jak mam przetrwać w oczekiwaniu na nieuniknione???

[dagabu]

nasz synek urodził się w 34 tc, jeszcze w pierwszej dobie nic nie
zapowiadało, tego najgorszego... na drugi dzień przewieziono go do szpitala z
wyspecjalizowanym oddziałem dla noworodków, ponieważ pediatra stwierdził
szmery serduszka. I wtedy dowiedzieliśmy się, że dla naszego synka z
medycznego punktu widzenia nie ma już nadziei.... i co teraz? nie mogę mu
pomóc!!!!!!!!!! i jestem skazana na "oczekiwanie" na jego odejście!!! A ja
nawet nie miałam go w swoich ramionach, nie mogłam go utulić i ucałować!!!!!
teraz patrzę jak znika, posiniaczony od przeróżnych aparatur, podłączony
kablami utrzymującymi go przy życiu!!!!! czuję fizyczny ból, mam wrażenie,
że moja rana po cesarce nie chce się zagoić, tak jak rana na mojej
duszy!!!!!!!!!!!!!

[wustyle]

wiem ze pocieszac w takiej chwili to jak mowic puste slowa...
synek naszej znajomej lezal na litewskiej przez ponad miesiac
po porodzie dostal 1 punkt w skali APGAR za bijace serduszko
dzis ma juz ponad rok i jest slicznym zdrowym smykiem
lekarze nie dawali mu zadnych szans...
badz silna

[dagabu]

Dziękuję za tak ciepłe słowa... Nasz synek dostał 6 pkt....
w nocy po tym jak chciałam z Wami podzielić się swoim bólem, odszedł od nas.
Dziś go pochowaliśmy. Byliśmy na pogrzebie tylko w dwójkę z naszym
zaprzyjaźnionym księdzem... jestem teraz jakby spokojniejsza, wiem teraz na
pewno, że nie cierpi...

[atkabe]

Pomodlę się za Wasze Maleństwo i zapalę światełko (*)(*)(*) bądźcie silni, On
jast szczęśliwy wsród Aniołków

[mamajedrusia]

Mój synek urodził się jako wcześniak w silnej zamartwicy. Nikt nie dawał mu
żadnych szans , był 20 minut reanimowany , otrzymał 1 punkt Apgar tylko za
ledwo bijące serduszko. Lekarka kazała mi się modlić o drugie dziecko......Mały
przetrwał najgorsze chwile i wychodzi na prostą.....nie martw się na zapas ,
módl się i miej nadzieję
M.

[dagabu]

dziękuję za dobre słowa... nasz synek już nie cierpi, odszedł wczoraj w nocy,
odszedł tam gdzie, mam nadzieję go kiedyś spotkać: zdrowego i szczęśliwego...

[mamawikusia]

czy u Twojego Synka stwierdzono wade serduszka?
lekarze nie są nieomylni i nie zawsze mają racje.
czy powiedzieli Wam coś więcej oprócz "tego wyroku"
czy konsultowali sie z innymi ośrodkami.
często lekarze nie mają wiedzy o poszczególnych wadach i przerasta ich to
wyobrażenie,a wiele dzieci można uratować.
Ja też kiedyś patrzyłam jak mój Synek odchodzi w inkubatorku z maś wkuc i
rurek,ale po naszych naciskach dano nam szanse został przetransportowany na
nasza odpowiedzialnośc do Krakowa do profesora Malca.
Dostalismy 6 najpięknijszych chwil naszego życia.

wierzę że cuda sie zdarzają pomimo wszystko i tego życze Tobie i Twojej
Kruszynie.

[dagabu]

Dziękuję za tak ciepłe słowa... w nocy po tym jak chciałam z Wami podzielić się
swoim bólem, odszedł od nas. Ja niestety już w drugiej dobie życia mojego synka
znałam prawie dokładnie jego stan, stan na tyle ciężki, że lekarze nie chcieli
podjąć się operacji, a z każdym dniem diagnoza ta potwierdzała się. Wada
serduszka była także powodem uszkodzeń innym organów wewnętrznych. Dla mnie
teraz najważniejsze jest i to mnie jedynie teraz pociesza, że mój Aniołek nie
cierpi już...

[hanti]

Zapraszam Cię do nas na forum wcześniaczków, nasze dzieci rodziły się w różnym
stanie, niektóre, w inubatorach spędziły pierwsze miesiące życia, a ich stan
określany był jako krytyczny. Większość z nich jest z nami, niektóre chore, ale
są .......
Ściskam i życzę dużo sił.

A to link do forum:
forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=15302

[urszula5]

WITAJ
wIESZ SAMA NIEWIEM CO MAM cI NAPISAĆ ja też właściwie czekałam na nieuniknione.
Mój Bartuś urodził się w 37 tc na początku nic nie wskazywało na tak ciężką
chorobe lekarze mówili tylko że nie potrafi sam oddychać . Później po kolei
były wykrywane coraz to inne choroby , coraz to gorsze .
Jak miał miesiąc i pięć dni przeszedł operację serduszka, pamiętam jakby to
było dziś popodłączany do różnych bezdusznych urządzeń a ja nie mogłam nic
zrobić tylko stać modlić się i płakać, ale nie poddawałam się mimo tak okropnej
diagnozy jaką usłyszałam przed operacją. To był Zespół edwardsa wtedy już
wiedziałam że nie ma żadnego ratunku cieszyłam się z każdego dnia kiedy mogłam
z Nim być " szeptałam do niego nad inkubatorem WALCZ SYNECZKU " cały czas
walczył aż do stycznia kiedy brakło już sił i sama mu powiedziałam ( syneczku
skoro tak bardzo cierpisz to ja pozwalam Ci odejść ) dwa dni później odszedł ;(
Wiem że to co napisałam to żadne pocieszenie , ale wiem też że lekarze mogą
dużo zrobić . Tylko się nie poddawaj bo maleństwo to czuje ( wiem to )
Pozdrawiam Ula i życzę wytrwałości i wiary w to że będzie dobrze.

Jest miłość co była ciałem , a stała się duchem....
www.republikadzieci.org/problemyiniepokoje/strata/pamiec116.htm
www.republikadzieci.org/problemyiniepokoje/strata/pamiec128.htm
www.republikadzieci.org/problemyiniepokoje/strata/pamiec143.htm
bul.pl/dziecko/

[sowa_m]

trzeba wierzyć do samego końca, przez łzy i rozpacz. I odganiać swoją
bezsilność. Ja wierzę, że Wam się uda, że wyjdzeicie z tego cało. Jestem z Wami.

[dagabu]

witaj
mojego synka lekarze nie chcieli operować, początek był podobny jak w twoim
przypadku, na początku lekkie problemy z oddychaniem, a potem każda kolejna
diagnoza odbierała wszelką nadzieję, miał przeżyć dzień, dwa, żył 20 dni,
właściwie nie leczony, ale podtrzymywany przy życiu. Wiedziałam o tym od
początku, że jeżeli nie stanie się cud, będzie tak cierpiał nie wiadomo jak
długo. Modliłam się więc o to, aby zasnął i obudził się w lepszym świecie. Tak
się właśnie stało, wczoraj w nocy. Dziś ucałowałam go do snu w jego białej
kołysce i powiedziałam do zobaczenia... niech odpoczywa w pokoju

[dagabu]

nieuniknione już się wypełniło, wczoraj w nocy nasz synek odszedł od nas, mam
nadzieję, chcę w to wierzyć, do lepszego świata, bez cierpienia i bólu...
dziękuję za wsparcie

[mamawikusia]

dagabu
ja też wierzę mocno ze nasze Aniołeczki są w lepszym świecie.
Bardzo mi przykro że Twój Maluszek odszedł.
przytulam Cię mocno wirtualnie.
przesyłam Ci moje ciepłe myśli i modlitwy.

[zorka7]

Dagabu...
Bardzo mi przykro.
Również modliłam się o dobrą i szybką śmierć dla mojej córeczki.
Tak samo jak ty stałam się po jej odejściu spokojniejsza...
Niestety ów spokój to nie koniec drogi - a jej początek. Chyba najłatwiejszy z
podróży pt. "żałoba". Na szczęście nie jesteś sama - i wierzę, że dasz radę tak
samo jak i ja dałam.

Sił i miłości życzę.
Znaków od syna...

[urszula5]

Tak bardzo mi przykro właśnie teraz przezcytałam tą straszną wiadomość ;(
Musimy wierzyć w to że nasze Aniołeczki są tam szczęśliwe i zdrowe że już nie
cierpią.
Życzę Ci dużo sił w przetrwaniu tej żałoby.
Moja niestety się jeszcze nie skończyła i chyba nigdy się nie skończy.

Jest miłość co była ciałem , a stała się duchem....

[wustyle]

mialem tak duzo nadzieji i wiary, ze bedzie dobrze...
bardzo mi przykro...

[dagabu]

jak to właściwie jest? jestem niby spokojniejsza, otoczenie myśli: "chyba się
pozbierała", bo nie płaczę już tak często, przynajmniej jak nie jestem sama, bo
rozmawiam "normalnie" itp. Ale czy tak na prawdę można "zaznać spokoju"?
Powiedz mi proszę, bardzo mi na tym zależy, czy będę Go czuła, co miałaś na
myśli mówiąc o "znakach"?? Tak bardzo chciałabym mieć z Nim jakikolwiek
kontakt... bo staram się być właśnie dla mojego synka lepsza...