Wychowanie do pracy

[anndelumester]

Inspiracją byl wątek o dzieciach, ale tez ten tekst
www.forum-znak.org.pl/files/wychowanie02.pdf
A jakie są Wasze metody?
Jak uswiadamiacie dzieciom , pokazujecie , ze na siebie swoje
potrzeby trzeba zapracowac, ze warto dobrze pracowac, ze praca sie
oplaca? W wymiarze ziemskim i duchowym ?

[mama_kasia]

U nas to chyba przede wszystkim jest przykład i rozmowy.
Rozmawiamy z nimi o pracy, o tym, aby dawać z siebie,
o lenistwie, o obowiązkowości.
Mam w pamięci, aby zaszczepić im wartość pracy, ale nie
używam jakichś celowych metod.

[ula27121]

W podanym linku przeczytałam:

"Jakie działania w procesie wychowania winnismy podjac, by wykształcic w naszych
pociechach pozytywny stosunek do wykonywania obowiazków w życiu dorosłym?"

I to, to myślę, że tylko przykładem.

"Jak nauczyc dziecko rozumiec, e praca nie jest przykrym obowiazkiem, ale
działaniem
zapewniajacym byt oraz dajacym wiele satysfakcji z jej wykonywania?"

Czasem jest przykrym obowiązkiem. Tego to się chyba nie przeskoczy. Jeszcze do
niedawna dla mnie takim była ( z radością podkreślę raz jeszcze: była)

"Jak je wychowywac, by nie miało trudnosci w znalezieniu a nastepnie utrzymaniu
pracy"

A to mi się wydaje w ogóle niemożliwe. Myślę, że jedyne co możemy zrobić to dać
jak najlepsze wykształcenie. Przynajmniej ja nie wyobrażam sobie jak mogłabym
wychować do znalezienia a potem do utrzymania pracy...?

Moje dzieci jeszcze małe ale myślę, że tak jak moja mama mi powtarzała tak ja
będę powtarzać: " że nie ważne co sie robi, ważne żeby to robić dobrze; żeby
cierpliwie w jednym miejscu(dziedzinie) zdobywać wiedzę i doświadczenie nie
przejmując się niską pensją i złośliwościami; że najważniejsze umieć robić jedno
ale w tym jednym być jak najlepiej zorientowanym" itd. itp...

Zawsze też mi powtarzali rodzice, że gwarancją pracy jest taki zawód, który da
mi konkretne umiejętności. Taki "fach", żebym nie musiała

[anndelumester]

My z m. oprócz tego, ze pokazujemy, że pracujemy, staramy sie wpoic
naszemu dziecku zasade wykonywania porządnie tego, co robi.
I za to nagradzamy pochwałami.
Pamietamy by nie karac pracą!! btw zupełnie nie rozumiem idei "za
karę zrobisz to czy tamto.."
Staramy sie tez nauczyc go szanowania tego, co robią inni.
I to, że nic samo sie nie robi.Ani banalne czynnosci domowe, ani te
powazniejsze.
Pamietam bunty i rozczarowania syna tym, że my rodzice musimy
wychodzic do pracy, czy czasami popracowac w domu (no ja raczej
czesciej).
Pamietam tez straszne rozczarowanie syna, kiedy dowiedzial sie , ze
pieniadze, które wyjmujemy z bankomatu nie wpadaja tamm same z
siebie )
Teraz juz rozumie (mw. i na swoj sposob) te zaleznosci, ale z jego
pierwszej 'powaznej pracy" pedagogicznie do konca nie jestem
zadowolona

[mader1]

Ja mam wrażenie, że " wychowanie do pracy" to wychowanie po prostu
odpowiedzialnego, kreatywnego - wiec nie niewolniczego,
inteligentnego, będącego w stanie wykorzystać swoją wiedzę do
analizy i syntezy potrzebnej do oceny sytuacji, pracowitego
człowieka. W ten sposób wychowuje się też do miłosci, małżeństwa czy
wzięcia na siebie odpowiedzialności za relacje z innymi...
Oczywiście... czytałam link podany przez Ciebie i widzę , jak
pożyteczne z tego punktu widzenia są nasze zabawy....
Pożyteczne jest i przewidywanie i planowanie - a w związku z tym
zastanawianie się, jakie zabawki i gry warto zabrać na niedługi
wyjazd - w zależności od ilości gości, pory roku, charakteru
wyjazdu... Pożyteczne jest nie zaplanowanie tego i wymyslanie na
poczekaniu zabaw , użycie najprostszych narzędzi, dostepnych
materiałów do stworzenia czegoś niepowtarzalnego...
Pozytecznie jest zapraszać gości i kierować wspólnymi zabawami ,
wypoczynkiem, wskazywac kierunki wspólnego działania, rozplanowac
obowiązki...
Ważne jest, by nauczyć dzieci namierzać swoje słabe i mocne punkty,
uczyć, że słabości można pokonywac ....
Nauczyć, że trzeba realizowac swoje marzenia - a przynajmniej
próbowac, żeby nie zarzucić sobie, że nic się w tej sprawie nie
zrobiło )))
Chyba nieźle nam ( bo i mi i męzowi przecież) wychodzi, bo dwójka
naszych dzieci czasem już zarabia ))))

[verdana]

No, ja mam tu pewien problem. Wychowanie do pracy i wychowanie do
zarabiania to nie jest to samo. I zawsze się obawialam, aby dzieciom
nie wpoić mysli, ze pracuje się dla pieniedzy - choć oczywiscie
pieniadze dobra rzecz i zarabiać trzeba.
Dzieci maja nie najlepszy przykład z domu - co najmniej polowę -
nie, nawet więcej czasu zajmuje mi praca , za ktora nie dostaję ani
grosza. Pracuję, bo lubię. Bo bez tej pracy nie wyobrazam sobie,
abym była zadowolona z życia.
Moj syn znalazł pracę - bardzo rozwijającą, bardzo pozyteczną - ale
prace, do ktorej na razie musi dopłacać.
No i teraz mam dylemat - czy to wystarczy? Czy nalezy uczyć dzieci,
ze głównym celem pracy jest zarabianie? Czy np. nakłaniac do wyboru
pracy gorszej, ale dobrze platnej? Czy przeciwnie?

[ula27121]

Są ludzie, którzy mogą dopłacać i tacy którzy nie będą mieli takiej możliwości.
To, że ktoś wybierze zawód dobrze płatny nie wyklucza, że kiedyś nie będzie mógł
zarabiać swoją pasją na życie. Mając pieniądze można rozwijać zainteresowania i
robić to co się lubi. Czasem, czyjąś pasją nijak na życie zarobić się nie da i
wtedy większość energii zaczyna właśnie pochłaniać zdobycie jakichkolwiek
pieniędzy. Uważam, że pieniądze rzeczywiście nie są najważniejsze ale w momencie
gdy ich nie ma stają się centrum.

[maika7]

> No, ja mam tu pewien problem. Wychowanie do pracy i wychowanie do
> zarabiania to nie jest to samo. I zawsze się obawialam, aby dzieciom
> nie wpoić mysli, ze pracuje się dla pieniedzy - choć oczywiscie
> pieniadze dobra rzecz i zarabiać trzeba.

Próbuję to łączyć. Za solidnie wykonaną pracę powinno sie otrzymac
wynagrodzenie. Jednoczesnie próbuję przekazać, że najlepiej gdy praca wynika z
pasji, gdy "nakręca". Ale według mnie, gdy piszemy o wyborze pracy, to już nie
piszemy o dzieciach tylko o dorosłych i tych bym nie nakłaniala do niczego. To
ich wybory, nie moje i one będą ponosić wszelkie konsekwencje tych wyborów.

Sama kiedyś wybrałam - małe pieniądze - duża swoboda w decydowaniu co i kiedy
robię. Mnie to pasuje. Ale czy pasowałoby moim dzieciom?

M.

[anndelumester]

> ze głównym celem pracy jest zarabianie? Czy np. nakłaniac do
wyboru
> pracy gorszej, ale dobrze platnej? Czy przeciwnie?
Wiesz, ja juz mam te dylematy za sobą. Przewalkowalam je na sobie,
odchorowalam etc.. )
Po prostu w pewnym momencie mojego zycia przekonalam się, ze nie
bede Silaczka na siłę i po 6 czy 7 pokoleniach Judymow oswiatowo -
medycznych - jestesmy z mezem pierwszym pokoleniem, ktory porzucil
Misje )))) a zajelo sie sobą przede wszystkim. Moj syn jak bedzie
sobe tego zyczyc - bedzie mogl sie odwolac do wykształciuchowskiego
begrandu i pokoleń pracujacych za grosze misjonarzy spolecznych -
swoich przodkow ale mom celem jest wychowanie faceta, ktory
bedzie w stanie zyc samodzelnie i czerpac z tego radosc. Dzisiaj juz
na szczescie jest tak, ze mozna robic fajne, rozwijajace rzeczy za
przyzwoite pieniadze.

[mader1]

hmmm... ja myślę, że Twój syn jest jeszcze młody...
prawdopodobnie " eksperymentuje" - zastanwia się sam nad tym, co
robić, za jakie pieniądze...
jak rozmawiamy ze swoją córką,tą najstarszą, mówimy Jej, że ludzie
wybierają bardzo różnie - jedni chcą ubierac się w markowych
sklepach, mieć coraz lepsze mieszkania, domy, samochody - zmieniają
prace, czasem zawód - chcą się bogacić ciężką, uczciwą pracą, wcale
nie tą wymarzoną często. Wtedy w wolnym czasie pielęgnują swoje
pasje, pomagają innym.I to nie jest złe.Zresztą o tym nawet nie
trzeba mówić, bo wszyscy uważają to za wzorzec.
Ale złe nie jest też zdecydowanie, że mniejsze mieszkanie wystarczy,
do pracy dojeżdża się metrem, na wakacje jeździ pod namiot, co jakiś
czas " dopożyczy się" na nieprzewidziane wydatki. Bo też się ciężko
pracuje i bardzo się swoją pracę lubi.Nieprawda, że jest się wtedy
nieudacznikiem. Najważniejsze, że jest to pewien wybór i ma się
świadomość, że można go zmienić.
Może Twój syn eksperymentuje, żeby znaleźć swoją drogę ?
Ważne jest żeby miał świadomość dlaczego, jakie są tego efekty,
jakie są konsekwencje... żeby to nie było " przypadkowe"

[verdana]

Nie wiem, czy to jest kwestia wieku. Wiem, ze odmowił pracy za
doskonale pieniądze w miejscu, w ktorym prace uznawał za wątpliwa
moralnie.
Nie chce też rozpoczynać pracy jako psycholog nie majac zadnego
doswiadczenia w kontaktach z pacjemntami - choć wielu jego kolegow
to robi. Ma praktyki w szpitalu wlasnie po to, by nauczyć się
zawodu, a nie szkodzić.
Ale przez to jest nadal na naszym utrzymaniu i to go bardzo gnębi -
i ja to rozumiem. Bo zewszad slychać, ze dorosly czlowiek ma przede
wszystkim obowiązek utrzymać się sam - tymczasem dla niego w tym
momencie wazniejsze jest, aby w przyszlosci dobrze pracowac, a nie
tylko odwalać robote i brać kasę... Niby ma wybor, ale jest to
troche wybor miedzy uczciwoscią wobec nas a uczciwoscią w pracy.

[mader1]

Wiesz, przede wszystkim z " rzuca mi się w oczy" to, że Twój Syn
jest bardzo odpowiedzialny . Pamiętam, jak dawno, dawno temu pisałas
o Jego przygodach w szkole postawowej i potwierdza mi się teza o
tym, jak bardzo w tych " kombinatach" trudno rozpoznać dobrego,
mądrego człowieka...
Odpowiedzialny psycholog to skarb. Gratuluję Ci jako Mamie

Co do wyboru między rodziną a pracą w kategoriach uczciwości - chyba
rozmawiamy sobie o tym " wielowątkowo" czy zauważyłaś ? Ten temat
jest też poruszany za każdym razem, gdy rozmawiamy o mamach
pracujących i niepracujacych zawodowo.
Twój Syn stara się być jak najbardziej odpowiedzialny i uczciwy.
Problem polega na tym, że przez czas Jego wolontariatu czy praktyk,
ktoś jednak płaci rachunki... Co Wy o tym myślicie ? Czy uważacie,
że stać Was, że macie ( masz) jeszcze siłę, by zainwestować w
praktykowanie, rozwój Waszego syna ? I jak długo ? - ile czasu
możecie Mu na taki rozwój dać ? Jeżeli możecie, chcecie, uważacie,
że nie jest to ogromnym obciążeniem dla Was i w dodatku jesteście
przekonani, że postępuje uczciwie, porozmawiajcie z Nim o tym
Jest tylko pytanie - co On robi w czasie tych praktyk ? Czy to są
rzeczywiście praktyki, czy już praca , ale bezpłatna ? Czy nie jest
tak, że robi to samo, co robiłby za pieniądze ? - i wtedy dlaczego
ma ich nie dostawać ?

[verdana]

To jest praca z teapeutycznymi grupami alkoholików. I tak fakt, ze
placi za te praktyki tylko 250 zl jest w jego środowisku odbierany
jako "los na loterii", bo zwykle dobre praktyki dla psychologow
klinicznych sa drozsze.
Oczywiscie, ze moglby to robic bez praktyk, tylko niezwykle latwo
jest ludziom zaszkodzic - psycholog bez praktyki to troche jak
lekarz, co skonczył studia i bez wprawy zaczyna ordynowac - ja się
nie dziwie, ze syn nie ma na to ochoty...
Wobec tego, ze syn skonczył studia bez zadnego, nawet najmniejszego
poślizgu, zadnych dopłat za poprawki czy powtarzanie przedmiotu -
jestem gotowa jeszcze trochę poinwestować. Tyklko on sam się z tym
marnie czuje, choć tłumaczę mu, że to jak ciag dalszy studiow -
innwestycja w przyszłe zarobki.
No, ale na studiach syn parokrotnie pracował jako wolontariusz ( z
dziećmi m.in) i tez grosza nie zarobił...

[mader1]

Wiesz, wierzę w Twojego Syna i to wszystko, co piszesz, napawa mnie
dużym optymizmem. Bo najważniejsze jest

Tylko on sam się z tym
> marnie czuje, choć tłumaczę mu, że to jak ciag dalszy studiow -
> innwestycja w przyszłe zarobki.

to że On pyta, docenia tę Twoją, Waszą inwestycję w Niego.
To wielka rzecz, że widzisz całą tę sytuację tak złożoną i dajesz Mu
taki dar na początek życia zawodowego,a On może być w zgodzie ze
sobą .
Wiem, że można spotkać psychologow, nawet wiele lat po ukończeniu
studiów ( jak w każdym zawodzie zresztą), którzy zdają się nie mieć
żadnej odpowiedzialności za to, co robią. Dobrze, że On jest inny.