do przodu

[tuuletaria]

Zaczynam normalnieć i znowu wszystko mnie cieszy. Wyjazd do Francji
zaskoczył mnie bardzo pozytywanie, weekedowy wypad z dziewczynami
zaowocował fantastycznymi rozmowami, dowcipów nasłuchałam się do
bólu, za tydzień wyjazd do rodziny, w pracy też dobrze. Mam
wrażenie, że znowu kontroluję własne życie, trudne decyzje podjęte i
to o niebo lepsze niż takie egzystowania z dnia na dzień w
zawieszeniu. Narobiłam trochę błędów, w sumie szkoda, że nowa
znajomość nie wyszła, ale przynajmniej "poćwiczyłam". Bo z miłością
jak z rozmowami rekrutacyjnymi - te pierwsze zawsze są schrzanione.
Trzeba nabrać trochę "ogłady", techniki, opanować się te nieznośne
emocje. U mnie lekko i "do przodu". Ściskam Was mocno i fajnie, że
jest gdzie i do kogo napisać ))

[claire.ampres]

Jak miło
Oby ten stan lekkości utrzymał się długo i nie zamienił w nieznośną lekkość
bytu

[tuuletaria]

u mnie ten stan trwa już jakiś czas tzn. zmieniają się proporcje:
dużo smutku, zero radości; sporo smutku, trochę radości, a treaz
czasem trochę smutku i coraz wiećej radości. Widzę jak przychodzą
zmiany, a ponieważ nie jes to "dzika euforia" jak już nie raz bywało
wiem, że nie spadnę z tej huśtawki w dół depresji. Troszkę się
wyciszyłam i coraz optymistyczniej na wszystko patrzę. Jest dobrze

[claire.ampres]

I o to właśnie chodzi, żeby ze stanów ekstremalnych schodzić na te umiarkowane
Wtedy jest dobrze

[tuuletaria]

Ty już wiesz claire, że cię lubie )) ale co tam powtórzę

[claire.ampres]

Prawdę mówiąc nie wiem
(nie zawstydzaj mnie! )
Miło mi, że podzielasz moje myśli
(kurczę, zawstydziłam się i nie umiem nic mądrego już napisać :] )

[claire.ampres]

(nie żebym wcześniej jakoś specjalnie mądrze pisała ;D ale teraz to już zupełnie
:] )

[elokwentna_marysia]

Pod Twoim ostatnim zdaniem podpisuję się obydwoma ręcami!

[tuuletaria]

Prawda Marysia? )) w grupie raźniej