3]

No to życzę przyjemnej lektury! I polecam również pozostałe - Bruzdę i Kuźnię.

[mama_kasia]

Nie znałam tego zupełnie, a to jakby mi z serca wyjęte ))

[kulinka3]

Też tak miałam ))

[isma]

O ja nie moge. Pralat sie nam zaczyna na forum szarogesic )).

[mama_kasia]

A to może niepoprawne politycznie jest )) ?

[kulinka3]

I to jak Kasiu, i to jak;- niepoprawne.
Zobacz ledwie wzmianka, a już szarogęszenie)).

[mama_kasia]

No popatrz... I to sama sobie tak w dyżurze nabruździłam

[kulinka3]

Uważaj, bo Cię Isma po moderatorsku upomni ))

[isma]

O, przepraszam!
To juz sobie prywatnie westchnac nie mozna ))?

[kulinka3]

Można, można))
Dlatego my sobie z Kasią też prywatnie wzdychamy.
Każdemu można wzdychać, nie tylko przy Rahnerze, nie?

[mader1]

> Wiem, czego nie potrafię robić... Nie potrafię z miłością
> sprzątać. Wypełniam obowiązki, ale brakuje tej miłości w
> ich wypełnianiu.

A czy trzeba, czy koniecznie trzeba to robić z miłością ?
Opiekować się z miłością ludźmi, rozmawiać z nimi z miłością i
zrozumieniem... Ale obchodzić się z miłością z rzeczami ? Z miłością
wycierac półki i myć wazony ? ( masz kryształowe wazony ? nam się
potłukły te, które dostaliśmy w prezencie ślubnym i z radością to
przyjęłam )))
Czy nie wystarczy robić to dobrze i starannie ?

> "Powiadasz, że w twoim sercu mieści się ogień i woda,
> chłód i upał, drobne namiętności i Bóg..., świeczka
> zapalona św. Michałowi i ogarek diabłu.
>
> Bądź spokojny. Dopóki nie przestajesz walczyć, nie ma
> mowy o dwóch zapalonych świecach w twoim sercu. Płonie
> tylko jedna, ta dla Archanioła."

Dziękuję ci za takie słowa dzisiaj. Chyba Ci miłośc podpowiedziała.

[kulinka3]

Ale obchodzić się z miłością z rzeczami ? Z miłością
> wycierac półki i myć wazony ?

Z miłością, ale nie do rzeczy, tylko do ludzi, którym ów porządek będzie służył,
pomagał żyć.
I z miłości do Boga, który zawsze nas widzi i widzi ile czasem nas kosztuje
codzienność))

[mama_kasia]

> Czy nie wystarczy robić to dobrze i starannie ?

Nie wystarczy, bo nie o miłość do rzeczy chodzi. Chcę
sprzątać z miłością do Boga, który takie mi dał zadanie.
Z miłością do mojego męża, który w tym czasie też pracuje.
Wydaje mi się, że tylko miłość mogłaby zmienić mój stosunek
do tych nielubianych czynności.
A kryształów nie mamy )

[mader1]

Lubić, kochac robić to z Tobą ( Boże, Mężu, Synku). Robić to z
myslą, że jest Ci, nam potrzebne. Że skoro mam to do wykonania, ma
to sens, którego byc może teraz nie widzę...
Że mąż , który miał dużo stresu i problemów, któremu znów ciśnienie
skoczyło, bo ktos coś zawalił i wydało mu się beznadziejnym to, co
robi, po przekroczeniu progu, otulony ładem, porządkiem,
zwyczajnością, smakujący zwykły, ale lubiany przez siebie obiad,
może odetchnąć. I choć nie usłyszę tego akurat dziś, może pomóc mu
to zregenerować siły...
To wiem. Nauczyłam się, że mozna pokochać picie kawy rano razem
Ale picia kawy w ogóle ciągle nie lubię. Kocham tę chwilę, kiedy
pijemy ją razem, we dwoje, nie kiedy piję ją sama w południe ))
Myję wannę i daje mi satysfakcję posprzątana łazienka - ze względu
na - ale być może gdybym była sama, bez zmrużenia okiem to mycie
wanny i inne takie zleciłabym komus innemu

[mama_kasia]

> Lubić, kochac robić to z Tobą ( Boże, Mężu, Synku). Robić to z
> myslą, że jest Ci, nam potrzebne. Że skoro mam to do wykonania, ma
> to sens, którego byc może teraz nie widzę...
> Że mąż , który miał dużo stresu i problemów, któremu znów ciśnienie
> skoczyło, bo ktos coś zawalił i wydało mu się beznadziejnym to, co
> robi, po przekroczeniu progu, otulony ładem, porządkiem,
> zwyczajnością, smakujący zwykły, ale lubiany przez siebie obiad,
> może odetchnąć. I choć nie usłyszę tego akurat dziś, może pomóc mu
> to zregenerować siły...

Dokładnie tak

[mader1]

wiesz, pamietam taką sytuację, była wtedy w drugiej ciązy i
mieszkaliśmy przez miesiąc w domu pod miastem. Był duży, ja spadłam
ze schodów, poprosiliśmy panią do sprzątania. Któregoś dnia mieliśmy
mnóstwo rzeczy do załatwienia na mieście - badania wyszły kiepsko,
na co wpływ miał pewnie upadek. Dzień był męczący, ciężki,
wróciliśmy późno, głodni, wykończeni... Pani zostawiła palącą się
lampkę. Weszłam sobie przez drzwi, w ten jasny krąg światła, otoczył
mnie zapach, ład i czystość... I poczułam się przez chwilę
bezpiecznie, spokojnie. Wiesz, ile Dobra ta kobieta tego dnia
zrobiła ?

[mama_kasia]

Piękne
Kiedy jeszcze pracowałam, mieliśmy opiekunkę dla syna. Była
to nasza bliska koleżanka. Miała tylko zajmować się dzieckiem,
a ona robiła nam niespodzianki - umyte okna przed świętami,
naleśniki na obiad Twierdziła, że się nudziła, kiedy
mały spał Ale to nie było z nudy

[marzek2]

Is, nie no, jednak troszkę to się chyba postarzałam Zważywszy na to, że mąż
odnalazł niedawno mój pierszy siwy włos (sic!) to nawet na pewno

Ja wiem, że to co robię ma sens. A "coś" co mi do ucha jad sączy powinnam
wywalać tam gdzie jego miejsce. Czasem myślę, że to co jednak jakoś widzę w TV,
w mediach wszelakich ma na mnie wpływ, choć tego nie chcę - że chciałabym być
jak w ostatnio lansowanej książce "Piękna, mądra i bogata". Oraz z idealnie
czystym domem, zaopiekowanymi dziećmi, spełnionymi pasjami itp. A tak się po
prostu nie da. Trzeba wybierać.

Podoba mi się to, co Mader piszesz o Twarzy, którą trzeba dostrzec za
obowiązkami - to jest super, to kupuję! Może pomoże, gdy znowu pomyślę, że
jestem wieloczynnościowym robotem domowym

[isma]

Wnosze z tego, ze ja wobec tego to juz umarlam )). Ide sobie
zamowic jakas gustowna jesionke.

Ale to jest slubnego wina, z ta jego wschodnia stagnacja, podlana
jeszcze jezuickim "niczego nie chciec bardziej, niz czegos
przeciwnego" )).

[alex05012000]

marzek2 napisała:
> Is, nie no, jednak troszkę to się chyba postarzałam Zważywszy
na to, że mąż odnalazł niedawno mój pierszy siwy włos (sic!) to
nawet na pewno
Matko Boska... to ja jestem stareńka i wiekowa boć siwieć zaczęłam w
wieku lat 18, a teraz to... ho,ho...
> Ja wiem, że to co robię ma sens. A "coś" co mi do ucha jad sączy
powinnam wywalać tam gdzie jego miejsce. Czasem myślę, że to co
jednak jakoś widzę w TV, w mediach wszelakich ma na mnie wpływ, choć
tego nie chcę - że chciałabym być jak w ostatnio lansowanej
książce "Piękna, mądra i bogata". Oraz z idealnie czystym domem,
zaopiekowanymi dziećmi, spełnionymi pasjami itp. A tak się po
> prostu nie da. Trzeba wybierać.
dało by sie gdyby tak rentierem być, jakiś rodzinny majątek mieć
albo takie coś: wtedy i dom zadbany (sprzątaczki, kucharki) i dzieci
dopilnowane (matka owszem, ale i nianie i jakś ciotkę z prowincji
można w lewym skrzydle pałacu umieścić) i pasje spełnione (wszak
można pracowac na 1/2 etatu, społecznie, charytatywnie, dorywczo...)
i byłby czas na kulturę, rozrywki, sporty, życie towarzyskie... euh
rozmarzyłam sie ...
"... gdy znowu pomyślę, że jestem wieloczynnościowym robotem
domowym " - a ja myślałam że to ja mam monopol na robota
wieloczynnościowego ! czasami tak mawiam, różnica jest tylko taka że
ja-robot pracuję zawodowo i jak wpadam do domu to wszystko muszę dwa
razy szybciej, bo jestem od 8 do 17.00 minimum poza domem a doba ma
24 godziny i nie chce mieć więcej...
już napewno pisałam: dla mnie idealny układ pracy dla kobiety
[niepracująca to tylko w rzadkich przypadkach...], która jest żoną i
matką: na pół etatu, względnie 3/4, żeby mogła w miarę wcześnie
odebrać dzieci ze szkoły czy przedszkola, zaprowadzić je na zajęcia,
albo zakupy zrobić, coś ugotowac nie tylko dania 10-minutowe (w tym
jestem orzeł), na spacer pójść, nie śpieszyć się ... byłaby taka
równowaga między pracą zawodową a domem i wychowywaniem dzieci,
tylko 1/2 etatów raczej nie ma a i pensja byłaby taka na słodycze i
wodę sodową...
a to co mówią w tv to marzek o kant ...potłucz! ja na szczęście nie
mam czasu niczego oglądać, zwłąszcza odkąd "poszłam" do szkoły...
p.s. ja też jestem przekonana, zę to co robię [ja] ma sens! i ????

[isma]

Z tymi obowiazkami...
Wiecie, nie, mnie jednak chyba to nie pasuje. Ja jakos nie jestem
wielbicielka przesadnie formalistycznego podejscia do
rzeczywistosci. Znaczy, sa obowiazki, ktorych spelnianie jest
oczywiste (np. wobec dziecka), ale to nie sa raczej chyba te
monotonnosci "chwili obecnej", tylko raczej "wielka praca, szeroka i
gleboka".

Natomiast ja bym raczej stawiala na rozeznanie danej chwili. Na to,
ze rzeczywistosc wokol nas, zwlaszcza rzeczywistosc osob, jest
dynamiczna. Oczywiscie, moge w imie wywiazywania sie ze swych
monotonnych obowiazkow, umyc okna na Wielkanoc, albo wyprasowac
ciuchy, ktore po jednym dniu i tak pojda do pralki. Ale moze
powinnam zamiast tego raczej sie powyglupiac z dzieckiem albo pojsc
z mezem do kina? Albo bodaj pogadac z dawno niewidzianym znajomym?
Moze akurat, w danym momencie, w danej sytuacji - wlasnie to jest
potrzebne?

Dalej - dosyc czesto, zwlaszcza w pracy zawodowej, bywa tak, ze
ludzkie talenty (i niedomagania )) sie uzupelniaja. Jak parze na
moich wspolpracownikow, to wiem, komu mozna dac robote monotonna
(np. prowadzenie rejestrow), a kto rozwikla najbardziej zlozony
problem (za to ktos musi go pilnowac, zeby na koniec papierow nie
zgubil). W tym tez jest jakas wartosc - ze ludzie poznaja wlasne
ograniczenia i ucza sie korzystac z pomocy innych. Ze jedni
zaniedbuja terminy, a z kolei inni maja trudnosci z napisaniem
bardziej zlozonego zdania. I wcale nie chodzi o to, aby w imie
jakiejs "dokladnosci" wymagac od kazdego, zeby wykonywal swoja
robote "odtad-dotad" tudziez mial na biurku papiery ulozone w
kancik )).

Przy czym nie mam tu na mysli, ze sie wolno ochoczo dyspensowac od
wszystkiego, co niezbyt wygodne. Ale nie jestem przekonana, ze
nalezy skrupulatnosc w drobiazgach wynosic na piedestal. I to
jeszcze jako gromadzenie sobie kapitalku na jakies "wielkie
rzeczy" ;-(((.

Ja tam o niczym wielkim nie marze )).

PS. A co do balaganiarstwa, to jednak poza konkurencja jest
wspominany tu niedawno na forum powiesciowy ksiadz Groser -
pamietacie scene, kiedy przed wizyta u biskupa idzie do fryzjera, i
ze zgroza, po dlugich poszukiwaniach, zamiast portfela znajduje w
keiszeni spodni tylko kluczyk od tabernakulum? Msza jest lada
moment, Groser musi do biskupa, wiec wzywa taksowke, ktora ma
zawiezc kluczyk proboszczowi. "I - instruuje taksowkarza Groser -
niech sie proboszcz nie zdziwi, jak w tabernakulum znajdzie moj
portfel" )).

[kulinka3]

Wydaje mi się,że droga siostra nadinterpretuje))sądząc,że
1.wykonywanie swoich obowiązków z ludzką uczciwością na tyle na ile mnie stać to
skrupulatność ( a nie lenistwo, niedokładność, czy obijanie się).
2.a pewien ład i porządek w podejściu do obowiązków po prostu automatycznie
pozbawia człowieka rozeznania.Otóż jeśli mam świadomość obecności Bożej w swoim
dniu, to jest duże prawdopodobieństwo,że wybiorę dobrze i na większość ważnych
rzeczy starczy mi czasu. I na to ,by pobawić się z dzieckiem i na to byśmy mogli
jutro włożyć czyste, uprasowane rzeczy.
Miłość do Boga to rzeczy drobne,owe drobiazgi które codziennie mam w rękach, bo
nie mam rzeczy wielkich,i mogę je ofiarować.A Bogu warto ofiarować rzeczy dobrze
zrobione, bo porażek i tak mam już całe naręcze)).

ciekawy link

[kamilla14]

choć nie wiem, czy to do końca na temat, to dowartościowujący
włąśnie tą cichą, monotonną pracę jaką sa obowiązki kobiety w domu

www.mateusz.pl/wdrodze/nr412/06.htm
Ja raczej też jestem za podejściem znalezienia sensu w tych małych
rzeczach i akceptacji ich niż łudzeniu się, że spotka mnie (za to?)w
życiu coś wielkiego. Czasem tak sie zdarza, czasem nie...
Pzdr., K

[mader1]

Kamilla, niechże Cię ucałuję za ten link. Jak zwykle z częścią się
zgadzam, z częścią nie, ale jest tam kilka mysli, które są dla mnie
TERAZ bardzo ważne.
Miałam ostatnio, właśnie ostatnio trochę doświadczeń, które
spowodowały, że " siadłam" sobie na rozstajach i nawet trudno mi się
podnieść, żeby gdzieś pójść - myślami, bo działanie to ja do bólu
mam opracowane... coś wybrać...wszędzie gładko, piasek... A dziś być
może zaczyna mi się coś " majaczyć" , mam nadzieję, że to nie
fatamorgana

[alex05012000]

przeczytałam, bez rewelacji...
problem w tym, że współczesna kobieta czesto nie ma wyboru,
powiedzmy 80% i tak musi iść do pracy, bo pensja męża nie starczy
nawet na wegetację do 1-ego, a nie o wegetacje przecież chodzi...
albo, coraz częściej mężą nie ma ...
w wielu artykułach i rozmowach przeciwstawiana jest kariera, chęć
opływania w luksusy a poświęcenie dla rodziny: domu i dzieci... a
najczęściej tak nie jest, miliony matek nie robią kariery tylko po
prostu pracują, luksusów też nie ma, ot zwykłe życie, czesto trudne
i też niewdzięczne... bo jak pogodzić pracę i nieobecność ok 9
godzin dziennie lub więcej z "domem"? a jeszcze się je, te matki
wpędza w poczucie winy, ze nie były 3 lata na wychowawczym, że
posłały dziecko do niani, do przedszkola, na świetlicę... pewnie
niektóre by chętnie w domu posiedziały tylko z czego opłacić
rachunki, i co do gara wsadzić nie mówiąc o jakiejkolwiek kulturze,
rozrywce, sportach - wszystko to kosztuje! śmieszy mnie urlop
wychowawczy, łaskawe Państwo daje mi możliwość nie pracowania przez
3 lata dla dobra dzieci tylko trzeba zawiązać im żołądki i pod most
wyprowadzić ...
chwilami mam wrazenie że nikomu nie dogodzi: siedzimy z dziećmi w
domu to jesteśmy "kury domowe, darmozjady, nic nie robiące cały
dzień", rodzina w biedzie itd... gdy pracujemy to jesteśmy
karierowiczki (mdli mnie zawsze ta kariera...) i wyrodne, bo
powinnyśmy w domu siedzieć i dzieci nianczyć i koło sie zamyka...
nie macie takiego wrazenia?
pozdrawiam, uciekam do domu, jutro mam najazd Hunów czyli doroczny
kinderball.

[mama_kasia]

> choć nie wiem, czy to do końca na temat

Nie do końca na temat, ale dobrze, że się pojawił, bo
dziewczynom się przydał
A ja czuję się dowartościowana (no chyba, że mam jakiegoś doła).
Nie nudzę się w domu. Wręcz odwrotnie - stąd mój wątek

[mama_kasia]

> Przy czym nie mam tu na mysli, ze sie wolno ochoczo dyspensowac od
> wszystkiego, co niezbyt wygodne. Ale nie jestem przekonana, ze
> nalezy skrupulatnosc w drobiazgach wynosic na piedestal. I to
> jeszcze jako gromadzenie sobie kapitalku na jakies "wielkie
> rzeczy" ;-(((.

Jak się potem dalej wczytałam, szczególnie w różne komentarze do...,
to ponoć rzeczywiscie chodzi o wynoszenie skrupulatności w
drobiazgach na piedestał. Ale w tych fragmentach tego nie czułam.
Raczej było to dla mnie takie namawianie do pokochania tego, co
w otoczeniu w codzienności zrobić trzeba; do myślenia o tu i teraz;
najpierw do wywiązania się z tego, co jest w pierwszej kolejności
moja powinnością wobec bliskich, a dopiero potem patrzenie dalej.

Są we mnie marzenia o wielkich rzeczach. No, jakoś tak mam...
I niestety zdarza się tak, że marząc o wydaniu książki z bajkami,
nie myślę, że mogłabym jakąś bajkę dziecku poczytać. Akurat
niekoniecznie o umycie podłogi mi chodzi, choć też by się
przydało Zauważyłam również, że ile razy dobrze wypełnię
te codzienne czynności (ale nawet nie codzienne, ale dla rodziny),
tyle razy odczuwam radość i łatwiej mi potem idzie "realizacja"
tego czegoś wielkiego. Po prostu to się w moim życiu dzieje -
"która przysposabia cię do łaski innej pracy — wielkiej,
szerokiej i głębokiej — o której marzysz." Jest też tak, że tą
pracą szeroką i głęboko okazuje się wychowanie dzieci ) I tak
rozumowo to ja to wiem, ale...

[kulinka3]

Kasiu, a o jakie komentarze chodzi?

[mama_kasia]

W ramach szukania poprawności politycznej ))
poczytałam sobie o całym ruchu. Chodzi o komentarze krytyków.

[kulinka3]

Tylko Ci co nic nie robią , nie mają krytyków.
Jużci sam Chrystus tego doświadczył...

[isma]

Jasne! Ale to podobnie jak w konfesjonale - czasem skrupulatnosc
(skrupulanctwo!) zabija. I bywa raczej symptomem leku, niz przejawem
milosci. W milosci trzeba miec odwage podejmowania decyzji: czasem
wazniejsze jest to, co w codziennosci zrobic trzeba, a czasem cos
zupelnie, wydawaloby sie, zaskakujacego i niecodziennego.

Dla mnie generalnie poza dyskusja sa obowiazki wobec osob (to, co
Kasia nazywa "dla rodziny"). Takie, ktorych zaniedbanie bez waznego
powodu moze spowodowac czyjas krzywde. Natomiast, no, coz, jest
mnostwo obowiazkow dnia codziennego, ktore sie wykonuje, bo tak
wypada (np. nie wypada przyjmowac gosci wsrod pietrzacych sie
papierow - u nas wypada, bo wazniejsi sa goscie, niz porzadek )).

I jeszcze, o tym ofiarowywaniu Panu Bogu swoich "sukcesow". No, to
ja mam dokladnie odwrotnie. A otoz mysle sobie, ze ja sie oczywiscie
powinam starac, ale, hm, Pan Bog tym rozni sie od paru innych
znajomych osob, ze wcale mnie "za cos" bardziej nie kocha )).

[mama_kasia]

Natomiast, no, coz, jest
> mnostwo obowiazkow dnia codziennego, ktore sie wykonuje, bo tak
> wypada (np. nie wypada przyjmowac gosci wsrod pietrzacych sie
> papierow - u nas wypada, bo wazniejsi sa goscie, niz porzadek )).

Też uważam, że wypada i gości przyjmuję )) Choć mój mąż
inaczej to odczuwa i bywają scysje na tym punkcie. Toksyczny
związek, jak nic )) Może gdyby nie mąż, nie miałabym
tych wszystkich wątpliwości )))

[mama_kasia]

Choć, z drugiej strony, wiem, że jak Józef jest mi dany ))

[mader1]

Natomiast, no, coz, jest
> mnostwo obowiazkow dnia codziennego, ktore sie wykonuje, bo tak
> wypada (np. nie wypada przyjmowac gosci wsrod pietrzacych sie
> papierow - u nas wypada, bo wazniejsi sa goscie, niz porzadek ;-
))).

No właśnie. Obok mieszka kobieta, której porządek w Jej domu ciągle
nie zaspokaja. to nie jest wydumana sytuacja. Ona naprawdę wstydzi
się przyjąć gości u siebie, a przede wszystkim czuje, ze ich tym
obrazi. W związku z tym w całej wsi uważano Ją za dziwaczkę I w
związku z tym była długo samotna ze swoimi myślami. A wiele może
zaoferować, choc jest prosta - bo jest dobra.
Trzeba bardzo, bardzo pilnować, by za każdą czynnością widzieć
Twarz. Bo jak Ona się zamazuje, jak czynność lubię "samą w sobie",
doskonalę " samą w sobie" to oddziela mnie ona od człowieka.
Spełnienie obowiązku jest wtedy bardziej oczywiste niż odruch
miłości.

[isma]

Bingo. Otoz "poczucie dobrze spelnionego obowiazku", moim zdaniem,
bywa zabojcze.

Ja sie chyba starzeje, ale coraz mocniej odczuwam, ze to, co sie
robi, nie ma samo w sobie zbyt wielkiej wartosci. Wspominalam Wam
kiedys o tym znajomym chirurgu z drzacymi rekami. Swiat sie naprawde
nie wali, jesli nie mamy "rak pelnych roboty". I nie dzwigamy tymi
rekami calego globu.

Rece, raczej, mysle, mozna otwierac: wyciagac po dar niczym
niezasluzony )).

[kulinka3]

Poczucie dobrze spełnionego obowiązku bywa zabójcze,jeśli prowadzi do
bezdusznego perfekcjonizmu lub manii.
Ale kochane, równie zabójcze bywa lenistwo lub fakt ,że niezbyt dobrze się
staramy, choć nas na coś stać.Łatwo jest wymagać od hydraulika żeby dobrze
naprawiał, nauczycielki by z zainteresowaniem pochylała się na uczniem,
urzędnika, by sprawnie załatwił nam sprawę.My też od siebie możemy wymagać i nie
zawsze należy przykleić temu łatkę perfekcjonizmu i drobiazgowości, za którym
nic nie stoi. Otóż stoi, inni , Bóg.

[isma]

No, u nas za umytym oknem stoi Pan Bog o tyle, ze jak ono jest
skrajnie brudne, to vis-a-vis kosciola nie widac )). Ale dzwony
plebanskie to slychac i tak...

[kann2]

Chyba dzwony kościelne, nie plebańskie.

Ale może...

[isma]

Formalista sie znalazl! Dobrze, niech Ci bedzie, koscielne.

Nawiasem mowiac, czy prawda jest jakoby na jakichs podhalanskich
KOSCIELNYCH dzwonach mozna bylo wyczytac, iz juz nam umilowanego
Ojca Swietego kanonizowano?

[kann2]

isma napisała:

> Formalista sie znalazl! Dobrze, niech Ci bedzie, koscielne.
>
> Nawiasem mowiac, czy prawda jest jakoby na jakichs podhalanskich
> KOSCIELNYCH dzwonach mozna bylo wyczytac, iz juz nam umilowanego
> Ojca Swietego kanonizowano?

Formalnie to nieprawda, bo Mszana Dolna to nie PODHALE!

krynica.naszemiasto.pl/wydarzenia/785117.html
Położyło mnie natomiast na łopatki czytane niegdyś tłumaczenie
rzecznika prasowego Archidiecezji Krakowskiej: "było już ciemno i
Ksiądz Kardynał nie widział, co tam napisane". Na dzwonie kościelnym
(beskidzkim, rzecz jasna).

Uff, uff.

powsinogi beskidzkie

[isma]

A, widzisz, w Mszanie. Cos dzwonilo, ale nie wiedzialam, w ktorym
kosciele (i kto tu jest pamietliwy!).

Fascynujace, ze Jego Eminencja widzial ciemnosc )).

[kulinka3]

Właśnie w miłości! Rozumiem,że ład, porządek i miłość nie chadzają tymi samymi
drogami?

[isma]

Zadam pytanie inaczej: czy drogi porzadku i milosci sa zawsze te
same ;-P?

[kulinka3]

Jeśli kto nie perfekcjonista i maniak to tak. Mówimy wszak o prządku miłości,
nie))?

[isma]

A, to tu sie raczej roznimy. Wydaje mi sie, ze bywaja sytuacje, w
ktorych, ekhm, porzadek to troche za malo.

Przyklad: nastolatek ma obowiazek chadzac do szkoly, sredniej dajmy
na to, i uczyc sie tego czy tamtego. Ze Slowacki wielkim poeta byl,
powiedzmy. A on, o zgrozo, wymarzyl sobie, ze bedzie, bo ja wiem,
kaktusy hodowac. Albo grac zawodniczo w szachy. I robi to z
zamilowaniem, nie chwilowym, nie przemijajacym.

Wtlaczac Slowackiego?

[kulinka3]

Pewnie,że wtłaczać, ale umiarkowanie)).Obycie i wiedza przy kaktusach czy
przy szachach rzecz potrzebna,przyda mu sie na całe życie.Po 18 latach niechże
robi co chce i sam za siebie odpowiada.

[alex05012000]

kamilla pisze o wstawionym linku: "... choć nie wiem, czy to do
końca na temat, to dowartościowujący włąśnie tą cichą, monotonną
pracę jaką sa obowiązki kobiety w domu", co stanowi komentarz do
tego co pisze mama_kasia - napisała:
> "Wypełniaj dokładnie obowiązki chwili obecnej. — Ta
> praca — skromna, monotonna, niewielka — jest modlitwą
> wyrażoną w czynach, która przysposabia cię do łaski
> innej pracy — wielkiej, szerokiej i głębokiej — o której
> marzysz." - Św. Josemaría Escrivá
ja jak zwykle pod prąd... nie rozumiem dlaczego sentencja Escrivy ma
się tyczyć pracy kobiety w domu; no, nie znam ani autora ani dzieła,
może to wynika z kontekstu, ale ja rozumiem to inaczej, że należy
wypełniać wszelkie obowiązki chwili obecnej czyli naszego życia
dokłądnie i porządnie, w skali do "makro" moja praca: wszelka,
domowa, zawodowa, z dzieckiem, i inna jest bardzo "mikro": skromna,
monotonna (praca zawodowa też w gruncie rzeczy, może z małymi
wyjątkami jest monotonna) i niewielka ...bardzo podoba mi
sie "modlitwa wyrażona czynami" -bo ja zdecydowanie więcej działam
niż sie modlę... I jeśli o mnie chodzi staram sie wykonywac swoje
obowiazki dobrze, starannie i dokładnie...
natomiast drugie zdanie jest dla mnie niezrozumiałe, "łaska
innej pracy — wielkiej, szerokiej i głębokiej ?????????? jakiej?
— o której marzysz ????? ja tam o żadnej "wielkiej" pracy nie
marzę ... nie mam jakichś górnolotnych ambicji na wielkie czyny... a
powinnam? trezba koniecznie?

[mama_kasia]

> ja jak zwykle pod prąd... nie rozumiem dlaczego sentencja Escrivy ma
> się tyczyć pracy kobiety w domu; no, nie znam ani autora ani dzieła,
> może to wynika z kontekstu, ale ja rozumiem to inaczej, że należy
> wypełniać wszelkie obowiązki chwili obecnej czyli naszego życia
> dokłądnie i porządnie, w skali do "makro" moja praca: wszelka,
> domowa, zawodowa, z dzieckiem, i inna jest bardzo "mikro": skromna,
> monotonna (praca zawodowa też w gruncie rzeczy, może z małymi
> wyjątkami jest monotonna) i niewielka ...bardzo podoba mi
> sie "modlitwa wyrażona czynami" -bo ja zdecydowanie więcej działam
> niż sie modlę... I jeśli o mnie chodzi staram sie wykonywac swoje
> obowiazki dobrze, starannie i dokładnie...

Ależ jak najbardziej ))
Wcale nie myślałam o pracy w domu. Po prostu odniosła to do swojego
życia, a moje życie toczy głównie w domu

> natomiast drugie zdanie jest dla mnie niezrozumiałe, "łaska
> innej pracy — wielkiej, szerokiej i głębokiej ?????????? jakiej?
> — o której marzysz ????? ja tam o żadnej "wielkiej" pracy nie
> marzę ... nie mam jakichś górnolotnych ambicji na wielkie czyny... a
> powinnam? trezba koniecznie?

Pewnie nie trzeba i pewnie tak jest prościej. Tylko czemu ja mam
takie marzenia?

[mader1]

to dotyczny także pracy zawodowej. Alex - powinnaś poczytać
Escrivę, tak sobie pomyślałam, że on jest dla Ciebie , bardzo Ci
się spodoba.

[kulinka3]

Alex wszystko doskonale zrozumiałaś i autor miał na myśli wszelką pracę, jaka
jest nam dana do wykonania.
Jeśli zaś chodzi o pracę wielką, szeroką i głęboką, to znając autora ma na myśli
pracę apostolską, pracę z duszami)).

[mama_kasia]

> Jeśli zaś chodzi o pracę wielką, szeroką i głęboką, to znając autora ma na myśl
> i
> pracę apostolską, pracę z duszami)).

O właśnie I o tym myślę. Wcale nie chodzi o nawracanie,
czy akcyjność. Zastanawiam się tylko, jak swoje umiejętności
oddać Chrystusowi - może na szerszą skalę. Ale ciągle wiem, że
najpierw dom, najpierw to, co jest blisko. "Najpierw" w
znaczeniu, że jako podstawowy obowiązek, bo to przecież
może się dziać jednocześnie. Chciałabym to odkryć... A może
to się dzieje?

[kulinka3]

Jestem pewna,że się dzieje, ale nadsłuchuj,bo wezwanie Boże często przychodzi
znienacka)).

[marzek2]

Przeczytałam artykuł linkowany przez Kamillę i BARDZO dziękuję.

Tak trudno mi zebrać się ostatnio do domowych obowiązków. Uciekam w komputer.
Ciągle "coś" sączy mi do głowy, że te czynności (monotonne, powtarzalne, ale
konieczne) uwłaczają mi, że stworzona jestem do czegoś większego, ważniejszego?
A to co rzeczywiście najważniesze - choćby możliwość pobycia z dziećmi przez
chwilkę - ucieka, ucieka...

Bardzo dziękuję, będę czytać ten artykuł, żeby sobie wyostrzyć spojrzenie czasami...

[isma]

Marzek, to by znaczylo, zes sie jeszcze nie postarzala )).
Generalnie etap marzen o wielkich rzeczach czlowiek przechodzi w
wieku dojrzewania )).

Mnie tam nic nie uwlacza. Ale, poniewaz mam swiadomosc, ze moj czas
na tyl lez padole jest ograniczony, to sie go staram nie marnowac na
rzeczy w danym momencie zbedne.
W zwiazku z tym ide spakowac akta do archiwum, bo stazystka sie
pochorowala, i nie ma kto tego zrobic )).

[kamilla14]

Alex, jasne, że cytat Escrivy może odnosić się do każdej pracy, ale
że wkleiła go Mama Kasia, a i ja patrzę przez pryzmat obowiązków
domowych i muszę dorabiać do nich ideologię, to jakoś narzuciły mi
się one w pierwszej kolejnośći, i stąd też link do artykułu.
Czytałam go jakiś czas temu, ale jeśli dobrze pamiętam, był tam
również postulat o wolności wyboru dla kobiety (jesli oczywiście
jest to możliwe ze względów finansowych)- czy poświęci się
domowi, czy zmierzy sie z godzeniem pracy i macierzyństwa, czy
zrezygnuje z tego ostatniego, czy może/chce mieć jedno czy więcej
dzieci - niech nie będzie poddawana ocenie i krytyce, bo jak na
razie jak sama piszesz, wszystkie te drogi są odbierane źle...

A co do skrupulatnośći w sprzątaniu to u mnie z tym marnie - chyba
sie zaopatrzę w tabliczkę z napisem: "Tylko nudne kobiety mają
porządek w kuchni" (widziałam chyba w Empiku albo poproszę Mamę
Kasię o wyhaftowanie), bo nijak nie udaje mi się, by było tam
jakoś bardziej ascetycznie...Generalnie lubię sprzątać,ale jak już
jest wyraźnie brudno, bo przynajmniej widać efekt, a takie ścieranie
kurzy, gdy nawet ja nie widzę róznicy, że to zrobione, traktuję jako
pokutę...
Również nie do końca wiem, co autor miał na mysli pisząc o wielkich
rzeczach - dla mnie to może być przekroczenie jakiejś bariery
myslenia o sobie, że nie czuje się do czegoś zdolna, a jednak Bóg
mnie do tego powołuje...
Np. ja wraz z wiekiem dzieci czuję sie coraz gorszą i wypaloną matką
(a jest to wciąż próg macierzyństwa zaledwie), ale ponieważ nie da
się z takiej roli wycofać, to staram sie z roznym skutkiem nie
poddawac - rowniez tym myslom... Mysle, ze wychowywanie dzieci to
wielka rzecz, (i dosc nierealne jest zrobic to dobrze bez Bożego
wsparcia) ale ze sklada sie na nia szereg okruszkow codziennosci, to
tego nie zauważamy...
Dla mojego teścia wielkim wyczynem było rzucenie palenia - bardzo
tego chciał, ale nawet nie wierzył, że to się uda. W wyniku różnych
okolicznośći - stało się bez wielkich wyrzeczeń z jego strony, za to
ze wsparciem modlitewnym.
Dla siostry Faustyny taką Wielką rzeczą było coś bardziej
spektakularnego - namalowanie obrazu Jezusa Miłosiernego i choc
teoretycznie bylo to nie do przeforsowania, udało sie.
Tak więc Kasiu, mam nadzieję, że rozpoznasz w dobrym momencie jakąś
nową, wielką i radykalną ścieżkę dla siebie,
a dla Oli05012000 serdeczne życzenia urodzinowe i niezapommnianej
zabawy.
K

[mama_kasia]

Dziękuję )