Szpital...

[puuchatek]

Pewnie już wiele razy o tym było, ale co tam.

Jestem tatą Piotrusia - 2 lata i 4 miesiące
Mój synek zachorował. Okazało się, że to nic superpoważnego - ale musieliśy
kilka dni zostać w szpitalu. Jego Mama musiała zostać w domu z jego siostrą
(6 miesięcy), którą karmi. No, ale tatuś był na miejscu, na szczęście!

Byliśmy w szpitalu 3 dni. Szpital jak z bajki (albo amerykańskich filmów) -
supernowoczesny, oddany do użytku 2 lata temu. Wspaniali lekarze, świetne
pielęgniarki, wszyscy naprawdę bez zarzutu. Małe, przytulne pokoiki (w naszym
byliśmy tylko we dwóch).
I co?
I to i tak za mało.
Mój synek był bardzo dzielny (tylko na widok wchodzących do pokoju lekarzy
urządzał dziki wrzask :). Ale wiem, że był dzielny, bo był ze mną.
W sąsiednim pokoju leżał mały chłpiec - miał niecałe półtora roku. Zapalenie
płuc. Nic wielkiego - trochę gorączki, katar. Leki.
Tyle, że leżał tam SAM. Jego matka nie mogła (a jak się później dowiedizałem -
po prostu nie chciała) z nim być.
Półtoraroczne dziecko, które płakało i wyciągało rączki do każdego
przechodzącego człowieka. Przecież taki maluch BOI SIĘ BYĆ SAM, po prostu.
Pielegniarki naprawdę się nim zajmowały - ale przecież miały takich 30 na
oddziale.

Kiedy mój synek spał, chodziłem do niego do pokoju - zagadałem, albo siadłem
na krześle i czytałem gazetę. Sama obecność wystarczała, żeby się uspokoił.
Nie mogłem wziąć go na ręce, przytulić - bo przecież tylko zrobiłbym mu
krzywdę (no bo jak - wziąć i odłożyć? I pójść? Byłoby jeszcze gorzej...)
Wieczorem, kiedy mój mały już spał, zajrzałem do niego znowu. Była cisza,
myślałem, że już śpi.
Nie spał. Leżał w łóżeczku, taki maleńki, zwinięty w kulkę, zmęczony płaczem
i gapił się w ścianę.
UCIEKŁEM z tego pokoju. Poryczałem się jak dziecko.
Potworne jest takie poczucie bezsilności. To, że NIC nie mozna zrobić...

Jak już ochłonąłem, zacząłem myśleć na spokojnie.
I wymyśliłem, że jednak COŚ można zrobić. Chce zorganizować w tym szpitalu
(na oddziale pediatrycznym) grupę wolontariuszy, którzy pomagaliby takim
samotnym dzieciom. Starszym - poczytali, młodsze - po prostu potrzymali za
rękę przy zasypianiu. Rozmawiałem już nawet z lekarzami - są za.
Trzymajcie za mni kciuki. Muszę to zrobić, muszę - bo mi sumienie żyć nie da.

[polusiewka]

Tato Piotrusia,
kiedy czytalam twój post to najzupelniej w świecie zaszkilły mi się oczy.Twój
pomysl jest świetny, trzymam kciuki, jeżeli naprawdę masz możliwość
zorganizowania takiej grupy to nie rezygnuj ,to naprawdę duża sprawa. Pozdrawiam

[sloggi]

Fantastyczny pomysł.

[sizi1]

.. nie umiem skomentować zachowania tej "matki".
Npisz może jaki to szpital a na pewno znajdziesz chętnych do pomocy...

[mab5]

Pomysł świetny, problem - bardziej powszechny niż nam się wydaje...
Kto wie, może warto byłoby zarządzić taką akcję na większą skalę, bo przecież
nie tylko w tym szpitalu są maluchy opuszczone, smutne....
Wiem o czym mówisz pisząc, że nie możesz tego zapomnieć...
widok dziecka wystraszonego i opuszczonego zarazem na długo zapada w pamięci...
Popieram akcję i życzę powodzenia, by udała się choć w jednym szpitalu !!!

[puuchatek]

Najpierw do Sizi:
Mnie też najpierw zatrzęsło, zwłaszcza, że dowiedziałem się jeszcze
innych "miłych" rzeczy...
ALE - w tym, co chcę zrobić, to NIE MA ZNACZENIA. Nie obchodzi mnie, czy to
dziecko jest samo, bo matka (...ojciec...) jest "zła", czy dlatego, że naprawdę
nie może z nim być (przecież i tak bywa). Chcę po prostu, żeby ktoś był.

mab5 - Z tego, co wiem, to w niektórych szpitalach to działa (w Centrum ZDrowia
Dziecka kiedyś działało). Tu jest o tyle dobra sytuacja, że ten szpital jest
naprawdę inny, niż polska średnia. Mam wrażenie, że nie tylko zbudowany, ale i
zarządzany na miarę XXI w.
Dwa dni po wyjściu, kiedy wpadłem po odbiór jakichś jeszcze papierów,
dowiedziałem się, że ten maluch już wyszedł - ale też że ostatnie 2 noce
spędził... w pokoju pielęgniarek, które wzięły go do siebie, żeby nie był sam.
No,powiedzcie sami, czy często spotykaliście się z takimi postawami personelu
medycznego w polskich szpitalach? Nie mam słów uznania dla tych pielęgniarek.
Dla lekarzy zresztą też!
Czekałem (mocno przerażony) na izbie przyjęć z (równie przerażonym) Piotrusiem,
który nagle późnym wieczorem zaczął potwornie kaszleć, tak, że nie mógł złapać
oddechu i zaczynał się dusić. Przybiegł pediatra z oddziału i ZANIM W OGÓLE
ZDĄŻYŁ GO ZBADAĆ - usłyszał jak kaszle i powiedział "zapalenie krtani". Potem
go zbadał, potem pełne badania (krew, moczm RTG) - i oczywiście miał rację!

Jaki szpital, ktoś pytał? Szpital Zachodni w Grodzisku Mazowieckim.

[mab5]

no to aż pozazdrościć, że macie taki szpital pod ręką ...
możecie przynajmniej czuc się bezpiecznie :)))

[lolka11]

Siedze i placze.., ale to nie pierwszy raz na tym forum.
Swietny pomysl. Moja coreczka tez kiedys lezala w szpitalu w W-wie na Litewskiej
(dzieki Bogu tylko 3 dni) i tam tez bylo kilka takich "samotnych" maluszkow.
Serce sie kraja. Tez bym sie przylaczyla do akcji, ale mieszkam z granica. Bede
Cie mocno dopingowac i mysle, ze Agablues tez cos wymysli.

Pozdrowienia
Dorota

[natder]

Kiedyś spędziłam cztery tygodnie w szpitalu z chorą, sześciomiesięczną córką...
Mnóstwo dzieci z domu dziecka tam leżało... dzieci z chorobą sierocą. Do dziś
śnią mi się huśtające się w przód i w tył dzieci o smutnych oczach...
Zapewnienie im towarzystwa to byłaby wielka sprawa...
Dziwne, tyle mówi się o akcji "Rodzić po ludzku", o prawach małego pacjenta a
nikt nie myśli o tych najbardziej skrzywdzonych przez los, o dzieciach bez
wsparcia, o tych dzieciach które na swoich rodziców nie mogą liczyć... Ech,
dziwny jest ten świat...

[lolka11]

To znowu ja, moze by ten post umiescic na edziecku lub emamie?

Dorota

[agablues]

Pomysł świetny, na pewno warty jest szerszego propagowania. do naszego hospicjum
zgłasza się sporo wolontariuszy, czasami jest ich za dużo. Poza tym, wolontariat
w hospicjum jest specyficzny - wiadomo, że dziecko odejdzie, nie każdy potrafi
sobie z tym poradzić. A kontakt z dziećmi na zwykłym oddziale, to coś innego. Tu
wiadomo,ze dziecko zostanie wypisane do domu - najczęściej zdrowe.
Bardzo się cieszę, że tutaj są ludzie, którzy chcą coś zrobić, poprawić
rzeczywistość. Myślę, że ten pomysł mógłby pójść do wszelkich szkół
pedagogicznych i pielęgniarskich. Także wszelkie grupy kościelne - typu Swiatło
i Życie mogłyby się włączyć.
Mam wrażenie, że dużo osób - zwłaszcza młodych - jest chętnych pomagać. To budujące.
Pozdrawiam całą rodzinkę Aga

[puuchatek]

agablues napisała:

> Pomysł świetny, na pewno warty jest szerszego propagowania. do naszego
hospicjum zgłasza się sporo wolontariuszy, czasami jest ich za dużo.

Za dużo? To rzadko słyszany zwrot w takich sytuacjach... Budzi nadzieję. :)

>Poza tym, wolontariat w hospicjum jest specyficzny - wiadomo, że dziecko
> odejdzie, nie każdy potrafi
> sobie z tym poradzić. A kontakt z dziećmi na zwykłym oddziale, to coś innego.

Też tak pomyślałem.

> Tu
> wiadomo,ze dziecko zostanie wypisane do domu - najczęściej zdrowe.
> Bardzo się cieszę, że tutaj są ludzie, którzy chcą coś zrobić, poprawić
> rzeczywistość. Myślę, że ten pomysł mógłby pójść do wszelkich szkół
> pedagogicznych i pielęgniarskich. Także wszelkie grupy kościelne - typu
> Swiatło
> i Życie mogłyby się włączyć.

Sam jestem akurat członkiem Ruchu, o którym mówisz (od 20 lat, obecnie już w
jego "gałęzi rodzinnej", czyli "Domowym Kościele" - i od razu myślałem o tym,
żeby także tą drogą poszukać chetnych.

Mam prośbę - może do tych wolontariuszy, których u Was "za dużo" dałoby się
dotrzeć? Napisz do mnie, proszę. Chętnie skorzystam z Twojego doświadczenia...

jakby link nie działał, to [e-mail]

A jakby i to nie chciało - napisz tutaj, prześlę Ci inny adres.
Dzięki.

[mamamon]

Puchatku! To wspanialy, genialny, cudowny pomysl!!! Bardzo chcialabym sie
zaangazowac na tyle, ile moge. Napisalam do Ciebie na adres gazety. Czekam na
odpowiedz.

[agablues]

Dzisiaj się będę widziała z ludźmi z hospicjum, porozmawiam o tym.
A.

[wrona72]

Nie mogę sie pozbierać. To kolejna niewybaczalna niesprawiedliwość, która
dotyka niewinne istoty. Straszny jest ich ból i strach, ale jeszcze gorsze jest
to, że one bazkrytycznie ufają rodzicom.Ich milość,do matki czy ojca, tych,
którzy zostawiają ich na pastwę losu w najtrudniejszych chwilach życia, jest
bezgraniczna. Założę się, że, gdy po to Dzieciątko przyszla matka(?), ono ufnie
wyciągnęło do niej ręce.
Wolnotariat, to piekny pomysł. Gdy zdrowie Michala, choć troszeczkęsię poprawi,
zajmę się tym w mieście w ktorym mieszkam. Nie potrafiłabym nie.

[grzegorz.ulasiuk]

Puuchatku,
ja też jestem tatą, tyle że trójki dzieci. Podobne sytuacje widziałem, też
współczułem i płakałem. Chciałem pomóc nie wiedziałem jak. A uważam się za
zaradnego człowieka. Nie potrafiłem pomóc.Jesteś Wielkim Człowiekiem. Mam
nadzieję że uda Ci się zrealizować ten wspaniały pomysł.
pozdrawiam Ciebie i Wszystkich - Grzegorz

[joannajarek]

Z calego serca popieram ten pomysl. Zeby tylko sie udalo.
Takim maluchom, ba nawet tym wiekszym jest zawsze potrzebna jakas pomocna
dlon, chocby tylko zeby byc przy nich , chwile porozmnawiac, poczytac.
Moja Karolina tez lezala kilka lat temu w szpitalu na zapalenie pluc. Ja
mialam taka mozliwosc ze lezalam 2 tygodnie razem z nia i stawalam na glowie
zeby moje dziecko nie myslalo o lekarzach i zmianie wenflonu , ale przez szybe
lezaly maluszki do ktorych rodzice przychodzili sporadycznie a nawet czasem
wcale. Bardzo plakaly szczegolnie w nocy. Czesto tam chodzilam ale i tak to
wszystko bylo malo.
Trzymam kciuki. Asia

[puuchatek]

Kochani,
dzięki za wszystkie ciepłe słowa. To, że do Was o tym napisałem, to także dla
mnie ważne - bo stanowi dodatkowy doping, żeby sprawy nie zaniedbać. Na razie
jestem na etapie rozmów z władzami szpitala - generalnie pomysł jest
zaakceptowany, trzeba jeszcze trochę "formalności" dogadać (jakie badania muszą
mieć tacy wolontariusze? Czy muszą jakieś deklaracje podpisywać? etc., etc.)
Dopiero, jak to wszystko będę wiedział (to pewnie zajmie jeszcze ze dwa
tygodnie...) będę mógł realnie zacząć działać - coś ogłaszać, uruchamiać,
rozmawiać z ludźmi.
Poztaram się Wam na bieżąco informować.
Jakby ktoś chciał pomóc (czy to sam się włączyć, czy poradzić, podzielić się
doświadczeniem) - piszcie tutaj (będę zaglądał), albo mailem na
[e-mail]

Nie ma rzeczy niemożliwych.

[puuchatek]

puuchatek napisał:

> Poztaram się Wam na bieżąco informować.

"POZTARAM"!
No, nieźle. Chyba juz naprawdę jest późno :)
Znaczy - pora spać.

[ali_bey]

No gratuluje pomysłu!!!Jest naprawdę świetny.Może tak udałby sie akcję
rozszerzyć na całą Polskę.......ah marzenia.
Sama , gdy Kubuś lezał w klinice, napatrzyłam się na takie
dzieciaczki.Najbardziej było mi żal maluszka do którego rodzice w czasie ponad
miesięcznego pobytu nie przyszli ani razu bo mały był z bliźniaków i oni
zajmowali sie "tym drugim".Słodki był...a te jego oczy.Jakgdyby ktos w maleńkim
ciałku umieścił dorosłą i świadomą sytacji duszę.Kiedy przyszła pora wypisu
ojciec ( i babcia) maluszka pojawili się ,żeby poinformowac szpital,że jeszcze
nie moga go wziąść do domu bo nie sa przygotowani.Aż się we mnie zagotowało.
Ale, ale trochę odbiegłam od tematu.Puuchatku mocno trzymam kciuki za
powodzenie i realizacje pomysłu.Oczywiście,życzę również dużo zdrówka dla
Piotrusia.

[blanca31]

Ja też byłam ostatnio w szpitalu z moja małą i widziałam dzieci które były same
zdane na walkę z chorobą. Zupełny brak kogoś bliskiego. A w dodatku te
najbardziej chore i maluteńkie same. Przecież taki maluch, wcześniak potrzebuje
najbardziej maminego ciepła. Jedna dzieczynka może dwuletnia, poparzona i nawet
nikt do niej nie zajrzał. Spłakana nie wiem czy z bólu czy z tęsknoty.
Straszne, ktos powiedział, że tutaj w szpitalu jest inny świat i to chyba
prawda. Na zewnąrz ludzie martwią się taki przyziemnymi sprawami a nie wiedzą
nie doceniją co naprawdę posiadają.

[norah75]

z wielką chęcia przyłacze się do akcji - mieszkam w Warszawie nie mam dzieci
więc mogę pomóc. Pozdrawiam was wszystkich wspaniałych forumowiczów

Aktualizacja

[puuchatek]

Kochani,
obiecałem, że będę informował, co się dzieje, więc pozwalam sobie podbić wątek.

Jestem już po konsuktacjach:
- z dyrektorem szpitala (dyrektorką właściwie) - która propozycję przyjęła
bardzo pozytywnie;
- z ordynatorką oddziału pdeiatrycznego - jak wyżej.

Lekarka, która prowadziła mojego Piotrusia, została wyznaczona (na własną
prośbę) do pilotowania tego projektu od strony szpitala. Teraz trwają jeszcze
różne kołowrotki formalne, np. lekarz zakładowy jest na urlopie, i dopiero jak
wróci za parę dni, to będzie można się szczegółowo dowiedzieć, jakie badania
muszą przejść tacy wolontariusze etc. (swoją drogą - to zabawne: lekarz
zakładowy w szpitalu. To tak, jakby w bazie wojskowej był indtruktor
przysposobienia obronnego ;)

Sprawa idzie do przodu. Dosyć wolno na razie - ale może to i lepiej, bo mam
świadomość, że będę się mógł tym wszystkim zająć już "na spokojnie", z
mniejszymi emocjami...

Prawdopodobnie - konkretne działania ruszą od września.

Były tu osoby, które deklarowały chęć pomocy - proszę o kontakt na adres
mailowy [e-mail]

Do połowy sierpnia jestem w domu. Na ostatnie 2 tygodnie sierpnia wyjeżdżamy na
wakacje - ale nic to, piszcie, najwyżej odpowiem z opóźnieniem.

Aha - chetnym do współpracy przypominam, że chodzi p szpital w Grodzisku
Mazowieckim (pociągiem 40 min z Warszawy Śródmieście). To nie tak daleko, ja
codziennie dojeżdżam do pracy do Warszawy :)

Nie ma rzeczy niemożliwych!

[iza_luiza]

Kiedy to czytam przypomina mi się jak moja córka była w szpitalu. Miała wtedy
roczek, to był akurat Sylwester parę lat temu. Siedziałam z nią na sali, ona z
wenflonem siedziała mi prawie całą noc na kolanach, bo była tak chora,
przerażona i zapłakana, że nie dała się położyć do łóżeczka. I matka przyniosła
chłopczyka, malutkiego - ok. pół roczku. Miał to samo co moja córka
(Rotawirus), pielęgniarka położyła go do łóżeczka, matka zniknęła (w końcu to
Sylwester). Ten chłopczyk był strasznie chory, miał kompletnie zapchany nosek i
nie mógł oddychać, cały czas się krztusił, płakał, nie mógł zasnąć.
Pielęgniarka przyszła i przywiązała go za rączki do łóżeczka żeby sobie nie
wyjął wenflonu i poszła na imprezkę. I on biedny leżał całą noc taki
przywiązany na wznak jak Chrystus i płakał, chlipał, sapał, krztusił się. Do
dziś ten obraz staje mi przed oczami i płakać mi się chce. Czy ta matka aż tak
dobrze się bawiła, że mogła go tak z czystym sumieniem zostawić ? Mało tego,
przywiozła go i zostawiła jak stał, żadnej pieluszki, ubranek, chusteczek -
nic. Następnego dnia się pojawiła na kacu późnym popołudniem. Chyba nie muszę
pisać jakimi spojrzeniami ją witałysmy...
Puuuchatku. Ja do dziś nie mogę się z tego otrząsnąć. Jesteś wielki. Są takie
dzieciaczki i one tego naprawde potrzebują.

[puuchatek]

Ech...

Ja też nie potrafię tego zrozumieć. NIE POTRAFIĘ. NIe jestem sobie w stanie
wyobrazić, że mógłbym mojego malucha zostawić tam samego.

Ale - wiem (już się przy okazji całej tej sprawy różnych historii
nasłuchałem...), że różnie bywa. Są tacy rodzice, o jakich piszesz... ALe są i
tacy, którzy z różnych przyczyn NA PRAWDĘ nie mogą być z dzieckiem w szpitalu.
Znam i takż historię - matka z trójką dzieci (starsze 3 lata, młodsze bliźniaki
niecały roczek). Mąż zginął w wypadku. Trzylatek chory - a maluchów NIE MA Z
KIM zostawić.

Ja nie chcę oceniać rodziców. To nie moja rola. Ja chcę, żeby w takich
sytuacjach był tam ktoś, kto tej sytuacji zaradzi. I tyle.

I daltego czekam także na Wasze wsparcie (a choćby tylko duchowe...) :)

[alana5]

Duchowo wspieram Cię całym sercem, ale fizycznie jeszcze nie pora. Widok
każdego chorego Maluszka stawia mi przed oczami mojego umierającego Czarusia i
kicha z bycia pomocnym. To co robisz jest piękne i godne podziwu. Mi na razie
wstyd,ale obiecuję pracować nad sobą.
Alicja - mama Czarka

[aniao3]

Piekny pomysl, jestem calym sercem za...
Ciekawe, ze kilka dni temu czytalam w Polityce stary artykul o wodwach - co
wypelnia im zycie poza wspomnieniami i tam jedna z pan mowila ze jezdzi na
stale "dyzury" do szpitala jako woluntariuszka. Dokladnie tak jak piszesz -
czyta ksiazki dzieciom, trzyma za lapki, po prostu jest z tymi, zk torymi nikt
nie moze/nie chce byc.
Wiec mysle ze sa w Poslce szpitale, ktore bardzo chetnie by widzialy u siebie
woluntariuszy ktorzy po prostu by z takimi maluszkami byli.
Trzymam kciuki za ten pomysl
anka

[oyate]

To jest pomysł genialny. U nas w szpitalu to jest tragedia. wprawdzie nie
widziałam aby jakieś dziecko było samo (może matki już wiedzą że w naszym
szpitalu się samych dzieci nie zostawia). Mojej córeczce (wtedy 8 miesięcy ale
6 kg wagi) chcięli przywiązać rączkę do łóżeczka aby kroplówka leciała!!
Nie zgodziłam się i powiedziałam że jak Kasiunia uśnie to ustawię tak jej
rączkę aby kroplówka leciała. Ile się nasłuchałam za to!
Pamiętam też podejście pielęgniarek do 16 miesięcznego chłopczyka. Z mamą tego
chłopca stałyśmy na dworze a przez okno obserwowałyśmy jak chłopcu zakładali
welfron (któryś z rzędu- u nas matki nie mogą być przy tym zabiegu!) Dosłownie
jak to dziecko zaczęło się wyrywać a one zaczęły krzyczeć (do takiego małego
dziecka), że ma się uspokoić, przestać uciekać i wszystko zrobiły z taką
agresją, że dziwiło mnie że ta stojąca ze mną matka nie zareagowała.Ja to bym
chyba tam szpital rozniosła.

[puuchatek]

Oyate, a co to za szpital????

Kurczę, chciałbym zobaczyć pielęgniarkę, która by mnie zmusiła do wyjścia,
kiedy zakładała Piotrusiowi wenflon. (No i chciałbym zobaczyć, znając mojego
synka, jak by jej się to udało bez mojej pomocy ;)

Dziwne zwyczaje.
Tu akurat (w Szpitalu Zachodnim) takich kłopotów zupełnie nie ma. Każdy rodzic,
który chce (i może) jest z dzieckiem cały czas. A pielęgnierki są takie, że
czoło chylę przed nimi. Podobno tam jest taka ordynatorka (dr Mrozińska się
nazywa), która bardzo uważnie dobiera zespół. Słyszałem, że mówi, że do pracy
na pdeiatrii nie wystarczy być dobrą pielęgniarką - trzeba jeszcze lubić
dzieci...

[monkastonka]

Drogi puuchatku super pomysł i świetnie że jesteś takim tatą.
To prawda że nie zawsze jest tak że rodzice nie chcą być z dzieckiem.
Mój synek miał 6 m-cy jak trafił do szpitala po szczepionce jak to pani dr.
stwierdziła że jest zdrowy a nie był. Żeby być przy dziecku trzeba było
zapłacić 25 zł za dobę.
Były małe dzieci bez rodziców malutka dziewczynka błąkajaca się i patrzaca ze
łzami w oczach jak inni rodzice tulą swoje dzieci.Dowiedziałam się potem że jej
mama jest samotna ma jeszcze 5 dzieci i zupełny brak pieniędzy na opłacenie
ewentualnego swojego pobytu w szpitalu.
Zostawianie dziecka samego nie ważne ile ma lat przez rodziców którzy poprostu
nie chcą się nimi zajmować uważam za draństwo nie wyobrażam sobie spokojnie
siedzieć w domku i oglądać tv wiedząc że w szpitalu jest mój synek
Trzymam kciuki za twój pomysł
Napisz jak sprawa się ma.
Monika mamusia Maciusia

[monidob]

Puuchatku czytałam o Twoim pomysle tak ze dwa tygodnie temu, potem mi sie
przerwało (urlop) mam pytanie czy masz jakies konkrety ? tzn mowiłes ze
pogadasz jakie kryteria tacy ludzie musza spełniac - zdrowie badania do kogo w
szpitalu trzeba uderzyc - ja mieszkam na jelonkach w wawie zamierzałam o tym
pogadac ze znajomymi i lokalnym ksiedzem - byłoby łatwiej jesli beda miała
wiedziała jak to sie robi
Pozdrawiam Monika
prosze o ew kontakt na [e-mail]

Do Puuchatek

[oyate]

dopiero teraz przeczytałam twój post. Pytałeś o szpital w którym nie pozwala
się zostać rodzicom przy np. zakładaniu welfronu. Nie wiem czy to ważne, bo to
jest szpital w małej 10 tyś miejscowości a nie w Warszawie.
Nie wiem z czego wynika ten fakt ale podejżewam, że to raczej pielęgniarki się
boją, że zostaną oskarżone o niezdarność czy coś w tym stylu.
A-cha mowa o szpitalu w Wieruszowie woj. łódzkie.

[katse]

nie. nie moge.
dlaczego.

dlaczego. pamietam jak moja siostra jako niespelna roczne dziecko byla w
szpitalu - problemy z nerkami. nie mogl z nia byc nikt. zupelnie. mimo ze
chetnch bylo masa.
ot procedury szpitalne.
codziennie jezdzila do niej mama. ale nie chcieli jej dawac dziecka, bo znowu
zacznie plakac.

po 10 dniach to dziecko wrocilo do domu jak warzywo.
dzisiaj jest 18 letnia dziewczyna. okropnie zamknieta w sobie. kto wie, czy to
nie te 10 dni...

[hubcio14]

Skąd ja to znam. Przez te kilka miesiecy spędzonych w szpitalach napatrzyłam
się na takie biednie dzieci. Serce się kraje na ich widok. Kiedy Hubcio leżał
w szpitalu u nas w Rzeszowie niedawno na wakacjach było troszkę lepiej. Były
tam wolontariuszki. Młode dziewczyny chyba studenki medycyny zajmowały się
takimi samotnymi dzecmi. Ale kiedy byłam w Prokocimiu było zupelnie inaczej.
Tam nitk się nie przejmuje płaczącymi, przesikanymi czasami głodnymi dziećmi
(zalerzy na jakim oddziale). To straszne, ze niektóre pielęgnarki są tak
nieludzkie. Choć zdarza się to żadko. Niestety ja nie mogłam do nich iść i
tylko patrzyłam przez szybę.

Dorota