Komunia - dla mnie raczej smutny artykul...

[verdana]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=567&w=94686900&a=94846067

[magdalaena1977]

Dla mnie najgorsze było to niezdecydowanie rodziców - bo ochrzcili, posyłali na
religię, ale do komunii już nie. Swoim zachowaniem przyczynili się do problemów
swojej córki.
Wyglądałoby to zupełnie inaczej, gdyby od początku jasno odcięli się od
Kościoła, albo powiedzieli - my nie wierzymy, ale wiara jest wartością i chcemy
, żeby nasze dziecko praktykowało.

[mama_kasia]

No tak, ale są też takie rodziny, gdzie wiara jakoś tak kurczy się,
niepodlewana. Jest chrzest (bo tak się robi, bo rodzice też
ochrzczeni, bo tradycja, bo... - rodzice w zasadzie nie zastanawiają
się, czy Bóg jest jeszcze dla nich ważny i powodu też do końca
sobie nie uświadamiają). Czasami z rozpędu jest jeszcze I-a Komunia,
teraz pewnie łatwiej, bo religia w szkole i tak jakoś na religię
się posyła.

W mojej rodzinie było właśnie tak nijak. Ale do I-ej Komunii
przystąpiłam (tak z rozpędu? - nie wiem, jaka była motywacja
moich rodziców, bo do kościoła nie chodzili). Wystarczyła potem
przeprowadzka i nie poszłam w następnym roku na religię. Pamiętam,
że usłyszałam od kolegi w klasie słowa potępienia. Bardzo
zabolało

A jednak Bóg do siebie prowadzi I bardzo, bardzo mu za to
dziękuję A rodzice? Nie mam jakichś złych uczuć. Raczej jest
mi żal, że im tak trudno. Żalu, że moja droga była zagmatwana,
nie czuję

[sion2]

W tej konkretnej sytuacji opisanej w artykule winni sa rodzice. Po
co chrzcili, po co posylali na religie w 1 klasie? taki
niekonsekwentny ateizm, taki na poł gwizdka i chyba z wątpliwosciami
na dnie duszy czy dobrze wybrali skoro jednak dziecko chrzcili i
poslali na religie.
Natomiast nie zgadzam sie z tym ze dzieci komunijne są "winne" albo
ich rodzice "winni" smutku dzieci niewierzacych podczas uroczystosci
komunijnych. Kazdy wybor rodzi okreslone konsekwencje, bycie
wierzacym to nie tylko uroczystosci, biale sukienki i prezenty od
cioci.
To że ateistow jest mniejszosc to nie jest wina wierzacych i na
pewno wierzacy nie maja obowiazku zamykac sie w domach ze swoimi
swietami dlatego ze gdzies obok moze byc dziecko ktore nie swietuje.

I jeszcze jedno - dziecko ktore cale dwa lata zakuwa modlitwy, uczy
sie najwazniejszych prawd wiary, przezywa stres zwiazany z pierwsza
spowiedzia, uczy sie zachowania w kosciele, czesto roznych wystepow
na pamiec itd, moim zdaniem ma prawo swietowac i cieszyc sie i
odbierac niejako "nagrode" za swoj wysilek. I wreszcie ma prawo
cieszyc sie ze spotkania z Chrystusem.

[verdana]

Jesli cos jest "winne" to ewentualnie robienie z komunii klasowej
uroczystości - z wykluczeniem niewierzacych. "Pani" w kosciele,
nazajutrz omawianie komunii, chwalenie dzieci - z wyłączeniem
niewierzacych. W klasie syna tak bylo.
A w ogole nie rozumiem, jak mozna zdecydowac sie na poslanie dziecka
do komunii, tylko dlatego, zeby bylo "jak wszystkie". Uczenie obludy
i konformizmu.

[magdalaena1977]

verdana napisała:

> Jesli cos jest "winne" to ewentualnie robienie z komunii klasowej
> uroczystości - z wykluczeniem niewierzacych. "Pani" w kosciele,
> nazajutrz omawianie komunii, chwalenie dzieci - z wyłączeniem
> niewierzacych. W klasie syna tak bylo.
To przykre - tzn naturalnie , że dzieci się chwalą i opowiadają, bo to jednak
ważne wydarzenie . Ale szkoła powinna zdawać sobie sprawę, że jest dla
wszystkich i że takie przyjmowanie powszechności katolicyzmu może być przykre
dla osób, których to nie dotyczy.

[mama_kasia]

Zastanawiałabym się raczej nie, jak ukrucić praktykę
"omawiania" Komunii w szkole przez Panią, a bardziej, jak
włączyć w to wydarzenie np. tą jedną jedyną osobę, która
w tym nie uczestniczyła. Przecież takie dziecko może dostać
specjalne zaproszenie od swoich kolegów i koleżanek na
uroczystość. Ono powinno być, moim zdaniem, potraktowane
jako gość, oczekiwany, miły gość. I taką bym widziała
rolę wychowawcy. Nie zabierałabym dzieciom tej klasowej
radości, tego dzielenia się w szkole wrażeniami.
Jeżeli rodzice tego jednego, co do Komunii nie przystąpił
i wychowawca zachowają się mądrze, to radość będzie całej klasy.

[verdana]

Nie, tego się nie da zrobić - rodzice dziecka moga sobie przecież
wcale nie zyczyć, aby ich dziecko bylo "właczane" w to wydarzenie.
Dotyczy to dzieci wyznajacych inna religię. Nie mam nic przeciw
dzieleniu sie wrazeniami w szkole, nie widze też zadnego powodu, aby
dzieci tego nie robily - ale bez wychowawcy, ktory ma zachowac w tym
wypadku neutralność.

[mader1]

Mam wrażenie - oczywiście do tej pory moje doświadczenia dotyczą placówek
państwowych w nikłym stopniu - że nie da się wyeliminować " wspominania",
wspólnego przeżywania i opowiadania sobie o komunii w przypadku dzieci
wierzących. Wiem, że nie tylko komunie są problemem. Podobnym problemem, może
nawet bardziej bolesnym, bo wykluczenie z nich jest oznaką barku sympatii, są
urodziny czy imieniny . Często, wiem, bo dzieciaki mi się zwierzają, rodziców
nie stać na zrobienie urodzin czy imienin dla całej klasy, a jednak chcą je
uczcić z rówieśnikami dziecka . Każą więc wybrać 15 osób z 28. Pół biedy, jeżeli
dziewczynka wybiera wszystkie dziewczynki - chłopcy przynajmniej wiedzą,
dlaczego ich na urodzinach nie było. Natomiast, jak wybiera część koleżanek,
robi się problem. One, bo to są w tym wieku małe paple jednak, pytają się,
podpytują , co kupić, czasem mamy umawiają się na wspólny prezent, na drugi
dzień wspominają pyszną zabawę. To jest problem, bo o ile wykluczenie z
przeżywania komunii wydaje się niezależne i od innych dzieci i od danego dziecka
( nie świadczy o braku sympatii czy stosunku klasy), to wykluczenie ze wspólnych
imprez już je jakoś dyskwalifikuje, sygnalizuje mu - nie jesteś atrakcyjny.

Czy wychowawca powinien uczestniczyć w I Komunii swojej klasy ? Dlaczego nie ?
Jeżeli jest to teren parafii, zazwyczaj tam mieszka, zna dzieci i pewnie część
od dawna widuje w kościele. Wydaje mi się nienaturalne, żeby na tej akurat,
ważnej dla nich mszy, nie był.
Nie rozumiem też , dlaczego dzieci nie miałyby dać zaproszenia osobie
niewierzącej na komunię ? Ja przyznam, że nie miałabym nic przeciwko zaproszeniu
na uroczystość religijną koleżanki mojej córki - mam wrażenie, że byłoby miło,
gdyby ją zobaczyła. W ten spsob dostałaby sygnał " lubię Cię, chcę, żebyś była
ze mną w ważnym dla mnie momencie" ( no chyba żeby w tym czasie profanowano
symbole mojej religii). Z takiego zaproszenia można nie skorzystać, bo ma się
coś atrakcyjniejszego do roboty niż stanie dwie godziny w czasie mszy, ale wtedy
prawa i obowiązki wynikające z takiej uroczystości wydają się dziecku też
bardziej zrozumiałe - nie zazdrości już tego komputera ( i tak będzie go miał
lub ma jeszcze lepszy) - bo dewocjonaliów to chyba w tym wieku trudno zazdrościć
- bo wie, że kojarzą się z tym nudne ( pisaliśmy o nuuudzie mszy św.) i trudne
obowiązki a on robił coś bardziej atrakcyjnego w tym czasie - był na świetnej
wycieczce.
Omawiania potem w szkole na lekcjach tego tam kształcenia zintegrowanego
uroczystości religijnej uważam za zły pomysł.
Natomiast pomysł Kasi na danie sygnału niewierzącemu, że się go lubi i nie chce
się wykluczać z radości , za bardzo dobry.

[atama]

Mader na serio??? Urodziny dla całej klasy??
Ho ho...
Przepraszam, że nie zasilam sensownie wątku, ale pierwszy raz coś
takiego spotykam. Aż mnie w siedzenie wbiło.

[mader1]

no. Czasem się zdarzają i dla całej klasy - my na przykład zaprosiliśmy całą ( i
u Najstarszej, chyba ze trzy razy, i u sredniej ze dwa) choć wcale cała nie
przyszła. Robiliśmy urodziny w domu. Spotkaliśmy się z zapraszaniem całej do
Kolorado. Natomiast częściej zaprasza się po kilkoro dzieci. One o tym rozmawiają.
A reszcie też jest przykro, zwłaszcza jak urodziny były jakieś super świetne i
jeżeli lubią solenizantkę. I też to muszą przeżyć.

[szczur.w.sosie]

Ja nie wiem, gdzie rzeczywisty problem. Niewierzący - dziecko nie idzie do
komunii i koniec.
Ja tam nie czuję się dyskryminowana, że do meczetu ani synagogi nie chodzę.
Akurat moje dziecko jest jedyne w szkole, które idzie do komunii. W sumie 8
dzieci ze wszystkich szkół. Większość dzieci, z którymi mój syn chodzi do
szkoły, nie wie, co to znaczy komunia.

[magdalaena1977]

Doszłam do wniosku, że takie powszechne świętowanie komunii jest problemem
raczej dla osób niewierzących - w sensie bez własnego obrządku religijnego. Mam
wrażenie, że znacznie mniej to razi osoby, które mają inny własny zestaw
uroczystości.
W stylu "nie masz komunii, ale będziesz miał bar-micwę".

Na jednym z moich ulubionych blogów szpitalne życie (
morfeusz.blox.pl/html ) Morfeusz z uciechą opowiadał jak szokował panie w
stołówce zamawiając kotlet w Popielec. Tylko, że Morfeusz jest prawosławny i ma
po prostu inny grafik świąt i postów (równie dobre były opowieści o pani w
szkole, która traktowała go podejrzliwie jako "syna księdza").

Mam mieszane uczucie co do tak zwanych ślubów humanistycznych, ale niewątpliwie
odpowiadają one na jakieś zapotrzebowanie społeczne.

[rycerzowa]

Artykuł potwierdza oczywisty fakt, że katolicyzm jest elementem naszej kultury, i ktoś, kto jest "poza", czuje się wyobcowany.
Jak można temu zaradzić? Chyba wcale nie można, dopóki, jak straszą niektórzy, nie staniemy się społeczeństwem wielokulturowym.

Rozumiem,że dziecko cierpi, i wiem, że niewiele można my "wytłumaczyć".

Moje osobiste wspomnienie:
Do pierwszej Komunii ksiądz katecheta zakwalifikował mnie od razu w pierwszej klasie, udało mu się przekonać i rodziców i księdza proboszcza.
Pamiętam ten piękny, chociaż pochmurny dzień, bardzo rodzinny, cieszyłam się przede wszystkim z przybyłych gości, specjalnie dla mnie. Koledzy nie mieli znaczenia, bo byli ze starszych klas, nie znałam ich.

Traumę przeżyłam dwa lata później, gdy do pierwszej Komunii przystępował mój rocznik, moja klasa.
Oficjalnie w szkole o tym się nie mówiło, to był czas religii w salkach. Ale cała klasa tym żyła, mówiło się o egzaminie (wtedy: katechizm w pytaniach i odpowiedziach na pamięć),sukienkach, o tym,jak się trzeba zachować, kto jaki wierszyk powie.
Moja osoba znalazła się na marginesie, bardzo mnie to stresowało.

Dzień, gdy ONI poszli do Komunii, wspominam bardzo boleśnie. Wszystkie moje bliskie koleżanki były RAZEM, pięknie ubrane bohaterki dnia. Ja niby też byłam w kościele,też przyjmowałam Komunię, ale wciśnięta w tłum, bez znaczenia.
Po południu sesja zdjęciowa przed plebanią, cała moja klasa, ale beze mnie.
To musiała być rzeczywiście trauma, skoro pamiętam po kilku dziesiątkach lat.

Tłumaczenie rodziców brzmiało logicznie, ale nie zmniejszało smutku.

Potwierdza się,że można być dzieckiem "nad wiek" rozwiniętym umysłowo, ale emocjonalnie - to niemożliwe.

Oficjalnie niby oburza mnie posyłanie dzieci na religię i do Komunii, gdy się jest niewierzącym, ale z drugiej strony wiem,że zaoszczędza to dziecku bolesnego uczucia bycia obcym wśród swoich.
Poza tym, tylko wtedy dziecko ma szansę jako dorosłe WYBRAĆ.
Bo żeby wybrać, trzeba mieć z czego.

[sulla]

Na tle waszych opowieści moje doświadczenia wydają się odosobnione. Ale też
postawa moich rodziców była zupełnie ina, niż tych za rtykułu. Rodzice ateiści
nie ochrzcili mnie -nie chodziłam na religię i nie poszłam do I komunii.Co
ciekawe, w ogóle nie było mi z tego powodu przykro. Może dlatego, ze w tych
czasach religia jeszcze odbywała się nie w szkole, a w salce przy kościele, i
nie była to uroczystość ogólnoszkolna? Pamiętam, że zostałam zaproszona przez
koleżankę z klasy na małą uroczystość komunijną i było bardzo miło. Nie czułam
się na marginesie, nikt nie dał mi odczuć, że jestem gorsza. Gdy później sama
wyraziłam chęć uczęszczania na religię, rodzice nie mieli nic przeciwko, a
poźniej wspierali mnie w dorosłym życiu, gdy zdecydowałam się na chrzest. Nie
byłam więc do niczego zmuszana ani niczego mi nie broniono, ani też nie miałam
swoistej schizofrenii wywołanej niezrozumiałą i niekonsekwentną postawa rodziców.
Ale gdybym była ochrzczona, chodziła na religię i nagle nie przystąpiła do I
komunii, to bym się czuła podle.
Wydaje mi się więc, że najważniejsze jest, aby rodzice świadomie i konsekwentnie
żyli zgodnie ze swoimi przekonaniami, i dali dziecku prawo do własnych przekonań.

Moja córka jako luteranka też do I komunii nie przystąpi, ale pytania, czy nie
lepiej byłoby ochrzcić ją w KK, żeby jej nie było smutno, że nie ma białej
sukienki jak inne dziewczynki,wydawały mi się niepoważne.

[maika7]

> Artykuł potwierdza oczywisty fakt, że katolicyzm jest elementem naszej kultur
> y, i ktoś, kto jest "poza", czuje się wyobcowany.

Artykuł raczej mowi o tym, ze jesteśmy rozni i mamy różne potrzeby od wczesnych
lat. I o tym, że należy szanować wzajemne przekonania. Mam nadzieję, że Autor
artykułu widzi problem dwustronie i w sytuacji "moi rodzice są wierzacy, a ja
nie chcę iśc do komunii" też jest za wsłuchiwaniem się w głos dziecka i
szanowaniem jego potrzeb....

[verdana]

A dla mnie w ogóle to troche wydumany problem. Nie bylam u komunii -
no to nie bylam. Owszem, chciałam mieć sukienke, ale argumenty mojej
matki calkowicie mnie przekonaly - najlepszy dowod, ze pamietam je
do dziś.
Natomiast posylanie dziecka do komunii przez niewierzacych rodziców
tylko po to, by nie bylo mu przykro, zeby tez miał prezenty i
przyjęcie uważam po prostu za obrzydliwe uczenie dziecka
konformizmu i obłudy. Nie rozumiem, jak psycholog może to zalecac
komukolwiek.
Bez przesady - pewne rozczarowanie dziecka, a przede wszystkim
rezygnacja z pewnych przyjemnosci, ktore sie "nie należą" jest
częścia wychowania - i nie nalezy rozdzierać szat, ze dziecku jest
przykro. To żadne nieszczęście, ani coś, czemu trzeba zapobiec
kosztem własnego i dziecka sumienia.
Co innego, gdy dziecko deklaruje, ze jest wierzące.

[rycerzowa]

verdana napisała:

> A dla mnie w ogóle to troche wydumany problem.

Czy nie przeczysz sama sobie?
Czy nie napisałaś w swej książce o dzieciach z rodzin, które już nie należały do kultury żydowskiej, a nie znalazły się w chrześcijańskiej,że czuły się wyobcowane, nijakie?
Czy nie podkreślałaś naturalnej, ludzkiej potrzeby przynależności?

[verdana]

Alez nie mylmy pojęć. Te dzieci, o ktorych pisalam znajdowały
się "pomiedzy", podobnie jak ich rodzice - z jednej kultury wyszły,
druga ich odrzucala.
Jesli jest tu jakas analogia, musielibysmy stwierdzic, ze wszyscy
rodzice i dzieci aspirują do bycia w Polsce częścia KK, wszystkie
podzielają wartosci KK, marza o nim - a ten - mimo ich aspiracji,
odrzuca je na margines.
Dzieci z rodzin o innej religii, dzieci z rodzin niewierzacych maja
swoje rodziny, czesto srodowisko, ktore wcale nie chce, ani nie
zachecaja dzieci do bycia częścią KK. Maja zatem swoje zaplecze,
tylko inne. Gdzieś jak najbardziej przynależą. Dramatem
asymilowanych Żydów bylo odrzucenie przez wszystkie srodowiska,
totalna nieprzynalezność, a nie przynależność "gdzie indziej".
Ortodoksyjni Żydzi w okresie miedzywojennym nie czuli się odrzucani
przez Polakow (czasem dyskryminowani, ale nie odrzucani), bo wcale
tymi Polakami i katolikami być nie chcieli.
Rozumujac w ten sposób wstkie dzieci odstające od najbardziej
typowych środowisk powinny się czuc odrzucone. A tak nie jest.

[rycerzowa]

> Alez nie mylmy pojęć

Ano nie mylmy.
I nie bądźmy takimi, co to "widzą wszystko oddzielnie".

Z opowiadań przodków i z twojej książki wiem,że najtrudniej było tym Żydom, którzy byli całkiem niewierzący. Bo grupa niewierzących (oficjalnie) wtedy nie była liczna, i nie było się za bardzo z kim identyfikować.

Podobnie dzisiejsi polscy emigranci mają kłopoty z tożsamością. "Swoich" można odnaleźć jedynie w najbliższym kościele katolickim. A jeśli ktoś jest niewierzący? Jest nijaki, nie przyjął kultury tubylców, bo ta mu jest jeszcze obca, nie może kultywować polskich zwyczajów, bo te są katolickie.

Nam, z wnętrza Kościoła,czasem trudno zrozumieć ludzi niewierzących, gdy marudzą, że żyją w państwie wyznaniowym. Przecież nikt ich nie dyskryminuje.
Ale nasza kultura, ta codzienna, od przedszkola po Sejm, jest tylko katolicka. Ktoś spoza może czuć,że do nas nie należy.

[verdana]

Rycerzowo, nie będe tu streszczac książki. Przed wojną grupa
niewierzacych, śmiem twierdzic, byla liczniejsza niż dziś (policz
sobie tylko czlonkow PPS, BUND-u + dużą część lewicowych
intelektualistów). Ale niewierzacy i tak byli przypisanie prawnie do
jakiejś religii - oficjalnie niewierzacych w ogole nie było, bo w
paszporcie - i co więcej także w dzienniku klasowym kazdy mial
wpisana jakąś religię. A z wpisu wynikaly dalsze zaszłosci -
przymusowe uczestnictwo w nauce religii, w nabozenstwach itd.
Sytuacja zupełnie nieporownywalna do dzisiejszej.
Dzieci przypisane do religii mojzeszowej, a niewierzace - a jeszcze
na dobitek czujące się Polakami, czemu przeczył zapis w
dokumentach , byly zatem z zasadniczo innej sytuacji niż dzisiejsi
niewierzący.
Kultura polska jest nie tylko katolicka. No i co innego kultura, a
co innego instytucje. Instytucje dla wszystkich obywateli zgodnie z
Konstytucja nie sa wyznaniowe.

[a_weasley]

Verdana napisała:

> niewierzacych, śmiem twierdzic, byla liczniejsza niż dziś (policz
> sobie tylko czlonkow PPS, BUND-u +

O bundowcach się nie wypowiadam, ale dlaczegóż to mianowicie każdego
pepesowca z automatu uznajesz za niewierzącego, nie pojmuję wcale.

> oficjalnie niewierzacych w ogole nie było,

Owszem, była kategoria "bezwyznaniowych" i to oni brali w b. zaborze
pruskim ślub w USC, a gdzie indziej na policji.

> Kultura polska jest nie tylko katolicka.

Nie tylko, ale w bardzo dużej przewadze. I polskie tradycje są
pochodzenia chrześcijańskiego, najczęściej katolickiego właśnie.
Może to najwyżej komuś nie odpowiadać, ale nie ma co dyskutować z
faktami.

> co innego instytucje. Instytucje dla wszystkich obywateli
> zgodnie z Konstytucja nie sa wyznaniowe.

Nie są. Ale jeśli dzieje się coś ważnego dla większości członków
danej społeczności, nie ma co tego eliminować z przestrzeni
publicznej. Bez względu na to, czy to jest Boże Narodzenie, czy I
Komunia właśnie, święto miasteczka, które tych trojga
dojeżdżających ani zieje, ani grzębi.

[verdana]

Bo marksizm w wydaniu nieobowiazkowym zaklada brak wiary religijnej.
Bezwyznaniowi wszelako musieli dziecko zarejestrowac w jakiejś
religii...

[a_weasley]

Na słowa me

> dlaczegóż to mianowicie każdego pepesowca z automatu
> uznajesz za niewierzącego, nie pojmuję wcale.

Verdana napisała:

> Bo marksizm w wydaniu nieobowiazkowym zaklada brak
> wiary religijnej.

Ale pomijając już kwestię, czy wszyscy się tym założeniem należycie
przejęli, mowa była o PPS, a nie o istotnie marksistowskiej KPP.
Zresztą PZPR też opierała się na marksizmie, a dalece nie wszyscy
jej członkowie byli ateistami czy choćby bezwyznaniowcami.

[verdana]

Zasadnicza większość. Naprawdę.
Istotnie marksistowska to byla PPS - komunizm w wydaniu KPP-owskim
to tylko jedna z odmian marksizmu i ogólnie wowczas potepiana przez
socjalistów. A PZPR na zadnym marksiźmie się nie opierala, tylko go
glosiła, co nie jest absolutnie tym samym.

[a_weasley]

Verdana napisała:

> A dla mnie w ogóle to troche wydumany problem. Nie
> bylam u komunii - no to nie bylam.

Bo albo się jest kręgowcem (i kręgowca wychowuje), albo się nie jest.

> obrzydliwe uczenie dziecka
> konformizmu i obłudy.

Sam bym tego trafniej nie wyraził.

> Nie rozumiem, jak psycholog może to zalecac komukolwiek.

Ja wytłumaczyć chyba potrafię, ale też nie rozumiem.
Psycholog to zaleca, bo tak jest łatwiej. A dalej to już kwestia
systemu wartości - czy święty spokój jest tym, co na świecie
najświętsze, czy nie.

Czego nie wiemy

[a_weasley]

Nie wiemy, czy dzieweczka wierzyła, czy też tylko "interesowała się
biblijnymi historiami". Czy żałuje, że nie przyjęła Jezusa, czy
żałuje białej sukienki i prezentów.
Nie wiemy, kto właściwie o tym niepójściu do I Komunii zdecydował,
bo we wstępie jest mowa o niedopuszczeniu (rozumiem, że przez
księdza czy katechetkę), a w tekście o żalu do rodziców, że nie
posłali.
Nie wiemy, czy chodziło o to, że rodzice nie chodzą do kościoła, czy
że nie chodzi do kościoła dziecko (bo rodzicom się nie chce, a na
pomysł poproszenia o pomoc kogoś wierzącego nie wpadli).
Nie wiemy tego, bo w artykule jest parę zdań Kasi, parę stron
wypowiedzi pani psycholog i ani pół słowa rodziców lub księdza.

[atrida]

Dzień dobry ! Jestem tu od niedawna, podczytuję sobie, ale dopiero teraz
odważyłam się mocniej zaznaczyć swoją obecność w Waszym gronie.
Zaznaczę od razu, że jestem osobą wierzącą, tak jak i mój mąż. Wierzymy w Boga,
ale nie w instytucji kościoła. Czytam Pismo Święte, staram się żyć według jego
zasad (nie jest to łatwe ), ale to na co napatrzyłam się w instytucji
kościoła nie ma mojej akceptacji. Wiem, brzmi to co najmniej głupawo, ale tak
jest. Oboje jesteśmy ochrzczeni, ślubu udzielaliśmy sobie(bo przecież w istocie
jest to sakrament między dwojgiem ludzi, nieprawdaż?) w kościele, nasz synek
został ochrzczony i staramy się pielęgnować w nim to ziarenko wiary,które
chrztem mu zaszczepiliśmy. Za kilka lat czeka nas jego Pierwszy Wielki Dzień. I
tu pojawia się we mnie mnóstwo wątpliwości. Pamiętam co ja sama odczuwałam w
Ten Dzień. I po latach wiem, że było to zbyt wcześnie, za mało rozumiałam i jak
wielu rzeczy nie wyjaśniono mi, pozostawiając w główce mętlik. Chcę, by mój
synek poczuł samo sedno tego Dnia, ale wiem, że to będzie praca tytaniczna, bo
sama nie zostałam odpowiednio przygotowana. Pomijam fakt, że udział mojej
rodziny w tych przygotowaniach był skąpy. Jak postępować, by dziecko ROZUMIAŁO
po co jest cała "draka"? Nie chcę by Smok był przygotowany do tak ważnej
uroczystości w sposób "nie musi rozumieć, ważne by chodził do kościoła". A takie
właśnie stwierdzenie usłyszałam od Babci Smoka, mojej Teściowej. W związku z
tym, czy moglibyście mnie wspomóc radą?


--
s2.tanoth.pl?kid=atrida - wielki wojownik
smoki.nightwood.net/index.php?ref=7622 hoduję smoki, też
chcesz ?

[isma]

Pozwole sobie wyrazic ostrozna opinie, ze bez wiary "w instytucje kosciola" to
jednak sie raczej nie obejdzie, jesli synek ma "zrozumiec po co jest cala draka".

[mader1]

kilka lat to dużo czasu. Czytanie Pisma św. to dobry kierunek...
Kiedyś pisałyśmy o książeczkach dla maluchów w różnym wieku, może warto
rozejrzeć się po księgarniach.
No ale, jeżeli jesteś katoliczką, bez mszy, bez Kościoła... to jakoś nie
wyobrażam sobie komunii - jeżeli o tym piszesz.

[atrida]

MAder - dziękuję . Uśmiejesz się, ale te parę słów, które napisałaś odebrałam
jako przyjacielskie poklepanie po plecach w stylu "coś się wymyśli, będzie dobrze".
Wiecie, nie chodzi o to, że kompletnie odrzucam kościół. Sęk w tym, że czasem
gdy czytam Pismo, a potem idę do kościoła to widzę, że w Piśmie napisane jest
jedno w kościele głosi się inne. I rodzi się we mnie mnóstwo wątpliwości i
potężne zmieszanie. Nie wiem jak tłumaczyć pewne sprawy swojemu synowi - mały
jest dociekliwy więc wiem, że objaśnianie zawiłości mnie nie ominie. I wiem, że
moje objaśnienia będą nie tyle sprzeczne z tym czego Smok dowie się w szkole czy
na religii. I jak postąpić? Być pokornym i tłumaczyć "po kościelnemu" czy iść
swoją drogą? Z jednej strony w swoich własnych oczach stanę się hipokrytką wobec
Ojca, bo wypakuję głowę młodego czymś z czym się nie zgadzam, a On o tym wie. A
z innej, co zrobię jak młody przyjdzie i zapyta: "Mama, Bóg jest wszędzie tak?
To czemu ksiądz nakrzyczał na mnie, że staliśmy przed kościołem bo w środku było
dużo ludzi?" ? Wiem, są to dylematy mocno dyskusyjne, ale chcę by moje dziecko
wiedziało co robi zakładając pierwszokomunijną albę. I nie chcę by potem
chodziło z przymusu do kościoła. A największy problem jest w tym, że nie wiem
jak to zrobić, bo sama byłam dzieckiem nieświadomym tego co się wokół mnie działo...

[nati1011]

atrida napisała:

Sęk w tym, że czasem
> gdy czytam Pismo, a potem idę do kościoła to widzę, że w Piśmie
napisane jest
> jedno w kościele głosi się inne. I rodzi się we mnie mnóstwo
wątpliwości i
> potężne zmieszanie.

A możesz podać konkretne przykłady? Bo ja nie przypominam sobie bym
kiedykolwiek słyszała w Kościele - na mszy - coś co byłoby sprzeczne
z Pismem Św. No chyba, ze masz na myśli pojedyncze wypowiedzi
konkretnych księży (np w TV) - ale to nie to samo.

A
> z innej, co zrobię jak młody przyjdzie i zapyta: "Mama, Bóg jest
wszędzie tak?
> To czemu ksiądz nakrzyczał na mnie, że staliśmy przed kościołem bo
w środku był
> o
> dużo ludzi?"

)) No moge się założyć, że ksiedzu nie chodziło o brak obecności
Boga poza kościołem, tylko o brak skupienia dzieci przed kościołem.

[a_weasley]

Nati1011 napisała co prawda nie do mnie:

> A możesz podać konkretne przykłady? Bo ja nie przypominam
> sobie bym kiedykolwiek słyszała w Kościele - na mszy -
> coś co byłoby sprzeczne z Pismem Św.

Nie wiem jak Atrida, ale ja mogę. Jeśli nie z Biblią (z Biblią
oczywiście też, ale nie chcę wchodzić w spory dogmatyczne), to z
nauczaniem KK.
7 września 1980 roku w kościele Wniebowzięcia NMP we Wrocławiu na
Ołtaszynie kaznodzieja twierdził, że s. Łucji w Fatimie objawiono,
iż jej zmarła koleżanka jest w piekle. Tymczasem OIW KK nie naucza,
jakobyśmy mogli o kimkolwiek mieć pewność, że jest potępiony.
W ogólności księża katoliccy często powołują się w kazaniach na
objawienia prywatne w sposób stwarzający groźne i bluźniercze
(również na gruncie teologii katolickiej) mniemanie, jakoby
stanowiły one część depozytu wiary i katolik był obowiązany w to, co
zostało objawione np. w Fatimie, wierzyć.

[nati1011]

Arthur - na pewno jednemu czy drugiemu księdzu zdarzy sie czasem
palnąć głupstwo - jak w przytoczonym przez ciebie przykładzie. I
pewnie tak do końca nigdy tego nie unikniemy.

Mnie chodziło raczej o stwierdzenie poprzedniczki, które ja
zrozumiałam tak: ja uważam się za katoliczkę, ale nie zgadzam się z
tym co KK głosi - ogólnie. Na tyle sie nie zgadzam,ze boję sie
dziecko do kośioła puszczać, bo tam same bzdury usłyszy.

Atrida napisała:
"Wiecie, nie chodzi o to, że kompletnie odrzucam kościół. Sęk w tym,
że czasem
gdy czytam Pismo, a potem idę do kościoła to widzę, że w Piśmie
napisane jest
jedno w kościele głosi się inne. I rodzi się we mnie mnóstwo
wątpliwości i
potężne zmieszanie. Nie wiem jak tłumaczyć pewne sprawy swojemu
synowi - mały
jest dociekliwy więc wiem, że objaśnianie zawiłości mnie nie
ominie. "

Powtarzam - wiem, ze jeden czy drugi ksiadz lub katecheta potrafi
palnąć kosmiczną bzdurę. Ale to jeszcze nie oznacza, że KOściół tak
głosi. Mamy coś takiego jak oficjalne stanowisko KK - zawarte choćby
w Katechiźmie. I chciałabym wiedzieć czy autorka ma pretensje do
ksiedza, ze przeinacza nauczanie KK czy też jest zdania, że KK się
myli. Bo to jednak 2 - zupełnie różne - sytuacje.

[nati1011]

a co do objawień i relikwi - to też w ciagu tych 30 lat trochę sie
zmieniło . Ja zauwazyłam, ze jak nawet w kazaniach jakiś ksiadz
przywoła jakieś objawienie to od razu zaznacza, ze nalezy podchodzić
do tego z ostrożnością i nawet przy akceptacji Kościoła (jak Fatima)
nie jest to dogmat i nie trzeba w to wierzyć. Tak samo z relikwiami -
kiedyś wręcz obowiązkowo kazano całować, a teraz (u nas jest św.
Faustyna) co roku ksiadz zaznacza, ze kult relikwi jest dopuszczony
ale absolutnie nieobowiązkowy, i nie należy się do niego zmuszać

[mader1]

> MAder - dziękuję . Uśmiejesz się, ale te parę słów, które napisałaś odebrałam
> jako przyjacielskie poklepanie po plecach w stylu "coś się wymyśli, będzie dobr
> ze".

Bo i tak jest. Trzeba coś wymyslić )))
To, że Domowe Smoki pytają i domagają się odpowiedzi, to norma jest I dobrze,
że pytają i drążą. Nie trzeba im tego zabraniać.
Ale lepiej jednak ich pytania podnosić na coraz wyższy poziom.
W związku z mszą św. jeżeli tylko Twój Smok jest już Mądrym smokiem, a nie
Całkiem Małym Smoczątkiem można poczytać wielokrotnie na tym forum wspominaną
" Dla dzieci o mszy św.", wygląda ona tak
www.znak.com.pl/kartoteka,ksiazka,2079,tytul,Dla%20dzieci%20o%20Mszy%20%C5%9Bwi%C4%99tej
w poczytaju pewnie tańsza będzie, ale wychodzę i nie mogę szukać

Tam to jest przystępnie, podstawowo... No i wiadomo dlaczego lepiej bliżej niż
dalej od Centrum... Wielu rzeczy się " nie dosłyszy, nie dowidzi" )))))))

[magdalaena1977]

atrida napisała:

> "Mama, Bóg jest wszędzie tak? To czemu ksiądz nakrzyczał na mnie,
> że staliśmy przed kościołem bo w środku było dużo ludzi?" ?
Bóg jest wszędzie, ale msza jest w kościele i żeby w niej uczestniczyć potrzebna
jest także fizyczna więź z resztą obecnych wiernych (dlatego msze święte w TV
się "nie liczą").