nadzieja matką głupich

[mamalgosia]

Skąd to powiedzenie?
co ono ma oznaczać?

[mader1]

właśnie zauważyłam, że rzadko rozmawiamy o nadziei...

... jest jeszcze druga część tego powiedzenia " ... ale lepiej mieć matkę niż
być sierotą"

[justyna.ada]

I jeszcze, ja znam: "... a każda matka kocha swoje dzieci"

[malla.mi]

justyna.ada napisała:

> I jeszcze, ja znam: "... a każda matka kocha swoje dzieci"

ale ładne, nigdy nie słyszałam

[thorper]

Jan Pietrzak kiedyś śpiewał:
"Matką głupich cię nazwali, nadziejo,
ludzie podli, ludzie mali, nadziejo.
Choć się z ciebie natrząsają, głośno śmieją,
Ty nas jedna nie opuszczaj, nadziejo."

[mamalgosia]

już poniżej śpiewałyśmy to sobie wczoraj z katriel

[mamalgosia]

No ale całkiem poważnie.
Mnie nadzieja nie raz utrzymała przy życiu.
Utrata nadziei - czy jest coś gorszego?
Dlaczego więc jest matką głupich?
Może naiwność, a nie nadzieja?

[mader1]

o co im chodzi... może o to, że lepiej już coś realnie mieć, niż mieć nadzieję
na to, że będzie się to miało ? że plan, planowanie to jakiś konkret ( który i
tak potem może upaść), a nadzieja... to taka niekonkretna jest ?

Ale jeżeli nadzieja trzyma przy życiu ? Jeżeli jedynie nadzieja pobudza do
jakichś działań ? Czy to może być głupie ? Mądrzej byłoby się załamać , stracić
nadzieję i nie starać się ?

[mamalgosia]

No więc właśnie od zawsze to przysłowie wydawało mi się najgłupsze
ze znanych mi.
Ale ja rozumiem je trochę inaczej niż Ty (i Twoja interpretacja mnie
zaciekawiła). Tak mianowicie: że głupotą jest mieć jakieś plany na
przyszłość, łudzić się że coś się dobrze powiedzie.
To dopiero straszne, prawda?

[mader1]

Tak mianowicie: że głupotą jest mieć jakieś plany na
> przyszłość, łudzić się że coś się dobrze powiedzie.
> To dopiero straszne, prawda?

Nie wiem... jakoś od początku, w rodzinie uczyłam się, że nadzieja to cenna
rzecz. Potem ( chyba w szkole, bo gdzieżby ?) usłyszałam o tej " nadziei to..."
i traktowałam to raczej jako żart, nawet nie zastanawiałam się na tym, co on
oznacza...
No jasne... wiele zamierzeń się nie powiedzie... planujemy, krzątamy się i
czasem nic z tego nie wychodzi. Ale to nie oznacza, że NIC nigdy nie wychodzi ?
Czasem coś się udaje ?

[mamalgosia]

mader1 napisała:


> i traktowałam to raczej jako żart, nawet nie zastanawiałam się na
tym, co on
> oznacza...
A ja właśnie się zastanowiłam. Przysłowia są różne, ale wbywa, że
jest w nich jakaś ciekawa prawda. A to jest wyjątkowo popularne.
Dlaczego? Przecież chyba nikt tak naprawdę nie myśli?



> Czasem coś się udaje ?
A nawet jeśli nie - czyż głupi jest ten, który ma na to nadzieję?

o nadziei

[mader1]

zajrzałam w wikicytaty, a tam dużo o nadziei :

Nadzieja umiera ostatnia.
* Autor: Halina Birenbaum

albo

Nadzieja – siostra lęku, matka prośby, kornej niemocy starca opiekunka.
* Autor: Leopold Staff

albo

Nadzieje ludzi mądrych są pewniejsze niż bogactwo nieuków.
* Autor: Demokryt

Nigdy, nikomu nie zabieraj nadziei, bo możliwe, że to wszystko, co posiada.

Nadzieja przychodzi do człowieka wraz z drugim człowiekiem.
* Autor: Dante Alighieri

Nadzieja chlebem biednego.
Autor: Zbigniew Herbert

Nadzieja jest dobrym śniadaniem, lecz kiepską wieczerzą.
* Autor: Francis Bacon

a z tego " nadzieja chlebem biednego" wydaje mi się najbardziej smutnym

[verdana]

Ja zawsze rozumiałam to przyslowie w takim duchu, ze nadzieja sama
nie wystarczy, trzeba cos robić, aby się nadzieje spełnily. Uczeń
może miec nadzieję, że nic nie robiac nie dostanie jedynki, ale
mądre to nie jest. Można miec nadzieję, ze dziecko wyzdrowieje, ale
do lekarza iść trzeba. Można mieć nadzieje, ze w małżenstwie kryzys
minie, ale trzeba popracować nad zwiazkiem. Jesli będziemy liczyli
tylko na nadzieję, to nie na wiele to się zda.

[mamalgosia]

o, verdano, chyba Twoja interpretacja jest bardzo sensowna

[isma]

Dlaczego "nadzieja chlebem biednego" Ci sie nie podoba? Moze poeta mial
faktycznie cos ponizajacego na mysli, ale...

"Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj". Nie: "my sie o swoj chleb
zatroszczymy i wiemy, ze bedziemy mieli", tylko: "daj nam".
Pokladamy ufnosc w Kims poza nami.

Mnie sie bardzo podoba )).

[mader1]

no dobra... przekonałaś mnie )))

[mamalgosia]

a jej się nie podoba?

[mamalgosia]

mader1 napisała:

> zajrzałam w wikicytaty, a tam dużo o nadziei :
>
> Nadzieja umiera ostatnia.
> * Autor: Halina Birenbaum

Ona chyba nie jest autorką tego cytatu. Napisała natomiast książkę
pod tym tytułem - niesamowitą książkę...
I jej nadzieja nie umarła...
>
>

[kasiagleb]

ja to widzę tak - bez nadziei żyć się nie daje i często jest ona jedynym motorem
działania, często uskrzydla, często ratuje w trudnych sytuacjach, i wtedy - no
właśnie - wtedy taka matkę warto mieć

ale czasem jest tak że człowiek łapie się tej nadziei na przekór wszystkiemu i
brnie uparcie do przodu wbrew rozsądkowi, przez kolejne upadki i w końcu - w
końcu dalej już nie może
i tu - albo się pogrąży - albo zrozumie że tak właśnie miało być i zaufa Komuś
kto wie lepiej
jeśli zaufa to dobrze, ale jeśli ta nadzieja doprowadzi na skraj przepaści to
już gorzej
no bo właśnie - czy zawsze się nie udaje - nie
ale może się nie udać, może się okazać że to był niewłaściwy kierunek

[mader1]

> ale czasem jest tak że człowiek łapie się tej nadziei na przekór wszystkiemu i
> brnie uparcie do przodu wbrew rozsądkowi, przez kolejne upadki i w końcu - w
> końcu dalej już nie może
> i tu - albo się pogrąży - albo zrozumie że tak właśnie miało być i zaufa Komuś
> kto wie lepiej
> jeśli zaufa to dobrze, ale jeśli ta nadzieja doprowadzi na skraj przepaści to
> już gorzej

To dobry trop...
...bo ja teraz dużo nastolatków widuję i one często słowa "nadzieja "używają w
kontekście nieodwzajemnionej miłości do kogoś... i wtedy, choć ona umiera
ostatnia, mam wrażenie, że dobrze, jak już umrze, bo daje szansę na nowe życie.
dobre życie, choć nieszczęśliwie zakochanemu wydaje się to końcem świata. Może "
nadzieja jest matką głupich" nastolatki wymyśliły ?

[mamalgosia]

Być może.

Ale myślę, że chyba nie o to chodziło autorowi powiedzenia i tym,
którzy je powtarzają.

Jakoś wątpię, żeby osoba wierząca w jakiejkolwiek formie chciała
obrazić nadzieję

[justyna.ada]

A ja jeszcze pamiętam, bardzo dawno, jeszcze w czasach podstawówki,
zdanie wyczytane w którejś książce x. Malińskiego: "Grzechy
przeciwko nadziei są tak wielkie jak grzechy przeciwko miłości".
i nie mogę się jakoś od tego uwolnić...

[mamalgosia]

znam to zdanie - choć nie pamiętałam (lub nie wiedziałam), że
Malińskiego.
Bo odebrać komuś nadzieję, to trochę jakby zabić. Wielki grzech

[katriel]

mamalgosia napisała:
> znam to zdanie - choć nie pamiętałam (lub nie wiedziałam), że
> Malińskiego.

Bo ono chyba, ekhm, nie jest Malińskiego (choć mógł je Maliński
cytować). To z wiersza innego księdza: Twardowskiego. Wiersz nosi
tytuł "do kaznodziei", a inkryminowany dwuwiersz brzmi dokładnie tak:

"i że grzechy przeciwko nadziei
są tak ciężkie jak przeciw miłości".

A skoro już się bawimy w cytaty, to jeszcze Pietrzak - taki refren,
który mi się zawsze i nieodmiennie przypomina, gdy ktoś przy mnie
użyje przysłowia "nadzieja matką głupich":

"Matką głupich cię nazwali, nadziejo
Ludzie podli, ludzie mali, nadziejo
Choć się z ciebie natrząsają, głośno śmieją
Ty nas jedna nie opuszczaj, nadziejo!
Prowadź nas, nadziejo
W ciemny czas, nadziejo
W mrocznej mgle wyczaruj
Iskrę wiary"

[mamalgosia]

katriel napisała:


> Bo ono chyba, ekhm, nie jest Malińskiego (choć mógł je Maliński
> cytować). To z wiersza innego księdza: Twardowskiego.
eee tam Księdza wszystkie takie same



> A skoro już się bawimy w cytaty, to jeszcze Pietrzak - taki refren,
> który mi się zawsze i nieodmiennie przypomina, gdy ktoś przy mnie
> użyje przysłowia "nadzieja matką głupich":
Ojej, ale się wzruszyłam! Jak ja to lubiłam śpiewać z gitarą!
Zupełnie o tym zapomniałam, dzięki, katriel za przypomnienie!

To ja sobie jeszcze pozwolę drugą zwrotkę (bo tę baardziej lubię ):

Gdy fałszywych fanfar dźwięk
Zgaśnie w dali tak, jak żagiel
I wypełni głuchy jęk
Zakamarki duszy nagie
Gdy już tylko walić w mur
Z dziką pasją pozostaje
Nie rozpaczaj, odłóż sznur
Ona istnieć nie przestaje
>

:)

[mamalgosia]

jak na zawołanie:
republika.pl/blog_xa_1174741/2397056/tr/nadzieja_matka.jpg

tylko na teraz

[mamalgosia]

Pewnie nic odkrywczego, ale nadizeja to tylko potrzebna nam tutaj na
ziemi. Zresztą tak samo jak wiara, prawda? Na "tamtą stronę"
przejdzie tylko miłość.
To takie ułatwienia? Coś co ma sprawić, że w ogóle damy radę na tym
świecie żyć? Czyżby sama miłość była niewystarczająca?

Bzdury znowu gadam - ale dziś niech mnie usprawiedliwi fakt, że
jutro do pracy, a w dodatku jestem po wizycie duszpasterskiej
księdza z Malezji (Ciędzia tego osiadzienie w zieciwiśtości
ziaiste moćne - "a te dwa to chopciki ci dziewcinki?")

[franula]

ksiadz mocny

a mnie się przypomniało Dziewońskiego:
"wprawdzie nadzieja jest matka głupich ale lepiej być głupim z
nadziejąniż bez nadziei niemądrym. Człowiek się swobodniej czuje..."

[mamalgosia]

O, bardzo mi się podoba

A mądry bez nadziei?

[minerwamcg]

Ojjj. To musi być strasznie zgorzkniały typ. Pesymista, mizantrop,
znakomicie wykształcony, a zarazem mało ciekawy świata, bo jak tu
być ciekawym czegoś, do czego jest się całkowicie rozczarowanym?
Taki trochę świętej pamięci Stanisław Lem

Aczkolwiek zastanawiam się, czy określenie "mądry bez nadziei" w
pewnych okolicznościach nie pasowałoby też do diabła.

[minerwamcg]

Ksiądz z Malezji zapytał niefortunnie:
>"a te dwa to chopciki ci dziewcinki?"

i kazał mi się zastanowić, co mógł pomyśleć ksiądz odwiedzający po
kolędzie moją rodzinę dzieści parę la temu. No bo dzieci są, a
jakże, dwoje. To starsze bez niedomówień chłopak, nie można się
pomylić. Ale to młodsze? Obcięte na pazia, w portkach na szelkach i
kraciastej koszuli, wydaje się, że też chłopak, ale jakiś mało
ewidentny... "Ty pewnie jesteś Andrzej, a ty jak masz na imię?"
Aaaa. Jednak dziewczynka. Cóż, dobrze było zapytać

[mamalgosia]

moi tez mają raczej długie włosy, zupełnie inny typ urody niż
ksiądz, i niż jego ziomkowie. niech będzie - mógł sie pomylić.
A, jeszcze pytał, co to jest zerówka

[malla.mi]

To tak a propos Bardzo znana bajka, ale wkleję(autora nie znam):

"Cztery świece płonęły powoli. Było tak cicho, że prawie usłyszałbyś
ich rozmowę. Pierwsza rzekła:

- Ja jestem pokój! Jednak nikt nie troszczy się o to, abym płonęła.
Dlatego odchodzę.

Płomień stawał się coraz mniejszy, aż w końcu zupełnie zgasł...

Druga rzekła:

- Ja jestem wiara! Najmniej z nas wszystkich czuję się potrzebna,
dlatego nie widzę sensu dłużej płonąć.

Gdy skończyła mówić, lekki podmuch wiatru zgasił płomień...

Trzecia ze świec zwróciła się ku nim i ze smutkiem rzekła:

- Ja jestem miłość! Nie mam siły dłużej świecić. Ludzie odsunęli
mnie na bok, nie rozumiejąc mojego znaczenia. Zapominają kochać
nawet tych, którzy są im najbliżsi.

I nie czekając ani chwili zgasła...

Nagle dziecko otworzyło drzwi i zobaczyło, że trzy świece przestały
płonąć.

- Dlaczego zgasłyście? Świece powinny płonąć aż do końca.

To powiedziawszy dziecko rozpłakało się. Wtedy odezwała się czwarta
świeca:

- Nie smuć się. Dopóki ja płonę, od mojego płomienia możemy zapalić
pozostałe świece. Ja jestem nadzieja!

Z błyszczącymi od łez oczyma, dziecko wzięło w dłoń świecę nadziei i
od jej płomienia zapaliło pozostałe świece.


Płomień nadziei nie powinien nigdy zgasnąć w Twoim życiu... Każdy z
nas powinien podtrzymywać płomienie Pokoju, Wiary, Miłości i
Nadziei!"

Co prawda nie zgadzam się z tym, co mówi druga świeca, ale bajkę
bardzo lubię.
A ksiądz... o jejku:]

[mamalgosia]

Nie znałam tej bajeczki (co wcale nie oznacza, że nie jest ona
znana).
A taka fajna, że nic tylko na kazaniu ją wykorzystać

Trochę nie widzę związku wiary, nadziei i miłości z pokojem. to
równie dobrze można by tych świec kilkanaście poustawiać - radość,
szacunek, wierność itd.

Ale ciekawe jest to, że są ludzie, którzy wiary nie potrzebują, lub
przynajmniej tak twierdzą.
Słyszałam też jak ktoś mówił, że miłości nie potrzebuje (co być moze
prawdą nie było, ale wypowiedziane zostało).
Nigdy nie słyszałam ani nie czytałam, żeby ktoś nie chciał mieć
nadziei

[malla.mi]

Z tym pokojem to się zgadzam. Bo dla mnie to w tym kontekście pokój
bardzo wiąże się z miłością, ja to tak odbieram

[aetas]

co do tej nadziei i optymizmu, to się zgadzam z Mader,
a przysłowie otwierające wątek, nie wiem, czy je dobrze rozumiem,
dziwne jest, wymyslił je chyba jakiś bardzo mocno stojący na ziemi
cżłowiek, który musiał mieć wszystko zaplanowane, poukładane i bez
niespodzianek,
dla mnie nadzieja jest takim troche lekarstwem na głowę, w sensie
przysłania mi jakąś straszną perspektywe do tego stopnia, że dopóki
fizycznie nie dostanę w łeb, nie dowierzam, że cos strasznego się
dzieje, to pomaga nie zwariować, poza tym wydaje mi się, że myślenie
z nadzieją o przyszłości, nawet jeśli nic nie zapowiada, że będzie
dobrze, jakos "katalizuje" ruch spraw w dobrym albo chociaż trochę
lepszym kierunku, a jak juz całkiem idzie źle, to taż jest gdzieś
nadzieja, że przeciez to się kiedyś skończy i nawet jeśli nie będzie
lepiej, to chociaż inaczej, to tez coś, zapętliłam się, myślę w
kontekście obecnej mojej sytuacji o nadzie, która trzyma mnie przy
życiu i chwilami wydaje się, że rzeczy niemożliwe okażą się
prawdopodobne i może coś się jednak zmieni na lepsze?
nie potrafiłabym żyć bez nadziei... chyba... dlatego mam nadzieję,
że zawsze będzie sie gdzieś we mnie tlić, jakkolwiek się będzie
działo, poza tym nadzieja w przypadku osoby wierzącej wydaje mi się
też wypływać z jakiegoś wewnętrznego przekonania, że Bóg nie da nas
skrzywdzić, czasem dzieją się nam złe rzeczy, któych nie rozumiemy,
ale to jest tajemnica, Bóg nie chce dla nas źle, dlatego też chyba
mamy nadzieję nawet w najtrudniejszych i najbardziej bolesnych
sytuacjach


już jestem cicho bo sama przestaję rozumieć, co piszę...

[mamalgosia]

aetas napisała:

poza tym wydaje mi się, że myślenie
> z nadzieją o przyszłości, nawet jeśli nic nie zapowiada, że będzie
> dobrze, jakos "katalizuje" ruch spraw w dobrym albo chociaż trochę
> lepszym kierunku,

myślisz, ze tak jest rzeczywiście?

Kiedyś mówiliśmy o pozytywnym myśleniu i wyszło nam, ze to pic na
wodę

[minerwamcg]

> Kiedyś mówiliśmy o pozytywnym myśleniu i wyszło nam, ze to pic na
> wodę

Jak komu. Mnie nie wyszło ))

[mamalgosia]

tak ogólnie.
Ale może maika powinna podliczyć procentowo

[aetas]

mamalgosia napisała:

> aetas napisała:
>
> poza tym wydaje mi się, że myślenie
> > z nadzieją o przyszłości, nawet jeśli nic nie zapowiada, że
będzie
> > dobrze, jakos "katalizuje" ruch spraw w dobrym albo chociaż
trochę
> > lepszym kierunku,
>
> myślisz, ze tak jest rzeczywiście?
>
> Kiedyś mówiliśmy o pozytywnym myśleniu i wyszło nam, ze to pic na
> wodę


Woesz, Kasik, może i tak nie jest, ale mnie to na głowę pomaga, więc
wolę myśleć, że pomaga, zresztą mam jakąś taką skłonność w sobie, że
z jednej strony boję się wsyzstkiego i co dzień myślę o śmierci,
zwłaszcza bliskich, a z drugiej, jak przychodzi realne zagorżenie,
to instynktownie do końca nie dopuszczam do siebie złych myśli, taka
trochę schizofrenia, ale może własnie to pomaga mi całkiem nie
sfiksować, ja w każdym razie jestem za pozytywnym myśleniem

[aetas]

znaczy może jeszcze inaczej, może niekoniecznie wiem, że katalizuje,
ale mnie pomaga myślenie, że katalizuje, czy tak jest naprawde nigdy
się nie dowiem, bo to poza sferą możliwości mojego poznania, hybris
jak wróżenie ze szklanej kuli, ale wolę myśleć, że katalizuje ...

[mamalgosia]

Właśnie zażywam to - jak to pięknie określiłaś - lekarstwo na
głowę...

Nadzieja jest matką wielodzietną n/t

[a_weasley]

?

[mader1]

no nie wiem, dlaczego głupich... i już Mogę zastanawiać się, ale
tak naprawdę nie czuję tego.
"Mieć nadzieję" - jest w tym coś optymistycznego, coś co pociąga za
sobą aktywność, działanie...
Zajrzałam do słownika. "obudzić czyjąś nadzieję" - to przecież
piękne, to jakby pobudzić go do działania, do życia, tchnąć trochę
optymizmu... "Karmić się nadzieją" to dla mnie bardziej smutne niż
wesołe, coś jak herbertowskie " nadzieja chlebem biednych" - nie to,
że nie lubię- ale wydaje mi się, że wtedy nadzieja jest zamiast
właściwego pokarmu i że wtedy człowiek jest w gorszej sytuacji od
innych... (Isma trochę mnie uspokoiła co do tego, ale nie
całkiem )))
"ziścić nadzieję" - o ileż to jest bardziej cudownie, niż to, że coś
się po prostu w naszym życiu wydarza.Albo "być przy nadziei"
Ale dopiero jak się przeczyta antonimy słowa " nadzieja" czyli "
rezygnacja", " zwątpienie", " beznadzieja", zrozumiałe jest, że
dobrze jest ją mieć, tę nadzieję głupich...

No chyba, ze "mądrzy" mają żyć tylko i wyłącznie tym, co jest tu i
teraz i powinni zaniechać wszystkich spekulacji dotyczących
przyszłości ?

[mamalgosia]

mader zajrzała do słownika No, to dopiero budzi nadzieję))

A uważasz, że nadzieja = optymizm?

[mader1]

mamalgosia napisała:

> mader zajrzała do słownika No, to dopiero budzi nadzieję))

)))) a żebyś wiedziała )))

> A uważasz, że nadzieja = optymizm?

mam odczucie, że jakaś szczypta tego optymizmu jest, zwłaszcza gdy
ma się nadzieję w rozpaczliwej sytuacji... To znaczy, że człowiek
się jeszcze nie poddał

ks.dr K. Stola o nadziei mądrych i głupich ;)

[mader1]

Nawigacja nadziei
„Głos wołającego na pustyni. Przygotujcie drogę Panu, prostujcie
ścieżki dla Niego. Wszyscy ludzie ujrzą zbawienie Boże” (Łk 3,5-6).

Prawdopodobnie już nieraz słyszeliśmy z ust wielu sceptyków, iż
nadzieja jest matką głupich. Jeśli mamy na myśli jedynie statyczną,
duchową dyspozycję, która czyni z nas błędnych rycerzy, pomaga nam
bujać w obłokach i konstruować nierealne światy, to chyba
powiedzenie to nie rozmija się z prawdą. Marzycielstwo i rojenie
niewiele mają wspólnego z chrześcijańską nadzieją. Bo jeśli
uchyliliśmy jej odrzwia naszego serca i umysłu, na pewno będzie nas
motywowała przede wszystkim do czynu. Mimo że w Liście do
Hebrajczyków czytamy o nadziei jako bezpiecznej i silnej kotwicy
duszy (Por. Hbr 6,19), to jednak autor używa takiego porównania, aby
podkreślić, że nadzieja zapadła w stabilny i twardy grunt, którym
jest królestwo poza zasłoną, gdzie rządy sprawuje sam Jezus
Chrystus. Dzięki temu, że nadzieja łączy się ściśle z wiecznością,
nie ogranicza nas jedynie do ludzkich rozwiązań i możliwości oraz
uzdalnia nas do podążania naprzód.

Jednak Bóg nie każe nam zarzucać kotwicy na ziemi, osiadać gdzieś na
mieliźnie lub płynąć z prądem, gdziekolwiek by nas wiatr nie
poniósł. Czyż można sobie wyobrazić, aby jakiś okręt zacumował na
zawsze w porcie i w ogóle się z niego nie ruszał? Cóż to za statek,
który nie wybierałby się w rejs, nie sunął przed siebie w blasku
wschodów i zachodów słońca, nie opierał się sztormom i wichrom, by
ostatecznie dobić do zamierzonego portu? Czy można być marynarzem
pozostając wciąż na brzegu? Jeśli naprawdę uchwycimy się Jezusa, to
on ukazuje nam również zadania do wykonania. Zadania, których siłą
napędową jest służba innym, a celem udoskonalenie siebie. Prawdziwa
nadzieja nie zachęca do przeciętności, spoczywania na laurach i
promowania gnuśności. Nadzieja jest także motorem działania, iskrą
zapalną naszej twórczości, wiatrem, który dmie w żagle statku
naszego życia i wzywa do wypłynięcia na pełne morze.

Człowiek nadziei wie, że do czegoś zmierza, że na kogoś lub na coś
czeka. Wpatrzony w cel, pomnaża jednak wysiłki, aby go osiągnąć.
Kiedy Krzysztof Kolumb wyruszał w kierunku nieznanego Nowego Świata,
większość uznała go raczej za mało rozgarniętego śmiałka, który
postradał zmysły i wystawił siebie oraz innych na niechybną śmierć.
Może niektórzy mówili: „To idiotyzm. Po co się wygłupiać? I tak nic
z tego nie wyjdzie”! A jednak Kolumb zwyciężył, chociaż podczas
długiej i męczącej podróży cała załoga prawie zwątpiła, była o włos
od buntu, gdyż doświadczyła głodu i pragnienia. Gdyby nie nadzieja,
która ożywiała odkrywcę, nie wybierałby się nawet w drogę i nie
zdołał przekonać królowej Izabeli.

Jan Chrzciciel zwiastuje ludowi bliskość Pana, który pragnie przejść
po naszych drogach i zaprosić do podążania za Nim. Zarówno w skali
całego życia, jak i jego krótszych okresów, nie robimy nic innego,
jak przygotowujemy się na zbawcze wkroczenie Boga w naszą osobistą
historię. Nie użyje on przemocy, aby wtargnąć do naszego serca. Nie
wymusi na nas posłuszeństwa lub, co gorsza, nie zniewoli nas. Nie
rozgości się tam, gdzie panuje nieład i duchowy zastój. (Ameryka
również nie przyszła sama do Kolumba, lecz to on przeszedł żmudną
drogę okupioną wysiłkiem, aby do niej dotrzeć). Prostowanie ścieżek
dla Pana oznacza odpowiedzialne zaangażowanie w życie: szukanie
własnego powołania; wierność obranym ideałom i wartościom; bycie w
ciągłym odwrocie wobec naturalizmu i niezdrowej spontaniczności;
docenianie i dobre wykorzystywanie danego mi czasu; równowaga
pomiędzy pracą a odpoczynkiem; refleksja nad tym, co robię;
przeciwstawianie się oportunizmowi itd. Takie życie zakłada
ukierunkowany ruch. Wtedy jest ono podobne do okrętu, który
przemierza morza i oceany z wytyczoną dla niego misją, a nie
niszczeje zakotwiczony u brzegów, lub dryfuje, zdając się na ślepy
traf. Ci, którzy na tej ziemi aktywnie zdążają ku wyraźnemu celowi,
potwierdzają, że nadzieja jest matką mądrych, którzy nie tracą czasu
na życzeniowe myślenie czy fantazjowanie, lecz biorą ster życia w
swoje ręce.

Arthur nie lubi tego określenia...

[minerwamcg]

...bo jest strasznie staroświeckie, ale mnie się podoba: BYĆ PRZY
NADZIEI, tzn. być w ciąży, spodziewać się dziecka Ileż wtedy w
człowieku nadziei, rozmaitej...

nadzieja a lęk

[mamalgosia]

Lęk nie może istnieć bez nadziei, ani nadzieja bez lęku. holenderski
filozof 1632-1677 Baruch Spinoza

A to co ma do rzeczy?
Naprawdę: im dłużej żyję, tym mniej rozumiem i tym głupsza jestem.
Nadzieja coraz bardziej zasługuje na miano mojej matki

[mader1]

z lękiem ? z lękiem jej nigdy nie łączyłam, bardziej z lekiem ))
może z lękiem, że się nie spełni ( choć nie spełni, to raczej
dotyczy marzenia).
Lepiej mi zdecydowanie pasuje
"Powiadają, że nadzieja matką głupich, ale lepiej jest być głupcem i
mieć nadzieję, niż być beznadziejnie głupim"

ale pod tym nikt się nie podpisał )))

[mamalgosia]

mader1 napisała:

> z lękiem ? z lękiem jej nigdy nie łączyłam, bardziej z lekiem ))
> może z lękiem, że się nie spełni ( choć nie spełni, to raczej
> dotyczy marzenia).
Może,. Ale tym bardziej wydaje mi sie twierdzenie odwrotne - że nie
ma lęku bez nadziei.
No zagmatwane to wszystko okrutnie



> Lepiej mi zdecydowanie pasuje
> "Powiadają, że nadzieja matką głupich, ale lepiej jest być głupcem
i
> mieć nadzieję, niż być beznadziejnie głupim"
>
> ale pod tym nikt się nie podpisał )))
To ja sie też pod tym nie podpiszę. Bo myślę, ze beznadziejnie
głupim być i nie zdawać sobie z tego sprawy może być całkiem miło i
wygodnie

[katriel]

Bo kto oczekuje, że będzie dobrze, ale nie jest tego pewien - ten ma nadzieję.
A kto oczekuje, że będzie źle, ale nie jest tego pewien - tego dręczy lęk.
A kto już niczego nie oczekuje - albo ma pewność, co będzie - w tym nie ma ani lęku, ani nadziei.
Przynajmniej mnie się wydaje, że o coś takiego chodzi.

[mamalgosia]

katriel napisała:

> Bo kto oczekuje, że będzie dobrze, ale nie jest tego pewien - ten
ma nadzieję.
> A kto oczekuje, że będzie źle, ale nie jest tego pewien - tego
dręczy lęk.
No tak - czyli to znaczy, że lęk jest bez nadziei - czyli dokładnie
odwrotnie niż w tych słowach



> A kto już niczego nie oczekuje - albo ma pewność, co będzie - w
tym nie ma ani
> lęku, ani nadziei.
Nie wiem. We mnie jest zawsze i lęk i nadziej. Faktycznie nieodłączne

[malla.mi]

Ja tam rozumiem to zdanie. Może dlatego, że generalnie pełno we mnie
lęku? Dla mnie rzeczywiście lęk i nadzieja istnieją razem, nie tyle
chodzi o to, że jedno jest konieczne dla drugiego(jak może wynikać z
cytatu), tylko po prostu współistnieją, w jakiś sposób
się "uzupełniają"(to nie do końca dobre słowo, ale tych mi ostatnio
ciągle brakuje). No bo możemy mieć nadzieję, a równocześnie lękać
się, że to tylko nadzieja głupich właśnie, takie marzycielstwo. A
gdy się boimy życia, jakiś sytuacji, to... zawsze jest nadzieja.
Wlaśnie ta Matka, co przytuli i pocieszy, powie, że wszystko będzie
dobrze, na przekór wszystkiemu i wszystkim.

[synkowamama]

a ja sobie zawsze mówie: "żywieni nadzieją zawsze są syci"
bo skąd brać siły do walki jeśli nadziei brak.....

Teolog przy nadziei

[mary_ann]

wyborcza.pl/1,75480,6147464,Teolog_przy_nadziei.html