Czy wolno ochrzcić dziecko w tajemnicy przed ojcem

[kann2]

Rozważcie taką hipotetyczną sytuację. Małżeństwo muzułmanina z
katoliczką. Mieszkają w kraju muzułmańskim. Mają pięcioletnie
dziecko, wychowywane w islamie. Matka z dzieckiem przyjeżdża do
Polski i zamierza w tajemnicy przed ojcem muzułmaninem ochrzcić
dziecko.

Wiadomo, że do chrztu wystarczy prośba jednego z rodziców. Ale czy
można ochrzcić w tajemnicy przed ojcem i mężem?

[mmb]

A czy jest szansa że to dziecko pozna wiarę swojej matki?
Czy matka może obiecać, że wychowa je w wierze chrześcijańskiej?

Jeśli nie to jaki jest sens ma mieć ten chrzest?

[nati1011]

Ja potrafie sobie wyobrazić taką sytuację nie tylko hipotetycznie...

Mam tylko pytanie po co? Skoro kobieta zgodziła sie żyć w kraju
muzułmańskim i w takiej wierzy wychować swoje dzieci. To po co
chrzcić?

W tajemnicy? Oczywiście, tylko należy pamietać, że w niektórych
państwach muzułamańskich za konwersję na chrzesijaństwo grozi
śmierć. Czy ta kobieta jest tego świadoma?

No i jeszcze jedno pytanie. Jak ta kobieta wyobraża sobie wychwanie
w wierze tego dziecka? Czy matka sama praktykuje?

NIe wyobrażam sobie tego w praktyce. Nie samego chrztu ale ich życia
po nim.

[isma]

No ale Tobie nie idzie o to, czy mozna (bo, mysle, mozna), tylko czy to godziwe
jest?
Mnie sie wydaje, ze nie jest. "Uzasadniona nadzieja" ma byc, ze dziecko bedzie
wychowywane po katolicku. Jak z samym chrztem juz sa tajemnice i podchody, to co
dopiero mowic o wychowaniu?
Poza tym ja nie jestem zwolenniczka traktowania chrztu jak czerwonej kokardki od
uroku ;-(((.

[isma]

A, i jeszcze jedno. Pieciolatek to nie jest niemowle, juz sporo kapuje. Jak
sobie matka wyobraza, ze ON utrzyma rzecz w tajemnicy??? Jak mozna nakladac na
dziecko taki ciezar bycia nielojalnym wobec rodzica?

[mader1]

Podpisuję się pod Twoim postem, bo poszłąm tym samym tropem , tylko musiałam
dokończyć myć podłogę w kuchni )))



§ 1. Do godziwego ochrzczenia dziecka wymaga się:

1° aby zgodzili się rodzice lub przynajmniej jedno z nich, lub ci, którzy
prawnie ich zastępują;

2° aby istniała uzasadniona nadzieja, że dziecko będzie wychowane po katolicku;
jeśli jej zupełnie nie ma, chrzest należy odłożyć zgodnie z postanowieniami
prawa partykularnego, powiadamiając rodziców o przyczynie.

§ 2. Dziecko rodziców katolickich, a nawet i niekatolickich, znajdujące się w
niebezpieczeństwie śmierci, jest godziwie chrzczone, nawet wbrew woli rodziców.

Można i wolno i jest to godziwe, gdy dziecko znajduje się w niebezpieczeństwie
śmierci.
Poza tym wolno, ale jest to niegodziwe.Według mnie nie ma uzasadnionej nadziei,
skoro ojciec ma nie wiedzieć, że dziecko będzie wychowane po katolicku. Trzeba
zaczekać aż dorośnie i samo podejmie decyzję.

[kann2]

No ale przepis mówi, że chrzest należy odłożyć, jeśli "zupełnie" nie
ma nadziei na wychowanie katolickie. Tyle że w tym przypadku
rzeczywiście "zupełnie" nie ma nadziei, bo trudno oczekiwać, że
mamusia wychowywałaby muzułmanina po kryjomu na chrześcijanina.


A w innych sytuacjach? Jak myslicie, godzi się chrzcić w tajemnicy
przed współmałżonkiem i rodzicem?

[isma]

A to chyba zalezy. Roboczo bym zalozyla, ze jak wspolmalzonek i rodzic jest
katolikiem, i/lub przy okazji slubu sie byl zobowiazywal do nieprzeszkadzania w
wychowaniu dzieci po katolicku, to problem z chrztem z woli drugiego rodzica
jest jakby nieco mniejszy.
Natomiast w przypadku wspomalzonka-innowiercy to bym chyba byla zdania, ze to
zdecydowanie nie jest w porzadku.

[nati1011]

isma napisała:

> Natomiast w przypadku wspomalzonka-innowiercy to bym chyba byla
zdania, ze to
> zdecydowanie nie jest w porzadku.
>

To zależy też od sytuacji. Jeżeli ślub był katolicki - to i jest
zobowiazanie do wychwania po katolicku. I jezlei np potem taki
innowierca zmienia zdanie lub wiarę PO ślubie, to nie czułabym się
zobowiazana do uwzglednienia jego wairy.

Natomiast jeżlei ktoś decyduje sie na związek z kimś innej wiary to
moim skromnym zdaniem kwestie wychowania dzieci powinien uzgodnić
przed ich powołaniem na świat.

[isma]

No, to pisze wlasnie, ze jesli innowierca takowy przy okazji slubu sie
zobowiazywal, ze przeszkadzal nie bedzie, to to jest ten wyjatek, ktory wedlug
mnie w sytuacji konfliktowej go powzwala potraktowac jak rodzica-katolika, ktory
sie w kwestii chrztu dziecka sprzeciwia. Czyli jednak doprowadzic do chrztu
dziecka wbrew jego woli.

Natomiast piszac o innowiercach mialam na mysli np. rodzicow, ktorzy nie sa
malzenstwem, albo sa malzenstwem tylko cywilnym (czyli nie ylo okazji do
sformalizowania kwestii wyznania dzieci). Co jest oczywiscie sytuacja
nieprawidlowa, niemniej nie odbierajaca rodzicowi prawa do wychowania dziecka we
wlasnej wierze.
Nnnno i tu bym juz nie byla taka hop do przodu, ze mozna bez jakiegos odcisku na
sumieniu ochrzcic.

[nati1011]

isma napisała:

> No, to pisze wlasnie, ze jesli innowierca takowy przy okazji slubu
sie
> zobowiazywal, ze przeszkadzal nie bedzie, to to jest ten wyjatek,
ktory wedlug
> mnie w sytuacji konfliktowej go powzwala potraktowac jak rodzica-
katolika, ktor
> y
> sie w kwestii chrztu dziecka sprzeciwia. Czyli jednak doprowadzic
do chrztu
> dziecka wbrew jego woli.


A co z sytuacją opisana przez Kanna? Gdy strona katolicka ślubuje w
kosciele lub ma dyspense na slub muzułmański, a muzułmanin do
niczego się nie zobowiazuje? A przecież warunkiem takiej dyspensy
była deklaracja wychowania dzieci w wierze katolickiej?

[nati1011]

kann2 napisał:

> A w innych sytuacjach? Jak myslicie, godzi się chrzcić w tajemnicy
> przed współmałżonkiem i rodzicem?


Jeżeli mówimy o demokratycznym kraju, gdzie nie ma przeszkód w
wyznawaniu chrześijaństwa, czy katolicyzmu w szczególności, a jeden
rodzic sie zapiera, ze nie, natomiast drugi jest wierzący,
praktykujący i gotowy wychowywać w wierze, to uważam że jak
najbardziej tak. Inna sprawa, czy to na dłuższa metę ma jakiś sens?

I już kiedyś mówiliśmy, że można ochrzcić samo dziecko na jego
prośbe wbrew woli rodziców. O ile jest samo swiadome o co prosi. I
ja nie jestem przekonana, jaki to powinien być wiek. Bo czy 7-9
latek jest w stanie SAM zrozumieć konsekwencje chrztu i to wbrew
woli rodziców? Niektórzy pewnie tak - ale ogromna wiekszość raczej
nie. Lepiej naprawdę czasem poczekać. Bo tak jak pisała Isma,
chrzest to nie bilet wstępu, to zaledwie zapisanei do szkoły. A
maturę to trzeba juz zdać samemu

[mader1]

> A w innych sytuacjach? Jak myslicie, godzi się chrzcić w tajemnicy
> przed współmałżonkiem i rodzicem?

Nie godzi się w normalnej sytuacji.
W normalnej, godziwej sytuacji rodzice, z ktorych każde jest innej religii czy
wyznania, starają się ustalić przed ślubem, co z wyznaniem dzieci i ewentualnym
chrztem. W KK jest nawet taki wymóg. Dziecko więc jest ochrzczone na mocy umowy,
porozumienia jeszcze przed ślubem Może się zdarzyć, że tato, mama po
urodzeniu dziecka zmienia zdanie i nie pozwala na chrzest. Wtedy, według mnie,
chrzest jest godziwy, pomimo zmany stanowiska jednej ze stron. Małżonek był
poinformowany, że strona ochrzczona chce chrztu dla dziecka.I to jest realizacja
wcześniejszych ustaleń.
Pewnie znalazłyby się jakieś jeszcze sytuacje, w których jak mi się wydaje, taki
chrzest mogłby być godziwy... jakaś niepoczytalność małżonka ? Ale według mnie
regułą jednak powinno być, że nie odbywa się po kryjomu przed drugim rodzicem.
Tudno wtedy, nawet gdy nie mamy do czynienia z muzułmaninem, wychować dziecko po
katolicku. Po kryjomu ? To jest jakieś wkładanie je w kłamstwo, fałsz na
poziomie najwazniejszych relacji rodzic- dziecko. To je poważnie zaburza. Ku
temu musi być jakiś ogromnie ważny powód.

[nati1011]

brak zgody małżonka na wyznawanie wiary przeze mnie i dzieci byłąby
dla mnie najpoważniejszym argumentem za odejściem.

[anik801]

Ja znam taką sytuację.Tylko to akurat zupełna jak dla mnie
abstrakcja.Babcia ochrzciła potajemnie wnuka(rodzice zostali
jehowymi).Babcia katoliczka(cała rodzina katolicy)nie mogąc się z
tym pogodzić ochrzciła dziecko podczas "spaceru".Dziwi mnie,że
znalazła księdza,który to dziecko ochrzcił.Ta kobieta to koleżanka
mojej babci.Nie wiem czy to się potem wydało,ale pewnie tak
(uważam,że pedzej czy później zawsze się wyda).

pytanie

[nati1011]

ja bym zaczęła od pytania czy katoliczka moze poślubic muzułmanina?

O ile znam obie religie nie wydaje mi się, by mogło się to odbyć w
zgodzie z sumieniem katolika.

[kann2]

Jest to nie tylko możliwe, ale i wcale nie tak rzadkie. Aczkolwiek
Kościół odradza zawierania takich małżeństw, a we Włoszech -
słyszałem - wręcz zabrania.

[nati1011]

kann2 napisał:

> Jest to nie tylko możliwe, ale i wcale nie tak rzadkie. Aczkolwiek
> Kościół odradza zawierania takich małżeństw, a we Włoszech -
> słyszałem - wręcz zabrania.

Jak możliwe? Katolik musi zawrzeć slub kościelny - choćby
jednostronny. Nie słyszałam, by jakikolwiek muzułmanin się na to
godził. Dalej warunkiem ślubu koscielnego z innowiercą jest zgoda na
wychowanie po katolicku dzieci - też żaden muzułmanin się na to nie
zgodzi.

Chyba że móimy o ślubie wg obrzadku muzułmańskiego - ale wtedy z
punktu widzenia KK jest to związek niesakramentalny.

Chyba ze sie mylę?

I pytanie, czy mówimy o katolikach czy katolikach tylko z nazwy?

Ja technicznie nie wyobrażam sobie połaczenia tych 2 religii.

[kann2]

nati1011 napisała:

>
> Jak możliwe? Katolik musi zawrzeć slub kościelny - choćby
> jednostronny. Nie słyszałam, by jakikolwiek muzułmanin się na to
> godził. Dalej warunkiem ślubu koscielnego z innowiercą jest zgoda
na
> wychowanie po katolicku dzieci - też żaden muzułmanin się na to
nie
> zgodzi.
>
> Chyba że móimy o ślubie wg obrzadku muzułmańskiego - ale wtedy z
> punktu widzenia KK jest to związek niesakramentalny.
>


No, nie do końca. Katolik musi zawrzeć prawdziwe małżeństwo - z
muzułmaninem może je zawrzeć w kościele (są muzułmanie, którzy się
na to godzą), albo - za dyspensą biskupa - w USC czy nawet eg
muzułmańskiego obrzędu. Warunkiem jest przyrzeczenie strony
katolickiej, że uczyni wszystko, co w jej mocy, by m.in. wszystkie
dzieci z tego małżeństwa były ochrzczone i wychowane po katolicku.
Muzułmanin natomiast do niczego się nie zobowiązuje, ale przyjmuje
do wiadomości zobowiązania strony katolickiej.

Jest więc możliwe takie małżeństwo i są one zawierane (bardzo rzadko
muzułmanki z katolikiem, częściej muzułmanina z katoliczką). Co
jednak nie znaczy, że po ślubie jest dobrze. Stąd zastrzeżenia ze
strony Kościoła.

[nati1011]

kann2 napisał:

Warunkiem jest przyrzeczenie strony
> katolickiej, że uczyni wszystko, co w jej mocy, by m.in. wszystkie
> dzieci z tego małżeństwa były ochrzczone i wychowane po katolicku.
> Muzułmanin natomiast do niczego się nie zobowiązuje, ale przyjmuje
> do wiadomości zobowiązania strony katolickiej.

Dziei za wyjaśnienia. Choć nie bardzo rozumiem jak można sie godzić
na takie związki. I jest tu jakaś sprzeczność logiczna. Islam jest
religią bardzo zasadniczą. Nie ma w niej żadnej demokracji na nasze
europejskie wyobrażenie. I naprawde nie wyobrażam sobie życia
katoliczki i chrzeczenia dzieci np w Arabii Saudyjskiej czy Iranie.
Zwłascza, jezeli maż jest muzułmaninem. Moim zdaniem mozna z góry
wiedzieć, że nie uda sie wychować dzieci po katolicku - wiec tej
dyspensy nie powinno być.

Jakaś - choc moim zdaniem nadal niewielka - szansa jest na to,
jeżlei rodzina mieszka w Europie czy Stanach. Ale w krajach
islamskich to naprawdę jedna wielka fikcja.

[mmb]

Prawo islamskie:
"Islam zezwala żydówce lub chrześcijance wyjść za mąż za muzułmanina, pod
warunkiem, że dzieci wychowywane będą jako muzułmanie.

[...] Po drugie, te chrześcijanki i żydówki, które są nimi tylko z nazwy, tak
naprawdę nie wyznają żadnej religii, jak wielu ludzi na Zachodzie, i nie mogą
być określone mianem Ludzi Księgi (ahl al-Kitab). W rzeczywistości są ateistkami
i nie jest dozwolone muzułmanom branie ich za żony. A zatem, należy najpierw
upewnić się, czy kobieta jest naprawdę wierzącą chrześcijanką lub żydówką, i
potem rozważyć małżeństwo z nią."
[sites.google.com/site/bankfatw/Home/malzenstwo/malzenstwo-z-kobietami-ludzi-ksiegi]

I porady dla mieszanej pary narzeczeńskiej od Imama:

"Jeśli ona nalega na zaślubiny w kościele uważając, że w przeciwnym wypadku jej
małżeństwo jest nieważne, wówczas nie ma problemu, byście poszli razem do
kościoła w tym celu. Jednakże pod twardym warunkiem, że ty jako muzułmanin
wierzysz mocno w głębi swego serca, że twoje udanie się do kościoła nie ma
żadnego wpływu na ważność małżeństwa oraz, że ten akt jest dla ciebie wyłącznie
grzecznościową procedurą, która nie ma nic wspólnego z legalnością kontraktu
małżeńskiego wobec Allaha."
[sites.google.com/site/bankfatw/Home/malzenstwo/slub-muzulmanina-i-chrzescijanki-w-kosciele]

Jak widać muzułmanin może się zgodzić na ślub w kościele ale nie może się
zgodzić na chrześcijańskie wychowywanie dzieci.

[nati1011]

mmb napisała:

> Jak widać muzułmanin może się zgodzić na ślub w kościele ale nie
może się
> zgodzić na chrześcijańskie wychowywanie dzieci.
>

No oczywiście. I tu mamy na wejściu całkowitą sprzeczność logiczną.
Bo katolik też nie moze sie zgodzić na muzułmańskie wychowanie
dzieci. Więc małżeńśtwa z muzułmaninem powinny być w KK zakazane z
urzędu.

Ja czytałam nawet zalecenia dla muzułmaninów, ze godzi im się nawet
okłamać chrześijańską żonę, byle tylko zachowac wiarę swoją i
dzieci. Lub podstępem sprowadzić rodzine do karaju arabskiego.

Niestety nasze dziewczyny w 99% przypadków nie mają bladego pojecia
w co sie pakują. Wystarcza im ustne zapewnienia ukochanego, ze
wszystko bedzie dobrze. A potem jest dramat.

[anik801]

Moja koleżanka będąc jeszcze w ciąży(a wcześniej wyszła za mąż za
muzumanina)wyjechała z nim do jego rodzinnego kraju.Wygląda na
szczęśliwą.Nawet nie tak dawno byli z córeczką w Polsce.Tylko ona
nie musi się tak rygorystycznie podporządkować.Po ulicach chodzi w
normalnych ciuchach(podczas,gdy część jej tam poznanych koleżanek
nosi nakrycia głowy).Tylko na plaży nie chodzi w bikini,ale np.w
koszulce i rybaczkach.Ja bym się w życiu na taki związek nie
zdecydowała,ale jak pokazuje życie wszystko jest możliwe.

może

[anik801]

choć ja bym się nie zdecydowała.Ciotka mojego męża wyszła za mąż za
muzumanina(ma z nim 5 dzieci).Ślub brali w Polsce(ona ślubowała jemu
w naszym kościele).Dzieci ochrzczone(ja i mój mąż jesteśmy
chrzestnymi).On pozwolił na chrzest dzieci,również na to by chodziły
do katolickiekj szkoly i na religię.W przyszłym roku 2 dziewczynki
idą do komunii.Pytanie moje jest takie-czy on jest prawdziwym
muzumaninem(z pochodzenia i tradycji rodzinnej na pewno tak).Moim
zdaniem nie,bo nie zgodziłby się na wychowanie dzieci po katolicku.

[nati1011]

anik801 napisała:

Pytanie moje jest takie-czy on jest prawdziwym
> muzumaninem(z pochodzenia i tradycji rodzinnej na pewno tak).Moim
> zdaniem nie,bo nie zgodziłby się na wychowanie dzieci po katolicku.


No właśnie. Poważnie traktujący swoją wiarę muzułmanin na pewno by
na to nie poszedł. No i nie da sie mieszkać w karaju powaznie
muzułmańskim i wychowywać dzieci po katolicku gdy ojciec jest
muzułmaninem.

[kann2]

Jeszcze o jednym sobie myślę. A jakby tak taka mama sama ochrzciła
swoje dziecko? Byłoby przecież ważnie ochrzczone.

[nati1011]

ale samemu wolno ochcić dziecko tylko w razie ryzyka śmierci. Tu
chyba nie występuje. Można to zachować jako wyjście awaryjne. Byłby
to chrzest ważny. Tylko co dalej? Przecież wiesz sam najlepiej, ze
sam chrzest jest niezbedny, ale nie wystarczajacy.

[isma]

Chyba nie tylko w niebezpieczenstwie smierci. "W wypadku koniecznosci", przepis
mowi. Czyli, zalozmy, w sytuacji takiej, ze zwyczajny szafarz jest niedostepny -
wsrod zeslancow w Kazachstanie, dajmy na to. Dziecko moglo byc w calkiem dobrej,
chwala Bogu, kondycji, ale realnie nie mozna bylo sie spodziewac, ze w
najblizszej dziesieciolatce sie jakis kaplan pojawi.

Pytanie, co uzac za "koniecznosc".

[kann2]

Ale przecież nawet gdy konieczność nie zachodzi, a ktoś ochrzci -
np. z pobożności - to chrzest jest ważny. Wyobraźmy sobie, że ksiądz
stawia jakieś trudności (a to chrzestni nie pasują, a to rodzice bez
ślubu...), a rodzic mówi: jak ksiądz nie chce, to ja sam(a)
ochrzczę. I co? Chrzest ważny jest przecież.

[nati1011]

))

Kann czy tu nam jakiś wakacyjny egazmin urządzasz? Sprawdzasz nasza
wiedzę? )

A na powaznie. Miałabym wątpliwości czy wazny jest chrzest udzielony
samodzielnie przez rodzica w sytuacji, gdy kapłan tego chrztu
odmówił. Nie wiem jak stanowi prawo kanoniczne, ale są przecież
przypadku gdy uznaje się, że chrzest nie był ważny.

A biorąc pod uwagę, ze w przypadku dziecka w jego imieniu wiare
wyznają i zobowiazują się rodzice, to może mieć miejsce sytuacja,
gdy ten chrzest nie spełni wymogów.

Przecież nie wystarczy samo polanie wodą i znak krzyża. Tak jak nie
wystarczy czasem usłyszeć rozgrzeszenie, by to faktycznie nastąpiło.
I czasem nie wystarczy stawić sie w kościele, by ślub był ważny....

Pytanie, czy chrzest "załatwiony" dziecku przez babcie wbrew woli
rodziców jest ważny? Moim zdaniem nie. O ile nie prosiło samo
dziecko. Bo idąc tym krokiem, to może ochrzcić nam dziecko po
kryjomu np niania czy sąsiadka, gdy tylko na moment zostawimy
dziecko. A to byłby już jakiś absurd.

Nie bez przyczyny Kościół jednak wymaga pewnej formy dla sakramentów.

[kann2]

Eeeee tam. Żaden agzamin. Po prostu sam mam rozmaite wątpliwości.

Ale taki chrzest byłby ważny. Do ważności wymaga się przecież tylko
odpowiedniego znaku (polanie wodą lub zanurzenie w wodzie), formuły
chrzcielnej, intencji udzielenia tego sakramentu i (u dorosłych)
woli przyjęcia chrztu. Inne wymogi stawiane przez prawo kościelne są
tylko do godziwości, a więc chrzest udzielony bez wiedzy albo wbrew
woli rodziców przez babcię lub sąsiadkę, a także przez samych
rodziców czy kogokolwiek innego, nawet jeśli sytacja konieczności
nie zaistniała, nie powoduje, iż chrzest będzie nieważny. Będzie
tylko "niegodziwy", czyli niezgodny z prawem.

[nati1011]

Eee no to też hipotetycznie. Do przedszkola chodzi dziecko
muzułmańskie. ALe nauczycielka ma "misję" szerzenia chrześcijaństwa.
Chrzci to kilkuletnie dziecko bez wiedzy i zgody rodziców i bez jego
woli. Sądzisz, że taki chrzest jest ważny?

Czy to oznacza, ze chrzest zawsze jest ważny?

[kann2]

Jeśli dziecko ma mniej niż 7 lat, to taki chrzest byłby ważny, ale
niegodziwie udzielony.

Natomiast chrzest może być nieważny, gdy nie dokonano znaku obmycia
wodą, nie została wypowiedziana odpowiednia formuła chrzcielna,
szafarz nie miał intencji udzielenia chrztu lub - w przypadku osoby
powyżej 7 lat - nie wyraziła ona woli przyjęcia chrztu.

[isma]

Ale ja caly czas o godziwosci przeciez, a nie o waznosci.
Co do waznosci watpliwosci nie mam, bo przepis mowi, co jest potrzebne -
intencja, woda i konieczna forma slowna.

Z powodow, o ktorych oboje wiemy, to sie teraz nie wglebie, ale taka instrukcja
"Pastoralis actio" byla. I tam sie wyraznie hierarchizowalo - ze nadrzedne jest
zapewnienie dziecku przez chrzest drogi do zbawienia, a reszta, czyli wymogi
zmierzajace do tego, zeby laska saramentalna mogla byc odpowiednio owocna, sa
temu podporzadkowane. I ze - z pamieci nie zacytuje, w pewnych warunkach wiara
Kosciola moze niespelnienie tych warunkow zrekompensowac.

[isma]

Aaaa! Jednak zrobilam sobie, za rada N(ieomylnego), plik w Wordzie.

No wiec te numery by chyba byly do wziecia pod lupe:
15. Chociaż Kościół ma świadomość skuteczności swojej wiary, działającej w
Chrzcie dzieci oraz ważności udzielanego im Sakramentu, to w zakresie stosowanej
praktyki uznaje także ograniczenia. Dlatego, poza niebezpieczeństwem śmierci,
dopuszcza do tego Sakramentu tylko za zgodą rodziców i po otrzymaniu
zapewnienia, że po Chrzcie dziecko otrzyma wychowanie katolickie27 ; do Kościoła
bowiem należy strzeżenie naturalnych praw rodziców i troska o zabezpieczenie
wzrostu wiary u dziecka.

28. Przede wszystkim należy pamiętać o tym, że Chrzest dzieci jest poważnym
obowiązkiem. Stające w związku z nim przed pasterzami problemy muszą być
rozwiązywane tylko przez wierne odwołanie się do nauki i stałej praktyki Kościoła.
Działalność duszpasterska obejmująca Chrzest dzieci powinna kierować się dwoma
zasadami, z których druga jest podporządkowana pierwszej.
1) Chrzest - konieczny do zbawienia - jest znakiem i narzędziem uprzedzającej
miłości Boga, wyzwalającym od grzechu pierworodnego i dającym udział w życiu
Bożym; z zasady nie powinno się dzieciom odmawiać daru tych dóbr.
2) Muszą być złożone zapewnienia, że ten dar, przez autentyczne wychowanie w
zakresie wiary i życia chrześcijańskiego, będzie wzrastał w taki sposób, by
Sakrament osiągnął całą swoją "prawdę"37. Takie zapewnienia są na ogół składane
przez rodziców lub bliskich, chociaż mogą być uzupełnione w różny sposób w
ramach wspólnoty chrześcijańskiej. Jeśli zapewnienia nie są rzeczywiście
szczere, można odłożyć Sakrament. Jeśli wreszcie naprawdę brak takiego
zapewnienia lub wprost odrzuca się je, Chrztu należy odmówić.

[11.jula]

Ja myślę, że to by należało uzgodnic przed ślubem, w jakiej wierze
wychowujemy dzieci, co z chrztem, pierwszą komunią itp. W pierwszej
chwili, pomyślałam, że bym ochrzciła,że to dla mnie jest ważne, ale
zaraz postawiłam sie w odwrotnej sytuacji, tzn. w tajemnicy przede
mną moje dziecko zostaje "ochrzczone" w innej wierze. (Pisze w
cudzysłowiu, bo nie wiem czy w innych wyznaniach, bądź sektach
praktykuje sie chrzest). No byłabym wsciekła. Dlatego chyba
najlepiej takie rzeczy uzgadniac na początku

[mmb]

> zaraz postawiłam sie w odwrotnej sytuacji, tzn. w tajemnicy przede
> mną moje dziecko zostaje "ochrzczone" w innej wierze.
Muszę przyznać że w pierwszym momencie czytając te słowa poczułam się dotknięta
cudzysłowem jaki użyłaś dla chrztu niekatolickiego.

PS: Istnieje porozumienie o wzajemnym uznaniu chrztu między Kościołem Katolickim
a prawie wszystkimi Kościołami skupionych w Polskiej Radzie Ekumenicznej.

[szczur.w.sosie]

Znam taką parę. Ona czeka, aż on zgodzi się na ślub katolicki, a on ma nadzieję,
że ona przejdzie na islam. Ona gorliwa katoliczka, on mniej gorliwy muzułmanin -
przynajmniej, kiedy jest w Europie.
Dobrana para

[sulla]

Ja mam nadzieję, że pisząc "wyznania lub sekty" Jula miała na myśli religie
niechrześcijańskie, a nie inne wyznania chrześcijańskie poza katolickim .
Inaczej też musiałabym się poczuć dotknięta.

Myślę...

[mader1]

,że to dla mnie jest ważne, ale
zaraz postawiłam sie w odwrotnej sytuacji, tzn. w tajemnicy przede
mną moje dziecko zostaje "ochrzczone" w innej wierze. (Pisze w
cudzysłowiu, bo nie wiem czy w innych wyznaniach, bądź sektach
praktykuje sie chrzest)

Mam wrazenie po przeczytaniu tego fragmentu, że ponieważ rozpatrywaliśmy
przypadek małżeństwa z niechrześcijaninem i w pierwszym zdaniu Jula napisała "
innej wierze", myślała o wierze niechrześcijańskiej, a tylko w nawiasie źle się
wyraziła pisząc o wyznaniach. Czasem ludziom się myli, jeżeli rozmawiają o tym
rzadko. Ale to moje myśli po takiej odręcznej analizie tekstu. Mam nadzieję, że
Jula potwierdzi moje przypuszczenia, że nie miała na myśli braci protestantów
ani prawosławnych. Tu bowiem nie ma wątpliwości, że mamy do czynienia z chrztem.

Natomiast słowem " chrzest" nie wolno szafować, mając na myśli jakiś obrzęd
przyjęcia w poczet wyznawców innej religii. Chrzest to jest coś najważniejszego,
brama . Tu macie rację.

[mmb]

Dlatego napisałam że w pierwszym momencie poczułam się urażona.
Później to sobie dopowiedziałam podobnie jak ty piszesz.
Uznałam jednak, że muszę zwrócić uwagę nieprecyzyjność tej wypowiedzi,
szczególnie że u muzułmanów obrzęd wstąpienia do wspólnoty w żaden sposób chrztu
nie przypomina

[mader1]

Jula przyznała, że nie wie, jak on wygląda.
A rzeczywiście musimy pilnować, by słowo chrzest znaczyło tylko to, co
powinno.Tylko jak to zrobić ? Są " chrzty kolonijne", " chrzty obozowe" i inne.
To chyba ten zwyczaj - używania słowa " chrzest" przy każdej okazji wprowadzenia
w grupę nie majacą nic wspólnego z żadną religią - jest winny temu, że słowo to
spowszedniało na tyle, że można je użyć w innym znaczeniu.

[isma]

No tak - ale swiadkowie Jehowy, dajmy na to, tez chyba chrzcza nowowstepujacych.
I np. w przypadku kogos, kto juz zostal w dziecinstwie ochrzczony w KK, to z
punktu widzenia katolika to zaden chrzest nie jest - abstrahujac od bardziej
szczegolowych kwestii, z powodu ktorych nie, to po pierwsze dlatego, ze chrztu
sie nie powtarza.

[mmb]

chrzest u Świadków Jechowy nie ma formuły trynitarnej. więc nie zależnie czy był
on pierwszym chrztem czy nie ten rytuał nie może być traktowany jako chrzest
chrześcijański.

[isma]

I o tym pisalam, mowiac, ze to juz jest kwestia kolejna, w zwiazku z ktora ten
przyklad na "chrzest" nieuznawany przez katolikow (a i, jak mniemam, wiekszosc
chrzescijan) jest najbardziej jaskrawy.

Ale potrafie sobie tez wyobrazic - choc tu juz wchodza w gre inne kwestie, no i
zazwyczaj nie ma mowy o "zadysponowaniu" dzieckiem przez drugiego rodzica (co
najwyzej o wywarciu wplywu) - ze rodzic katolik odniesie sie negatywnie do
chrztu swojego - ochrzczonego pierwej w KK - dziecka w jakiejs denominacji
chrzescijanskiej, ktora nie uznajac chrztu niemowlat wymaga dokonania go w wieku
swiadomym (a wiec z katolickiego punktu widzenia, powtorzenia chrztu - ktore
jest niewazne).

[11.jula]

mader1 napisała:

> Jula potwierdzi moje przypuszczenia, że nie miała na myśli braci
protestantów
> ani prawosławnych. Tu bowiem nie ma wątpliwości, że mamy do
czynienia z chrztem

Dla mnie jest to oczywiste, ale skoro macie wątpliwości to
potwierdzam. Nie uważam protestantów ani prawosławnych za inną
wiarę. Zawsze wspierałam modlitwą Jana Pawła II, dla którego
ekumenizm był bardzo ważny.

[mader1]