Zdrowi a chorzy.

[verdana]

Ja w ogóle mam opory przed występowaniem na tym forum. Nie chcę być posądzana
o nieczułość i wtrącanie się, ale mam naprawdę pytanie, na które nie potrafię
sobie odpowiedzieć. Jak dzieci zdrowe i ich rodzice mają traktować chore
dzieci. Przeczytałam w "Celi", ze rodzice dzieci z chorobą Downa sa bardzo
sfrustrowani, bo matki w autobusie czy tramwaju odwracają wzrok, nie
usmiechają się do ich dzieci. A ja się z kolei boję, zeby ktoś nie pomyślał,
że nachalnie przyglądam się dziecku, chociaż chętnie bym się uśmiechnęła i
zagadała.
Podobny problem ma mój 9-letni syn. Do jego szkoły (klasę czy dwie wyżej)
chodzi b. niski chłopiec, wyraźnie karłowaty (nie wiem, jaka jest obecnie
poprawna politycznie nazwa tej choroby). Parę razy mój syn chciał pobawić się
z nim na korytarzu, ale został "odesłany" - chłopiec coś odburknął. Syn
twierdzi, ze tamten nie ma kolegów, bawi się zawsze sam. Czy jest jakaś
możliwość, aby przełamać opory psychiczne chłopaka, czy lepiej zostawić go w
spokoju?

[mamaadama4]

Nie wiem jak jest w tym konkretnym przypadku. Być może chłopak miał zły dzień.
Prawdopodobnie gdyby nie jego ułomność w ogóle nie zwróciłabys uwagi na ta
sytuację. I tu pojawia sie problem. Zarówno rodzice chorych dzieci jak i same
dzieci tym się tylko różnią od zdroych, że maja pewne ograniczenia. Przecież
nie masz oporów przed usmiechaniem się do zdrowych dzieci, więc jeżeli czujesz
potrzebe usmiechnięcia się do dziecka chorego to po prostu to zrób nie
zastanawiając sie nad tym. Usmiech na pewno żadnego napięcia czy niepotrzebnych
komentarzy nie wywoła.
Myslę, że jeżeli twoja reakcja nie będzie wywołana niezdrową ciekawością,
będziesz miała dobre intencje, to zostana one odebrane właściwie. gdyby jednak
ktoś nie miał ochoty na rozmowe to po prostu przeproś i tyle. Przeciez takie
sytuacje zdarzają się nie tylko z chorymi dziećmi. Ze zdrowymi też. Czasami
próbujemy zagadną mamę czy tatę zdrowego jak rydz dziecka a oni cos tam
odburkna i odchodzą. Po prostu trzeba zachowywac się naturalnie a w zabawie czy
bezpośrednim kontakcie z samym dzieckiem respektować tylko jego ograniczenia
fizyczne, żeby nie zrobić krzywdy. W końcu z takim rodzicem mozna rozmawiać o
tym samym co z każdym innym - o pogodzie, polityce, itd.
Nie mozna tylko zaczynać rozmowy od pytania, co dziecku dolega, co nie znaczy,
że ignoruje się jego obecność.
Tak więc to zalezy od ciebie, czy chcesz teo kontaktu, bo dana osoba jest miła,
symaptyczna i ogolnie fajna i tak jak ty ma dziecko, czy dlatego, że ma
właśnie "takie dziecko". Namieszałam trochę, ale może ktoś napisze klarowniej
niż ja.
Pozdrawiam

[anuteczek]

Chore dzieci należy traktować jak zdrowe, ale trzeba mieć przy tym świadomość
ograniczeń, które uniemożliwiają im normalną zabawę.
Zawsze możesz uśmiechnąć się do dziecka - chorego czy zdrowego - to przecież
nic nie kosztuje.
Najlepiej będzie jak przestaniesz zauważać chorobę czy niepełnosprawność i
zobaczysz dziecko...
pozdrawiam
andzia

[ali_bey]

A jeżeli sytacja jest odwrotna?Jezeli to rodzice chorych dzieci nie pozwalaja
sie im bawić z dziećmi zdrowymi.Ostatnio, byłam bardzo "zdziwiona" reakcja mamy
dzewczynki z zespołem downa.Byłam z Kubą na spacerze i w parku spotkalismy mamę
z dziewczynką.Kiedy Kuba chciał się z nia bawić mama ostentacyjnie zabrała
małą.Kuba prawie sie popłakał.Zastanawiałam się nad matywami jej
postepowania,może kiedyś była w podobnej sytacji,ale rodzice tego drugiego
dziecka",zachowywali sie nie tak jak powinni.Tylko jak powinni,nie wiem.Szkoda
mi tylko małej Oli ,bo przeciez mama nie powinna ograniczac jej kontaktów z
innym dziećmi tylko dlatego ,że są zdrowe lub wyglądaja na zdrowe, tak jak Kuba.

[anuteczek]

Postaraj się ją zrozumieć, może jeszcze do tego nie dojrzała. Rozumiem, że było
Ci bardzo przykro, ale postaraj się zrozumieć. Może trudno jej patrzeć na
zdrowe dzieci. Uszanuj jej decyzję. Postaraj się nie oceniać, choć wiem, że to
trudne. Możesz dalej próbować nawiązać z nią kontakt, tylko ostrożnie, małymi
kroczkami, zacznij od uśmiechu.
pozdrawiam
andzia

[mamaadama4]

mamy zdrowych dzieci tez czasami reagują w ten sposób. Niekoniecznie musiła to
być wynik jej doświadczeń, ale po prostu charakter. Bywaja takie osoby. I tyle.
Nie zawsze trzeba dzielić włos na czworo i doszukiwac się jakiś ukrytych
intencji. Jeżeli nasz działanie wynika z czystych intencji to przyjmujmy
reakcję drugiej strony normalnie, bez pietna "inności". Myslę, że w tym
problem.

[ali_bey]

Nie wiem czy ją jeszcze spotkam.To było przypadkowe spotkanie w parku.Kuba jest
bardzo towarzyski i strasznie garnie sie do dzieci i raczej nie ma problemów z
nawiązywaniem nowych znajmości...sam fakt ,że po minucie wiedział już jak sie
mała nazywa,dużo o nim mówi.Tylko jak sie zachwoać w podobnej sytacji.Ten
problem dotyka mamy zarówno chorych jak i zdrowych dzieci: jak reagować na
chore dziecko.Uważam ,że to nie ma zanczenia, bo wszystkie dzieci tak naprawde
sa takie same, ale niestety nie każdy tak uważa.Szczególnie jest to przykre
kiedy rodzice chorego dziecka izoluja je z powodu choroby.Anuteczku mówisz,ze
może jeszcze nie dojrzała,ale mała miała ok 5 lat, jak długo mozna
dojżewać.Wiem ,że może nie jestem wyrozumiała w tym momencie ale mnie chodzi o
to dziecko.Co byście proponowały?Pozwolić matce z dzieckiem spokojnie odejść
cczy może do niej zagadać?

[spyheart]

trzeba udowodnic dobre zamiary
sama wuesz ze najlepsza obrona jest atak
ja tam z doswiadczennua wuem jak zacznuesz traktowac nirmalnie troche zaczepiac
i angazowac tego chlopczyka to sie przelamie

wiem ze trudno to zrozumiec ale tu jest duza doza nieufnosci i wytłumacz to
swemu synkowi ze on nie chce zle dla niego tylko sie boi
ściskam
Basia

[anuteczek]

Basia ma stuprocentwą rację,niestety na zaufanie holenderskiej mamy trzeba
troszkę zasłużyć. Warto przeczytać wątek 'do zdrowych i szczęśliwych' - może ta
lektura pozwoli bardziej zrozumieć motywy postępowania mamy Oli. Nie bez
znaczenia jest tu problem epatowania litością...
pozdrawiam
andzia

[katse]

tak to temat dokladnie dla mnie.
i ja tez mam podobne mysli jak verdana.

ja uwielbiam wszystkie dzieci. tych chorych bardzo mi zal i czasem mam mocno
mokre oczy widzac takiego malucha - wtedy sie odwracam...bo chyba nie powinni
widziec mojej zaplakanej buzi (jak placze - to widac bardzo, czerwone oczy,
twarz, nie tylko mokre oczy). Nie chce zeby jakis czlowiek pomyslal ze sie
odwracam bo nie chce patrzec. Ja nie chce pokazywac im swoich lez. A jak nie
placze - bo owszem usmiecham sie. I sa mamy, ktore odwzajemniaja. I tatusiowie
tez - bo u mnie na osiedlu to jest dwoch tatusiow co sie chorymi dzieciaczkami
opiekuja.

TYle musialam napisac.

Pozdrawiam Was cieplutko,

Ka

[mamakaroli]

Myślę, że jest jeszcze jeden powód tego, że niektórzy unikają tych z nas,
którzy mają niepełnosprawne dzieci jest to, że czują się zakłopotani tym, że
ich dzieci są normalne i że oni nie cierpią tak jak my i ich dzieci nie cierpią
tak dużo jak nasze dzieci. Oni czują, że nic nie mogą zrobić aby pomóc czy
powiedzieć, że czują się bardzo zażenowani. Chciałabym, żeby wiedzieli, że się
mylą. Miłe słowa, nieważne jak wyszukane, są pomocne. I oczywiście, sama
przyjaźń pomaga nam nie czuć się tak oddalonymi od świata.