PROŚBA - NIETYPOWA

[burzka]

Witam!
Jestem dziennikarką radia RMF, mam bardzo nieśmiałą prośbę aby móc
towarzyszyć Wam albo jednej lub jednemu z Was podczas transmisji piatkowych
uroczystości w Watykanie. Proszę, bo myślę, że najlepiej wiecie co to
nadzieja, wiara i zwątpienie.
Jeśli nie - rozumiem to doskonale, jesli tak to podaję mojego maila:
[e-mail]
Pozdrawiam i ściskam mocno.
Przyznam się, ze od dawna zaglądam na forum. Cieszę się i płaczę z Wami. Nie
napieszę , ze podziwiam, bo wiem jak się denerwujecie.

[moni151]

śmierć i pogrzeb własnego dziecka to przezycie mistyczne,osobiste i
nieporównywalne do rzadnej innej "staty" ale o tym wiedzą tylko ci co to
przezyli.Nie wiem jakąmiałaś wizję....ale my będziemy przezywać to jak każdy
katolik(z tą roznicą ze jakaś część nas jest w niebie)

[ladyhawke12]

Jest rozpacz, i smutek, pozniej wyciszenie, i na nowo, przyjdz na Blonia
poprostu, zobaczysz rozpacz, i smutek, pozniej wyciszenie, nadzieje, nasze
Anioly sa z nim, otworzyly mu brame i teraz kurczowo sie go trzymaja, siedza na
kolanach targaja za siwe wlosy, a On Karol, Jan Paweł usmiecha sie i cieszy bo
jest z dziecmi, mlodzieza ktora ukochal za zycia. Na Bloniach bedzie wiele z
nas, ale kazda potrzebuje tego miejsca w sercu tylko dla siebie, choc w takim
tlumie. Przyjdz i spojrz w oczy ludzia zobaczysz ich serca i nie bedziesz
musiala o nic juz pytac.

[ladyhawke12]

Pomórzcie Pani Agnieszce, moze latwiej bedzie ludziom choc troche zrozumiec
teraz co czujemy

[agafa30]

przykro mi, ale ja w niczym nie mogę pomóc. Nadal trudno mi uwierzyć, że
istnieje Bóg, któy pozwalałby na cierpienie malutkich, niewinnych dzieciątek.

[mmmmmm2]

A ja jednak nie widzę związku. Każda śmierć jest sraszna i po cóż znowu szukać
sensacji w tym stylu? Śmierć Papieża jest taką tragedią dla nas wszystkich, że
próba spotęgowania rozpaczy przez towarzyszenie podczas transmisji pogrzebu
matce która straciła dziecko mija się z celem. Dajcie spokój. Piątek będzie dla
wielu Polaków ciężki - ja się nie mogę pozbierać od soboty. Cały czas ryczę,
boli mnie głowa i mam dół totalny. Po cóż jeszcze bardziej podsycać rozpacz?
Ewa - mama Aniołka Julii

[burzka]

nie chodzi mi o sensację, choć domyslałam się i bałam, że tak to odbierzecie.
Chciałam - tak jak już napisałam w jednym z prywatnych maili spędzić ten dzień
z kimś dla mnie szczególnym. Dla mnie jesteście bardzo bliskie i bardzo ważne,
choć nigdy was nie widziałam. Chodziło o rozmowe (i to nie "w toku"), o
refleksję, choć sama miałam i mam wątpliwości czy powinnam prosić Was o taką
rzecz. Teraz jak nigdy wcześniej brakuje mi słów....
Mam malutką córeczkę i jestem szcześliwa, choć nie zawsze tak było i może
dlatego tak strasznie się boję. Wcześniej "osierociła" mnie malutka istotka ,
bardzo malutka bo miała tylko kilka tygodni. Też nie rozumiem dlaczego Bóg
potrzebuje w niebie takich aniołków i dlaczego pozawala na takie cierpienia.
Tak samo próbuję znależź w tym jakikolwiek sens, żeby nie oszaleć.
Przepraszam za te osobiste dygresje, ale musiałam napisać. W sumie bardzo długo
się do tego zbierałam.
Może chciałm spotkać się także dla siebie.
Ściskam mocno
Agnieszka - Burzka

[burzka]

Aga

Dzięki Tobie i temu forum świat się zatrzymał. Nawet nie wiesz ile osób płakało
razem z Tobą i tęskni za Igusią. Ile osób, choc nie miało odwagi napisać (choć
wie, ze istnieje wątek dla czytających) trzymało kciuki, cieszyło się każdym
dniem życia i rozpaczało wtedy, gdy Twoja córeczka odeszła. Nigdy nie zapomnę
tego jak opisałaś pogrzeb. Płakałam jak bóbr .... razem z moim Robertem.
Ściskam mocno , bardzo mocno

[natkaszczerbatka]

po delikatnych upomnieniach, miałam tu już nie pisać ... ale nie mogę się
powstrzymać ... obiecuje że to jeśli nie ostatni to jeden z ostatnich postów.

Umarł Wielki Mędrzec, Mistrz duchowy, który zmienił świat. Przez kilkadziesiąt
lat cięzko na to pracował. Pokazał drogę miliardom ludzi, niezależnie od
wyznania.

Jego śmierć była piękna i wzruszająca. A smutek który jej towarzyszył to raczej
pewien rodzaj refleksji i modlitwy.

Umarł Myśliciel, który podejmował decyzje dotyczące CAŁEGO ŚWIATA i jego
dotychczasowego porządku.

Nie śmiem porównywać Jego zycia z życiem mojego syna. Jego śmierci ze śmiercią
mojego syna, jakkolwiek byłaby dla mnie ciezka i trudna.
A dzisiejsza msza była okazją do niecodziennej refleksji, modlitwy, przecież to
nie był zwyczajny pogrzeb! Wyobrażacie sobie jak Wielka Pozytywna Energia
tworzy się w trakcie takiego wydarzenia? Bóg poprzez ten pogrzeb dał wszystkim
maluczkim okazję do przeżycia czegoś naprawdę Pięknego i Cudownego i
szaleństwem dla mnie byłoby z tego nie skorzystać ...
...
Dlaczego wciąż nie mozemy wyjść poza czubek własnego nosa?

[maresz49]

Zawsze mi się wydawało, ze to forum jest zamkniętą kliką pod wezwaniem
Agi.Osoby,która zawsze usuwa niewygodne wątki.Oczyszcza forum od niechcianych
wypowiedzi.Ale to co potrafiłaś napisac o Papieżu,przerasta chyba nawet
niewierzących.Usuń to jak najszybciej.To wstyd i jeszcze raz wstyd,że można tak
bluźnić.Zastanów się kobieto,dlaczego wszyscy kochają Papieża,a nie Ciebie i
Twoją córkę? I nie pisz więcej takich bzdur na tym "świętm" forum.Ludzie
załóżcie sobie nowe forum,bo taka osoba nie powinna się wypowiadać
publicznie!!!!!!!!!!!!!!!!!!Tylko zły człowiek może mówić tak źle o Ojcu
Świętym!Popatrz może jednak w telewizor-to Ci się oczy otworzą-Papieża opłakuje
cały świat!

[ewa5005]

maresz49

opanuj się!

[ewa9922]

blużnisz!!!!

[olka74]

Rzadko sie odzywam...ale czuje dokladnie to co aga..jestesmy tylko ludzmi i
pewne rzeczy bolą nas po prostu po ludzku...post agi nie jest bluźnierstwem
..Aga nie odebrała Papiezowi jego wielkości ...Aga mowi o miłości do swojej
córki..o miłłości rodziców do dzieci..każdy z nas jest egoistą i nasz osobisty
ból jest dla nas największy..aga powiedziała na glos co czuje, gdzie tu zło?
odpuść maresz

[heath2]

Agablues, pięknie formułujesz cudze myśli w słowa. Moje myśli. Staję w Twojej
obronie i myślę, że nic złego czy blużnierczego nie napisałaś. Ja też nie
kochałam Papieża. Niekochać nie znaczy nienawidzić, ludzie pomyślcie!!! Nie
jestem głęboko religijna, Papież nie był dla mnie autorytetem, nie miałam
autorytetów. Żyłam tak, zeby nie czynić innym złego, żeby nikt przeze mnie nie
płakał. W zasadzie to nie słuchałam Papieża, nie wiedziałam o Nim nic, prócz
tego, że otworzył się na inne kultury i religie i był żarliwym obrońcą życia,
zresztą jak przystało na katolickiego duchownego. Teraz widzę, jak wielkie były
Jego czyny. Ale dziwią mnie niektóre wypowiedzi, typu: Papież był najważniejszą
osobą w moim życiu, kochałem Go bardziej niż własnego ojca, kochałem tylko
Papieża. Cóż, ja Go nie kochałam. Ale bardzo jestem dumna, że był Polakiem i był
tak bardzo ludzki, choiaż duchowny... Mam awersję do polskiego kleru. Chcę
pamiętać Go uśmiechniętego, całującego i błogosławiącego dzieci, chorych, Żydów,
prawosławnych, muzułmanów, ateistów. Był wielki. Ale Go nie kochałam. Kocham
moją rodzinę. Kocham syneczka, który został mi brutalnie wyrwany z życia, z
ciała. Dopiero pół roku po Jego śmierci odważyłam się postawić Jego zdjęcie w 2
miejscach w domu. Oczywiście znajomi i rodzina nie pytają o to zdjęcie. Maresz,
brzmisz jak bigot(ka) i założę się, ze nie chciałbyś, żeby następny papież był
czarnoskóry. Nie zamierzam z tobą polemizować, odpisuj sobie co chcesz. W moim
oknie wisi zdjęcie uśmiechniętego Karola Wojtyły, Papieża z misiem koala na
ręku. Taki dla mnie pozostanie - dobry i ciepły. Ale Go nie kochałam...

[paragraf221]

O czym Wy piszecie?Czy tak trudno zrozumieć kim Był dla nas zwłaszcza dla nas
Polaków Papież?Co Was tak drażni?to że opłakują Go
miliony ludzi na świecie?czy to ,że żegnały Go w ostatniej drodze głowy
największych mocarstw.Wydaje się Wam,że tylko Wy posiadacie monopol na cierpienie?
Ten kto naprawdę cierpi nosi swój ból w sercu.Tak więc Panie,które raczyły mieć
odmienne zdanie - w całej okazałości popieram.Czyż Papież nie był naszym
duchowym ojcem?Czyż nie musimy go opłakiwać jak dzieci po stracie rodzica?

[mamaadama4]

Przecież Aga nie pisze nic przeciwko Papieżowi. Tylko pokauje, że nie zawsze
potrafimy zjednoczyć się z kims w poczuciu straty, nie zawsze rozumiemy czyjąś
startę. Ja też nie mogłam zrozumieć, że świat nie zatrzymał się po śmierci
Hanki. Cieszę się (chociaż to niezbyt fortunne słowo), że potrafił zatrzymać
się po śmierci tego Człowieka.

[marzekal]

Bardzo was proszę nie obrażajcie się nawzajem. Każdy ma prawo do swoich
przekonań ale nie do nietolerancji. Aniu, czasami zarzucamy komuś żeby nie
mówił nam co mamy czuć i jak odbywać okres żałoby. To samo tyczy się nas
płaczących za Ojcem Świętym. Nie podobają mi się wypowiedzi, że ktoś kocha Jana
Pawła II bardziej niż własnego Ojca ale z drugiej strony ma prawo tak czuć. To
jest jego odczucie, tak jak nasze gdy myślimy o swoich utraconych Dzieciach. A
kochać można wielu i to zależy tylko od nas czy zamkniemy się w swojej żałobie
(i stworzymy sobie piekło) czy zobaczymy też innych (i stworzymy namiastkę
Nieba). Ale do tego potrzeba Miłości.

[paragraf221]

Święte słowa!Ale jesli ktos pisze o tym,że nie ma w swym życiu autorytetu
to wytłumacz mi czy jego zycie jest cos warte?Gdy odchodzi dziecko ból jest nie do
pokonania.Ja wiem coś o tym,świat się wali.Ale wiem tez jedno-smutek,żal i żałobę
nosi się w sercu.

[maresz49]

Dodam jeszcze,że nieodmienne mam wrażenie,że cokolwiek napisze ta kobieta-
Aga,to wszystkie "jej"koleżanki jak jeden mąż jej przytakują.Przeczytajcie
dokładnie jak ona obraża Papieża i Nas Polaków.POCHYL nisko głowe przed
Papieżem.Nie mogę pojąć,że osoba,która prowadzi forum o śmierci i chorobie i
sama straciła dziecko nie patrzy z pokorą w kierunku Ojca Świętego .Powinnaś
słuchać i uczyć się nauk Papieża,a nie pisać takie rzeczy.Myślę,że już wiele
osób,które przeczytało to co wypisujesz przejrzało na oczy- JAKA to osoba
założyła to forum.

[paragraf221]

Maresz też odnoszę takie wrażenie.Może się boją aby nie zostały wykasowane ich
posty?

[fibo1]

Szanowne Panie!
Ja tylko w sprawie technicznej, nie chcę się kłócić, po prostu jestem ciekawy:
czy do pisania postów przystępujecie Panie w beretach moherowych, czy zgoła
przeciwnie? Ja optuję za pierwszą możliwością z racji stroju organizacyjnego,
żona twierdzi, że zbyt ciepło...
Wdzięczny będąc za objaśnienie
pozdrawiam, zdrowia życzę

Szanowny Pan Fibo 1

[paragraf221]

Szanowny Panie!
Ja również nie chcę się kłócic.A jesli chodzi o sprawę techniczną:to przysięgam
że nigdy ale to nigdy nie dane mi było nosić żadnego bereciku.
Mieszkam od lat na zgniłym zachodzie i grzecznie donoszę,że tu jest dosyć
ciepło.A co do stroju
organizacyjnego hmm..no coż wydaje mi się,że przez takich ludzi jak Szanowny Pan
moja rodzina w latach 80-tych dostała bilet w jedną stronę.A na tym forum jestem
tylko dlatego,że rodzina dostala maila iż ktoś potrzebuje pomocy.W takim razie
żegnam i życzę Panu i Pana Żonie zdrowia oraz pozbycia się cechy narodowej
Polaków-pieniactwa.

[fibo1]

Królowo!
Przecież przeprosiłem!

Być może to przez moje działania rodzina Pani musiała wyjechać, ale ja NAPRAWDĘ
od połowy lat siedemdziesiątych walczyłem jak mogłem TYLKO z komuną i ubecją.
I też mi proponowali w stanie wojennym bilet w jedną stronę. Może inni. Ja
akurat nie przyjąłem świadom zresztą konsekwencji. Były.
Więc czemu wzmianka o części garderoby sprowokowała Panią do szukania mi w
rodzinie Pinocheta lub Urbana?
Przepraszam raz jeszcze, przepraszam za beret, którego z nadmiaru gorąca nie
nosi Pani wcale, przepraszam za wyjazd rodziny na Zachód w latach 80-tych, bo
gdybym nie knuł z innymi kretynami- to by Jaruzelek Stanu Wojennego nie
wprowadził, przepraszam również za przyrodzone mi pieniactwo, choć jedyny proces
w jakim brałem udział dotyczył ukarania sprawcy śmierci mojej córki.
Za żonę nie przepraszam, ona niewinna! Ma co prawda parszywy charakter, ale to
już mój krzyż. Pieniactwa w niej ani, ani. I też ostro knuła. W razie czego
służę odnośnymi tytułami ksiązek, wspomnień itp.
Ponieważ miło nam się dyskurs rozwinął, aby nie zanudzać grupy: zapraszam
serdecznie z dalszymi inwektywami na priv.
Raz jeszcze głęboko i szczerze przepraszam!
fibo
PS i jeszcze jedno: bardzo Panią przepraszam za tę Królową w nagłówku.

[agablues]

maresz49 napisał:

> Dodam jeszcze,że nieodmienne mam wrażenie,że cokolwiek napisze ta kobieta-
> Aga,to wszystkie "jej"koleżanki jak jeden mąż jej przytakują.Przeczytajcie
> dokładnie jak ona obraża Papieża i Nas Polaków.POCHYL nisko głowe przed
> Papieżem.Nie mogę pojąć,że osoba,która prowadzi forum o śmierci i chorobie i
> sama straciła dziecko nie patrzy z pokorą w kierunku Ojca Świętego .Powinnaś
> słuchać i uczyć się nauk Papieża,a nie pisać takie rzeczy.Myślę,że już wiele
> osób,które przeczytało to co wypisujesz przejrzało na oczy- JAKA to osoba
> założyła to forum.


Maresz, nie znam Cię, chyba pojawiłeś się na tym forum pod moją nieobecność.
Ale chętnie poczytam jak wypowiadałeś się w innych watkach...
Nie mam zamiaru wzniecać kłótni i od razu zastrzegam - nie będziemy tu robić
magla. Tylko jedna prośba - pokaż mi gdzie obraziłam Papieża?

Moja złość jest skierowana do ludzi. I nawet nie jest to złość zawistna, czy
nienawistna. Raczej złości mnie powierzcowność, czasami głupota ludzka. Ja z
jednej strony to wszystko rozumiem. Łatwiej jest płakać z całym światem, łatwo
jest chodzić w marszach, w tłumach - ten nastrój się tak łatwo udziela.
Uczestniczy się w czymś epokowym. Ja to rozumiem. Ale boli mnie to, ze czasami
ci sami ludzie nie potrafią chociaż współczuć swoim bliskim, którzy starcili
dzieci. Często bywa tak, ze rodzina i znajomi nie pozwalają nam opłakiwać
naszej realnej straty, nie możemy o tym mówić, każą nam jak najszybciej
zapomnieć i postarać się o kolejne dziecko. Pisząc "nam" - uogólniam i mówię w
imieniu rodziców po stracie - wielu z tego forum. Mnie było wiele oszczędzone i
za każdym razem to podkreślam. Dzięki forum, moja Malutka zaistaniała nie tylko
w naszym życiu. Nigdy Wam nie zapomnę kibicowania, kiedy pisałam co miesiąc co
u nas. I nigdy nie przecenię tych wpisów po jej smierci. Smsów, maili na priva -
choćby tylko z informacją - myślę o Was. Ja miałam szczęście. Ale czytam
często o innych, którzy nie mieli tyle szczęścia, którzy byli całkiem sami ze
swoją rozpaczą i nie mieli wsparcia nawet w najbliższych.

Cóz dziwnego w tym, że kiedy odchodzi ktoś bardzo bliski - mój Boże, kto może
być bliższy niż własne ukochane dziecko? - dziwimy się, ze świat
nadal "normalnie" funkcjonuje? że nie zamarł razem z nami? Ze kiedy nasze
dziecko leży martwe, dla innych istotny jest kolor kafelków do kuchni. I ja nie
mówię, ze wszyscy mają płakać nad każdym dzieckiem, bo ja też niedawno
wybierałam kafelki do kuchni, ale chodzi mi o to, zeby umieć się zatrzymać choś
na chwilę, kiedy ktoś obok przeżywa jedne z najtrudniejszych chwil swojego
zycia. A często jest tak, ze nasze bliskie otoczenie udaje, ze nic się nie
stało.
Od kilku dni chodzi za mną wiersz Poświatowskiej:

Czy świat umrze trochę
kiedy ja umrę
patrzę patrzę
ubrany w lisi kołnierz
idzie świat

nidgy nie myślałam
że jestem włosem w jego futrze

zawsze byłam tu
on - tam

a jednak
miło jest pomyśleć
że świat umrze trochę
kiedy ja umrę

Odpowiadając jeszcze na wpis Natkiszczerbatki - Papież ( zresztą jak Chrystus)
pochylał sie nad każdym człowiekiem i chyba nie mierzył ludzi miarą - kto ile
zrobił, tyle się należy szacunku, miłości, żałoby. Nie chodzi o porównywanie
dokonań Papieża do naszych dzieci. Jestem przekonana, ze Karol Wojtyła jako
człowiek ( najpierw świecki, potem duchowny, wreszcie Papież ) potrafiłby nas
wspierać i rozumiałby nasz ból po stracie dziecka. Jestem przekonana, ze z Jego
ust nigdy nie usłyszelibyśmy jakiegoś lakonicznego zdania, wyświechtanego
frazesu i koniec. Jestem przekonana, ze dla Niego strata każdego życia była
równie wielka, niezależnie czy ktoś żył lat kilkdziesiąt czy kilka dni.

Chcę jeszcze dodać, ze zdaję sobie sprawę z tego, ze gdyby Iga urodziła się
zdrowa, miała teraz prawie półtora roczku i byłaby rozkosznym małym dzieckiem -
nie miałabym pojęcia o śmierci i żałobie. I najprawdopodobniej nie umiałabym
się zachować wobec rodziców po stracie. nikt nas tego nie uczy, to jest temat
tabu, o którym się nie mówi, bo jest zbyt przerażający. Ja to wiem. Ale Iga
urodziła się chora i znalazłam się po drugiej stronie, i wiem, ze omijanie
tematu, udawanie, ze dziecka nie było - czasami JEST boleśniejsze. Zdając sobie
sprawę, ze forum czyta wielu ludzi, którzy sami nie dotknięci stratą, chcą się
dowiedzieć jak z nami żyć, jak z nami rozmawiać. I dlatego dzielę się swoimi
przemyśleniami czy odczuciami. Rodzice po stracie często myślą podobnie i
dlatego sobie wzajemnie przytakujemy. Chodzi o to, by zrozumieli to również
inni.

Pozdrawiam serdecznie, Aga

-
Chore dziecko, strata dziecka
Niespodzianka

[joanka741]

A ja tylko chce podziękować Agnieszce za te słowa:)),nie jestem koleżanką z
forum co potakuje........
Ale o wiele lepiej rozumiem teraz jaką opieke i pomoc należy dać mamie która
straciła dziecko.
Odpowiedź jest prosta: wystarczy okazać to samo co ludzie okazuja Papieżowi!
Co do wypowiedzi maresz - myśle że przesadzasz.
Bo Aga nie krytykuje Papieża . Tylko ma żal że my, osoby bezpośrednio nie
dotknięte nieszczęściem , nie potrafimy okazać takiego żalu tym, którzy cierpią
blisko nas.
Jeszcze taka myśl,która mi towarzyszyła przez ten czas po śmierci Papieża.
Jak łatwo jest kochać na odległosć..........
Jak łatwo robić coś w tłumie.....
A może odwiedzić chorą sąsiadke??? Zrobić jej zakupy?? Pocieszyć takie osoby
jak dziewczyny z tego Forum????
To jest trudniejsze...........
Mi slowa Agi duzo dały..............
Nie widze w nich nic niewłaściwego
Serdecznie pozdrawiam ,i jeszcze raz dziekuje!
Agnieszko ,ja jeszcze tylko skomentuje reakcje koleżanki.
Byłam sama w takiej sytuacji i tak samo przeprosiłam babcie dziecka które
umarło.
Ale to sie robi odruchowo,a przepraszam powiedziałam nie dlatego że temat
nieciekawy i nie wart rozmowy!!!
Tylko przeprosiłam bo bałam sie że swoim pytaniem porusze wspomnienia ,tej
babci która miała łzy w oczach kiedy mi mówiła o smierci swojego wnuczka.
Bylo mi głupio że zapytałam,że moze zraniłam,że wpycham sie nie w swoje
sprawy!!!Kiedy po rozmowie odeszłam to płakałam,teraz wiem ze mogłam nie
trzymać tych łez na potem....
Ale nawet swoimi łzami bałam sie urazić,bo tak naprawde nie wiedziałam co
robić...
Teraz już wiem....
Mam nadzieje że nie uraziłam nikogo swoim postem.
Joanka741-mama Oliwki,Szczepanka i Melanii

[agablues]

Joanko, kilka lat temu moja koleżanka z liceum straciła w wypadku męża.
Zostawił kilkuletnie dziecko i ją, 24 letnią wdowę. Dla mnie to, co ona może
przeżywać było niewyobrażalne. Myślałam o niej często, ale kiedy się
spotkałyśmy po ok. roku - nie odważyłam się wspomnieć o tym wypadku. Zabrakło
mi odwago by powiedzieć " Bardzo Ci współczuję, to musiało być dla Ciebie
niezmiernie ciężkie". Nie, była "gadka - szmatka" i to wszystko. I mam straszny
wyrzut sumienia, ze nie potrafiłam, ze nie sprostałam. Co ryzykowałam? Gdyby
nie chciała o tym mówić - w najgorszym razie - ucięłaby rozmowę, a może
powiedziałaby - "Co Ty o tym możesz wiedzieć?" ( i miałaby rację). Mogłaby się
jeszcze rozpłakać, a ja miałabym poczucie winy, ze to przeze mnie.

Teraz wiem, ze jak ktoś płacze po stracie, to zwykle nie płacze "przez nas".
Widocznie ten płacz jest nadal potrzebny i choć bardzo trudno towarzyszyć komuś
płaczącemu, może warto się odważyć. Przez ten rok na forum, niewiele było osób,
które deklarowały, ze nie chcą zupelnie poruszać tematu życia i smierci ich
dziecka. Na początku - tak. Kiedy trudno jest cokolwiek mówić. Ale z czasem -
ma się potrzebę mówienia o dziecku i każda okazja jest dobra. Nawet jeśli się
przy tym płacze.

Wszystkiego się boimy, prawda?
A Papież powtarzał za Jezusem - "Nie lękajcie się".

A.

wyznanie

[agafa30]

muszę przyznać, że i ja nie potrafię zachować się w obliczu śmierci, a tym
bardziej - dziecka. Bardzo przeżywam i bardzo żałuję mojego zachowania trzy
lata temu. Trzy lata temu, mojej koleżance z liceum zmarła córeczka Magdusia (w
8 m-cu ciąży). Do niedawna mieszkałyśmy prawie obok siebie, więc często mogłam
ją widywać. I wiecie co, bardzo mi wstyd, ale musze to napisać - unikałam jej.
TAK, zrobiłam najgorszą rzecz, jaką można w takiej sytuacji! Bardzo jej
współczułam itd. ale nie wiedziałam jak się zachowac i co powiedzieć w obliczu
takiej tragedii, bo miałam świadomość,ze wielka jest ta tragedia. Spotkałam ją
1,5 roku temu w szpitalu - ona przed porodem swojej drugiej córeczki, a ja na
podtrzymaniu. I wtedy też pamiętałam, zastanawiałam się co ona musi przeżywać,
będąc już "po stracie", jak bardzo musiała się bać. Pamiętam, że cos próbowała
mówić o swojej zmarłej córeczce i o strachu o tą ciążę. Ale nie podtrzymałam
tematu, zmieniłam temat! Teraz już wiem, za późno, ale wiem, przynajmniej tak
mi sie wydaje, co chciałaby usłyszeć i o czym, a raczej o KIM porozmawiać...
niestety...bo wiem o KIm ja najczęściej myślę, o KIM chcę rozmawiać.
To ona pomogła mi przejść najgorsze dni po pogrzebie Igi, jeszcze wtedy nie
znałam Was, doskonale wszystko rozumiała.Tak ja teraz rozumiem,tylko szkoda, że
tak późno i z własniego doświadczenia.

!!

[agafa30]

chciałam przeczytać całą tą dyskusję, ale nie mogę powstrzymać sie od
komentarza. Maresz - co ty wypisujesz! Kim Ty jesteś?? To Ty przejrzyj na oczy
jaka Ty jesteś! Jesteś osobą - przeciwieństwem nauk Papieża. To On uczył nas
toleracji, szacunku do innego człowieka, człowieka o innych poglądach,
wyznającego inne religie. Ja też mogę napisać, że śmierć mojej córeczki
dotknęła mnie bardziej niż śmierć Papieża! Milion razy bardziej! Szanuję i nie
komentuję wypowiedzi osób, które twierdzą, że najważniejszą dla nich osobą był
Papież i że nie może ich spotkać większe nieszczęści niż śmierć Papieża. Moim
zdaniem, zaznaczam moim zdaniem te własnie osoby nie rozumieją nic z tego, co
pokazał Papież - sensu cierpienia i jedocześnie szcząścia z bliskiego spotkania
z Bogiem. Mam tyle mysli, złych myśli, które chciałabym wyrazić, ale
powstrzymam się, żeby pokazać Ci, że osoby niewierzące maja większy szacunek do
ludzi i więcej rozumieją z nauk Papieża niż osoby wierzące (które twierdzą, że
są wierzące). Owszem przejrzałam na oczy- zobaczyłam Agę jako osobę szczerą,
otwartą, uczciwą, mającą odwagę napisać, to o czym myślą miliony, ale w
tej "gorączce rozpaczy", która już powoli mija, boją się napisać!

Agafo ...

[vinga_o]

... chyba nie warto się denerwować i dyskutować z osobami, które mają problem z
czytaniem ze zrozumieniem, bo Aga napisała o szacunku do Papieża, ale też o
wielkim smutku po stracie Igi, o tym, że wtedy świat się nie zatrzymał ...
Czuję podobną złość jak Aga - tylko tak jak Ty napisałaś - nie każdy ma odwagę
napisać o swoich przemyśleniach i prawdziwych uczuciach, a tym samym nie ma siły
narażać się na bezpodstawną krytykę i odpieranie zarzutów.

Pozdrawiam wiosennie i ciepło

[ladyhawke12]

Nasze serca staneły, świat ruszył dalej, w wersji pierwotnej było ze krzyz stoi
a swiat nie. tak jest i z nami, my w zadumie i smutku patrzymy na jadace
samochody, na ludzi ktorzy smieja sie, i nie mozemy zrozumiec czemu wszystko
nie zatrzymalo sie bolu i cierpieniu. Dlugo nie moglam pojac dlaczego slace
swieci, ludzie wykonuja swoje czynnosci, a ja nie mam ochty spac jesc, nie mam
lez do plakania, to dziwne ale odczulam poza smutkiem ze odszedl Papiez ze juz
nie cierpi, ze moze byc Ojcem dla naszych dzieci, bo tak je kochal, i tu nie ma
nic do tego wiara, a moze ma juz sama nie wiem. Przezywalam te dni z mieszanymi
uczuciami, radosc w sercu bo cos tam musi byc, i ze dzieciaczki nie sa juz
same, a poza tym mialam smutek za tym namacalnym czlowiekiem ktory pochylal
glowe w pokorze, i w czasie modlitwy byl juz z Bogiem. Tak to prawda smierc
Damiana przezylam bardziej, moze dlatego wlasnie ze swiecilo slonce, ze swiat
nie stana, ze moglam w ciszy i spokoju ukleknac na glinie i pogadac z nim.Tu na
chwilke swiat sie zatrzymal i co z tego jak sie nie zmienil, co mi dala msza na
bloniach tylko zlosc ze zamiast w ciszy, postac lub pokleczec jak trumne
wnosili do Bazyliki caly czas ksiadz gadal jakies bzdury spiewajmy to , albo to
bo Papiez tak by chcial, a co my mozemy o tym wiedziec co by chcial. Swiatem
zadzi pieniadz, i to teraz bylo widac najbardziej, choragiewki, znaczki i
obrazki z Papiezem szly jak woda, niechce zeby swiat zatrzymywal sie dla mnie
bo cierpie, napewno nie taki swiat.

[agablues]

agafa30 napisała:

> chciałam przeczytać całą tą dyskusję, ale nie mogę powstrzymać sie od
> komentarza. Maresz - co ty wypisujesz! Kim Ty jesteś?? To Ty przejrzyj na
oczy
> jaka Ty jesteś! Jesteś osobą - przeciwieństwem nauk Papieża. To On uczył nas
> toleracji, szacunku do innego człowieka, człowieka o innych poglądach,
> wyznającego inne religie. Ja też mogę napisać, że śmierć mojej córeczki
> dotknęła mnie bardziej niż śmierć Papieża! Milion razy bardziej! Szanuję i
nie
> komentuję wypowiedzi osób, które twierdzą, że najważniejszą dla nich osobą
był
> Papież i że nie może ich spotkać większe nieszczęści niż śmierć Papieża. Moim
> zdaniem, zaznaczam moim zdaniem te własnie osoby nie rozumieją nic z tego, co
> pokazał Papież - sensu cierpienia i jedocześnie szcząścia z bliskiego
spotkania
>
> z Bogiem. Mam tyle mysli, złych myśli, które chciałabym wyrazić, ale
> powstrzymam się, żeby pokazać Ci, że osoby niewierzące maja większy szacunek
do
>
> ludzi i więcej rozumieją z nauk Papieża niż osoby wierzące (które twierdzą,
że
> są wierzące). Owszem przejrzałam na oczy- zobaczyłam Agę jako osobę szczerą,
> otwartą, uczciwą, mającą odwagę napisać, to o czym myślą miliony, ale w
> tej "gorączce rozpaczy", która już powoli mija, boją się napisać!



Agafo, nie denerwuj się.
Sprawdziłam na innych forach, Maresz często mąci i krytykuje. Nick jest
zarejesrtowany jako męski. Czasami wystepuje jako facet, czasami jako połozna...
Pozdrawiam aga

[marzekal]

Myślę, że Aga ma poprostu zły dzień. Przecież sama założyła wątek wspomnień o
Janie Pawle II i dołączyła świetne anegdoty. Taki dzień pesymistycznie nastraja
i czasami przelewa czarę goryczy. I tak łatwo źle wyrazić swoje myśli i
odczucia. Przecież każda z nas wie, że czasami wystarczy mały bodziec i
wybuchamy, często niesprawiedliwie uderzając w bliskich. Starajmy się więc
zrozumieć się nawzajem!
Sciskam Was wszystkie bardzo gorąco.

[paragraf221]

Marzekal jesteś wspaniałą kobietą.Cudowna mediatorka.

[agablues]

marzekal napisała:

> Myślę, że Aga ma poprostu zły dzień.

Aga nie miała złego dnia.
Aga się nosiła z tym postem od wielu dni.

Papież w swoim testamencie prosił o modlitwy i Msze. I pewnie z jednej strony
bardzo jest uradowany tym wszystkim, co działo się przez ostatni tydzień, ale z
drugiej - jakoś mam przeczucie, ze byłby również lekko zażenowany, bo
był skromnym i pokornym człowiekiem.

Pozdrawiam aga

[heath2]

Pomódl się za tych, którzy myślą inaczej, niż ty, Maresz.

[paragraf221]

Ależ nie ma takiej potrzeby.Każdy ma prawo do wyrażania swych myśli.I to,że dziś
mozemy swobodnie dyskutować zawdzięczamy Ojcu Swiętemu.

[paragraf221]

Fibo dziś miliony ludzi na całym świecie żegnały swego ojca,my żegnaliśmy swoje
dzieci.Nie taka powinna być kolej.Nasz ból nośmy w sercu,nie można mieć pretensji
o to,że ludzkość nie łączy się z nami w bólu i że ktoś ucieka na drugą strone
ulicy.Bo tak naprawdę to nie o to tak naprawdę chodzi.

[agablues]

paragraf221 napisała:

> Fibo dziś miliony ludzi na całym świecie żegnały swego ojca,my żegnaliśmy
swoje
> dzieci.Nie taka powinna być kolej.Nasz ból nośmy w sercu,nie można mieć
pretensji o to,że ludzkość nie łączy się z nami w bólu

Ale mozna mieć żal o to, że rodzina czy dotychczasowi przyjaciele nie łączą sie
z nami w bólu. Nie pretensje, żal, po prostu żal.

i że ktoś ucieka na drugą strone
> ulicy.Bo tak naprawdę to nie o to tak naprawdę chodzi.

A o co tak naprawdę chodzi?

Aga

[fibo1]

Sorry! Rozpędziłem się. Już nie będę.

[vinga_o]

Fibo, chyba z tymi moherowymi beretami masz dużo racji. Odbierz maila n/t.

I ciekawi mnie jedno - niektóre osoby aktywują się tylko w kontrowersyjnych
wątkach i tam, gdzie można "zwąchać" awanturę. Smutne to ...

Aga, czuję tak samo ...

[maya_maya]

A ja kochałam Ojca Świętego, ale rozumiem Agnieszkę. Ogląda na co dzień jak
dzikie tłumy ludzi wyznaje, że Ojciec Święty odmienił ich życie, jaki to był
cudowny i wspaniały, a jak leciał w TV Anioł Pański to przełączały na głupi
serial. Kibice się ściskają, politycy godzą, wszystko super, tyle, że to trochę
jak działanie w amoku. Jak Tsunami zmiotło 200.000 tysięcy istnień to cały świat
hojnie obiecał kupę kasy, Sanda Bullock bańkę dolców, mistrz rajdowy 10 baniek,
przebijali się co chwilę. Do dnia dzisiejszego wpłynęła 1/3 tej kwoty. To samo
dzieje się z Wielką Orkiestrą Świątecznej Pomocy - kwoty deklarowane w wieczór
WOŚP są inne od kwot wpłacanych - fala opadnie i ludzie wyvofują się z aukcji,
nie przekazują obiecanych kwot. Tak samo tutaj, wszyscy się modlą, kochają
jednoczą, codziennie msza, różaniec i takie tam, a za tydzień, miesiąc... Matka
żal po stracie dziecka będzie czuła i po 20 latach tak samo. I jeśli ten dzień
coś w jej życiu zmienił, to stało się tak już na zawsze, a nie na chwilę.
I matka żal w sercu nosi prawdziwy, przeszywający całe ciało a osobiście mam
wrażenie, że ból niektórych po stracie Papieża jest nieco na pokaz - taka
zbiorowa podnieta, podobna do tej, która towarzyszy jak skacze Małysz (nagle
wszyscy oglądają skoki) czy jak Otylia zdobywa medal.
I sucha ocena sytuacji nie ma nic do czynienia z emocjami, bo pustka jest wielka
po stracie Ojca Świętego, ale cały ten dym ... czy na cały tydzień
wstrzymałyście robienie siku czy spożywanie posiłków?? A miałam wrażenie, że
niedługo to trzeba będzie i to wstrzymać. Jak tu ktoś powiedział, prawdziwy ból
nosi się w sercu, a zatem ... Myślę ponadto, że cały ten rozmach, to trochę
niektontrolowany wypływ emocji tłumów, wielu kochało Ojca Świętego, ale wielu
się podłączyło pod fetę. Czy ktoś z Was pamięta pogrzeb Diany - bo ja tak, był
również transmitowany, wiele razy pokazywany w TV. Dzisiaj niektórzy nawet nie
pamiętają nawet pory roku jej śmierci a przecież miała być taką królową ludzkich
serc.
A ponadto mam pytanie - ile z Was, szczególnie tych rzewnie płaczących po
Papieżu przeczytało jego ostatnią książkę? I niech to będzie podsumowaniem
mojego wywodu.
Pozdrawiam i jeśli kogoś uraziły moje słowa to przepraszam, bo nie miały tego na
celu.

JEŚLI CHODZI O KSIAZKI

[paragraf221]

to nie tylko ostatnią,ale mam je wszystkie.Przysłane z Polski,wydane w Polsce,
napisane w J.Polskim.Czytane po kilka razy przez moją rodzinę i znajomych.

[mamawikusia]

Kochani.
Szkoda naszych nerwów na takie spory.
Nikt nie ma prawa ganić drugiego człowieka za swoje uczucia.
Nikt nie ma prawa oceniać,osądzać, najpierw niech siebie osądzi- tak głosił
Papież - swój post kieruje do ludzi potepiających Agę.

[heath2]

"Moi drodzy, po co kłótnie, po co nasze w swary dłupie..." tak pisał Brzechwa.
Skończmy ten temat, jest sobota, cieszmy się kolejnym dniem, może u Was ładna
pogoda? Życzmy Adze szczęścia, optymizmu i cierpliwości. A to ci Niespodzianka:)

[dziunia32]

Heath,masz calkowitą rację...


....NIECH SPOCZYWA W POKOJU (*).........

[fibo1]

Aguniu!
Przeczytałem Twój list- jakbym słyszał swoją złość towarzyszącą mi przez
ostatnie lata. Tak samo zdziwiony, z niedowierzaniem oglądałem świat po śmierci
Marty: ludzie się śmiali, kłócili, słońce świeciło, tłumek na przystanku
usiłował się zmieścić do tramwaju... Przez kolejne miesiące jak większość z nas
chyba, zdumiony odkrywałem kompletny brak zainteresowania świata faktem
zniknięcia jednej z nich, brak współczucia, ucieczkę paniczną przed dotknięciem
tak "nieeleganckiego" tematu jak śmierć.
Zdziwienie, niedowierzanie i zażenowanie znajomych widzących Jej pokój z
dziesiątkami zdjęć: od "małej Buddy" w łóżeczku, po ostatnie- zrobione dwa dni
przed wypadkiem z okazji nowej bluzy polarowej.
Dawniej byłem bardzo towarzyski, miałem jakieś straszne setki znajomych i
przyjaciół. Wszędzie jeździłem razem z Nią, więc i Ona ich miała. Co się stało
po wypadku z większością z nich? Po co pisać- wszyscy wiecie.
Trzy osoby, TRZY, zgłosiły chęć i gotowość odwiedzenia jej grobu. Znajomy mojej
żony uciekł kiedyś na drugą stronę ulicy, żeby nie podejść, nie pocieszyć, nie
powiedzieć choćby "cześć" z uśmiechem.
I tak dalej, i tym podobne, można listę mnożyć w nieskończoność prawie. Forum
jest zresztą kopalnią wiedzy na temat: Świat a strata dziecka.
Wszyscyśmy tego w tym czy innym stopniu doświadczyli. Moja złość nie przemija.

Teraz będzie "ale":
Ale Karolowi Wojtyle, Janowi Pawłowi II, Ojcu Świętemu się udało. Wszystkim, dla
których był bliskim, Mędrcem, Mistrzem, Przewodnikiem Duchowym, niedościgłym
wzorem- też się udało. Nie cierpią tak jak my- w samotności i ogłupieniu, nie
rozumiejąc dlaczego świat nie stanął. Bo dla nich stanął. Jest im lżej. Chcą tej
pociechy najwspanialszej na globie ceremonii, płaczu milionów, gaszenia świateł
i wywiadów TVN z terminalnie chorymi. Dlaczego się złościć, że kolejni cierpiący
mają troszkę lżej? Niech odnajdują pociechę, niech ich serca napełniają się
współczuciem na miarę tego dziwnego świata.
Celowo nie uzasadniam głębokiej miłości ludzi do Papieża, bo nie o tym tu piszę.
Nie złość się Aguniu, świat jest i będzie dziwnawy niezależnie od naszych
emocji. Masz prawo do swej złości, szanuję to, ale przecież wiesz tak samo
dobrze jak ja- tyle to zmieni co gwizdanie na huragan.
Ja się cieszę: doceniono na miarę cywilizacji XXI w. człowieka, który umarł i
już go nigdy nie będzie. Gdy zapytano "komu bije dzwon?" miliony ludzi
odpowiedziały sobie wreszcie "bije on tobie". Na ten raz zmądrzeli.

A mnie ani lepiej, ani gorzej. Ale to już całkiem inna historia.
Sciskam i uśmiecham się najserdeczniej

[nunu]

Aga,
dziekuje za ten post. Od tygodnia ogladam placzacych ludzi i zastanawiam sie
czy ja juz zadnych uczuc nie mam, bo nie placze... ROZUMIEM, ze Jego odejscie
to wielka strata, uznaje Jego wielkosc, podziwiam prawdziwa milosc i szacunek
dla wszystkich ludzi, ale nie CZUJE zalu i wielkiego smutku.
W ktoryms momencie pomyslalam, ze to moze dlatego, ze 'swiat' i moze ja sama
zmusilam sie do tego, zeby przestac plakac po smierci mojego dziecka, wiec
jak mam plakac po smierci Papieza?
Dobrze, ze ludzie okazuja Mu swoj szacunek i milosc(?), bo na to zasluzyl,
ale ja czuje sie troche obojetna, a moze spokojna, bo to dla mnie Swiety
Czlowiek. Przezyl pieknie wiele lat i odszedl.
Wczoraj trafilam w TV na rozmowe z ks.Malinskim. Zal i smutek tego czlowieka
byl przejmujacy i prawdziwy, a to co mowil piekne. To byl jedyny moment
gdy mialam mokre oczy, kiedy ks.Malinski wspomnial jak K.Wojtyla zareagowal
na smierc Jego (ks.Malinskiego) brata.
...... Rzucil mi sie w ramiona i powiedzial: "Brat Ci umarl." Tak jakby to
Jego wlasny brat umarl. Tak czul drugiego czlowieka. Wiedzial, ze tego
potrzebowalem.......
Pozdrawiam, A.

[melka_x]

> Papieża szanuję, poważam i uważam, ze był Wielkim Człowiekiem. Nie płaczę po
> Nim, nie czuję pustki, nie deklaruję, ze kochałam i kocham Ojca Swietego.
Może
> dlatego, ze nigdy nie miałam okazji stanąć z Nim twarzą w twarz.

Ale sa ludzie, ktorzy te milosc czuja. Niektorzy tak jak Ty czuja podziw i
szacunek, inni czuja jeszcze cos wiecej.

Nie bardzo rozumiem czynienie tej opozycji miedzy reakcjami na smierc naszych
dzieci (o ktorych niewiele osob, bo tylko nasze otoczenie wiedzialo) a reakcja
po smierci papieza.

Czytam uwaznie Twoj post, ale zupelnie nie rozumiem co jest zarzutem, co
konkretnie Cie irytuje poza oczywistym prawem kazdego rodzica po stracie do
bolesnego zdziwienia, ze swiat sie nie zatrzymal?

prosba do Agiblues

[melka_x]

Agnieszko,
Bardzo prosze o wyciecie czesci z Twojego postu, w ktorym powolujesz sie na
moja, dawna wypowiedz i podajesz moj nick. Wypowiedz jest wyjeta z kontekstu i
mocno znieksztalcona, nie oddajaca w zadnym stopniu ani moich dawniejszych ani
obecnych przekonan i jako taka nie moze firmowac Twojej tezy. Tym bardziej, ze
sie z nia zasadniczo nie zgadzam. Dziekuje

[agablues]

Nie zgłaszam się na ochotnika do wspólnego przezywania jutrzejszego pogrzebu
Papieza, ale mogę tutaj podzielić się uczuciami, które towarzyszą mi od
tygodnia.
A czuję narastającą złość.

Papieża szanuję, poważam i uważam, ze był Wielkim Człowiekiem. Nie płaczę po
Nim, nie czuję pustki, nie deklaruję, ze kochałam i kocham Ojca Swietego. Może
dlatego, ze nigdy nie miałam okazji stanąć z Nim twarzą w twarz. Powtarzam,
bardzo szanuję i poważam, doceniam to, co robił i chyba jak większość, dopiero
teraz słyszę to, o czym mówił. Nie płaczę , bo widziałam od kilku lat nie tylko
Papieża, ale schorowanego, cierpiącego człowieka. Kiedy na poczatku roku zaczął
podupadać na zdrowiu, przeczuwałam, ze koniec jest bliski. Jak ogłoszono, ze
trzeba było załozyć sondę - to chyba było we środę a może już we czwartek -
powiedziałam do swojego męża, że w tym roku to chyba już Papież odejdzie. Nie
przypuszczałam, ze tak szybko, ale wbrew temu o czym mówi tylu ludzi, nie
miałam poczucia, ze Papież jest wieczny i będzie z nami zawsze.

Najpierw złościły mnie komentarze i modlitwy, "żeby Bóg NAM zachował Papieża",
żeby był z nami jeszcze. I to oczekiwanie na uzdrowienie.... Ludzie "umierają"
z powodu kataru, bólu głowy, ale Papież niech jeszcze pobędzie z nami, niech
się jeszcze pomęczy. W sumie to jego boli, nie nas.

Papież pokazał światu jak można godnie cierpieć i umierać. Wszyscy o tym mówią.
Niektóre ze stacji tv nawet odwiedziły chorych i umierających, zeby z nimi
porozmawiać. Wszędzie słychać o przełamywaniu tabu dotyczących tych tematów.
Cudownie. Więc czemu się złoszczę?

Jestem zła, że o smierci naszych dzieci się nie mówi. Ja rozumiem, ze Papież to
Papież, a o naszych dzieciach wie tak niewielu, ale... Przypominam sobie ten
dzień, kiedy dowiedziałam się o chrobie Igi - nieodwołalnym wyroku. Miałam
ochotę krzyczeć - ludzie, czy wy tego nie widzicie? Tak samo było, kiedy
umarła. Wyszłam na dwór, była piękna, słoneczna niedziela, a moje dziecko
leżało martwe w domu, na przewijaku, jak teraz lezy Papież na katafalku, ale
świat nie zatrzymał się ani na chwilę. Przepraszam, ja akurat miałam dużo
szczęścia i wiele osób płakało tego dnia ze mną, a przynajmniej zadumali się,
pomyśleli o mojej Malutkiej. Ja miałam tego swiadomość i dlatego łatwiej było
mi to znieść. Ale inni rodzice, o dzieciach których wiedzieli tylko
najbliżsi?
Podkreśla się, ze teraz ludzie chcą być razem, że czują taką potrzebę - po
prostu być razem. Kto bywa razem z nami ? Kto chce z nami iść na cmentarz i
zapalić światełko na grobie naszego dziecka?

Niedawno w programie Ewa Drzyzga nie mogła zrozumieć jak mozna trzymać na
komodzie zdjęcie swojego nieżyjącego dziecka. Chodziło o Nikolę. A jak się
okazalo, ze to zdjęcie zrobione było, kiedy Nikolka byla w trumnie, mój Boże! -
jak tak mozna?? Teraz od kilku dni i w tv, i w internecie widzimy niemal bez
przerwy zdjecia martwego Papieża i nikogo to nie dziwi. Wyobrażacie sobie, zeby
ktoś osmielił się podejśc do tej kilometrowej kolejki i powiedział - "Lepiej
będzie dla ciebie, zebyś Go nie oglądał. To nie jest przyjemny widok. Lepiej,
zebyś zapamietał Go żywego" ? Wyobrażacie sobie, zeby przekonywać ludzi, ze nie
ma potrzeby żegnać się z Papieżem?
Od tygodnia mówi się tylko o Papieżu. Wręcz nie wypada mówić o czymś innym.
Wyobrażacie sobie, zeby powiedzieć ludziom - " Nie ma co rozdrapywac ran? Ile
mozna mówić o Nim?" Kilka dni temu spotkałam koleżanke, która wiedziała, ze
Iga się urodziła, ale nie wiedziła, że nie żyje. Zapytała o nią. Kiedy
wyjaśniłam co się stało, jej reakcja była typowa - " Ojej, przepraszam, nie
wiedziałam. GDYBYM WIEDZIAŁA, NIE ZAPYTAŁABYM" ( to moje podkreślenie). Pewnie,
po co pytac o zmarłe dziecko?
Ludzie deklarują - nigdy nie zapomnimy o Papieżu. A do nas się mówi - zapomnij.
Ludzie się modlili - Boże zachowaj nam Papieża, a kiedy słyszą, ze umarło chore
dziecko mówią - To może lepiej ( pewnie, problem z głowy!). Ludzie mówią -
Nigdy już nie bedzie takiego papieża, takiego Polaka, a do nas - " Będziesz
miała inne dzieci". Ogłoszono żałobę na całym swiecie, a nam się mówi - Po
dziecku nie nosi się żałoby.

To mnie złości. Ze ci sami ludzie, którzy dają sobie prawo do opłakiwania
Papieża, żegnania się z Nim, mówienia o Nim, nam nie dają prawa do opłakiwania
naszych dzieci. Jak napisałam na poczatku, bardzo poważałam Papieża, ale nie
kochałam Go. Kochałam Igę, moją Malutką córeczkę i po jej śmierci czułam
pustkę. Ja miałam szczęście , razem ze mną płakało wiele osób. Rozumiem, ze nie
mozna umierać z każdym człowiekiem, nawet dzieckiem. Rozumiem, ze to jest nasza
tragedia, nasz ból i nie mozna wymagać, by WSZYSCY płakali, ale chyba mozna
oczekiwac, ze chociaż najbliżsi, przyjaciele, rodzina... Czy za kilka miesięcy
przestanie mówić się o Janie Pawle II? Bardzo mozliwe, ale w każdą rocznicę
smierci będzie się Go wspominało. A o naszych dzieciach nie wolno wspominać.
Czy nie będzie się Go porównywac do następcy? Będzie i pewnie zawsze Jan Paweł
II będzie najlepszy i bez skazy. Ale my nie możemy porównywać naszych zmarłych
dzieci z żyjącymi, nie możemy o nich wspominać, bo to zyjące będzie się czuło
winne...


Może zmieni się stosunek bliskich do ludzi starych, cierpiących, umierających.
Do nas i naszych dzieci chyba jeszcze nie. Papież zbyt mało o tym
mówił....niestety.

Rozgoryczona Aga

P.S.
Na prośbę Melki wycięłam fragment o Natalii.
A

[melka_x]

Co do modlitw o zdrowie to zgadzam sie, choc z drugiej strony w jakiejs czesci
rozumiem tez pragnienie wielu ludzi, by Papiez jeszcze nie odchodzil. Nie
wierze, ze ktokolwiek chcialby przedluzac cierpienie czy wrecz agonie Jana
Pawla II, raczej sadze, ze ludzie chcieli cudu, ozdrowienia. Niemniej, z tym
zastrzezeniem, zgadzam sie.

Co do reszty to Agnieszko mysle, ze Twoja teza jest niesprawiedliwa. Czemu
zakladasz, ze ci sami ludzie, ktorzy nam odmawiali pozegnania czy prawa do
zaloby teraz przyznaja sobie to prawo w zwiazku z odejsciem Papieza?

> Wyobrażacie sobie, zeby powiedzieć ludziom - " Nie ma co rozdrapywac ran? Ile
> mozna mówić o Nim?"

Tak, pojawilo sie wiele takich wypowiedzi. Wiele w rodzaju, ze ta zaloba to
histeria, ze to normalne, ze starzy ludzie umieraja, ze nawet jak to smutne, to
nie przesadzajmy, ze dlaczego w TV tylko Papiez i Papiez, a gdzie moj ulubiony
serial, gdzie teleturniej itd

>"Lepiej
> będzie dla ciebie, zebyś Go nie oglądał. To nie jest przyjemny widok. Lepiej,
> zebyś zapamietał Go żywego" ? Wyobrażacie sobie, zeby przekonywać ludzi, ze
nie
>
> ma potrzeby żegnać się z Papieżem?

Owszem takie komentarze pojawialy sie. "Po co wystawiaja go na widok
publiczny?", to wstretne, niesmaczne itd itd itd. Ziemkiewicza za wypowiedz o
tym, ze Papiez posluzyl sie mediami, zeby zaprotestowac przeciw kulturze, w
ktorej smierci nie ma, malo nie zlinczowano na jednym z portali.

Jestem gleboko przekonana, ze to wlasnie ci ludzie, ktorzy mowia teraz o
histerii, przesadzie, niesmacznym widowisku to dokladnie ten sam typ
wrazliwosci, ktory nam mowil, ze nie ma co rozdrapywac ran i trzeba isc do
przodu. Dlatego saze, ze zgeneralizowanie, ktorego dokonalas jest
niesprawiedliwe wobec wiekszosci ludzi w zalobie po Janie Pawle II.

A ze swiat sie nie zatrzymal po smierci naszych dzieci? Codziennie umieraja
miliony i gdyby swiat mial sie z tego powodu zatrzymywac nie moglby istniec.
Wystarczy, ze zatrzymal sie dla osob nam bliskich.
I bardzo sie ciesze, ze niemal caly zatrzymal sie na chwile po smierci Jana
Pawla II.

[zaisa]

Ago - Twój drugi post potwierdził, że właściwie zrozumiałam sens Twojej
wypowiedzi. I rozumiem Twoje uczucia.
A Janowi Pawłowi II, czy może w tym wypadku raczej Karolowi Wojtyle, jestem
wdzięczna, że wspomniał w testamencie o swojej siostrze, siostrze, której nie
poznał, bo zmarła przed Jego urodzeniem.
I w pewnym momencie, gdy w TV leciały fragmenty z jego "papieżowania" pomyślało
mi się, że pewnie, gdyby był zwykłym, świeckim człowiekiem, to pewnie byłby
wspaniałym ojcem.

do Zaisa

[ladyhawke12]

Wiesz to dziwne ale podobnie mysle jak Ty, ze gdyby nie byl papiezem to bylby
wspanialym ojcem,zostal ojcem nas wszystkich. Spotakalam sie z tym
stwierdzeniem takze u ludzi stajacych pod Kuria Krakowska, slyszalam rozmawe
dwoch pan, ale wspaniale umial rozmawiac z dziecmi, chcialabym zeby moj maz tak
rozmawial ze swoja corka, jak rozmawial z nia Ojciec Świety.

Burzka jak tam Ci poszlo napisz, mimo tych wszystkich slow krytyki.

[burzka]

Po prostu dałam spokój, bo nic na siłę. To była nieśmiała prośba, zresztą tak
jak pisałam wcale się nie upierałam, ze to dobry pomysł. I moze rzeczywiście
był fatalny, akurat w takim dniu, ale to był taki moment, taki impuls, że
chciałam opowiedzieć o Was. Zresztą nadal chcę. Ściskam mocno wszystkich.
Bardzo mocno

[agablues]

Burzko, o nas i naszych dzieciach - zawsze chętnie.
Tylko, kurczę, temat troche niechodliwy... Największe szanse mamy w okolicach 1
listopada.

W każdym razie, dziękuję za zainteresowanie i pamięć. I za to, ze jestes z nami
cały czas. Pozdrwiam gorąco, aga

[burzka]

Ja jestem do dyspozycji.
Aga podaj tylko datę i godzinę. I nie chodzi o listopad
Może być jutro, pojutrze
[e-mail]

[agablues]

Napiszę wieczorem na podanego maila, ew. jeśli podasz jakiś nr stacjonarny ( na
pocztę gazetową), zadzwonię po 20.00 ( korzystam z darmowych wieczorów i
weekendów ).

Dzięki, aga