zabrakło mi sił

[zgloska]

mój pierwszy syn uodził się z zanikem części mózgu, nasze pierwsze wspólne
chwile zaczeły się od specjalistów i rechabilitacji. Było ciężko, bardzo
ciężko ale wierzyliśmy w lepsze jutro. Kiedy Kubuś miał 1,5 roku zaszłam w
ciąże, była to radość przeplatana ze strachem. Bartuś urodził się zdrowy, ale
szczęście nie trwało długo. Opieka nad noworodkiem i chorym 2 latkiem nie
jest łatwa. Coaz częściej kłóciliśmy się z mężem, stres zmęczenie dawały o
sobie znać. W końcu zostałam sama, mąż odszedł. Nie dawałam sobie rady,
brakowało mi siły i wiary, że będzie lepiej. Oddałam Kube do domu pomocy
społecznej. Chodze tam rzadko, bo boje się oskarżeń, że pozbyłam się ciężaru.
Mąż wrócił, ale temat Kuba jest tematem tabu. Staram się żyć dalej, ale nie
jest łatwo. Nie potrafie być szczęśliwa. Podziwiam wszystkie matki, które się
nie poddały. Życze Wam dużo siły, wytrwałości i wiary.

[iromanczuk]

Witaj!
Trzymam za Ciebie kciuki i życzę Ci jak najlepiej. Ty przynajmniej masz swoje
dzieci tu na ziemi, a moje nawet nie było ze mną chociażby przez sekundę,
umarło zanim się urodziło. Wszyscy cierpimy tylko tak naprawdę człowiek który
nie doświadcza tego co my - nie wie co to znaczy. Powodzenia.

Iwona - mama Aniołka Igora 27.05.2005 r.

[malenka37]

Każdy z nas, i ten co wychowuje dziecko, i ten co oddaje pod opiekę, kocha
swoje dziecko, dlatego cie rozumiem i życze dużo sił. Ja wychowuje swojego
syna, ma już 16 lat ale czasem nie mam już cierpliwości żeby oprócz wychowania
dzieci, zrobić coś dla siebie, nie mam na to czasu. Czasem młodszy zdrowy
zarzuca mi że robie wszystko tylko tak żeby starszy miał sie ok. A przeciesz
wcale tak nie jest, tylko on jeszcze tego nie rozumie ma dopiero 7 lat. I
powiem ci że nigdy nie wiemy jakie wyjście jest najlepsze.

[madzidzia11]

Pewnie Twój starszy synek będzie miał tam dobrą opiekę ale Ciebie i Twojej
miłości nic mu nie zastąpi.Odwiedzaj go jak najczęściej i nie przejmuj sie tym
co mówią inni.Lepsze ludzkie gadanie teraz niż wyrzuty sumienia do końca
życia.Ja oddałam swoją Mamę do domu opieki(chorowała na stwardnienie rozsiane)
na kilka miesięcy przed moją maturą.nie dawałam rady uczyć się,opiekować się
Mamą itd.Teraz,gdy już Jej nie ma ja mam gigantycznego kaca moralnego,że za
rzadko tam bywałam,że za rzadko brałam Ją do domu.Że nie było mnie przy niej
gdy odchodziła.mam tylko nadzieję,że nie była już tego świadoma.Życzę
wytrwałości.

[mama.mimi]

To nie Ty się poddałaś, to Twój mąż sobie nie poradził!!!!

[utka]

Nie wiem co napisac. Strasznie, strasznie to smutne.
Moze odwiedzaj synka czesciej, on na pewno wyczekuje i teskni okrutnie, mimo
calej swojej choroby. Zacznij rozmawiac z mezem. Moze w koncu dorosnie do roli
ojca i zrozumie, ze jest sie tata nie tylko zdrowych, pieknych dzieci, ale
chorych tez. Moze zgodzi sie za jakis czas, by malego zabrac z powrotem do domu.
Przeciez to Wasz synek, ktory potrzebuje Waszej milosci jeszcze bardziej niz
ten zdrowy.
Bede pamietac o Was ...

[sdr]

Zabrakło Ci sił... Kochanie, nie jesteś Atlasem, by dźwigać świat na ramionach
cały... Rozumiem Twój żal? poczucie winy? brak spokoju? Nie wiem jak to
nazwać, bo swoich uczuć też nie umiem nazywać po imieniu. Wczoraj po raz
kolejny odwieźliśmy naszą córeczkę do ośrodka z internatem. Też chwilami czuję
sie jak wyrodna matka, bo dzieckiem powinnam zajmować się tu w domu. Padać na
twarz i podnosić się po kilku godzinach snu... I co moge jej tu w domu dać?
dziecko oprócz miłości, czułości i troski potrzebuje fachowej opieki połączonej
z terapią, rehabilitacją, jeśli ta tylko jest mośliwa. Nie jesteś Atlasem.
Siłaczką też nie. Ani ja nie jestem, ani inne mamy też...
Wiesz co nam pomaga? Pomaga nam to, że co 5 dni przywozimy nasze dziecko do
domu. Że nie pozwalamy, by choć przez chwilę pomyślało, że jest nie kochana,
nie potrzebna...
Spróbuj odwiedzać synka częściej... Może wtedy poczujesz się lepiej, bo myślę,
że on Cię potrzebuje. I Ty też to czujesz. Potrzebujesz go...
Ludzkie gadanie jest straszne. Nie sposób przed nim uciec. Tez przez to
przeszłam. Najgorsza jest rodzina. Ale powiem Ci, że dzieki temu, że Natka ma
fachową opiekę, której my nie bylibyśmy jest w stanie zapewnić jestesmy
spokojniejsi o nią. Nie mamy poczucia, że nie robimy wszystkiego, żeby jej było
lepiej... I jesteśmy razem... A było już bardzo trudno...
Myślę, że teraz nakładają się Twoje emocje. Żal do męża? może obwinianie go
nawet za to, jak się czujesz, bo gdyby nie odszedł, to może synek dalej byłby w
domu? Nie wiem... Dużo tych "może"... Ale proszę, nie obwiniaj się za
wszystko, spróbuj odwiedzać synka częściej... Mam nadzieję, że poczujesz się
wtedy choc trochę lepiej lepiej..