"ciche dni"

[mamalgosia]

Czy można się nie odzywać do współmałżonka?
Czy uwazacie, że taka metoda może być czasem dobra, wręcz konieczna?

Ujawnię się ze swoim poglądem - bardzo jestem przeciwna tego
typu "metodzie", uważam ją wręcz za niedopuszczalną. I to nie tylko
z powodu "niech nad waszym gniewem nie zachodzi słońce".

Ale może nie mam racji, chętnie poczytam Wasze opinie

[fiamma75]

zgadzam się z Tobą, moja droga imienniczko

[verdana]

Nie rozumiem w ogóle "cichych dni" - pomijajac wszystko inne, to
teatralne i beznadziejnie sztuczne.
Ale , choc wiem, ze "noc nie powinna zachodzic nad gniewem" (to
zawsze mowila mi mama) jestem w stanie zrozumieć, a nawet poprzeć
takie sytuacje, gdy gniew nie ustaje przez dłuzszy czas. Nie zawsze
mozna udawać, ze nic się nie stało - i chyba nie zawsze trzeba.
Ale nie milcząc.

[skrzynka-3]

Nigdy nie uznawalismy "cichych dni". Choc zdarzalo sie ze na kilka
godzin zapadalo milczenie - czasem zal i bol byly za duze i wymagaly
uciszenia choc troche, czasem trzeba bylo przemyslec co sie chce
powiedziec, czasem zwyczajnie ochlonac zeby umiec powiedziec o co
chodzi nie raniac drugiej strony.

Tak zdarzalo nam sie sporadycznie, ze nad "naszym gniewem zaszlo
slonce" i podobnie jak Verdana mysle ze nie zawsze dobrze jest za
wszelka cene ulagodzic wszystko przed wieczorem. Czasem sprawa jest
na tyle powazna i bolesna, ze wymaga glebszego siegniecia,
przemyslenia na osobnosci, przedyskutowania. Czasem taka bezsenna
noc w ciszy pozwala pouswiadamiac sobie rozne rzeczy.

[mamalgosia]

No więc my jednak "za wszelką cenę" nie kładziemy się spać bez
wyjaśnienia. Nigdy na milcząco. Nawet jeśli boli
I jak dotąd zawsze wychodziło to na dobre.

[mader1]

nie potrafię milczeć zbyt długo... choć niekiedy nie mam siły mówić. Ale nigdy
by chyba nie wyszedł z tego dzień - kto mnie widział ( nie musi nawet znać), wie
o czym piszę

[isma]

))).
Taaaaak, takie ciche dni to tak. Slubny zarzadza: "kobieto, pomilcz chwile, daj
sie zastanowic" )).

[ula27121]

Słyszałam od znajomych, których rodzice coś takiego praktykowali, że to
koszmarne jest. Ja nie umiem, nie wyobrażam sobie. Pomijam, że mam przekonanie,
że trzeba przegadać, przekrzyczeć czasem. Mam przekonanie, że milczenie ,
niedomówienia są niedobre dla małżeństwa ( przynajmniej naszego). To jeszcze mam
taką rozgadaną, rozkrzyczaną naturę....mąż miewał zapędy, żeby się obrazić ale
ja pasji wtedy dostaję. Obrażają to się dzieci w przedszkolu. Natomiast może są
małżeństwa, które potrzebują takiej ciszy, dłuższego czasu? Tyle, że dzieci
wspominają to koszmarnie, każda z tych osób mówi że wolała kłótnie....

[mamalgosia]

Kłótnie u nas też nie wchodza w grę. Z krzykiem i pyskówką to
zdarzyło nam się raz i było to bez sensu.
Nie chciałabym porównywac, czy wrzeszcząca kłótnia gorsza czy
milczenie, nie wiem czy to się w ogóle da porównać. Kłótnia to
jednak jakiś kontakt międzyludzki, a milczenie to odcięcie się,
zamknięcie w swoim myśleniu, w swojej wersji, niedopuszczanie
drugiej osoby do wyjaśnień, usprawiedliwień, przeprosin, niedawanie
szansy. Ale i podczas kłótni trudno o porozumienie, jedyne co, to
jednak wie się, co ta druga strona myśli.

Moi rodzice stosowali niestety obie "metody". Są po rozwodzie.
Znam dużo małżeństw, które uważam za dobre, a kłótnie im się
zdarzają. Natomiast bardzo mnie zdziwiło, że małżeństwo, które
uważałam za dobre, miało właśnie takie "ciche dni", nie odzywali się
do siebie i już, taki sposób na problem. I to niejednokrotnie

[mader1]

bo to.. trochę takie alogiczne jest, ale te małżeństwa, które się ze zostają,
trwają, są czy ja tam zwał, to wcale nie są te " najlepsze". Moi rodzice się nie
rozwiedli mimo dużych różnic, ogromnych problemów. Bardzo często się kłócili.
Wypełniali swoimi problemami całą przestrzeń.
Mieli potem, przed śmiercią taty, kilka dobrych, spokojnych, wspólnych lat
Wtedy, kiedy dzieci odchodzą i inni przeżywają kryzys, dla nich wraz z cukrzycą
tay, przyszły " miodowe" lata.

[ula27121]

Chyba w zły sposób zastosowałam słowo kłótnia.....właśnie sobie uświadomiłam, że
nie znam ani kłótni ani cichych dni....znam za to bardzo głośne wymiany zdań ale
te zawsze kończą się porozumieniem (zazwyczaj głośniejszym).

[mamalgosia]

To własnie to mam na myśli - zdarzyła się u nas taka "głośniejsza
wymiana zdań", ale miłe to nie było. I chyba do niczego budującego
nie doprowadziło - jakiś ład i porządek wprowadziła dopiero
późniejsza spokojna juz rozmowa.
No, ale co zrobić,czasem człowiek wrzasnąć musi (inaczej się udusi)

[nikaa818]

O ja nie jestem w stanie znieść chocby jednego cichego dnia, toteż
nie miewamy takich.To taka dziecinada właściwie. Natomiast głośna
wymiana zdań, co nam sie zdarza , rzadko prowadzi do czegos
dobrego,co najwyzej do rozładowania emocji.Rozwiązania przychodzą
zwykle w spokojnej rozmowie. Ale z tym wrzaskiem to ja niestety tak
mam-chyba bym sie udusiła ,ale to sprawa , z którą walczę z marnym
niestety skutkiem ale jak nie wrzasnę tylko sie opamiętam to
jestem z siebie dumna.W tej chwili nie jestem , bo huknęłam na
córkę, która przed wyjściem strasznie sie guzdrała.No i teraz mi
przykro...(

[mamalgosia]

Ja też mam z tym wrzeszczeniem na dzieci wielki problem

Natomiast celowo piszę o relacji między małżonkami. Choć znam mamę,
która i wobec dziecka potrafiła stosowac "ciche dni"

[mama_kasia]

Nie znoszę! Muszę od razu wszystko wytłumaczyć, dojść do
porozumienia. Ale... wiem (co z tego zresztą ), że mój mąż
potrzebuje odczekać i nie ma ochoty słuchać moich wyjaśnień
od razu. To ciche czekanie jest mi bardzo ciężko wytrzymać.

[justyna.ada]

Może czasem się przydaje, gdy ludzie mają rzeczywiście potrzebę
przemyślenia czegoś trudnego w samotności i spokoju.

Ale generalnie jako "metoda komunikacji" polegająca de facto na jej
braku, są do kitu. To jest szantaż i forma przemocy psychicznej
stosowana przez osobę która nie umie się komunikować, a w ten
sposób osiąga dominację, bez potrzeby argumentowania swoich racji.
A ten drugi niech się męczy, jeśli chce zmiany. Takie jest moje
zdanie bo takie mam doświadczenia.
No chyba, że ktoś jest tak pokrzywdzony i pobity psychicznie, że
się w ten sposób broni... Albo np. cierpi na depresję czy cos w tym
stylu.

[otryt]

Myślę, że są dwa rodzaje milczenia. Pierwszy rodzaj jest naturalną
chęcią odczekania aż opadną emocje, aż będzie można rzecz na
spokojnie przemyśleć, aż przebrzmi żal. Przy bardzo dużych krzywdach
może on trwać dość długo. Drugi rodzaj jest formą manipulacji, próbą
ukarania tej drugiej, najczęściej wrażliwszej strony, która tak
bardzo chce zażegnania konfliktu, że gotowa jest dać sporo, aby
tylko minęły już te ciche dni. Osoby manipulujące poczuciem winy
drugiej osoby w ten sposób próbują nierzadko coś ugrać dla siebie
lub zdominować drugą osobę. Myślę, że warto rozpoznać, z którym
rodzajem milczenia mamy do czynienia? Niestety, ten drugi bardzo źle
rokuje. Osoba milcząca, bo ją boli dusza chodzi strapiona, źle się
czuje także wśród innych ludzi i w innych sytuacjach. Osoba
manipulująca ma się świetnie, tylko w obecności drugiej osoby, którą
chce ukarać zachowuje wyniosłe milczenie. Te ciche dni mogą
występować w różnych relacjach, także między rodzicami a dziećmi,
rodzeństwem i innych ważnych relacjach.

[szymama]

oboje nie znamy takiej metody. Dla mnie osobiscie to bardzo
ponizajace jest. Nie stosujemy. Owszem, czasami sie spieramy,
klocimy, w moim wykonaniu nawet krzyczymy ale nigdy, przenigdy
nie stosujemy cichych dni. Zreszta siedzenie cicho to nie w mojej
naturze jest

[11.jula]

Ja się przez pewien krótki czas nie odzywam, ale to dlatego żeby zapanować nad
swoją złością, emocjami. Po prostu muszę się wyciszyć żeby potem na nowo, na
spokojnie podjąć temat. trwa to różnie od paru minut do 2 godzin. Jednak nie
dopuszczam aby położyć się spać w milczeniu. Zwłaszcza po tym co spotkało
koleżankę. Ona właśnie kiedyś pokłóciła się na maxa z mężem, nieodzywała się
cały dzień, poszli spać zagniewani, rano on poszedł do pracy, po drodze miał
wypadek, niestety nie przeżył. Ona do dziś dnia, a minęło parę lat nie może
sobie tego wybaczyć, że w gniewie się rozstali.

[mamalgosia]

A wiesz... to też mi przychodzi do głowy. Z nerwicą lękową takie
wyobrażenia zdarzają się aż zbyt często - że widzę kogoś po raz
ostatni, że co by było gdyby to miały być nasze ostatnie słowa,
nasze ostatnie spotkanie... To bardzo zmienia optykę

[anngal]

U nas są ,,ciche dni". Nie dlatego, że popieram tę metodę.
Uważam, ,,że nic na siłę". Nie będę się dwoić i troić po to ,żeby
mąż się odezwał. U nas jest wtedy jeszcze gorzej. Muszę przeczekać.
Wejść, że tak powiem, w odpowiedni moment. Każdy zwiazek jest inny.
Czasem po prostu nie mam siły się odzywać. Jednak wiem, że długie
milczenie bardzo oddala od siebie i staram się o tym pamiętać. Na
pewno nie wystarczy tylko to, że ja chcę przerwać milczenie. Poza
tym ,,ciche dni" mogą być właśnie czasem na przemyślenia lub
są ,,dniami mniej intensywnej rozmowy"

[atama]

Ciche dni w sensie nie odzywania się do siebie "za karę" są dla mnie
nie do zaakceptowania. Boję się, że wtedy powstają trwałe rysy,
pęknięcia.
Ostatnio jednak mieliśmy jakąś drażliwą sprawę do omówienia, a w
świąteczno-rodzinnym rejwachu nie było na to miejsca. Siłą rzeczy
musieliśmy wyczekać chwili samotności i... to było bardzo dobre.
Emocje zdążyły opaść, ostudziliśmy się oboje i nasza rozmowa od
samego początku była rzeczowa i do końca spokojna. Teoretycznie o
tym wiedziałam. W praktyce nigdy nie wytrzymałam. Nigdy nie wyszłam
na chwilę, żeby się ostudzić, ochłonąć. Ponoć kobieta myśli gdy
mówi, więc od razu sprawa na wokandę szła. Szczodrze okraszona
emocjami
Teraz się przekonałam, że i bardzo trudna rozmowa może wyglądać
zupełnie inaczej. I chcę odkładać drażliwe tematy na trochę później.
Czyli cisza, ale nie na parę dni i nie w sensie traktowania się jak
powietrze. Po prostu odłożenie drażliwego tematu na chwilę.

[minerwamcg]

Nie da rady. Fizycznie Zanadto gadatliwi jesteśmy. Kłócimy się
czasem okropnie (do legendy rodzinnej przeszedł nóż, którym cisnęłam
o podłogę, a on się wbił z tak komiksowym "brdiągg!", że zaczęliśmy
się śmiać i było po kłótni), ale za bardzo chcemy dopowiedzieć
wszystko do końca, żeby potem został jeszcze jakiś czas na
milczenie. Ciche półgodziny, kiedy musimy odparować - to tak, to się
zdarza.
Arthur podpowiada, że może dobrze by nam zrobiło posiadanie w domu
kilku sztuk tandetnej porcelany na wagę

niszczenie przedmiotów

[mamalgosia]

Nie tak dawno czytałam opowiadanie Gaardera (wspominanego tutaj), o
mężczyźnie, który dowiedziawszy się, że ma raka, wchodzi do sklepu z
porcelaną i wytłukuje cały towar.
I mówi on na przykład tak: "Byłem wściekły. Coś musiało zapłacić za
moją śmierć"
Albo:
"-Na podstawie tego, co pan ujawnił, uważam, że jest pan ogromnie
niezrównoważony.
- To prawda. Po stłuczeniu kilkuset kryształowych mis człowiek staje
się niezrównoważony. Śmierć przestaje się wydawać tak bezsensowna.
Ma się większy porządek w rachunkach. Zapewniam pana, panie
prokuratozre, że ani jeden z tych wazonów nie został zbity na próżno.
- Ale musi pan chyba przyznać, że stłuczenie kryształów i porcelany
za osiemset pięćdziesiąt tysięcy koron jest bezsensowne.
- Tłuczenie porcelany może mieć wielki sens, panie prokuratorze"

[minerwamcg]

Nie, nie, porcelana do kłócenia się musi spełniać dwa warunki: być
tania, żeby nie budzić ekonomicznych wyrzutów sumienia, i paskudna -
żeby tłukąc miało się dodatkową satysfakcję, że uwalnia się świat od
czegoś ohydnego. Zniszczyć ładne zawsze szkoda.