Pytania w sprawie Pana Kuleczki...

[abepe]

Zadane przez fabryka.ntkę:

Jaki jest związek Pana Kuleczki z książką religijną? Jak, kiedy, gdzie?
Najzwyklej 'ojej' bo poczulam zaskoczenie :-)

[fabryka.ntka]

Dzięki Abepe za czujność i reakcję. Ja czasem się gubię który nurt jeszcze mieści się w wątku a który już niekoniecznie ;)

[abepe]

Nie chodzi o nurt, sam WW zaproponował nowy wątek.

Ja dziś czuwam przy komputerze, dzieci się dobrze bawiły, aż żal było przeszkadzać (a do czytania ze swoją chrypką się nie nadaję:)

[mamalgosia]

i ja też dziękuję, bo do tamtego wątku już nie wracałam i nawet nie widziałam, że padło pytanie

[abepe]

mamalgosia napisała:

> i ja też dziękuję, bo do tamtego wątku już nie wracałam i nawet nie widziałam,
> że padło pytanie

Mam nadzieję, że wysnułaś z tego wniosek, że zaglądać trzeba wszędzie:))

[tymianek21]

Kiedyś czytałam art. w którym napisano że Pan Kuleczka przypomina rodzine wieloosobową- ojciec z 3 dzieci. Jedno ma ADHD, drugie jest nieśmiałe a trzecie niestety zapomniałam jak zostało określone. Przeczytałam wiele recenzji, ale w żadnej nie było wątków religijnych to chyba nowy pogląd na Pana K.! Nawet wpisałam w google hasło "Pan Kuleczka jako książka religijna" (bo myślałam że zobaczę 10 opracowań naukowych na ten temat). Ukazało mi się forum Oazowe o książkach religijnych dla dzieci. Pana Kuleczkę wymieniają chyba raz, ale nie jako książka religijna tylko dobra do czytania dla dzieci!
forum.oaza.pl/printview.php?t=6237&start=0&sid=7faf139e599ff0bea3ccb4d069268084

[abepe]

Dlatego ciekawa jestem wypowiedzi autora.

[fabryka.ntka]

I ja ciekawa jestem :-)

Apebe, widzisz - wyczulam, że masz chwilę i dostarczylam Ci zadań ;-)
My już po czytaniu i splakaniu rodzinnym - 'O psie, który jeździl koleją' zawsze mnie chwyta za gardlo.

[kamienna5]

Ja napisałam kiedyś na blgu o PK tak:
"Tytułowy bohater to starszy pan, który jest okrągły jak balonik. To ciekawa postać! Gdy jego trzej podopieczni – kaczka Katastrofa, pies Pypeć i mucha Bzyk-Bzyk – zawzięcie coś omawiają, kłócą się, Pan Kuleczka milczy. Wiernie towarzyszy we wszystkich wyprawach, odkryciach, spotkaniach, jednak zasadniczo – mimo że seria nosi jego imię – stoi gdzieś z boku. Pozwala na doświadczenia. Odzywa się dopiero, gdy mali bohaterowie nie znajdują wyjścia albo proszą go o pomoc. I wtedy okazuje się, jak bardzo jest mądry, a jego odpowiedzi wyważone. Urzeka ciepłem i spokojem. Nie dziwi więc, że Katastrofa, Pypeć i Bzyk-Bzyk tak do niego lgną. Pan Kuleczka to figura dojrzałego, doświadczonego opiekuna."

Teraz myślę, że może to być figura Boga-Ojca. Ale myślę, że to nie ma aż takiego znaczenia dla książki. To takie dorosłych czytanie-interpretowanie. Dzieci tak nie czytają. Dzieci czytają sercem. I to wystarczy.

[abepe]

kamienna5 napisała:


> Teraz myślę, że może to być figura Boga-Ojca.

O, kurczaki!

[kamienna5]

Ale że co - z tymi kurczakami? :)

[abepe]

Że brzmi dostojnie - to kurczaki:)) Nie wpadłabym na Boga-Ojca. Niech nam się tu więc szybko autor wypowie, proszę, bo zaczyna być wzniośle:))

[tymianek21]

Bylam niedawno z moją koleżanką w bibliotece- w dziale audiobooków. Ona od lat należy do Opus Dei-ma kilkoro dzieci, codziennie czytają Biblie i razem się modlą. Zaproponowałam jej Pana K. -dla jej 3 letniego syna a ona powiedziała: "wiesz my go znamy z książeczek, ale muszę przyznać że to chyba dla dużo starszych dzieci, dziewczynki załapały ten humor dopiero jak miały 7 lat bo fragmenty omawiały w 1 klasie". Nic nie powiedziała na temat powiązań Pana K. z Biblią itp. To chyba teraz ktoś dorobił taką teorię i zrobi z tego doktorat w Toruniu.

[alistar1]

Jeśli można, to odpowiem, gdzie ja to dostrzegam. Ten związek jest często w moim odczuciu gdzieś między wierszami, w podtekście, w pięknych, często filozoficznych rozważaniach bohaterów, w dostrzeganiu przez nich pewnych prostych prawd w zwykłych i codziennych rzeczach, choć słowa religia, czy wiera nie padają wprost. Przeglądam stare kuleczkowe kalendarze (książki są w pokoju dziecięcym, nie chcę teraz tam buszować, bo pora zasypiania). I czytam sobie podpisy pod ilustracjami, które do mnie przemawiają - "Czasami na ziemi jest jak w niebie". "To, co naprawdę wielkie, nie musi robić wielkiego hałasu". I może jeszcze coś bym znalazła. Ale przede wszystkim przypomina mi się opowiadanie "Plaża", to o morzu i niebie, w nim ten kontekst jest dla mnie najsilniejszy.

[cia-cia]

A w jakim wieku są Wasze dzieci, które czytają Pana Kuleczkę? Mój synek skończył 5 lat i zastanawiam się, czy wiekowo byłoby o.k.

[pa_yo]

Mój Pana Kuleczke polubił w okolicach 6-tych urodzin, audiobooki sa w ciagłym uzyciu.

[mama_kasia]

O, właśnie te międzywiersza :) ...I moje najulubieńsze opowiadanie o ognisku, gdzie
jest powiedziane, jak może być w Niebie - bo ja czuję bardzo podobnie :) - wielbicielka ognisk
i Nieba

[wojciech.widlak]

Sam wywołałem ten wątek i sądziłem, że sam będę odpowiadał na jakieś bardzo konkretne pytania, a tymczasem już otrzymałem wsparcie :-)
Spróbuję przygotować w miarę krótkie wyjaśnienie, ale już widzę, że temat jest bardzo szeroki. Dotyka między innymi takich bardzo różnych i bardzo ciekawych kwestii: religia a wiara, a w związku z tym - książka religijna i "książka wiary", doświadczenia i przekonania autora a jego twórczość, intencje autora a efekt końcowy, intencje autora a interpretacja czytelnicza, interpretacja czytelnicza a interpretacja autorska, "słuszność" lub "niesłuszność" interpretacji (a może raczej - granice dowolności interpretacyjnej), wrażliwość duchowa (w tym - wiara [a w tym jeszcze - sposób jej przeżywania] lub jej brak) a interpretacja, książka (w ogóle i książka dla dzieci w szczególności) jako miejsce przekazu prawdy... Mógłbym jeszcze pewnie pisać...
W każdym razie - dziękuję za odzew i doping, bo mam nadzieję, że mnie samemu pozwoli to na przynajmniej próbę uporządkowania i nazwania czegoś, co jest dla mnie ważne.

[abepe]

Moje dzieci polubiły Pana Kuleczkę w różnym wieku, starszy miał chyba koło 5 lat (wcześniej jakoś mu nie pasowało), młodszy najpierw słuchał z bratem audiobooków, potem zaczęliśmy czytać. Ale już w wieku 3 lat przerzucał się ze starszym bratem fragmentami tekstów.

[abepe]

Co do wszystkich Waszych odczuć "niebiańskich" i tego, co między wierszami - czy, żeby to poczuć trzeba być osobą wierzącą? Niebo (siódme niebo:) nie jest zarezerwowane tylko dla wierzących. Nie mówię o życiu wiecznym, nie o tym chcę rozmawiać, ale o odczuciu szczęścia, które tak określamy.

[wojciech.widlak]

Próbuję dokonać jakiejś syntezy, żeby nie zanudzić i nie przeteoretyzować :-) Oj, trudne to, trudne. Na początek może tak: religia to w moim rozumieniu co innego niż wiara, stąd „Pan Kuleczka” na pewno nie jest książką religijną. Religia to bardziej forma kultu, wiara to relacja z Panem Bogiem (na marginesie – zakłada to także czas zwątpienia albo wadzenia się z Nim). A dalej - nie umiem za bardzo pisać wprost o Panu Bogu. I w żadnej z moich książek nie zakładałem takiego pisania. Natomiast myślę, że tu i ówdzie „się napisało”. Tu dotykam tego niezwykłego zjawiska, kiedy autor (bo wiem, że nie jest to tylko moje doświadczenie) czyta to, co napisał, i jest zdumiony tym, co tam znajduje.

Mogę powiedzieć tak: bardzo, bardzo się cieszę, jeśli ktoś odnajduje Pana Boga w moich opowiadaniach. Bo – tak jak Go doświadczam – On taki właśnie jest: obecny w codzienności. Ale nie narzuca się nikomu – można Go dostrzec, ale wcale nie koniecznie TRZEBA (choć jestem głęboko przekonany, że lepiej Go widzieć niż nie widzieć, ale ta zdolność jest w gruncie rzeczy prezentem, w języku wiary nazywanym łaską). Można Go po prostu nazywać którymś z Jego imion: Dobro, Pokój, Miłość. Może - na początek, a może aż do śmierci? Tak czy inaczej,to nikogo nie dyskryminuje, nie odrzuca, nie osądza, prawda?

Tak jak widzę to teraz, w niektórych opowiadaniach Jego ślady są wyraźniejsze - na przykład w „Niebie” wspomnianym przez Mamę Kasię, czy w „Plaży”, o której pisze Alistar, ale także we „Wpadce” („wszystko jest po coś”, a w rzece „widać niejasno” – to nawiązanie wprost do pierwszego listu świętego Pawła do Koryntian, w którym Paweł mówi: „Teraz widzimy jakby w zwierciadle, niejasno; wtedy zaś zobaczymy twarzą w twarz”), a zwłaszcza w „Drzewie”, które jest wariacją na temat kilku przypowieści – o zagubionej owcy, zagubionej drachmie i krzewie morwy. To ostatnie opowiadanie jest jedynym napisanym „z premedytacją” :-), to znaczy – pisząc je, wiedziałem, że chcę nawiązać do tych przypowieści. Co charakterystyczne, nikt nigdy tego związku nie zauważył, więc widać, że autor pisze, a Pan Bóg interpretacje nosi :-)

To chyba tyle. Materiału na doktorat raczej za mało :-). Ale jeśli ktoś jeszcze chciałby o coś zapytać, to bardzo proszę.

[abepe]

Dziękuję za wypowiedź. Muszę sobie to przemyśleć.

[fabryka.ntka]

Dziękuję.
Odpowiedź p.o. Pana Kuleczki ;-) zaspokoila moją ciekawość na poziomie podstawowym.

Pozwolę sobie fragmentami fragmentów:
religia to w moim rozumieniu co innego niż wiara, stąd „Pan Kuleczka” na pewno nie jest książką religijną oraz Natomiast myślę, że tu i ówdzie „się napisało”.

Teraz zatem przy okazji pochwalę: Pan Kuleczka to ten rodzaj książki, którą można czytać wielokrotnie, w różnym wieku, za każdym razem odkrywając coś nowego lub to samo ale na nowo. Bez względu na wiarę-lub-nie.

Wypowiedz anna_mrozi jest mi bliska:
Ja lubię ciepło bijące z tych opowiadań.
Skłoniłabym się raczej do uznania "Pana Kuleczkę" za książkę otwierającą pole do zadawania filozoficznych pytań.
Być może niektórzy czytają przez pryzmat określonych prawd wiary - kwestia indywidualnego odbioru...

nasze lektury

[anna_mrozi]

Młodszy "Dzieć" czytał (tzn ja czytałam) Pana Kuleczkę w przedziale 3 - 4,5.
Niewiele wyłapywał niuansów ;)
Młodsza córka w ogóle nie przejawiła zainteresowania (ale to specyficzny przypadek ;)

Ja lubię ciepło bijące z tych opowiadań.
Skłoniłabym się raczej do uznania "Pana Kuleczkę" za książkę otwierającą pole do zadawania filozoficznych pytań.
Być może niektórzy czytają przez pryzmat określonych prawd wiary - kwestia indywidualnego odbioru...

no patrzcie...

[mamalgosia]

To przeze mnie cała ta dyskusja!

W sumie to nawet się cieszę, że zobaczyłam ją dopiero teraz - gdy już sie tyle osób wypowiedziało, i to mądrze:) To ja juz się nie muszę usprawiedliwiać. Zresztą nie mam żadnej teorii, to moja opinia tak raczej "na czuja" - jakiś klimat, wrażenie pewnego zanurzenia, ale nie konkrety. No nie Bóg Ojciec w muszce;)

[bimim]

Chyba nie całkiem w temacie, ale….
Byłam dziś w przedszkolu na pierwszym moim czytaniu w większej grupie dzieci.
Pani poprosiła (wie że chodzi mi po głowie księgarnia dla dzieci) no i więcej chętnych rodziców niestety na razie nie było.
Córka pięciolatka, najmłodsza w grupie(reszta 6), wybrała właśnie Pana Kuleczkę.
Trema była…. Ale udało się :)
Tematyka związana z podróżą, wybrałam: Bagaż, Podróż i Morze.
Niestety Kuleczki wcześniej nie znali, ale zdecydowanie polubili :) mam przyjść ponownie:)
Jeśli chodzi o wiek moja 2,5 latka, choc pewnie nie bardzo rozumie, też często do czytania te książki podsuwa.
A jeśli chodzi o wiarę jest w tych opowiadaniach taka wrażliwośc i ciepło, że jakoś tak w naturalny sposób w moim odczuciu „dotykają” Boga….
I bardzo dziękuję Autorowi za wypowiedź!!
Pozdrawiam

[silije.amj]

Bardzo dziękuję za ten wątek, za świadectwo.
Mam nadzieję, że Pan Autor będzie na targach w Poznaniu?

[wojciech.widlak]

Wątek zawdzięczamy Fabryka.Ntce. Też dziękuję. A na targach w Poznaniu, owszem, będę, i to najprawdopodobniej z mamą Wesołego Ryjka - Agnieszką Żelewską. Planowe spotkanie - w sobotę o 13.30. Do zobaczenia!

[fabryka.ntka]

Przy okazji tematu spotkań, to gdyby tak Kraków... :-)
Może podczas czerwcowych Targów Książki dla Dzieci?

[kate.2]

Moja mała ma właśnie bzika na punkcie PK czytamy od ok miesiąca, córeczka ma teraz 2latka i 4 miesiące. Postanowiła rozdzielić role w rodzinie: ona - pies Pypeć, tata - Pan Kuleczka, nasz kot - muszka Bzyk-Bzyk, mi przypadła rola kaczki Katastrofy (mam nadzieję że to przypadek :). Czasami niektóre opowiadania troszeczkę upraszczamy ale uwielbia te książki :)
P.S
Dziś powiedziała: Bóg jest wielki i wspaniały, tata jest Bogiem ...

[atzaga]

Mój syn (3 lata) też od jakiegoś czasu baaaardzo lubi Pana Kuleczkę i też rozdziela role. Zwykle on jest Kaczką Katastrofą, co bardzo do niego pasuje;-) Kiedy się w to bawi często też mówi "...-stwierdził Pypeć", "...zakrzyknęła Kaczka Katastrofa", "...potwierdził Pan Kuleczka".

[wojciech.widlak]

fabryka.ntka napisała:
> Przy okazji tematu spotkań, to gdyby tak Kraków... :-)
> Może podczas czerwcowych Targów Książki dla Dzieci?

Bardzo lubię odwiedzać moje rodzinne miasto i chętnie bym słowo zamienił, ale z kalendarza wynika, że w tym czasie będę najprawdopodobniej gdzie indziej... Więc - pewnie w listopadzie?