ZAWIODLAM moją Córeczkę...!(!)

[muskari]

20 stycznia urodziłam Córeczkę
był to 25 tydzień ciąży
Weronika juz nie żyła
po porodzie…
Weronika została w szpitalu… :.-(
NIE…!(!)
NIE została…!(!)
zostawiłam ją…
porzuciłam…
nie zachowałam się tak jak powinna zachować się matka
zachowałam się jak EGOISTKA
tak miało być MI lepiej…
tak miało być MI łatwiej…
tak miało MNIE mniej bolec…
a teraz…
już wiem, że to było złe rozwiązanie,
teraz boli bardziej,
teraz muszę żyć (wegetować) z godziny na godzinę, z dnia na dzień
ze świadomością, że moja maleńka Weronika zmarła zanim zdążyła się urodzić, a
ja nie potrafiłam zachować się jak matka
nie potrafiłam spojrzeć w jej maleńkie oczka
nie potrafiłam przytulić mojej maleńkiej Córeczki
ZAWIODLAM Ją i…
pozwoliłam na to, by została w szpitalu :.-(

czy tak postępuje matka…?(?)

zachowałam się tak jakbym nigdy nie kochała swojego dziecka
a to NIE prawda…!(!)
KOCHALAM Ją bardzo…
KOCHAM i…
BĘDĘ KOCHALA –już zawsze i nic tego nie zmieni
dzieci bez względu na to jakie są duże liczą na pomoc ze strony rodziców
a ja…
ZAWIODLAM
porzuciłam moją Córeczkę
skazałam ją na odrzucenie i…
NIE POTRAFILAM ZACHOWAĆ SIĘ JAK MATKA
a teraz nie potrafię żyć
nie wiem jak
no bo niby jak mam żyć…?(?)
nawet nie wiem gdzie jest teraz moja mała Córeczka
NIE WIEM… :.-(

ale jest już za późno by cokolwiek zmienić
za późno to wszystko zrozumiałam

przecież znaczyła dla mnie tak wiele
a potraktowałam Ją jak niepotrzebną rzecz
ZAWIODLAM Ją
ZAWIODLAM moje Szczęście



joanna
mama Weroniki-Aniolka
czy mogę nazywać się jej mamą…?(?)
www.republikadzieci.org/problemyiniepokoje/strata/150.htm
gg 4591442

[marta_i_koty]

Asiu, ja też zostawiłam swoją córeczkę w szpitalu ( urodziła sie w 27 tyg.
ciąży, żyła 6 dni) i nigdy tego nie żałowałam. Zdecydowałam się na to, bo nie
byłam w stanie organizować pogrzebu dziecka i później odwiedzać je na
cmentarzu. Strata dziecka była dla mnie koszmarem, a jej grób mam w sercu, ten
na cmentarzu nie jest mi potrzebny... Wiem, co czujesz i wiem też, że żadne
słowa nie przyniosą Ci ukojenia. Ale wiedz, że ja też nie chciałam żyć i byłam
pewna, że moje życie straciło sens. Ale to nieprawda, Kasia umarła, by mógł
narodzić się Szymek... Wierzę, że nad nami czuwa

[anaika]

Asiu,
to nie tak, ze zawiodłaś Weronikę, kochałaś ją i nadal kochasz.. i to,że już na
zawsze pozostanie w twoim sercu jako ukochana córeczka jest najważniejsze. Tam,
w szpitalu zostało tylko jej ciało a ona jest już zupełnie gdzie indziej.
Wiesz, ja też sobie długo zarzucałam, że nie odważyłam się ubrac mojego Konrada
do trumny, że zrobił to ktoś obcy, pewnie pośpiesznie i bez czułości. Ale dzięki
temu pamietam mojego synka jako cudnego maluszka i chyba tak mi lepiej..
Trzymaj się ciepło
i światełko dla Weroniki (*)(*)(*)
ania

[agablues]

Joasiu, jak bys dobrze poszperała na naszym forum, zobaczyłabyś, że nie tylko
Ty podjęłaś taką decyzję. Zrobiłaś jak zrobiłaś, na pewno w tamtym czasie
uważałaś, ze to jest najlepsze wyjście. I niech tak pozostanie. Kobieta po
porodzie jest w szoku, po tragicznym - tego nie da się chyba nikomu
wytłumaczyć, kto tego nie przeszedł. Jest tak mało czasu na podjęcie sensownej
decyzji, każda na swój sposób jest niesamowicie trudna i tragiczna. Tak
naprawdę chyba trudno sobie uświadomić, ze to decyzja na całe życie,
nieodwołalna. I nikt Cię na to nie przygotowywał, prawda? Skąd mogłaś wiedzieć
czy nie będziesz żałowała?
Joasiu, pewnie, ze chciałybyśmy w obliczu smierci naszych dzieci zachować się
jak najlepiej, ale to nie jest łatwe. To jest taki szok, że nie działa się
racjonalnie, spokojnie, w przemyślany sposób ( chyba, ze miało się dostatecznie
dużo czasu, by sie przygotować). Jak przypomnę sobie swoje zachowanie..., a
przecież wiedziałam , ze kiedyś ten dzień nadejdzie. Joasiu, mnie też było
trudno patrzeć na swoją zmarłą córeczkę, ciężko było mi ją dotykać, bo była
taka inna. I też mam wyrzuty sumienia. To przeszło, ale potrzeba było trochę
czasu.

Joasiu, Twoja córeczka na pewno była i jest z Tobą. Jeżeli chcesz - możesz
uczcić pamięć swojej córeczki. Możesz ją symbolicznie pochować, pożegnać się z
nią. Może tabliczka z imieniem i datą? Jestem pewna, ze ona Cię uważa za
najlepszą matkę i kocha Cię tam, gdzie jest.

Sciskam, Aga

[wustyle]

wiem ze boli
bedzie bolalo
dlugo
moze juz zawsze
nie zaluj niczego
zycie plynie dalej

sebastian - tata Laury

[annall]

Joasiu, to nie tak, jesteś dobrą matką bo kochasz swojego małego Aniołka...
Ja wiem, że żadne słowa nie pomogą, że ten ból to tak na całe życie, ja pomimo
tego, ze od pierwszej straty minęło ponad 6 lat myślę o Marysi, zastanawiam sie
co zrobiłam nie tak itp...To w nas pozostaje już na zawsze i choć z czasem jakoś
uczymy się z tym żyć, to zawsze wspomnienia wracają... Moje dzieciątka były zbyt
małe aby mieć swój grób, ale mają takie miejsce, gdzie są na zawsze - to moje serce;
Twoja córcia też je ma, właśnie w Twoim sercu; Nie myśl o sobie źle, to nie tak,
po takim przeżyciu człowiek jest w szoku, nie myśli racjonalnie. Decyzja
została podjęta- i z tym trzeba się oswoić, bo nie jestes zła matką, żadna z nas
nie jest, nie zależnie od decyzji jakie podjęła...
Cóż mogę- przytulam Cię cieplutko, choć tak wirtualnie...
Ania

[zorka7]

Tak jak wczoraj mówiłam...: najprościej próbować szukać winy w sobie.
A przecież to ktoś udzielił ci tej "wspaniałej" rady; lekarz, pielęgniarka -
oni "wiedzą lepiej", tego oczekujemy. W szoku bardzo łatwo zdać się na
autorytet - i ty tak zrobiłaś. Nie widzę w tym żadnej twojej winy.

Może... spróbuj spojrzeć na siebie jak na małą dziewczynkę. Zobacz ją wtedy, w
szpitalu, zszokowaną i bezradną. Ze strachem w oczach. Spójrz na nią i po
prostu ją w sobie przytul, pogłaszcz - bo tego jej najbardziej potrzeba...

[igga-81]

wiesz, nie ma chyba mamy, która po śmierci swojego dziecka, nie czuła się wten
sposób. Ja też zawiodłam moją córeczkę, nie uchroniłam jej przed wypadkiem, a
przecież wszystko mogło byc inaczej. Nie pożegnałam się z nią po śmierci, nie
ubrałam nie wycałowałam... i ZAŁUJĘ!!!!!!!!!!! wiem teraz że byłoby mi łatwiej
gdybym zetkneła sie z faktem jej śmierci.

Nie zrobiłaś niczego złego, nie przyczyniłaś sie do odejścia córeczki. To co
zostało to tylko "skorupka" w której nie było już waszej Malutkiej.

[vinga_o]

Joasiu, zrobiłaś wszystko co najlepsze. Ja nie żałuję niczego, tylko dlatego że
miałam dużo czasu na zastanowienie się, czego chcę i potrzebuję, aby spokojniej
przejść żałobę. Nikt ode mnie nie wymagał podjęcia natychmiastowej decyzji, czy
chcę zobaczyć córeczkę, czy chcę być na pogrzebie. Wiedzieliśmy na długo przed
porodem, że Juleńka umrze, więc wcześniej postanowiliśmy, że chcemy mieć mały
grobek, chcemy Ją pochować, abyśmy mogli do Niej pójść. Nam dano czas, aby sporo
rzeczy przemyśleć. Tobie nie było to dane, więc nie powinnaś mieć do siebie
żalu. Na tamtą chwilę zrobiłaś wszystko, co uważałaś za stosowne, za łatwiejsze,
łatwiejsze dla Ciebie, bo córeczce nie mogłaś już pomóc. Wyrzuty sumienia i żal
będą zawsze, gdybyś nie żałowała teraz pozostawienia Weroniki w szpitalu, to
znalazłoby się coś innego, np. wiele z nas się zastanawia, czy dziecku nie jest
w grobku zimno ? Poza tym spróbuj pomyśleć, że to "tylko" ciałko, ziemska
skorupka, a duszyczka jest już tam, gdzie nie ma cierpienia i zimna.

Trzymaj się Joasiu, przytulam Cię mocno i wirtualnie odganiam smutki i złe myśli.

Kinga

[ajlii]

jesteś Mamą...

i myślę że Weronika Cię zrozumie...

[alina30]

Asia, nic innego i mądrzejszego już nie napiszę, niż moje poprzedniczki. Ja też
uważam, że jesteś 100% mamą. Na prawdę!
Liczy się tylko miejsce córeczki w Twoim sercu i Twoja miłość do niej. I tylko
o tym myśl.
Pozdrawiam cię serdecznie!

[ekaczmarczyk]

Joasiu......

Jak ja Cię dobrze rozumiem. Ja urodziłam syna martwego w 33 tygodniu.
Nasz synus też został w szpitalu. Teraz czasami żałuję,że tak zrobiłam ,ale
jutro wybieram się na cmentarz może znajdę jakiś zaniedbany grób jakiegoś
Aniołka. mam nadzieję że to pomoże...
Ja Kamila przenosiłam martwego 2 tygodnie. Jest mi bardzo ciężko,tak bardze
chcieliśmy tego dziecka...
Mój lekarz mówił że lepiej będzie jak nie pochowam Kamila...

Asiu pamiętaj NIE ZAWIODŁAŚ WERONIKI!!!!
NIE JESTEŚ EGOISTKĄ!!!!
Ja nie widziałam synusia i nie zobaczę......
Boli bardzo...
Ty kochasz swoje dziecko tak jak wszyscy tutaj kochamy swoje dzieci, ja
wmawiałam sobie ze jestem wyrodna matką...... Miałam to samo co Ty..

ASIU JESTEŚ MATKĄ!!!!!MOŻESZ SIĘ TAK NAZYWAĆ!!!!

Przepraszam ale chyba nie mogę już nic napisać....