Jak pomóc???:((

[olawlodarczyk1]

Dziewczyny, jestem tu u Was gościnnie, proszę pomóżcie, wesprzyjcie radą...
Dziś pożegnaliśmy maleńką córeczkę moich przyjaciół. Weronika urodziła się z
HLHS, miała 7,5 mies., przeszła dwie operacje korekcji serca, dzielnie
walczyła:(
Moja prośba jest taka: poraźcie mi, co mam teraz robić, jak jej pomóc, co
mówić, robić, jak być blisko, zeby wiedziała, że nie jest sama???? Dziś na
cmentarzu była jak obca ososba:((( Nie rozmawiałam z nią od śmierci
maleńkiej, tydzień, wysyłała mi tylko "suche" sms-y. Ale od urodzenia
dzieciątka, przez cały czas walki, byłam obok niej, wspierałam ją i
przeżywałam koszmar razem z nimi:( Co mam robić teraz??? Nie chcę się
narzucać, ale nie chcę też jej stracic!
Proszę poradźcie!

[mama.mimi]

Może po prostu zapyjaj ją jak możesz jej pomóc, każda przeżywa to inaczej.
Podejrzewam, ze zostanie sama ze swym bólem, tak jak większość z nas, bo nikt
nie porusza trudnych spraw, wszyscy wychodzą z założenia, że lepiej nie
wspominać. Pytaj ją, jak się czuje, niech Ci się wyplacze, przytul...

[olawlodarczyk1]

Dziękuję, jesteście wspaniałe!!! Ja właśnie nie chcę jej zostawiać z tym bólem,
chcę jej służyć choćby ramieniem do wypłakania, ale nie chcę wyjść na intruza,
który pcha się z nogami w czyjeś życie:/ Wiem jedno: nigdy nie będę pomijać
tematu Weronisi! Na szczęście dostałam sms-a z prośbą, zebyśmy się spotkały na
grobie maleńkiej. Przynajmniej mogę coś zrobić, a to już tak wiele:)

[mama.mimi]

Jak dobrze że są takie osoby jak Ty

Przytul Ją ode mnie

pozdrawiam

[ewamonika1]

www.dlaczego.org.pl/tekstystrata.htm
e.

[ewamonika1]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=16556&w=12484193&a=13614638
+ cały wątek:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=16556&w=12484193&v=2&s=0
e.

[madasia]

To co robisz dla swojej kolezanki, jest najtrafniejsze. Ona powinna miec
przekonanie, ze jestes osoba, do ktorej moze zwrocic sie w kazdej chwili, zeby
pogadac, poplakac, pomarzyc....wiem, jak dla mnie po stracie przedwczesnie
urodzonego synka, na skutek ostrej depresji nie bylam w stanie z nikim
rozmawiac ( poza mezem) nie potrafilam rozmawiac przez telefon, bo lzy i szloch
byly pierwsze.....I wtedy docenilam sms i internet. "Krzepiace" sms od
kolezanek, ze mysla o mnie, mam caly czas w mojej komorce. A internet z roznymi
forami, na ktorych mozna wyzalic sie i dowiedziec czegos od innych uczestnikow,
prowokowal mnie do wyrazania moich odczuc na poczatku slowem pisanym, a potem
werbalnie.ale wiele osob nie zrozumialo mojego problemu ( maz telef. tlumaczyl
o co chodzi) i do dzis ma pretencje, ze nie chcialam z nimi rozmawiac, bo sie
obrazilam!
Olu, twoja kolezanka jest w zalobie, a to oznacza, ze otoczenie powinno
szczegolnie ja traktowac. Jako bezbronnego czlowieka, ktoremu trzeba pomoc. I
dac do zrozumienia, ze moze liczyc na nas, bo w nas znajdzie pocieszenie....

[janiotonio]

Mam podobny problem - dwie moje koleżanki, w tym jedna przyjaciółka straciły
dzieci - z powodu chorób. STaram się z nimi spotykać kiedy tylko się da i w
ogóle zaraz po śmierci dzieci do każdej zadzwoniłam oferując całą moją
serdeczność, wolny czas itp, itd. Ale tematy dzieci nie są poruszane. Jedna -
ta, która jest mi bliska, nie chciala, by przychodzić na pogrzeb, tylko rodzina
mogła być. Mam wrażenie omija temat szeroko, nie chce o tym mówić i tu ja się
czuję głupio, bo zapytałabym, pogadałabym, ale czuję opór, nie chcę włażić z
butami. Dla drugiej to świeża sprawa, sprzed pół roku,po długiej walce z
chorobą. Tutaj ja trochę wymiękam, spotykam się chętnie pogadać o pierdołąch i
zająć jej czas, ale nie mam odwagi zapytać. Czuję się podle, bo nasze dzieci
się trochę znały. Poza tym jedno z moich dzieci tez chorowało i ważne dla mnie
było wtedy zainteresowanie przyjaciół. Ale tym bardziej, znając mój strach z
czasów choroby dziecka, boję się ją pytać, żeby może nie odświeżać koszmarnych
wspomnień. Chętnie zastosuję się do Waszych rad, bo naprawdę zależy mi na tym,
żeby pomóc, jeśli mogę, bo zależy mi na tych dziewczynach. Dobrze, ze ten temat
został poruszony

[olawlodarczyk1]

Jeszcze dwa pytania:
Czy jest sens cokolwiek takiej osobie tłumaczyć??? Ona przeżywa swój ból na
zasadzie złości i żalu do całego świata, lekarzy itp. Czy warto mówić,że
zrobili wszystko, starali się, czy tylko słuchać???
I drugie: czy pomoc w formie praktycznej, typu ugotowanie czegoś (nie jest w
stanie np. robić obiadów), upieczenie ciasta itp. są wskazane, czy raczej
czekać, aż sama coś zaproponuje, poprosi?
Wasze wskazówki są dla mnie nieocenione, dzięki Wam trochę sprawniej poruszma
się we mgle i zaczynam widzieć odzew:))) Dziś już do mnie zadzwoniła, chce się
spotkać, to tak wiele:)))
Dziękuję Wam raz jeszcze!!!