"Opowieść o Despero" i "Król Grudzień Malutki"

[pszczolamaja]

Mam wrażenie, że już o tym było, ale w wyszukiwarce forumowej nie znalazłam.
Znacie? Możecie coś powiedzieć? I druga rzecz, która mnie fascynuje, to
wydana przez Media Rodzina "Król Grudzień Malutki". Przed świętami nikt o
niej nic bliżej nie wiedział, może teraz coś wiecie? Opisy obu brzmią nader
zachęcająco,ale to akurat o niczym nie świadczy. Mam potrzebę książki z duszą
dla mojego 5-latka.

[agnieszka_azj]

O Królu Grudniu napiszę, jak się Merlin wywiąże - podobno już szykują do
wysyłki.

"Opowieść o Despero" kupiłam Julce (prawie sześciolatce) na mikołajki i
czytałyśmy to zaraz potem. Ta książka jest... dziwna, nie potrafię jej porównać
z żadną inną. Jest w niej sporo smutku i okrucieństwa:
jest smutek zamkowych lochów, gdzie latami siedzą w ciemnościach skazańcy,
jest myszka skazana za zdradę (polegającą na pokazaniu sie ludziom i
zaprzyjaźnieniu z księżniczką) na zesłanie do tegoż lochu na pewną śmierć, a
cala rodzina odsuwa się od niej (scena sądu jest bardzo przejmująca)
jest dziewczynka sprzedana przez własnego ojca w niewolę i bita przez
właściciela,
jest królowa, która na widok szczura "wpadnietego" do zupy umiera itd, itp.
Rownocześnie jest w tej książce niezwykły urok i poezja oraz oczywiście happy
end.

Czytałam to Julce i parę razy musiałam "cenzurować" momenty, którw wydawały mi
się zbyt smutne lub okrutne. Nie zdziwiłabym się, gdyby ktoregoś wieczoru nie
chciała już czytać, ale nie - wręcz przeciwnie, domagała się tej lektury.
Myślę, że gdybym wczesniej przeczytała sama, to poczekałabym jeszcze z tym
prezentem - może rok, może dwa...

[spacey1]

Dokładnie to "Maleńki król Grudzień". Mam tę książkę, ale zaledwie zaczęłam ją
czytać. Otóż po pierwsze to moim zdaniem najpiękniej wydana książka ubiegłego
roku. Cudowne ilustracje! Pierwszy rozdział mówi o spotkaniu bohatera czy też
narratora z królem, który jest gruby i malutki. Rozmawiają o tym, jak wygląda
życie nas, ludzi, a jak w krainie, skąd pochodzi król. My rodzimy się mali i nic
nie mogący i nie umiejący. Z biegiem czasu dorastamy i zyskujemy umiejętności i
władzę. U króla jest odwrotnie. Rodzą się duzi i kompetentni. Z czasem maleją i
na starość są malutcy i trzeba się nimi opiekować. Nie mają wtedy żadnej władzy
i kontroli. Król dowodzi, że tak jest lepiej.
Nie wiem, co jest dalej, ale ten początek mnie bardzo zaintrygował. Tekst jest
pięknie napisany. No i te ilustracje!
Chyba dziś przeczytam dalej...
W każdym razie polecam szczerze, książka dla dorosłych i dla dzieci mniej więcej
od 6 lat.

[pszczolamaja]

I teraz dzięki Wam jestem jaśnie oświecona. Dziękuję, dziękuję, pewnie niebawem
zakupię obie, bo mnie zaintrygowały Wasze recenzje.

[caca33]

"Maleńki Król Grudzień" to (w moim przekonaniu) przerost znaczenia szaty
edytorskiej nad jej zawartością. Tekst jest kiczowaty, zbyt prostacko napisany -
odniosłam wrażenie, że ma służyc takim już absolutnym cepom, które nigdy nie
dostrzegały potęgi wyobraźni (jakimś skończonym pracoholikom, czy coś takiego)
i dopiero teraz, dzięki tej "wielkiej literaturze" zaczną tę doceniać. Tak też,
jako prymitywny odbieram zamysł konstrukcyjny treści: opiera się li tylko na
odwróceniu znaczeń w ten sposób, że świat rzeczywisty jest "be", a świat Króla,
fikcyjny jest cudowny i że dokładnie to, co piętnowane jest w świecie
rzeczywistym, po odwróceniu zyskuje wartość. Świat ludzi jest zły, a Króli -
dobry. Prosty, wartościujący dualizm.
Jeśli idzie o ilustracje Sowy, to w istocie, mozna powiedzieć, że są
najmocniejszą stroną tej książeczki (fajny jest też jeszcze jej format): są
malarskie, budują nastrój ciepła, ..., ... - no właśnie nie wiem jakie jeszcze,
bo już wiele więcej wartości w nich nie dostrzegam. Jak dla mnie są zbyt
dosłowne, bardzo ściśle trzymają się tekstu i na nic innego nie "odważają się".
Ale są ładne. Po prostu ładne. Jak ktoś chce - śliczne.
Cała ta książka wydaje mi sie zbyt nachalnie, że była zabiegiem komercyjnym.
Czuje się w niej klimat popularnej literatury autorstwa Paulo Coelo.
To taki przewodnik udanego zycia..
Przepraszam, że tak ostro pojechałam, ale wkurzyłam się, bo wydałam 26 złotych.
Mam nawet taki niesmak, że nie mogłabym jej nikomu dać w prezencie, bo
czułabym, że kogoś obrażę.
eM.

[urgazhi]

hmm oki moze i masz racje ze to jest dualizm ale sadze ze wiele z nas zapomina
o wyobrazi - sorry moze sie myle - ale jakos widze tuziny ludzi ktorzy zyja z
dnia na dzien!! i moze taka ksiazka ktora jest krotka i na temat pokazuje ze
moze nie warto rezygnowac z tego! i ona ma PRZYPOMNIEC o WYOBRAZNI!!
aha i nie odnioslem wrazenia ze swiat nasz jest zły - raczej "wskazania" ze nie
korzystamy z mocy wyobrazni ze ciagle biegniemy i nie zauwazamy (no wlasnie nie
ZAUWAZAMY)ze wszystko nam mija... a sadze ze dzieki tej ksiazce mozemy nauczyc
dziecko aby marzylo i wyobrazalo sobie jak najwiecej i cokolwiek a my sami
oderwiemy sie od codziennosci i pomyslimy o naszych wlasnych marzeniach,
pragnieniach i w dodatku ilustracje... cieple i troche magiczne przez to ze sa
czasem takie zwyczajne <dobra wiem troche pokrecone> i fajnie ze troche
impresjonistyczne...

[pszczolamaja]

Porównanie do Coelho, jeśli trafne, to dla mnie dyskredytuje tę książkę,
problem, kurczę, w tym, że dopóki nie wezmę do ręki, nie dowiem się. Buuu!Ja
nie chcę kiczu, pseudofilozofii, tylko mądrą, poetycką opowieść. BUUUUUU!

[abepe]

Myślę, że caca przesadziła z „cepami” ale mnie też książki a la Coelho lekko,
hm, obrażają. Bo sugerują, że jestem zupełnie niezdolna do samodzielnego
wymyślenia tych wszystkich „mądrości”, którymi nas częstują. Ostatnio takie
poczucie miałam po lekturze „Tajemnicy Bożego Narodzenia „ Gaardera. Taką
mądrość, że „coś to jest o wiele więcej niż nic” (cytuję z pamięci) to, mam
nadzieję, wymyśli już niedługo mój synek osobiście.

A jeszcze w nawiązniu do postu urgazhi:

ale jakos widze tuziny ludzi ktorzy zyja z
> dnia na dzien!! i moze taka ksiazka ktora jest krotka i na temat pokazuje ze
> moze nie warto rezygnowac z tego! i ona ma PRZYPOMNIEC o WYOBRAZNI!!

Według mnie "tacy ludzie" zachwycą się odkrywczością książki, polecą innym i
zapomną.


... a sadze ze dzieki tej ksiazce mozemy nauczyc
> dziecko aby marzylo i wyobrazalo sobie jak najwiecej i cokolwiek ...

Ależ nie musimy tego uczyc naszych dzieci - uczmy sie tego od nich.

[abepe]

Tak samo obrażają i wkurzają mnie tego typu "odkrywcze" uogólnienia:
"„Poszerzenie pola walki” to również przestroga. Powieść pokazuje, że jałowe,
pozbawione wartości życie współczesnych trzydziestolatków jest głęboko
destrukcyjne."
To, oczywiście, cytat z recenzji do zupełnie innej książki ale akurat
przeczytałam i mi się skojarzył z tą dyskusją. Poczułam się dotknięta jako
współczesna trzydziestolatka.

[urgazhi]

abepe napisała:

> Według mnie "tacy ludzie" zachwycą się odkrywczością książki, polecą innym i
> zapomną.
masz racje... tak jest skonstrowany ten swiat <nie nie nie mowie ze jest taki
zly i straszny> no ale wlasnei chyba po to powstaja takie ksiazki jak Mały
ksiaze, czy tryptyk Kertesza, Kolakowskiego etc. aby po siegnieciu po nie
przypomniec ze nie tylko praca czy tez inne zajecie sie liczy:)
i dalej ...
> Ależ nie musimy tego uczyc naszych dzieci - uczmy sie tego od nich.
no nie musimy masz racje:) ale warto wzmacniac:P

[spacey1]

"odniosłam wrażenie, że ma służyc takim już absolutnym cepom, które nigdy nie
dostrzegały potęgi wyobraźni (jakimś skończonym pracoholikom, czy coś takiego) "

masz prawo do swojej opinii, ale przyznam, że ten fragment nieco mnie uraził

[caca33]

Nie chciałam nikogo urazić mym komentarzem, ale kwestia o pracoholikach, to nie
mój pomysł, tylko takim jawi sie bohater (mężczyzna) w tej książce.

[spacey1]

sprytnie pominęłaś cepów ;)
ja nie nazywam tak nawet tych, którzy lubią Coelho.

[i2h2]

caca33 napisała:
> Nie chciałam nikogo urazić mym komentarzem, ale kwestia o pracoholikach, to
nie
>
> mój pomysł, tylko takim jawi sie bohater (mężczyzna) w tej książce.
To raczej cepy "gryzą" w Twojej wypowiedzi, ale załóżmy, ze Ci o prostotę
chodziło, a i późna pora była i spuśćmy zasłonę milczenia na te nieszczęsne
narzędzia rolnicze;-)
Pozdrawiam

[i2h2]

Przejrzałam dziś w księgarni (dość pobieżnie) i pierwsze wrażenie mam niestety
bardzo podobne. Nie kupię na pewno. Niemniej chętnie bym tę książkę
przeczytała, bo może jednak jakaś mała perełka na dnie...
Pozdrawiam
Iwona

[pszczolamaja]

No dobrze, ale czy to oznacza, że dziś już nic tej rangi, co "Mały Książę"
(zanim go zajeżdżono jako lekturę szkolną) nie powstaje??? Że wszystko jest
płaskie i wabi tylko szatą graficzną???!!! Że poezja i głębia kończy się na
recenzji wydawcy???!!!! Ratunku!!!!

[abepe]

pszczolamaja napisała:


> Mam potrzebę książki z duszą
> dla mojego 5-latka.

Zdefiniuj,proszę, Twoje pojęcie duszy :)
Pomyślałam, że przejrzę pod tym kontem (o ile definicje duszy sie nam
pokrywają:)kilka swoich dawnych tomików baśni różnych autorów. Grzesiowe
książeczki jeszcze troszkę za mało duszy zawierają. Na razie usiłowałam mu
przeczytac "Małego Księcia" ale sobie poszedł bawić się zrobionym przez tatę
domkiem dla Muminków (które też na razie zna tylko z płyty oraz pluszowych zabawek).
Acha -Grzesia ulubiony cytat z "Lata Muminków" "Jestem jew, goźny jew, spotkać
mnie, znaci pech!!!!!" (duszę pod pachę i w nogi:)

[pszczolamaja]

No właśnie "Mały Książę", "Muminki" też mają duszę, i "Kubuś Puchatek" też w
jakimś sensie. Chodzi mi tutaj o takie poczucie, ze obcujemy nie tylko z
tekstem jako rzędami liter, czy nawet takim, który uczy, bawi, wychowuje, ale
takim, co do którego możemy przeczuwać, ze dotyka czegoś głębszego niż to , o
czym "faktograficznie" traktuje, że jest w jakiś sposób uniwersalny...Trudno mi
zdefiniować duszę, ale wiem, jak czytam, że ta książka ją ma, a inna nie :)))

Maleńki Król Grudzień

[agnieszka_azj]

Dostałam, przeczytałam i... wielkie rozczarowanie :-(((
Męczyłam się z tym przez dwa wieczory i zostawiłabym to, ale obiecałam Kolorko,
że się wypowiem ;-)
Ani to z duszą, ani dla pięciolatka... Wogóle nie wiem dla kogo, a porównywanie
z "Małym księciem" jest w tym wypadku nadużyciem.
Przekombinowane potężnie, podporządkowane jakiejś przedziwnej idei odwrócenia
porządku dla samego jego odwrócenia. Nic z tego dla mnie nie wynika, a kończy
się...
Kończy się tak, jakby autorowi skończyły sie pomysły i przestał pisać.

Dlaczego ten król jest jeden ??? Gdzie sa inni przedstawiciele tego gatunku ???
Po co on własciwie jest ??? Gdzie był jak był większy ??? I tak dalej... pytań
mnóstwo i brak na nie odpowiedzi. Po co wogóle taka książka ???

[pszczolamaja]

Czyli, wszystko jasne. Dzięki Tobie oszczędzam. Gdyby wpadła Ci w ręce jakaś
książka z duszą i dla 5-latka, polecam się łaskawej pamięci :)