Fort Missija 2009, Popowyczi, 10-12 lipca

[darino]

forum.gazeta.pl/forum/w,165,97285899,97285899,Festiwal_Fort_missia2009_w_Twierdzy_Przemysl.html

II edycja Festiwalu "Fort.Missia 2010"

[tawnyroberts]

Za kilka dni kolejna, druga edycja międzynarodowego
Festiwalu "Fort.Missia 2010". Poniżej krótka zapowiedź ze stronki
Przemyskiej Sceny Niezależnej, wraz ze szczegółowym programem
imprezy. Zapowiada się jeszcze ciekawiej niż w ubiegłym roku!


MIĘDZYNARODOWY FESTIWAL SZTUKI „FORT.MISSIA 2010”
2-4 LIPCA 2010

Festiwal odbywa się na terenie unikalnych fortów Twierdzy Przemyśl z
pierwszej wojny światowej, ale... po ukraińskiej stronie granicy.
Tak naprawdę jest to jedyna okazja, by bezpiecznie i legalnie
zwiedzić tamtejsze forty, bez obawy przed kłopotami ze służbami
granicznymi, milicją, itd.

Festiwal nie jest wydarzeniem tylko muzycznym, lecz na jego program
składa się wiele innych działań artystycznych (koncerty zespołów,
poeci, malarze, fotograficy, rzeźbiarze, wystawy, instalacje
artystyczne, muzyka rockowa, popowa, etniczna, elektroniczna, ale i
eksperymentalna, teatry eksperymentalne, i wiele, wiele innych).

Wszystko to odbywa się w różnych miejscach: na dużej festiwalowej
scenie występują zespoły, jest też tzw. mała scena, ciekawie
wkomponowana w bryłę jednego z fortów, tam występują mniejsze
zespoły, poeci, muzyka eksperymentalna, itd., poza tym w lesie,
wąwozach, na fortach mamy do czynienia z różnymi odpałami
artystycznymi, np. instalacje artystyczne. Magia!

Festiwal jest niesamowitym przeżyciem, niezwykłym wydarzeniem, które
trudno opisać słowami, bo jest po prostu inny niż wszystkie
festiwale na świecie. Miejsce, czyli dzikie forty Twierdzy Przemyśl,
potęguje dodatkowo jego magiczny klimat.

Program Festiwalu:

1.bp.blogspot.com/_oY0aSkbW-Ro/TAjifr9QcHI/AAAAAAAAAfg/kyqzD4ZA5QQ/s1600/fortmissia2010_booklet2.
jpg


Jak tam dotrzeć?

Najlepiej dojechać busikiem do przejścia granicznego w Medyce,
następnie przekroczyć piesze przejście graniczne Medyka-Szeginie, a
stamtąd pieszo (około 20 km) lub okazją dotrzeć na teren Festiwalu.

Jeżeli zabłądzicie w lesie lub zgubicie mapę, pamiętajcie, iż
punktem końcowym wędrówki jest wieś Popowyczi (Popowicze)!!!

Jeżeli dotarliście do wioski Popowicze, po prostu idźcie za tłumem
ludzi „nieformalnie ubranych”, albo zapytajcie babcię "Sława
Jezusowi Chrystusowi. Gdzie się znajdują okopy?". Jesteście na
miejscu.

Powrόt jest o wiele łatwiejszy – po prostu poruszajcie się w
odwrotnym kierunku.

Ponieważ forty rozlokowane są w strefie przygranicznej, trzeba mieć
ze sobą paszport!!!

przemysl-niezalezni.blogspot.com/2010/06/festiwal-fort-missia-2010.html

Relacja z ubiegłorocznej imprezy "Fort.Missia"

[tawnyroberts]

Żeby nieco przybliżyć klimat festiwalowych zmagań na fortach,
zamieszczam relację z pierwszej edycji imprezy. Tekst ukazał się w
miesięczniku "Nasz Przemyśl" w sierpniu 2009 r.


"Misja „Fort”"

W dniach 10-12 lipca odbył się eksperymentalny Międzynarodowy
Festiwal Sztuki "Fort.Missia 2009". Za miejsce przeprowadzenia
festiwalu wybrano unikalne budowle Twierdzy Przemyśl po stronie
ukraińskiej, we wsi Popowicze. Tegoroczny Międzynarodowy Festiwal
Sztuki "Fort.Missia" był pierwszym zorganizowanym na fortach po
ukraińskiej stronie i w ogóle pierwszym jakimkolwiek tak dużym
wydarzeniem artystycznym, które odbyło się na fortach Twierdzy
Przemyśl. Trzy dni artystycznej uczty, niezapomniany weekend
wspaniałej zabawy w magicznym miejscu, z dala od cywilizacji, w
otoczeniu dzikich przygranicznych lasów i zabudowań
fortyfikacyjnych, w towarzystwie przyjaznych ludzi.

Obostrzenia, jakie dotknęły ludzi żyjących z handlu przygranicznego
sprawiły, że tłumy przygranicznych „mrówek”, wielokilometrowe
kolejki i wielogodzinne oczekiwanie na odprawę stały się
przeszłością. Taki handel stał się po prostu nieopłacalny, dlatego
jako turyści piesze przejście graniczne Medyka-Szeginie pokonaliśmy
bez przeszkód, wspominając tylko dantejskie sceny, jakie rozgrywały
się jeszcze do niedawna na naszych wschodnich granicach. Na granicy
powitały nas dwie prześliczne, miłe i uśmiechnięte celniczki
ukraińskie napełniając nasze serca pozytywną energią na czas pobytu
(urodą ukraińskich dziewcząt przyszło nam się zachwycać jeszcze nie
raz w ciągu kilku następnych dni). Po krótkiej wizycie w
zarezerwowanym dla nas przez organizatorów festiwalu hotelu oraz
zaopatrzeniu się w przygranicznych sklepikach w „niezbędnik
festiwalowicza” (żeby się nie daj Bóg nie odwodnić przez te kilka
dni) ruszyliśmy w kierunku wsi Popowicze. Według instrukcji
organizatorów, w przypadku zgubienia się w lesie wystarczyło znaleźć
jakąś starowinkę i zapytać: „Sława Jezusowi Chrystusowi. Gdzie się
znajdują okopy?”. Powrót miał być o wiele łatwiejszy – wystarczyło
po prostu poruszać się... w odwrotnym kierunku. Mniej więcej w
połowie 14-kilometrowej pieszej wędrówki zlitował się nad nami jakiś
człowiek, który podwiózł nas na miejsce festiwalu mocno wiekowym i
chałupniczo tuningowanym pojazdem. Po drodze mijaliśmy liczne
patrole wszelakich służb mundurowych, od policji, przez
pograniczników, aż po, według słów naszego kierowcy, wyjątkowo
brutalne odziały specjalne. Mobilizacja takich sił mundurowych
wynikała z tego, że festiwal, na który podążało tysiące ludzi z
całej Ukrainy, odbywał się w bezpośrednim sąsiedztwie granicy z
Polską.

Na miejscu poczułem się jak lata temu za czasów
polskich „Przystanków Woodstock”, a naszym oczom ukazała się ogromna
przestrzeń między lasami z wielką festiwalową sceną i rodzącym się
obozowiskiem z setkami namiotów uczestników. Podążyliśmy za tłumem
ludzi „nieformalnie ubranych” i znów znaleźliśmy się... w lesie.
Okazało się, że Festiwal nie jest wydarzeniem tylko muzycznym, lecz
na jego program składa się wiele innych działań artystycznych, a my
zagłębiając się w lasy, nie tylko odkrywaliśmy kolejne forty lecz
również byliśmy świadkami i widzami różnych wydarzeń artystycznych.
Na co dzień niedostępne, dzikie i mocno zarośnięte forty na czas
festiwalu ożyły. Widać było, że organizatorzy nie szczędzili trudu i
wykonali ogromną pracę, by przygotować forty dla zwiedzających.
Każda z tych unikalnych budowli stała się galerią i sceną dla
artystycznych wizji. Zapuszczając się we wnętrza fortów odkrywaliśmy
kolejne „wystawy” malarstwa, rzeźby, instalacji czy wizualizacji
artystycznych, okraszonych spotkaniami z autorami prac. Na jednym z
fortów zbudowano tzw. małą scenę, która od tej głównej festiwalowej,
różniła się tylko wielkością konstrukcji, bo koncerty zespołów
muzycznych czy projekty literackie stały na równie wysokim poziomie.

Misja "Fort" - cz. II

[tawnyroberts]

Festiwal "Fort.Missia" objął różnorodne działania artystyczne
zarówno w przestrzeni muzyki, w warstwie wizualnej, jak i w sferze
pamięci. Zarówno na małej jak i dużej scenie wystąpiły polskie,
ukraińskie i mieszane narodowościowo zespoły rockowe, jazzowe czy
składy DJ-skie. Cieszę się, że mogłem zabrać ze sobą na festiwal
zespół z Przemyśla Pigs Like Pigeons, który wystąpił podczas
drugiego dnia na dużej scenie. Grający energetycznego punk’n’rolla
przemyski zespół został bardzo ciepło przyjęty przez ukraińską
publiczność. Do czasu ich występu, pod sceną więcej było mundurowych
niż młodzieży, ale to właśnie nasz zespół pokazał publiczności czym
jest festiwalowa, nieskrępowana zabawa - tak, że swoją
bezkompromisową muzyką i porywającym występem ściągnął pod scenę
tłumy, które odtąd bawiły się przez kolejne dwa dni festiwalu. W tym
czasie mała scena forteczna zarezerwowana była dla poetów, Dj-ów,
projektów multimedialnych, literackich i innych przedsięwzięć
artystycznych.

Pytając o ideę tego festiwalu usłyszałem taką oto historię: „Był
sobie kiedyś mędrzec, o ktόrym nikt już teraz nie wspomni. Żył on w
kraju twierdz, kompozytorόw, inżynierii, poetόw, myślicieli,
uniwersytetόw - w kraju, ktόry rozpoczął Wielką Wojnę. Po przegranej
zapytano go czy będzie kolejna wielka wojna. I mędrzec odpowiedział:
Oczywiście że będzie, ponieważ już wyrosło pokolenie, ktόre nie
pamięta okropności poprzedniej wojny”. Historia oskarżyła I wojnę
światową o rzeź, organizatorzy Festiwalu „Fort.Missia” podjęli
natomiast próbę, by tak krwawo zapisane w tej historii forty
Twierdzy Przemyśl stały się przestrzenią dla wspólnej obrony sztuki.
W stulecie po tym na obronnych fortach czasόw I wojny światowej w
teraźniejszej strefie przygranicznej zorganizowano międzynarodowy
festiwal na dużą skalę. Jego ambicje nie są mniejsze od ambicji
tamtych mocarstw, tylko rozwijają się w innej przestrzeni – w
przestrzeni muzyki, wizji i pamięci. Jak to ujął jeden z moich
rozmówców: „Jesteśmy teraz w twierdzy niczyjej, w forcie, który dziś
zajęli i Polacy i Ukraińcy, tu i teraz następuje „odstrzeliwanie”
się od wszystkiego, co zagraża światowi sztuki i od wszystkiego co
przeszkadza porozumieniu między nami. Jesteśmy tu, by pamiętać o tym
co było, ale tego nie rozdrapywać. Dziś niech to będzie ziemia
niczyja, gdzie pozbawieni presji polityki, uprzedzeń i masowości
myślenia, możemy bawić się, kontemplować sztukę ale też czcić pamięć
historii i nieskrępowanie rozmawiać”. Mimo tysięcznych tłumów na
festiwalu, mury fortów bronią od masowości i niezdrowej publiki,
określając przestrzeń intymności każdego, gdzie w tunelach
fortecznych majaczy niewydeptana ścieżka... kto wie, może właśnie do
samego siebie...

To z pewnością nie jest miejsce dla ludzi, którzy uwielbiają
komfort, nie mogą zasnąć bez poduszki i zajadają się wyłącznie
czarnym kawiorem. Takie osoby warunki pobytu na festiwalu
określiłyby raczej jako dzikie i ekstremalne. Tu przyjechali ludzie,
którzy dokładnie wiedzieli czego się spodziewać, jeśli chodzi o
komfort, więc nikt nie liczył raczej na prysznic czy wannę z
jacuzzi. Wszystkie niedogodności i skromne wojskowo-polowe warunki
sanitarne, rekompensował sam pobyt na festiwalu, obcowanie ze sztuką
podaną pod różnymi postaciami, przyjazna atmosfera i bogate
miasteczko festiwalowe, gdzie w namiotach i na straganach można było
kupić wszystko czego prawdziwemu festiwalowiczowi było potrzeba do
szczęścia.

Zorganizowanie festiwalu w tak niesamowicie klimatycznym i
nietypowym miejscu robi niezwykłe wrażenie, sprawiając, że każdy
uczestnik czuje wyjątkowość tego wydarzenia, biorąc udział w
niepowtarzalnej uczcie dla oka, ucha i duszy. Takich dekoracji i
krajobrazów, gdzie po jednej stronie są karpackie wzgórza, a po
drugiej jak na dłoni – miasto Przemyśl, trudno uświadczyć
gdziekolwiek indziej.

Przemysław Grządziel

"Nasz Przemyśl", sierpień 2009.

[tawnyroberts]

[tawnyroberts]