definicja pokory

[jogo2]

Zdaje się, że jako chrześcijan cecha ta powinna nas bardzo mocno dotyczyć i
trzeba przyznać, że jej przeciwieństwo - zarozumiałość, jest po prostu
samobójcza społecznie. Tymczasem jak pogodzić pokorę z mechanizmem, który na
gruncie psychologii jest zupełnie usprawiedliwiony: Zrobiłam coś dobrze, czy
też postępuję jak należy, kosztowało mnie to sporo wysiłku i wyrzeczeń, no
więc jestem z siebie dumna. Faktem jest, że jeżeli w ramach tej dumy zacznę
spoglądać z góry na tych, którzy moim zdaniem nie dali rady, to staję się
niestrawna i tu już nie potrzeba przywoływać chrześcijaństwa, żeby to
stwierdzić. Ale z tym mechanizmem przyznawania sobie wewnętrznie zasług, ale
tak, iżby nie popaść w zadufanie i jeszcze żeby łatwo nikogo nie osądzać, jest
niezmiernie ciężko. Sama znam takie osoby, które nie potrafią zachować złotego
środka: albo walną coś przykrego komuś innemu, kto ich zdaniem nie jest taki
świetny jak one, albo dokonują publicznie surowej samokrytyki - tak jakby to
kogoś interesowało, czego to taka osoba nie osiągnęła, a jej zdaniem powinna.
Mam takie wrażenie, że człowiek naprawdę pokorny jest po prostu fajny:
życzliwy i pogodny, nie osądza nikogo (to znaczy można mu powiedzieć tzw.
"wszystko" i nie odczuje się jego dezaprobaty), ale też i nie ma kompleksów.
Słyszałam taką anegdotkę o księdzu o nazwisku Jeż, który miał przyjaciela,
który to przyjaciel (swoją drogą dziwny z niego przyjaciel) miał raz chyba zły
humor i zapowiedział mu, że jak przyjdzie następnym razem to go psami
poszczuje. Na co ks. Jeż odparł: ale przecież psy się boją jeża.
Mam poczucie, że mnie by chyba nie było stać na coś takiego.

[kudyn]

Ja bym powiedział, że pokora to znajomość swoich zalet i wad, możliwości i
ograniczeń. Właściwa ocena siebie, nie za niska i nie za wysoka.
Duma z osiągnięć jest dobra pod warunkiem, że wiem Komu podziękować. Mam
świadomość, że nie tylko ja jestem autorem moich sukcesów.

[mader1]

> Duma z osiągnięć jest dobra pod warunkiem, że wiem Komu
podziękować. Mam
> świadomość, że nie tylko ja jestem autorem moich sukcesów.

A co się z tym wiąże - świadomość, że czyjeś niepowodzenie, czyjaś
słabsza czy niezrozumiała dla nas pozycja też nie jest wyłącznie
Jego winą. Może także nie być wcale porażką, a jedynie elementem
drogi, którą przyszło Mu przejść. On może być Zwycięzcą nie
Pokonanym

[minerwamcg]

Przeciwieństwem pokory nie jest zarozumiałość. Jest nim pierwszy grzech główny:
pycha.

[basia313]

Mnie dlugo niestety blednie wydawalo sie, ze pokora to spuszczenie
glowy i przyjecie wszystkiego co na mnie spadnie ze slowem: dobrze,
obojetnie co by to bylo. KIedys ktos mi uswiadomil, ze pokora to
rowniez kochanie samego siebie, a nie wieczne umartwianie sie.
A zatem zdaje sie Kudym ( jesli nie przekrecilam imienia) podaje
swietna definicje czyli znanie wad i zalet, osiagniec ograniczen i
umioejetnosc podziekowania za nie.

OT, chociaz tez o dystansie do siebie samego

[isma]

Za anegdotke o bpie Jezu odwdziecze sie tez anegdotka.

Pewien biskup zorganizowal spotkanie z dziennikarzami. Pewna
redaktorka dotarla na nie prosto z pociagu, i nie zdazyla sie
przebrac. Usprawiedliwiala sie zatem obficie przed purpuratem, ze
ona tak nieformalnie i nieeelegancko, w dzinsach - na co ten
odparl: "Alez, prosze pani! My przeciez tutaj nie patrzymy
niewiastom NA NOGI, tylko W OCZY!"

No, ide wejrzec gleboko w oczy szefowi )).

[ese1]

znalazlam takla wypowiedz
cytuje
Pokora przede wszystkim polega na rozpoznaniu i akceptacji własnej słabości i
ograniczeń oraz - co równie ważne - na rozpoznaniu i akceptacji ograniczeń i
słabości innych ludzi. Pokora w tym rozumieniu nie przeciwstawia się poczuciu
własnej wartości czy szacunku do samego siebie, ale przesadnej dumie, nadmiernym
wymaganiom stawianym sobie i innym. We współczesnej psychologii postawa, którą
mam na myśli określana bywa mianem (samo)akceptacji. W moralnym idiomie, którym
się posługuję, nazywam ją pokorą. Wydaje mi się, że tak pojęta pokora jest
nieodzownym warunkiem zdrowego rozwoju osobistego, jak i zdrowych stosunków
międzyludzkich2. To właśnie pokora pozwala nam zachować poczucie własnej
wartości i szacunku do samych siebie pomimo różnych niepowodzeń, błędów i
ułomności, które stały się naszym udziałem, które nam się przydarzyły w życiu.
Pokora też pozwala nam zachować życzliwość do innych ludzi, mimo wszelkich
niedoskonałości, jakie oni przejawiają. Pozwala przyjmować ich, cieszyć się nimi
takimi, jakimi są, a także z radością i wdzięcznością czerpać od nich tyle, ile
mają nam do zaoferowania.

ja dodam do tego Amen bardzo mi sie taka wypowiedz spodobala i dotarla do mnie
a tu zrodlo, mozna sobie poczytac dalej
humanizm.free.ngo.pl/pokora.htm