pogrzeb

[igga-81]

jutro pochowamy naszą Kruszynkę. Jeszcze do mnie to wszystko nie doszło. Nie
ma jej już dwa tygodnie a mi się wydaje, że ona zaraz z przedszkola wróci.
Nie moge znieść tego współczucia i słów "ja bym tego nie zniosła". Bo ja też
sobie nie radze.
Już jestem zmęczona tym cierpieniem. A Ono narasta i narasta...

[margaretek]

Przytulam Cię bardzo mocno.
Magda

[natkaszczerbatka]

Ja też. Tak mi
przykro ... ....................................................................
................................................................................
................................................................................
...

[annall]

Tak mi przykro...
Przytulam bardzo mocno.
Ania

[agablues]

Basiu kochana, trudne to bardzo.
Nie słuchaj tych bzdur, nie dawaj sie wciągać w żadne "dyskusje" z tymi, co by
nie przezyli. Laurka odeszła nagle i w takich okolicznościach, że to budzi
ludzką ciekawość ( sensację?). Z takim problemem borykały się ( borykają?) Magda
mama Alka i Iwonka - mama Kasi i Mateuszka. Ludzie będą gadali głupoty, a Ty
staraj się nie zwracać na to uwagi. Szkoda Twojego zdrowia na to.
Dzień pogrzebu jest chyba ostatnim dniem, kiedy możemy coś zrobić dla naszego
dziecka, jeszcze. Jeśli mogę Ci coś doradzić - zrób wszystko jak czujesz, że
chciałaby Laurka. I pamiętaj, że była roześmianą, ciekawą zycia dziewczyneczką.
Teraz tak poznaje Niebo, pewnie wszędzie jej pełno i nikt nie może za nią
nadążyć. I pewnie nie ma nawet "czasu" zatęsknić za Mamusią. Ona tam bedzie na
Ciebie czekała, żebyście mogły być razem, kiedy nadejdzie odpowiedni czas. Dla
nas te kilkadziesiąt lat to bardzo długo, ale dla Nich - naszych dzieci - to moment.
Basiu, przytulam mocno i będę jutro szczególnie o Was myślała.

[igga-81]

Budzi sensację, zwłaszcza że dowiedziałam się dziś, że analogiczna sytuacja
zdarzyła się w Bielawie, tylko że tam matka poszła na dyskoteke. A ja
zostawiłam ją na 10 min samą w pokoju, sama będąc w drugim. Moje dziecko było
bardzo żywe, wszędzie jej pełno było, trzeba było uważać by nie zbiła nie
zniszczyła. A ja byłam przy niej cały czas. Jeszcze przed wypadkiem
obejrzałyśmy razem bajke na dobranoc, bawiłyśmy się misiami. Mam świadomość, że
ostatnie chwile w jej życiu były bardzo szczęśliwe.

[mamaadama4]

Basiu, Hanka miała 5 lat jak zmarła. I do dziś pamietam jak codziennie rano
budziłam się z myslą, że ten absurd jest jednak fikcja a nie rzeczywistością.
Pamietam ludzi, którzy obchodzili mnie szerokim łukiem albo tez dziwili się, że
chodze i zyję. Tak jak pisze Aga, dla ludzi to sensacja, nie przejmuj się tym i
nie daj się wciągnąc w dyskusję, chyba że rzeczywiście poczujesz, że komuś
zależy na tobie. Pamietam szafę pełna sukienek, rajstop, bluzeczek i innych
dziewczęcych akcesoriów. Kokardki, koraliki itp rzeczy. I moje mysli, że to
wszystko zostało a jej nie ma. I zdziwienie, że nie ma najważniejszej osoby na
świecie a ten świat ciągle trwa i ma się nawet nieźle.

[daaisy1]

nawet nie wiem co powiedziec...przytulam CIę bardzo mocno...
Edyta

[katarina32]

Przykro mi...bardzo, nie będę pisać więcej banałów.

[kaaama]

Przytulam Cię mocno...
Myślami będę jutro przy Tobie...
kaaama

[olga-roy]

Chcialabym Was jakos pocieszyc,ale wiem,ze i tak mi sie nie uda.Bardzo mocno
sciskam..
Nie wczytuj sie w slowa ktorymi niektorzy Was "karmia"Chyba kazda z nas ,ktora
przezyla smierc dziecka byla czyms takim poczestowana...

[ewa5005]

[monikamm]

(*)

[j0204]

(*) (*) (*)
Basiu, napisałam na priv
Jutro jestem sercem przy Tobie.

[betty69]

(*)
Myślami będę jutro przy Tobie
Przytulam Cię mocno

Mama Aniolka Lauruni

[lilan1]

(*)(*)(*)

[mharrison]

Basiu,
myslami jestem dziś z Tobą.
Dzień pogrzebu to bardzo trudny dzień ale i niezwykle ... potrzebny w
przezywaniu żałoby, w pożegnaniu ze swoim dzieckiem. Puszczaj dziś mimo uszu,
co mówią inni. Dziś najwazniejsza jest Laura i Ty.

Nie wiem, jak zginęła Twoja córeczka, choć chyba się domyslam. Niestety,
prawdopodobne jest, że spotkasz się z różnymi niewybrednymi komentarzami i
plotkami.

Mój 9,5 Alek został potrącony przez motorniczego tramwaju na przejściu dla
pieszych (dla dzieci - opatrzonym stosownym znakiem). Dowiedziałam się, że
siedzę w areszcie za niedopilnowanie dziecka i może z pomocą super adwokata (no
i górą kasy) może się wywinę i dostane wyrok w zawieszeniu. Na cmentarzu,
niektórzy spacerowicze przechodząc głośno komentują: utopił się, to ten
chłopak, co miała zawał serca.

reaguję różnie: albo po prostu nie odpowiadam i wtedy taka osoba po trzecim
pytaniu "co się stało mojemu dziecku?" po prostu odchodzi, czasami burcząc coś
pod nosem. Raz zwróciłam się do mojej mamy: "słyszałaś, to ten chłopak, co
miała zawał serca"; tamci zamilkli.

Dziś takie komentarze mnie już nie wzruszają. Spływają po mnie, jak po kaczce,
nie reaguję na nie. Nie widzę potrzeby informowania osób postronnych co do
okoliczności śmierci mojego syna.
Szczegółów sama nie znam i pewnie nigdy ich nie poznam, przynajmniej tu na
ziemii.

Myślę, że trzeba przebaczyć sobie i przebaczyć dziecku (chwilę
niefrasobliwości?).

Wszelkie dobre rady, pouczenia i co kto by zrobił na moim miejscu (chociaż
miałam "szczęście" i nie było ich wiele) zwijam w ciasny rulonik i odsyłam do
adresata z prośbą o rozważenie słowa czopek.

Dla mnie też bardzo ważne było (i jest), że mój syn był do końca bardzo
szczęśliwy. Ostatnie dwa miesiące były wprost idyllą. Czy to nie był znak? Czy
już wtedy powinnam coś przyspuszczać, przewidzieć?

Nie raz mi się wydawało, że to przeciez nie prawda, że to nie mogło się stać,
nie nam. Że Alek zaraz wróci ze szkoły, z wakacji. To normalne uczucie.

Ściskam Cię mocno.

jeśli będziesz czuła potrzebę wygadania się, proszę pisz śmiało na priv.

[ulkar]

Mój Tomek miał... ma.... przyjaciółkę Laurę, laurke, Lurkę .. jak ją żarobliwie
nazywał... Niestety Basiu wiem co czujesz ... ja zostawiłam swego syna też na
10 min w pokoju ... jak wróciłam byl już Aniołem ........

[malomi]

jestem dzisiaj z Tobą całym sercem, wszystkimi myślami
[*]

[natkaszczerbatka]

ja nie potrafie nic powiedzieć sensownego ale cały czas o Was myślę .... nie
potrafię przestać myśleć o wszystkich naszych dzieciach ... ale co z tego?
może jak znajdziemy rozwiązanie tej wielkiej zagadki i odpowiedż na
pytanie "dlaczego?" będzie łatwiej.

[anatemka]

Laura była mi bliska, mam wrażenie że ja znałam... Jestem z Tobą myslami.

[zorka7]

Nie jesteś sama...

Mocno cię przytulam.

[1megan]

trudno coś właściwego napisać w takiej chwili, naprawdę bardzo mi przykro

[aankaa]

mogę tylko tyle [*]

[annall]

Dziś cały dzień myślę o Was...
Przytulam mocno- nic więcej zrobić nie mogę...(*)
Ania