Zdjęcia

[mariusz9959]

Proponuję wątek, w którym będą umieszczane zdjęcia ciekawych miejsc,
obiektów, przedmiotów itp. z krótkim opisem.

Podemszczyzna

[mariusz9959]

Byłem kiedyś w okolicach Podemszczyzny pow. Lubaczów. Na wyjazd
zabrałem mapę WIG 100 tego terenu. Znalazłem na niej zaznaczony
cmentarz greckokatolicki, oczywiście dzisiaj już nieczynny. Gdy tam
trafiłem widok był zaskakujący, przez 60 lat wyrósł na cmentarzu las.
Pod linkiem jest jedno ze zdjęć, które tam zrobiłem.
fotoforum.gazeta.pl/3,0,1024111,2,1.html

[ralston]

A w miejscu, gdzie stała cerkiew byłeś? Tam jakieś resztki dzwonnicy
stały. Mam gdzieś w swoich zbiorach...

[ralston]

Tyle, że to ani nad Sanem, ani nad Wiarem...

[mariusz9959]

Celna uwaga.
By być w zgodzie z nazwą forum powinienem:
1.Umieścić te posty u Piotra
2.Założyć własne forum o odpowiedniej nazwie i tam je wrzucać
3.Poprosić Tawnyroberts o poszerzenie nazwy forum o rzekę Lubaczówkę.
Coś w tym jest.

Tematyka forum

[tawnyroberts]

Okolice Lubaczowa to też Podkarpacie (przynajmniej administracyjnie)
z jednej strony i "tereny, na których przed II wojną światową
zgodnie współżyli ze sobą Polacy i Ukraińcy" z drugiej strony.
Umieszczanie zdjęć i wpisów dotyczących tamtych okolic jest więc jak
najbardziej zasadne i pożądane. Nie sugerujcie się zbytnio nazwą
forum, bo to tylko nazwa. Zbitek wyrazów, który ma podpowiedzieć,
ukierunkować, ale nie sztywno narzucać, ograniczać...

[mariusz9959]

Oczywiście byłem i tam, z tyłu za tym miejscem w polach stoi bunkier
po linii Mołotowa,.
a jest ich tam dookoła Podemszczyzny więcej.

PS.
Małe pytanie, będąc tam odnalazłeś cmentarz?

[ralston]

Nie. Bo nie wiedziałem o jego istnieniu. Jadąc rowerem w stronę
Rudki zobaczyłem w pewnym momencie po prawej stronie fragment
pomnika/tablicy/nagrobka?, co skłoniło mnie do zatrzymania się.
Wtedy w krzakach, między drzewami zauważyłem dwa środkowe filary
dawnej dzwonnicy parawanowej na cerkwisku...

[tawnyroberts]

Piękna nekropolia. Szkoda tylko, że zaniedbana. Cmentarz różni się
od tych występujących na Pogórzu Przemyskim. Znacznie więcej tutaj
okazałych kamiennych i betonowych nagrobków. U nas na taki "luksus"
mogli sobie pozwolić tylko najzamożniejsi (właściciele ziemscy,
księża i ich rodziny, bogaci gospodarze, nauczyciele).

Lubliniec Nowy

[mariusz9959]

Łażąc kiedyś po byłych przysiółkach (nieistniejących od 1947 roku)
ukraińskiej wsi Lubliniec Nowy na terenie jednego z nich znalazłem
coś takiego:

fotoforum.gazeta.pl/3,0,1015717,2,5.html
Jest to jak przypuszczam fragment pocisku, jakiego nie wiem.

fotoforum.gazeta.pl/3,0,1015719,2,6.html
Nie wiem, co to jest, może fragment lufy w środku posiada gwint.

[piotrzr]

mariusz9959 napisał:


> fotoforum.gazeta.pl/3,0,1015717,2,5.html
> Jest to jak przypuszczam fragment pocisku, jakiego nie wiem.

Otóż - na Twoim zdjęciu widać pierścień okalający gilzę (czy raczej część
pocisku zawierająca ładunek wybuchowy) - pierścień ułatwiający wprawianie
pocisku w ruch obrotowy "na wylocie" .
I znów jak pisałem wcześniej proponuję najpierwustalić kaliber - według mnie to
będzie 120 mm.
No i gratuluję efektów penetracji terenu :)

[mariusz9959]

Mam Piotrze wymiary. Ten kawałek rury po dokonaniu pomiarów nasunął
mi pewne wątpliwości czy to może być kawałek lufy. Średnica
wewnętrzna ( otworu) to 45 mm, lecz po około 150mm (czyli na zdjęciu
w głębi przedmiotu) średnica wewnętrzna wynosi już tylko 36 mm.
Otwór wewnątrz przedmiotu ma kształt stożka.
Co do drugiego przedmiotu to średnica zewnętrzna wynosi 100 mm.
Pierścień okalający o którym piszesz ma rzeczywiście taki kształt,
że mógł pocisk wprowadzać w ruch obrotowy.
Po około 125 mm od pierwszego pierścienia wydrążony jest na obwodzie
rowek w którym mógł znajdować się kolejny pierścień (na zdjęciu
widać to trochę na końcu przedmiotu). Nie wiem czy ma to znaczenie,
ale na podstawie , kole pocisku (miejmy nadzieję, że to pocisk) są
wydrążone naprzeciwko siebie dwa małe rowki od brzegu koła o
długości ok. 10 mm. Po dokładnym przyjrzeniu się można zauważyć to
też na zdjęciu.

Dzięki za gratulację. Wyobraź sobie, że to wszystko leżało lekko
zagłębione w ziemi i dokładnie widoczne. Znalazłem to właściwie
przypadkiem, bo jechałem obejrzeć jak wygląda obecnie miejsce o
którym czytałem i nie liczyłem, że takie rzeczy tam znajdę.

[galileo11]

Serdecznie witam Panów! (zresztą wszystkich).
Przeglądałem kiedyś podane przez p. Mariusza zdjęcia (nie chce mi
się obecnie szukać, które to było)i na jednym zauważyłem przedmiot
podobny do "buksza" żeliwnego. Buksze takie były wbijane do kół
drewnianych w wozach, lawetach armatnich, itp. Buksze te miały
otwory stożkowe, były oczywiście różne rozmiary, a na zewnętrznej
stronie przy największej średnicy miały dwa skrzydełka, ażeby nie
obracały się w główce koła. Powiadasz, że średnica wewnętrzna miała
ok. 45mm, a po ok. 15cm już tylko 36mm. Jeśli to był buksz, to z
takimi średnicami należał do cięższego pojazdu (możliwe, że do
lawety). Właśnie buksze i osie do wozów drewnianych miały takie
stożkowe kształty, smarowało sie to kiedyś mazidłami towotopodobnymi
lub własnej produkcji, później w najnowszych czasach smarami (towot,
ŁT-43 np.). Buksze te były z żeliwa, ale dawniej dla bogatych i do
celów specjalnych (armia) były też podobno z brązu.
Jeśli to nie to, to trudno.
Na razie pozdrawiam.

[mariusz9959]

Jest to na pewno jeden z kierunków, które muszę zbadać chcąc
ustalić, co to jest. Do Twojego opisu rzeczywiście to pasuje. Jak
przypuszczam wykonane jest z żeliwa.
Nie wiem dokładnie jak to wyglądało zamocowane w kole, ale ten
fragment, który znalazłem ma 21 cm a całość musiała być dłuższa.

Oleszyce

[mariusz9959]

Cerkiew w Oleszycach.
fotoforum.gazeta.pl/3,0,1017645,2,3.html
fotoforum.gazeta.pl/3,0,1017646,2,2.html
fotoforum.gazeta.pl/3,0,1017643,2,4.html

Zawadka Morochowska

[mariusz9959]

Znalazłem kiedyś coś takiego w Zawadce Morochowskiej, na miejscu po
nieistniejącym domu. Nie wiem co to jest ? Na przedmiocie są
umieszczone litery SVEA
fotoforum.gazeta.pl/3,0,1026455,2,1.html

[piotrzr]

mariusz9959 napisał:

Na przedmiocie są > umieszczone litery SVEA


W swojej kolekcji bibelotów mam m.in dwa prymusy benzynowe Phoenix-Sweden
pochodzące gdzie z okresu pierwszego 30 lecia ub, wieku.
Jako dodatkowe wyposażenie miały coś w rodzaju owalnych rusztów nadkładanych nad
palnikiem. Nie mogę wykluczyć że prezentowany przedmiot to właśnie fragment
takiego rusztu lub tzw fajerki. Wymiar takiego rusztu po średnicy to tak w
przybliżeniu niewiele ponad odległości pomiędzy czubkiem małego palca i kciuka
po "rozczapierzeniu" dłoni :)

[mariusz9959]

Dzięki Piotrze.
Przyznam, że o tym nie pomyślałem, a jest to dość prawdopodobne.
Sprawdziłem, średnica całości odpowiadałaby tej o której napisałeś.

Dębno k/Leżajska

[mariusz9959]

Zdjęcia z Dębna k/ Leżajska. Cmentarz greckokatolicki (ok.1000m od
Sanu)
Przedstawiam dwa zdjęcia z 2006 i 2007 roku. Cmentarz zmienił wygląd
dzięki proboszczowi Janowi Mromlińskiemu.
Roku 2006
fotoforum.gazeta.pl/3,0,1026485,2,1.html
Rok 2007
fotoforum.gazeta.pl/3,0,1026486,2,2.html

Pytanie do Mariusza

[piotrzr]

Na jednym z Twoich zdjęć przedstawiasza fragment znalezionej "rury" mogącej być
wg mnie kawałkiem lufy - np niskokalibrowego moździerza "okopowego" ( z
angielskiego trench mortair) lub podobnego mu działa.
Widoczne na "rurze" skrzydełka mogły słuzyć osadzaniu jej w płycie oporowej.
Oczywiście to domysły. Prosiłbym uprzejmie o zmierzenie (i podanie tu) kalibru
owej rury tj średnicy w "świetle" - może mógłbym wtedy coś więcej powiedzieć :)

[mariusz9959]

Dzięki Piotrze za zainteresowanie. Oczywiście zrobię odpowiednie
pomiary i podam. Większe „trofea” trzymam w firmie, więc nie jestem
w stanie teraz tego zrobić, lecz najpóźniej w poniedziałek podam
wymiary.
Przysiółek (miejsce po przysiółku) na terenie którego znalazłem ten
przedmiot, był miejscem kilku bitew z NKWD i WP. Stacjonował tam
często „Zaliźniak” ze swoimi żołnierzami oraz członkowie
lublinieckiego kuszcza. Było to wyśmienite miejsce dla partyzantów.
Obecnie ponad dwa kilometry w lesie, gdy byłem tam pierwszy raz
nawet z mapą WIG 100 długo lokalizowałem to miejsce. Mało kto tam
bywa a młodzi mieszkańcy Lublińca dziwią się, że tam ponoć były
kiedyś domy. Zapewne dlatego jest to mało uczęszczane miejsce (tylko
grzybiarze je znają ) i pozostało jak sądzę nienaruszone od lat
czterdziestych. Naprawdę robi wrażenie. Porozrzucane różne fragmenty
metalowe (okucia okien, garnki, wiadra łopaty itp.), leżąca już 60
lat drabina, fragment rolki papy i tylko miejscami połamane cegły i
gruz, ślady po zabudowaniach a na tym wszystkim rośnie
sześćdziesięcioletni las.
Czytałem kiedyś wspomnienia byłego mieszkańca tego przysiółka, który
w latach dziewięćdziesiątych, pierwszy raz po wojnie przyjechał z
Ukrainy i poszedł szukać swojego domu. Szukał i szukał, aż w końcu
znalazł to miejsce. Zaczął się dokładnie rozglądać i uwagę jego
przyciągnął duży kamień, odsłonił go patrzy a to kamienne koło od
jego żaren. Usiadł na nim i łzy popłynęły mu po twarzy.

Wyprawy w teren

[mariusz9959]

Poszukiwania schronów, w których podczas akcji "Wisła" i wcześniej,
kwaterowali partyzanci z UPA, to jedno, natomiast odnalezienie tych
kryjówek, to sprawa zupełnie inna. Co nieco jednak udało nam się
odkryć.
Szukaliśmy po omacku opierając się na dość wątpliwych relacjach
zarówno byłych milicjantów (pamięć już nie ta), którzy w tamtych
czasach, a więc w latach 1946-47 zajmowali się likwidacją
ukraińskiej partyzantki, jak i żyjących weteranów UPA.
Pierwsze kroki skierowaliśmy do wsi Borysławka położonej pomiędzy
Arłamowem a Rybotyczami. Wieś, to może za dużo powiedziane,
stosowniejszym określeniem byłoby "nie istniejąca już wieś".
Pozostał tam bowiem jeden dom, w którym mieszka Michał Sroka, postać
w sama w sobie interesująca. Odwiedzającym te tereny Ukraińcom
przedstawia się jako ich rodak, natomiast Polakom jako Polak i w
zależności od tego z kim rozmawia, psioczy na jednych lub drugich.
Sroce podaliśmy się za potomków "Kryłacza" i "Lastiwki", pomogła w
tym znajomość języka ukraińskiego.
Po ugoszczeniu pędzoną przez Srokę śliwowicą i pieczoną gęsią,
której gospodarz na naszych oczach urwał łeb, wyruszyliśmy w drogę.
Przed wojną Borysławka była ludną wsią, liczącą 300 zabudowań. Dziś
pozostały jedynie zgliszcza porośnięte ostrężynami i krzakami.
Instrukcje Sroki i bystre oko fotoreportera pozwoliły nam w
okolicach nie istniejącej cerkwi i zachowanego jeszcze
przycerkiewnego cmentarza odkryć pozostałości zabudowań.
Interesowała nas studnia, tam bowiem według relacji Sroki miała się
mieścić jedna z kryjówek striłciów. Studnię znaleźliśmy, ale była
zarośnięta, zasypana. Na szczęście nie do końca - pod przeszło
metrową warstwą ziemi leżącej na butwiejących kawałkach drewna,
ujrzeliśmy zabagnioną taflę wody. Studnia miała około siedmiu metrów
głębokości. Opuszczając się na linie, gdzieś na szóstym metrze,
natrafiliśmy na otwór w kamiennej cembrowinie. Mógł się w nim
zmieścić z powodzeniem dorosły człowiek. To był schron.
Pomieszczenie o wymiarach 3x5 metrów, wyłożone drewnianymi balami
(prawdopodobnie dębem lub bukiem, bo inne drewno dawno by już
spróchniało). Nie należy chyba dodawać, że kryjówka odbiegała
wyglądem od stanu, w jakim znajdowała się pół wieku temu. W
niektórych miejscach stemple puściły i belki sufitowe oraz kawałki
przeżartej rdzą blachy zwisały niemal do ziemi.
- I tak mamy szczęście - pocieszał nas Jurek Waluś, poszukiwacz
upowskich kryjówek. - Większość z nich już dawno krew zalała,
zapadły się ze starości. To nie beton.
Jurkowi dwa lata temu udało się odnaleźć dość dobrze zachowaną
kryjówkę nad brzegiem Sanu, w okolicach Chmielnika.
A oto "schron": w jego narożnikach dwie piętrowe prycze, pośrodku
zardzewiała bańka, duża bańka na mleko, rozsypane kule karabinowe,
skorodowany do imentu karabin "Mosin", maszyna do pisania w podobnym
stanie jak karabin, otwarta metalowa kasetka, puszki po konserwach,
daszek od czapki, dwa zbutwiałe brezentowe worki, łyżka, menażka.
Nie kryliśmy rozczarowania, choć przecież nie liczyliśmy na sensację
a jednak nie obeszło się bez niej. W bańce na mleko, której nie
udało się otworzyć inaczej jak mocnym uderzeniem saperki,
znaleźliśmy dokumenty, okulary w metalowym etui z napisem "Bruelle"
i pieczątkę z napisem "Wojsko Polskie PP 59752". Ze zbutwiałych
dokumentów niewiele można było wyczytać. Odręcznie zapisane kartki
były raportami dotyczącymi wydatków, rekwizycji żywności oraz lista
tych mieszkańców Makowej, Rybotycz i Posady Rybotyckiej, których UPA
podejrzewała o współpracę z organami bezpieczeństwa i wojska. Tych
15 osób przeznaczono do likwidacji. Jak się później dowiedzieliśmy
do wykonania wyroków nie doszło. Z owej listy żyją jeszcze dwie
osoby. Pozostali zmarli śmiercią naturalną. W puszce znajdowała się
również instrukcja, napisana na maszynie, udało się odczytać jedynie
czwarty punkt tego dokumentu:
I "Taktyka oddziałów na lato":
"Nie prowadzić walk zaczepnych, chyba że trzeba coś zdobyć albo od
czasu do czasu zahamować zuchwałość i rozproszenie wroga w terenie
(wtedy zasadzka). Oszczędzać amunicję. Czasem trzeba gdzieś uderzyć
na wroga, żeby strzelcy nie stracili bojowego ducha, ale wybrać
miejsce dobre, żeby nie ponieść ofiar i dużo amunicji nie
wystrzelać. (...) Robić rajdy, nie trzymać się jednego lasu i rejonu
(...). Zamierzamy prowadzić pracę polityczną wśród Polaków (...),
wycofywać się na tyły wroga (...) zakorkować nas w naszym małym
terenie".
Postanowiliśmy jeszcze zrobić wykop w klepisku, choć były komendant
posterunku we Fredropolu, który potykał się z UPA uprzedzał nas
przed minami. Nie natrafiliśmy na nie, natomiast odkopaliśmy
fragment szkieletu i kawałek łańcucha, dalej już nie grzebaliśmy w
ziemi.

Wyprawy w teren cd.

[mariusz9959]

Pod wieczór dotarliśmy do zabudowań Sroki. Nie kryliśmy
rozczarowania. Inaczej wyobrażaliśmy sobie takie schrony.
- Co to za badziewie żeście przynieśli? - zapytał Sroka, kiedy nasze
znaleziska rozłożyliśmy na folii.
Udaliśmy, że nie rozumiemy znaczenia słowa "badziewie".
- No, co to za gówno. Ja żem mówił o bunkrze, a wyście wleźli do
jakiejś ziemianki, co chłopy wydłubały, żeby się przed polskim
wojskiem schować. Ja żem wam mówił o bunkrze naszego generała.
I Oni w tym byli mistrzami świata
Z dostępnych nam źródeł nie wynikało, by w tych okolicach znajdowała
podziemna kwatera jakiegoś znaczniejszego dowódcy UPA, z drugiej
jednak strony wiedzieliśmy, że na każdym terenie, gdzie działały
oddziały Ukraińskiej Powstańczej Armii, nawet najmniejszy oddział
dysponował własnym schronem, w którym partyzanci nie tylko
kwaterowali, lecz również magazynowali tam żywność i odzież. Oprócz
pomniejszych bunkrów, UPA budowała całe podziemne osiedla.
Najbardziej znanym była sieć bunkrów na Chryszczatej, niedaleko
Komańczy. To było prawdziwe miasteczko. Dobrze wyposażone
pomieszczenia, własny szpital, młyn, garncarnia, warsztat szewski,
ujęcie wody itp.
Większość schronów budowano w trudno dostępnych, górzystych,
zalesionych terenach. Stosowano metodę odkrywkową, nie drążono jam w
ziemi, lecz wykopywano olbrzymie doły. Boczne ściany pokrywano
materiałem izolacyjnym a następnie szalowano deskami lub balami
drewna, strop wykonywano z tego samego materiału, po czym kładziono
nań blachę a dopiero na to, warstwę ziemi. Po zakończeniu budowy
przystępowano do maskowania bunkra. W tym celu na "dachu" sadzono
drzewka, krzewy i po kilku dniach nikomu by do głowy nie przyszło,
że w takim miejscu może znajdować się schron.
Sieć dobrze zakamuflowanych kryjówek sprawiała spore kłopoty Wojsku
Polskiemu, które prowadziło akcję likwidacyjną skierowaną przeciwko
ukraińskiemu podziemiu.
- W kwietniu 1947 roku otrzymaliśmy rozkaz oczyszczenia terenu, na
którym działała sotnia "Łastiwki" - opowiada Stanisław Ć., podówczas
podporucznik 8. Dywizji Piechoty WP, obecnie pułkownik w stanie
spoczynku. - Operowaliśmy w rejonie Łomnej (okolice Arłamowa -
przyp. J.M.). Było nas około setki, jeden ze zwiadowców zameldował,
około dwóch kilometrów od miejsc naszego postoju, na niewielkiej
polance, wyleguje się 12 banderowców. Zdecydowałem się na okrążenie
tej grupy ścisłym pierścieniem. Zwiadowca naszkicował orientacyjną
mapkę, na podstawie której mogliśmy cicho podejść Ukraińców. Byli.
Nie spodziewali się nas. Obserwując przez lornetkę, wypatrzyłem, że
nie dysponują bronią ciężką, lecz jedynie automatami i karabinami
typu kbk, my natomiast mieliśmy kilka ręcznych karabinów
maszynowych, pepesze i granaty. Erkaemy rozstawiłem tak, żeby wziąć
ich w krzyżowy ogień. Zastanawiałem się tylko czy wezwać ich do
poddania się, czy od razu zastrzelić. To był dylemat. Zastrzelenie
było równoznaczne z utratą potencjalnych informatorów, wezwanie do
poddania dawało szansę, że uda się nam wydobyć od któregoś ze
schwytanych interesujące nas informacje. Wybraliśmy drugą
ewentualność, ale banderowcy nie usłuchali, doszło do wymiany ognia.
Nasi erkaemiści pruli do Ukraińców jak do kaczek. Efekt: jeden ranny
żołnierz z naszej kompanii, jeden zabity banderowiec i jeden ciężko
ranny. Tego rannego z UPA dobił kapral T. Nic by już z niego nie
było. A reszta upowców się rozpłynęła. To było niewiarygodne.
Przecież ci ludzie nie mieli prawa zniknąć. Cały czas znajdowali się
w okrążeniu, każdy z nas miał ze sobą kontakt wzrokowy. Żaden ze
striłciów nie mógł się przebić przez okrążenie. Zagadka wyjaśniła
się dopiero 10 lat później. Podczas prac budowlanych, kiedy równano
teren pod pas startowy dla powstającego kilka kilometrów od tego
miejsca ośrodka wypoczynkowego Urzędu Rady Ministrów, odkryto na pół
zawalony schron. Było tam trochę broni, resztek odzieży, beczka
peklowanej słoniny i jakichś rupieci. Nie był to jedyny przypadek
kiedy przeczesujący jakiś teren żołnierze natykali się na grupy
upowców, którzy nagle znikali. Tych bunkrów mniejszych lub większych
było tysiące. I tak doskonale skonstruowanych i ukrytych. W tym,
proszę pan, to oni byli mistrzami świata.
I Deszcz odkrył tajemnicę
W 1986 roku przyjechałem do Fredropola. W barze "Aleksander"
poznałem starszego mężczyznę, który jak się okazało, w latach 1945-
47 służył w Milicji Obywatelskiej. Człowiek ten wspominał o swoich
przygodach podczas akcji "Wisła", opowiedział mi również, że brał
udział w likwidacji szpitala UPA, który znajdował się w lesie na
górze Chyb, usytuowanej pomiędzy Kalwarią Pacławską, Sierakoścami i
Huwnikami. Namiary podawał dość dokładne, mówił że sam trafiłby tam
jeszcze dziś, ale brak mu sił. Według jego relacji szpital znajdował
się nad potokiem, wpasowany był w stromy brzeg, a wejście do niego
zamaskowane było krzewami. Był to obiekt dwukondygnacyjny.
Informację taką przekazał UB schwytany wcześniej upowiec. Przybyli
na miejsce milicjanci i wojsko nawrzucało do wewnątrz granatów i
ostrzelało wnętrze. Nie przeżył nikt. Ciała wydobyto i pochowano.
Szukaliśmy tego szpitala równo 10 lat. Spenetrowaliśmy metr po
metrze brzegi wszystkich potoków przecinających masyw Chybu. Nie
znaleźliśmy nic. I niespodziewanie, dwa lata temu w kwietniu,
przemierzając po raz kolejny koryto jednego z potoków, natknęliśmy
się na rumowisko belek drewnianych i skorodowanej blachy.
Przechodziliśmy tamtędy setki razy i nie znaleźliśmy najmniejszego
śladu. Tajemnicę szpitala odkryły ulewne deszcze i erozja.
Przerzuciliśmy rumowisko, ale znaleźliśmy niewiele: trochę narzędzi
chirurgicznych firmy "Benson Stainless", strzykawkę i trochę
pocisków karabinowych. Kolejne rozczarowanie. Ale nie tracimy
nadziei.
Niedawno poznaliśmy osobę, która dobrze zna te tereny oraz miejsca,
gdzie jeszcze można coś znaleźć. Sądząc z eksponatów, które w
zaufaniu pokazał nam w domu, najważniejsze odkrycia jeszcze przed
nami.
° Na południowo-wschodnich krańcach powiatu przemyskiego, gdzie
prowadziliśmy nasze poszukiwania, działały dwie sotnie dowodzone
przez "Kryłacza" (Sawka Kociołek) i "Łastiwkę" (Grzegorz Jankowski).
Sotnia, to inaczej kompania, czyli formacja licząca od 80 do 100
ludzi. Oba wspomniane oddziały wchodziły w skład kurenia (pułku)
dowodzonego przez "Bajdę". Ugrupowania te liczyły po 80 striłciów
(żołnierzy), były doskonale uzbrojone i panowała w nich żelazna
dyscyplina. Rejon działania "Kryłacza", to Dobra Szlachecka, Malawa,
Leszczawa Górna, Brzeżawa i Kuźmina. Wymienione miejscowości
znajdują się bliższym lub dalszym sąsiedztwie trasy Przemyśl-
Ustrzyki Dolne.
Sotnia "Lastiwki" operowała w okolicach Arłamowa: w Łomnej, Trójcy,
Jamnej Dolnej i Górnej, Trościańcu i Cisowej, skąd nb. pochodził
dowódca tego oddziału sotni.

Wyprawy w teren - to co lubię!

[tawnyroberts]

Wiosną zeszłego roku w Kotowie Carexic wspominał mi o dokumentach
UPA, znalezionych w jednym z okolicznych bunkrów w bańce na mleko.
Miały się tam znajdować wyroki na niektórych mieszkańców okolicy i
raporty z już dokonanych likwidacji. Prawdopodobnie artykuł mówi o
tym właśnie znalezisku. Będąc ostatnio w Borysławce widziałem w
okolicy cerkwiska resztki studni i kamiennej piwnicy, ale z powodu
zapadającego zmroku nie zainteresowałem się bliżej tymi odkryciami.
Następnym razem, mając w pamięci przeczytany tekst, już nie
odpuszczę!

Świetnie, że umieściłeś ten arykuł, bo temat jest, przynajmiej dla
mnie, arcyciekawy! Podaj tylko, jeśli możesz, jakieś namiary na ten
tekst.

[mariusz9959]

Artykuł ukazał się w Wyborczej ok. 10 lat temu. Jak będę w domu to
sprawdzę i podam dokładne namiary.

PS
Ja też lubię wyprawy w teren i jak czas pozwoli to napiszę coś o
starych wypadach oraz na gorąco o aktualnych.

[brzezawianin]

Zainteresowałem się działalnością sotennego Kryłacza, działającego
na terenachm.innymi: Brzeżawy, Malawy, Dobry Szlacheckiej. A
ponieważ pochodzę z tamtych terenów, choć od wielu lat już tam nie
mieszkam, byłbym wdzięczny za poszerzone wiadomości na ten temat,
jeśli oczywiście są gdzieś one dostępne. W dzieciństwie słyszałem
wiele wspomnień o Łastiwce i byłem przekonany, że był to jego
rejon.Aż dotąd nie byłem natomiast świadomy, że był to teren
operacyjny Kryłacza.

Sotnia Kryłacza

[mariusz9959]

Terenem przypisanym sotni „Kryłacza” był obszar rejonu IV
nadrejonu „Chołodnij Jar” I Okręgu a więc: Mrzygłód, Tyrawa Wołoska,
Ropienka, Wańkowa, Olszanica, Uherce Mineralne.
Zmieniał on jednak obszar działania i przechodził do innych rejonów.
Często przebywał w pasie Dynów – Przemyśl na wysokości Birczy i na
południe od niej. Dochodziło do spotkań „Kryłacza” z „Lastiwką” a
nawet wspólnych akcji. Wydaje mi się, że teren działania „Kryłacza”
został przez autora artykułu wyraźnie zawężony.
Działalność „Kryłacza” i jego sotni opisana jest m. in. w Litopys
UPA nr 14, gdzie jest zamieszczony jego dziennik oraz dziennik
sotni. Warto też przeczytać w Zakerzonia t.1 wspomnienia Iwana
Fedaka.

Artykuł

[mariusz9959]

„Bunkrowanie” - Janusz Młynarski
Gazeta Wyborcza Rzeszów nr 165,
z dnia 17/18-07-1999r

[brzezawianin]

Dziękuję serdecznie za dodatkowe informacje. Mam nadzieję, że uda mi
się dotrzeć do wspomnianych materiałów źródłowych o których
wspominasz. Zapewne tak właśnie było, że sotnie nie ograniczały się
wyłącznie do wyznaczonych im rejonów. W Brzeżawie z której pochodzę
częściej wspomina sie Lastiwkę niż Kryłacza choć jak piszesz był to
w zasadzie jego rejon.

[mariusz9959]

Pisząc o terenie działania „Kryłacza” nie napisałem nic o „Łastiwce”
i spowodowało to pewne nieporozumienie.
Sotnia „Łastiwki” przypisany miała rejon II nadrejonu „Chołodnij
Jar” I Okręgu OUN tj. Rokszyce, Rybotycze, Nowosiółki, Wojtkowa.
Natomiast „Hromience” przydzielono III rejon nadrejonu „Chołodnyj
Jar” tj. Kramarzówka, Jodłówka, Drochobyczka, Nienadowa, Babice,
Krzywcza, Bachórzec, Dubiecko, Piątkowa, Sulczyna, Bircza, Laszczawa
Dolna, Kuźmina, Bachórz, Dylągowa, Siedliska.
Jak widać interesujący Cię teren leżał na styku działania tych
trzech sotni.
Jak już pisałem zmieniały one teren działania i często przebywały na
obszarze sąsiednich rejonów.
Jeżeli akcje UPA kojarzono u Ciebie z „Łastiwką” to może dlatego,
że „Kryłacz” dowodził sotnią dopiero od lipca 1946 r. a w czerwcu
1947 już zginął.

PS.
Zarys działalności tych sotnii na Pogórzu Przemyskim przedstawia
Motyka w „Tak było w Bieszczadach”
Jeżeli czytając trafię na coś ciekawego dotyczącego Brzeźawy lub
najbliższej okolicy napiszę.

zapraszam do Krościenka

[piotrzr]

fotoforum.gazeta.pl/uk/kro%25B6cienko,piotrzr.html

To teren trochę na południe Wiaru i na wschód od Sanu - ale może i tu sie wapsuje

[ralston]

Nawet prędzej niż Roztocze - choć z drugiej strony patrząc, to już
zlewisko Morza Czarnego...
Byłem tam w lipcu ub. roku. Ciekawy jest ten grecki cmentarz obok
cerkwi...

[venus99]

"partyzanci" z UPA.ciekawe zjawisko.

Obozowiska i bunkry UPA.

[mariusz9959]

Łaziłem ostatnio po lasach lubaczowsko-sieniawskich odwiedzając miejsca gdzie
przebywało UPA. Dzięki koledze i mapie z oznaczeniem miejsc, trafiliśmy bez
większych problemów.
Odwiedziłem bunkier „Stiacha” k/Łówczy, gdzie prawdopodobnie spotkał się z nim
Łopatyński przed rozmowami OUN-UPA z AK-DSZ-WiN przeprowadzonymi 21.05.1945 r. w
okolicach Rudy Różanieckiej w trakcie, których stronie ukraińskiej przewodniczył
Łopatyński. Bardzo ładnie położony i stosunkowo nieźle zachowany, myślę, że może
być mało znany.

W lasach sieniawskich odwiedziłem miejsce gdzie swój bunkier miał „Zalizniak”.
Poza jednym większym (zapewne „Zalizniaka”) znajduje się tam jeszcze ok. 6-8
bunkrów w rozstawionych w promieniu 20-30 m. Tutaj ktoś wyraźnie grzebał w ziemi
i to głęboko.

Byłem też na miejscu obozowiska sotni „Kałynowicza”, trzeba było trochę się
wysilić by tam dojść. Najpierw samochodem ok. 3 km w las a potem 2-3 km piechotą
po lesie bez jakiejkolwiek ścieżki. Obozowisko jest imponujące, ponad 20
bunkrów, otoczonych transzejami, stanowiska CKM a jak mówią fachowcy, również
jedno działka p.p., wszystko na lekkim wzniesieniu i ładnie zachowane. Na jednym
z drzew ktoś wyrył napis „Tu była UPA”.

Nie wytrzymałem i pewnego dnia ruszyłem ponownie do obozowiska „Kałynowicza” ze
sprzętem. Postanowiłem jednak podejść do tego miejsca od innej strony. Wjechałem
w las ok. 5 -6km i ruszyłem piechotą. Po 15 min marszu wydawało mi się, że
jestem, gdzieś w pobliżu, ale nie mogłem jednak trafić na obozowisko, szukałem
ok. 1,5 godziny. Na szczęście spotkałem drwala i zapytałem go czy nie wie gdzie
tu w pobliżu są doły po bunkrach. On jak to leśnik oczywiście wiedział i wskazał
mi oddalone o ok. 800 m miejsce, dokładnie tłumacząc jak tam trafić. Jeszcze
tylko moje „dzięki” i jego wypowiedziane z uśmiechem „nie ma za co „ gdy patrzył
na łopatę i sprzęt, który dźwigałem ze sobą i ruszyłem w drogę.

Jakie było jednak moje zdziwienie, gdy dotarłem na miejsce i okazało się, że nie
jest to obozowisko „Kałynowicza” na którym byłem poprzednio, lecz coś innego.
Było tam kilkanaście bunkrów nieźle zachowanych, znalazłem nawet całkowicie
spróchniałą belkę z rozciągniętym drutem kolczastym stanowiącą pewnie kiedyś
element zasieków okalających bunkry. Nie miałem dużo czasu, bo za długo
wcześniej błądziłem, pogrzebałem trochę i znalazłem: blachy, gwoździe, pociski,
mały haczyk z łańcuszkiem i łyżkę, teraz muszę ustalić, która sotnia tam
stacjonowała.

Mam jeszcze inne namiary na bunkry i obozowiska sotni z kurenia „Zalizniaka” i
we wrześniu je odszukam. Jak czas pozwoli to ze sprzętem spenetruję te znane i
nowe miejsca, ale tym razem już dłużej i dokładnie.

PS
Zrobiłem oczywiście zdjęcia, lecz doły w lesie z zasady nie prezentują się na
fotografiach zbyt okazale, więc ich na razie nie wrzucam, może zrobię lepsze
ujęcia to wtedy pokażę.

[tawnyroberts]

Mam dwa pytania w związku z Twoimi interesującymi wyprawami.
1. Czy po bunkrach, które odwiedziłeś i opisałeś zachowało się coś
więcej niż tylko doły w ziemi?
2. Czy posiadasz mapy na których dokładnie zaznaczone są obozowiska
sotni operujących na terenie Pogórza Przemyskiego i Bieszczadów?

Będę na przełomie września i października służbowo w okolicach
Lubaczowa. Jeśli czas pozwoli to sam chętnie pomyszkuję po lasach w
poszukiwaniu odnalezionych przez Ciebie obozowisk. Czy mógłbyś dać
mi jakieś dokładniejsze namiary na obozowiska "Zalizniaka"
i "Kałynowycza"? Może być tutaj na forum lub na pocztę. Pozdrawiam!

[mariusz9959]

Namiary na bunkry pochodzą z meldunków wojskowych, są tam one dosyć
dobrze opisane, lecz gdy nie ma się w czasie wyprawy kogoś, kto już
tam był, trzeba trochę poszukać, czasem nawet dosyć długo. Wojsko
poszukiwało tych bunkrów, wysadzało je i paliło. W takim stanie były
pozostawione, ale często też były po latach rozkopywane przez
poszukiwaczy. Ponieważ wysadzano je w latach czterdziestych zdążyła
je przykryć gruba warstwa piachu, gałęzi, liści igieł itp. Po pewnym
czasie można nabrać doświadczenie i ocenić czy ktoś w ostatnich 10-
20 latach tu grzebał (mocno). Drewno (belki), jeżeli jest to bardzo
spróchniałe i oczywiście ze ścian a nie sufitu.
Znam przypadki, gdy ludzie odnajdywali bunkry nie znalezione przez
LWP, ale udawało im się to tylko i wyłącznie dzięki temu że:
1.Posiadali wskazówki od Ukraińców, byłych żołnierzy UPA, SKW lub
cywili.
2.Bunkier odnaleźli leśnicy i znając osoby, które to zaciekawi
poinformowali je o tym.

Informacje o miejscu obozowiska „Kałynowycza”, kwaterze „Zalizniaka”
oraz innych np. obozowiska „Tuczy” uzyskałem bez prawa przekazywania
ich dalej, muszę, więc zapytać o zgodę, myślę, że z miejscem
pobytu „Zalizniaka” nie będzie problemów. Namiary bunkrów, które sam
odnalazłem mogę Ci podać, ale nie na forum.
Co do bunkrów sotni operujących na terenie Pogórza Przemyskiego i
Bieszczadów to nie posiadam o nich informacji, ale mogę je zdobyć no
i zgodę by je Tobie przekazać. Uważam, że po tym, co robisz mogę z
czystym sumieniem zapewnić, że nie zniszczysz tego, co w tych
miejscach jeszcze pozostało, a bywa też, że w pobliżu obozowiska
jest mały cmentarzyk poległych żołnierzy UPA.

Zobaczę, co będę robił na przełomie września i października, bo
jeżeli uda mi się być w tym czasie w okolicach lasów sieniawskich to
służę pomocą, jako przewodnik.

PS.
Uzyskałem wstępne informacje o dwóch miejscach, gdzie w 1947r.
zostały przez ludzi z OUN zakopane bańki z dokumentacją, mam
polecenia i dalsze kontakty, jeżeli uda się je odnaleźć to dopiero
będzie gratka.

[mariusz9959]

Byłem ponownie na terenie obozu sotni UPA. Jest tam 27 bunkrów (dzisiaj to już
tylko doły). Około 100 m od obozu znajdują się dobrze zachowane punkty
umiejscowienia zastawy. Znalazłem kilka ciekawych przedmiotów łącznie z
zagubioną amunicją do sowieckich karabinów.
Zdobyłem informacje o kolejnej kwaterze Zalizniaka w lasach sieniawskich i
lokalizuję miejsce. Pomieszczenia Zalizniaka to dwa bunkry o wymiarach 4x4m
połączone tunelem o długości 10 m wejście do pierwszego też ma 10 m. Pierwsze
pomieszczenie jest na głębokości 2 m a drugie 4 m. Nie wiem czy miejsce to było
odkryte przez LWP.

Tutaj wrzuciłam trzy zdjęcia:
fotoforum.gazeta.pl/u/mariusz9959.html


PS. Tawny mapki z opisami przygotowuję i prześlę Ci na skrzynkę.

[tawnyroberts]

Domyślam się, że byłeś ponownie na terenie obozowiska
sotni "Kałynowycza", o którym pisałeś przed tygodniem. Z
zamieszczonych zdjęć wynika, że doły po bunkrach są całkiem sporych
rozmiarów. Co do Twoich znalezisk, to mam pytanie: czy korzystasz z
jakiegoś sprzętu (np. wykrywacz metali), czy po prostu na wyczucie
grzebiesz łopatą w ziemi?

P.S. Z niecierpliwością czekam na mapki. Wielkie dzięki!!!

[mariusz9959]

Byłem na terenie tego niezidentyfikowanego obozowiska, na które przypadkiem
trafiłem, poszukując nowej drogi do obozowiska „Kałynowycza”. Jest ono dosyć
duże (jak pisałem 27 bunkrów), zdjęcia pochodzą właśnie z tego miejsca. Byłem
tam z dziećmi i znajomymi. Dzieciakom dałem sprzęt do wykrywania metali i łazili
z przerwami ok. 3 godz. Wszystkie wykopki to ich robota. Dorośli robili pomiary
obozowiska i dzięki temu powstał w miarę dokładny szkic z naniesionymi
wszystkimi bunkrami.

Do obozu „Kałynowycza” wybieram się w sobotę, chyba wiem, jaki popełniłem błąd
szukając nowego dojścia i mam nadzieje, że teraz trafię. Jeżeli mi się to uda to
droga do przejścia na piechotę skróci się z 2-3 km do ok. 300-400 m.
Jak czas pozwoli to w niedzielę poszukam obozu „Tuczy” a może również sprawdzę
namiary na kwaterę „Zalizniaka”.

W tym odnalezionym przypadkiem obozie nic metalowego nie było na powierzchni,
tam chyba od lat nikt nie grzebał i wszystko jest pokryte warstwą liści, gałęzi
i piachu. W obozie „Kałynowycza” widziałem na powierzchni jakieś blachy i
metalowe fragmenty to chyba pozostałości po poszukiwaczach.

[darino]

Po wysiedleniach do budowy bunkrów wykorzystywano materiały z opuszczonych domów
- blachę, deski, belki, żeliwne piecyki, blaszane rury z kominów. Być może
blacha to z tych materiałów.

[tawnyroberts]

Możesz być spokojny - bunkry i obozowiska pozostawię w takim stanie
w jakim je zastałem, a informacji o ich położeniu nikomu nie
przekażę. Masz na to moje słowo. Co do dokładnych terminów w jakich
będę "operował" w okolicach lasów sieniawskich, to dam Ci znać na
skrzynkę. Jeśli uda nam się spotkać i trochę razem "pobuszować" to
będzie super. A w sprawie baniek z niecierpliwością czekam na jakieś
wieści. Mam nadzieję, że uda się je odnaleźć. Pozdrawiam!

Poszukiwania obozowisk UPA przez WP.

[mariusz9959]

Opisałem tu kiedyś miejsca w lasach sieniawskich, gdzie stacjonowały oddziały UPA i które w lecie odwiedziłem. Dzisiaj zamieszczam kilka informacji opartych na raportach WP, które opisują odnalezienie przez wojsko tych miejsc.

1.Grupa bunkrów (schronów) kwatery „Zalizniaka”.
Dnia 26.05.1947 r. rano 7pp ( 2 i 3 batalion) rozpoczął przeszukiwania lasów sieniawskich. Posuwano się wzdłuż drogi Sieniawa – Oleszyce. Droga w niektórych miejscach była nieprzejezdna, gdyż leżały na niej ścięte drzewa, które usuwano. W lesie (…) koło (…) 3 batalion kpt. Zdzisława Luzaka natrafił na 15 podziemnych bunkrów, połączonych korytarzami o długości 25 m. W jednym z bunkrów będących prawdopodobnie kancelaria sztabu znaleziono m.in. 3 skrzynie papieru maszynowego, kilkaset matryc, 9 puszek tuszu do powielacza, dynamo do oświetlania, duże ilości amunicji do pepesz i kb systemu Mauser, instrukcje, dokumenty, listy składek, zdjęcia. W innym bunkrze znaleziono żywność, m.in. ok. 400 kg zboża. 2 batalion odkrył w trzech bunkrach duże zapasy świeżej żywności co świadczyło o tym że jeszcze niedawno przebywali tu partyzanci UPA. Wszystkie bunkry wysadzono.

2.Grupa bunkrów (27) które odnalazłem przypadkiem szukając krótszej drogi do obozowiska „Kałynowycza”.
Prawdopodobnie właśnie to miejsce pododdziały 7 pp znalazły 2.06.1947 r. Tego dnia przeszukiwano lasy na południe od Cewkowa na odcinku od Dobrej do gajówki Lebiedzie. Wykryto kilkadziesiąt bunkrów, gdzie trafiono na 5 partyzantów UPA, którym udało się zbiedź. Znaleziono znaczne ilości mąki, soli, zepsutego mięsa oraz materiały propagandowe.

3.Wspominałem o namiarach na kwaterę „Zalizniaka” (inna, nie ta opisywana w pkt. 1). Nie zdążyłem jej odszukać a już trafiłem na opis odkrycia jej przez wojsko.
W dniach 25 – 26.06.1947 r. w lesie Mołodych 7 pp wzmocniony kompanią 10 pp zorganizował większą akcję przeciwko sotni „Kałynowycza”. Przeszukano teren i na noc wystawiono zasadzki. Nieoczekiwanie w nocy 26.06 w pobliżu (…) niedaleko wsi Mołodycz wykryto bunkier sztabu „Zalizniaka”. Posiadał on dwie kondygnacje i pięć wyjść – korytarzy prowadzących w różne miejsca. Wejście do drugiej kondygnacji znaleziono dopiero po rozkopaniu bunkra. Znaleziono w nim m.in. metalową beczkę z naftą, ciepłe fufajki, trzy maszyny do pisania, dwa aparaty radiowe, oraz archiwum kurenia.

PS.
Mam sporo nowych namiarów na obozowiska (jedno z nich składa się ponoć aż z 60 bunkrów), schrony, magazyny UPA. Wiosną ruszam w lasy i oczywiście zamieszczę opisy i jakieś zdjęcia.

Obozowiska i kryjówka Płeczenia

[tawnyroberts]

Mocno trzymam kciuki za Twoje poszukiwania i liczę na ciekawe
relacje i zdjęcia! Jesienią ubiegłego roku sam liczyłem na to, że
pomyszkuję trochę po lasach za Twoimi wskazówkami, przy okazji
służbowych wyjazdów w tamte tereny. W praktyce jednak okazało się to
niemożliwe ze względu na brak czasu i krótkie październikowe dni.
Może więc uda się innym razem... Póki co, zamierzam odnaleźć, gdy
tylko zejdą śniegi, kryjówkę Płeczenia w Lasach Dylągowskich. Mój
znajomy, który zna to miejsce, twierdzi, że wystarczy tylko uważnie
przeczytać "9 lat w bunkrze" i ze zlokalizowaniem bunkra nie powinno
być problemów. Trzymam go za słowo i nie wypytuję o szczegóły, żeby
nie psuć sobie dobrej zabawy przy poszukiwaniach. Kiedyś, na
podstawie tylko opisów Płeczenia, nie miałem większych problemów z
namierzeniem cmentarza żołnierzy UPA w Woli Wołodzkiej. Może więc i
tym razem szczęście mi dopisze...

[bogg3]

Witaj. Ciekawe są Twoje spostrzeżenia na temat bunkrów UPA w lasach
koło Sieniawy. Chciałbym tam dotrzeć z synem (10 lat), ale nie znamy
dokładnej lokalizacji. Czy podałbyś ją poza forum? Pytanie może jest
naiowne, ale nie jesteśmy wandalami. Chcemy tylko obejrzeć, bo to
też kawał naszej polskiej historii. Pozadrawiam

Wyniki poszukiwań

[tawnyroberts]

Co słychać Mariuszu w temacie poszukiwań bunkrów, o których
wspominałeś w końcówce wpisu. Udało się coś odnaleźć? Minął już
ponad rok, a Ty nic nie piszesz. Skrobnij parę zdań, bo temat dla
mnie arcyciekawy.

[pawel-1954]

Witam Panie Mariuszu,
Bardzo proszę o kontakt na mojega maila. Chciałbym z panem trochę
pogadać poza forum. Pozdrawiam Paweł

mariusz9959 napisał:

> Łaziłem ostatnio po lasach lubaczowsko-sieniawskich odwiedzając
miejsca gdzie
> przebywało UPA. Dzięki koledze i mapie z oznaczeniem miejsc,
trafiliśmy bez
> większych problemów.
> Odwiedziłem bunkier „Stiacha” k/Łówczy, gdzie prawdopodobnie
spotka
> ł się z nim
> Łopatyński przed rozmowami OUN-UPA z AK-DSZ-WiN przeprowadzonymi
21.05.1945 r.
> w
> okolicach Rudy Różanieckiej w trakcie, których stronie
ukraińskiej przewodniczy
> ł
> Łopatyński. Bardzo ładnie położony i stosunkowo nieźle zachowany,
myślę, że moż
> e
> być mało znany.
>
> W lasach sieniawskich odwiedziłem miejsce gdzie swój bunkier
miał „Zalizn
> iak”.
> Poza jednym większym (zapewne „Zalizniaka”) znajduje się tam
jeszcz
> e ok. 6-8
> bunkrów w rozstawionych w promieniu 20-30 m. Tutaj ktoś wyraźnie
grzebał w ziem
> i
> i to głęboko.
>
> Byłem też na miejscu obozowiska sotni „Kałynowicza”, trzeba było
tr
> ochę się
> wysilić by tam dojść. Najpierw samochodem ok. 3 km w las a potem
2-3 km piechot
> ą
> po lesie bez jakiejkolwiek ścieżki. Obozowisko jest imponujące,
ponad 20
> bunkrów, otoczonych transzejami, stanowiska CKM a jak mówią
fachowcy, również
> jedno działka p.p., wszystko na lekkim wzniesieniu i ładnie
zachowane. Na jedny
> m
> z drzew ktoś wyrył napis „Tu była UPA”.
>
> Nie wytrzymałem i pewnego dnia ruszyłem ponownie do
obozowiska „Kałynowic
> za” ze
> sprzętem. Postanowiłem jednak podejść do tego miejsca od innej
strony. Wjechałe
> m
> w las ok. 5 -6km i ruszyłem piechotą. Po 15 min marszu wydawało
mi się, że
> jestem, gdzieś w pobliżu, ale nie mogłem jednak trafić na
obozowisko, szukałem
> ok. 1,5 godziny. Na szczęście spotkałem drwala i zapytałem go czy
nie wie gdzie
> tu w pobliżu są doły po bunkrach. On jak to leśnik oczywiście
wiedział i wskaza
> ł
> mi oddalone o ok. 800 m miejsce, dokładnie tłumacząc jak tam
trafić. Jeszcze
> tylko moje „dzięki” i jego wypowiedziane z uśmiechem „nie ma
> za co „ gdy patrzył
> na łopatę i sprzęt, który dźwigałem ze sobą i ruszyłem w drogę.
>
> Jakie było jednak moje zdziwienie, gdy dotarłem na miejsce i
okazało się, że ni
> e
> jest to obozowisko „Kałynowicza” na którym byłem poprzednio, lecz
c
> oś innego.
> Było tam kilkanaście bunkrów nieźle zachowanych, znalazłem nawet
całkowicie
> spróchniałą belkę z rozciągniętym drutem kolczastym stanowiącą
pewnie kiedyś
> element zasieków okalających bunkry. Nie miałem dużo czasu, bo za
długo
> wcześniej błądziłem, pogrzebałem trochę i znalazłem: blachy,
gwoździe, pociski,
> mały haczyk z łańcuszkiem i łyżkę, teraz muszę ustalić, która
sotnia tam
> stacjonowała.
>
> Mam jeszcze inne namiary na bunkry i obozowiska sotni z
kurenia „Zaliznia
> ka” i
> we wrześniu je odszukam. Jak czas pozwoli to ze sprzętem
spenetruję te znane i
> nowe miejsca, ale tym razem już dłużej i dokładnie.
>
> PS
> Zrobiłem oczywiście zdjęcia, lecz doły w lesie z zasady nie
prezentują się na
> fotografiach zbyt okazale, więc ich na razie nie wrzucam, może
zrobię lepsze
> ujęcia to wtedy pokażę.

[mariusz9959]

Dostaje e-maile z pytaniami o bunkry, wyprawy itp., lecz mam od pewnego czasu
złe doświadczenia i nie podejmuję już takich dyskusji. Wiedzą dzielę się tylko
ze znajomymi (z tego forum np. z Tawnym). Planuje zrobić większy opis wypraw i
wszystkiego, co się z tym wiąże. Jak to zrealizuje to będzie tam trochę
informacji na ten temat. Osoby chcące wybrać się w teren muszą poczytać
literaturę na temat miejsca gdzie się udają, o tym co tam się działo itp. Można
w niej znaleźć wiele ciekawych opisów. Sam tak zaczynałem i zasady tej
przestrzegam do dzisiaj. Oczywiście najciekawsze materiały są w archiwach IPN,
ale tam „z ulicy” się nie wejdzie. Przy okazji znalazłem ostatnio w rzeszowskim
IPN dokument „Bunkry i ich zawartość”. Jest to zeznanie Kornela Kozenko
(referent gospodarczy nadrejonu „Baturyn” II Okręgu OUN), który dokładnie
opisuje 13 takich miejsc z dołączonymi mapkami i szkicami. Są tam też raporty z
poszukiwań prowadzonych na podstawie zeznań przez WP. Kilku miejsc nie
odnaleziono a w jednym z nich był ukryty diektariew i jakiś karabinek. W
archiwach jest dużo takich dokumentów. To tylko tak na zachętę dla wszystkich
chcących się tym zająć, ale naprawdę warto zacząć od literatury ogólnie
dostępnej. Stara zasada: jak się wie, co się w danym miejscu działo, szybciej
się coś znajdzie.

[olianochka]

Cześć!
Czy możemy się skontaktować poza forum? Interesuje mnie postać Kornela Kozenki! Bardzo przoszę o kontakt!

[olianochka]

Cześć! Z tego co zrozumiałam z forum to masz kontakt z użytkownikiem mariusz9959. Zainteresował mnie jego post gdzie wspomina o Kornelu Kozence, wiec pilnie poszukuję do niego kontaktu!
Dzięki!

[marek1190]

Co cie konkretnie interesuje znam losy Kornela Kozenki.

[olianochka]

Cześć! Dzięki za odpowiedź!Czy możemy skontaktować się przez e-mail?mój :[e-mail]

Kontakt z Mariuszem

[tawnyroberts]

Niestety, wygląda na to, że Mariusz na dobre wycofał się z działalności na forum "Nad Sanem i Wiarem", a może i nawet ze wszystkich forów Gazety Wyborczej. Świadczy o tym choćby to, że nie działają linki do jego zdjęć z tego wątku. Najprawdopodobniej usunął on całe swoje Fotoforum. Wielka szkoda, bo jest to gość, który miał sporo ciekawego do powiedzenia na prawie każdy poruszany tutaj temat, i z którego zdaniem zawsze bardzo się liczyłem. Oczywiście mam adres prywatnej poczty elektronicznej Mariusza i zapytam go o możliwość skontaktowania się z Tobą, ale nie ręczę za sukces tej "operacji".

Pozdrawiam!

[olianochka]

Dzięki! Może akurat się uda:)

[mariusz9959]

Tak jak napisał Tawny wycofałem się całkowicie z pisania na forach, nie odpowiadam też na e-maile osób, których nie znam. Oczywiście nadal zaglądam na „Podkarpacką u-Krainę” oraz „Nad Sanem i Wiarem”. Dzięki Tawny za słowa uznania.

"Zdjęcia" bez zdjęć

[tawnyroberts]

O.K., szanuję Twoją decyzję, ale żal mi zwłaszcza zdjęć. Bez nich ten wątek stracił nieco sens. Zresztą, po odejściu największego eksperta od "Любачівщини" i dyskusja wyraźnie "siadła". Szkoda...

Pozdrowienia!