"I trzymali się za ręce..."

[mader1]

Średnia przyniosła mi wypisy z polskiego.
"Wtedy zobaczyłam ich. Parę staruszków. Nie wyróżniali się niczym szczególnym.
Po prostu szli. I trzymali się za ręce. Tak jak zakochane nastolatki w maju.
Coś we mnie drgnęło. Świat pozieleniał. Pomyślałam, że poświeciłabym wiele dla
tego, by mój mężczyzna, mając osiemdziesiątkę na karku, szedł przy mnie i
trzymał moją rękę tak, jak dłoń młodej dziewczyny" ( Beata Bazan Bagrowska)
Znacie takie pary ?
Byliśmy z dzieciakami na w niedzielę na wystawie ( nie ze wszystkimi, jedno
odsypiało po studniówce ))) Rozdzielaliśmy się, bo każde pytało o co innego,
zatrzymywało się dłużej przy czymś innym... Ucieszyło mnie sporo starszych,
radosnych par. Takie to było... krzepiące. Nawet jak się tylko przejdzie obok,
trochę się można ogrzać

[maika7]

mader1 napisała:
> Znacie takie pary ?

Tak. Rodzice M. Tato skonczył w tym roku 80 lat, Mama jest o 5 lat młodsza.
Czułości pomiędzy Nimi tyle, ze ogrzewają otoczenie. Są ze soba od ponad pół
wieku. Bez burz, co najwyżej z lekkim zachmurzeniem nieba nad Nimi.
Mam duzo szczęścia, ze trafiłam do Ich rodziny.

Maiko, mmb, maadzik...

[mader1]

ależ macie szczęście w życiu
Nasi ojcowie- dziadkowie nie żyją. U moich rodziców już, już zaczęło się coś
naprawiać, po latach bezustannych burz i niepokojów. Wnuki mogły pójść na spacer
z dziadkami, dziadkowie wyjeżdżali razem na wakacje i wracali szczęśliwi i tacy
... młodsi choć starsi. No ale do trzymania się za ręce nie doszło , bo mój tato
umarł...
Teraz patrzymy na wujków - jednych, drugich, trzecich... Dobrze, że są, bo
przyjemnie się choć przez chwilę ogrzać ))))

[maika7]

mader1 napisała:

> ależ macie szczęście w życiu
> Nasi ojcowie- dziadkowie nie żyją. U moich rodziców już, już zaczęło się coś
> naprawiać, po latach bezustannych burz i niepokojów. Wnuki mogły pójść na space
> r
> z dziadkami, dziadkowie wyjeżdżali razem na wakacje i wracali szczęśliwi i tacy
> ... młodsi choć starsi. No ale do trzymania się za ręce nie doszło , bo mój tat
> o
> umarł...
> Teraz patrzymy na wujków - jednych, drugich, trzecich... Dobrze, że są, bo
> przyjemnie się choć przez chwilę ogrzać ))))

Tak to prawdziwy "prezent od losu". Chyba jedna z najwazniejszych rzeczy, jaką
mozna dać tu, na ziemi, drugiemu człowiekowi. Moi Rodzice kochali sie, ale nie
umieli tej miłosci ani sobie okazywac za bardzo, ani nia promieniować. Dużo
czasu zajęła mi nauka umiejetności odczytywania gestów miłości mojej Mamy wobec
mnie. Moje dzieci jeszcze tego nie potrafią.

[mmb]

Mam to szczęście że pochodzę z długowiecznej rodziny.
A moi dziadkowie są prawdziwym skarbem rodzinnym, nie tylko pokazują miłość
wzajemną i szacunek (gdy byli młodsi w ich małżeństwie były burze ale czym są
starsi tym lepiej ich małżeństwo wydaje się mocniejsze), ale również scalają
całą rozproszoną po świecie rodzinę.
Niestety czas nikogo nie oszczędza i boję się co będzie gdy Ich zabraknie.

[maadzik3]

Tak znam, moich rodzicow (do 80-tki maja jeszcze sporo). To w domu rodzinnym
zawsze moge sie ogrzac i za nim zawsze tesknie

[mmb]

Moi dziadkowie, oboje w wieku 86-87 lat.
Za tydzień będą obchodzić 66 rocznicę ślubu a ich miłość jest taka że wielu
nowożeńców mogłoby pozazdrościć!

[mama_kasia]

To, co piszecie jest bardzo pokrzepiające ...Bo ja jednak
mam wokół siebie głównie wdowy. Małżeństw, które razem dożywają
tak późnego wieku ...jak na lekarstwo.

Swego czasu odmawialiśmy z mężem razem modlitwę z
Księgi Tobiasza, a w niej m.in takie słowa:

"A teraz nie dla rozpusty
biorę tę siostrę moją za żonę,
ale dla związku prawego.
Okaż mnie i jej miłosierdzie
i pozwól razem dożyć starości!»
I powiedzieli kolejno: «Amen, amen!»"

[sunday]

> "A teraz nie dla rozpusty
> biorę tę siostrę moją za żonę,
> ale dla związku prawego.
> Okaż mnie i jej miłosierdzie
> i pozwól razem dożyć starości!»
> I powiedzieli kolejno: «Amen, amen!»"

Nasz ulubiony fragment Pisma to ustęp z Księgi Rut:

"Gdzie ty pójdziesz, tam ja pójdę, gdzie ty przenocujesz, tam ja przenocuję, twój lud będzie moim ludem, a twój Bóg będzie moim Bogiem. Gdzie ty umrzesz, tam ja umrę i tam mnie pogrzebią."

[a_weasley]

Owszem, znałem takich. Wspominany już przeze mnie →<a
href="forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?
f=16182&w=84965800&a=84972085>doc. Ignatowicz</a> (1916-1988) i
żona jego 1918-1993, małżeństwo od 1943. Dopiero po latach, kiedy
oboje już nie żyli, zrozumiałem, że w ich domu było tak, jak było,
dlatego, że im ciągle na sobie zależało, zdawali sobie z tego sprawę
i to sobie okazywali- ma się rozumieć, mniej wylewnie, niż to jest
przyjęte obecnie, ale w każdym razie ją drapiącą go za uchem albo w
łysinę pamiętam.
Może miało to jakiś związek z tym, że on się we Wielkanoc 1946
dowiedział, że ona jednak przeżyła Powstanie?