trudne pytanie

[agataxk]

Mamy od niedawna w zakładzie nowego pracownika. Wczoraj przyszedł do nas do
pokoju i po krótkiej rozmowie zapytał mnie czy mam dzieci. Mnie zamurowało.
Niby bardzo proste pytanie a ja niewiem co odpowiedzieć . Mój kierownik
naszczęście szybko zmienił temat. Zdałam sobie sprawe, że do tej pory wszyscy
mnie chronili, wszyscy wiedzą co sie stało a ja się do tego przyzwyczaiłam.
Od smierci mojej córeczki nigdzie nie wychodziłam nie poznawałam nowych osób
i nikt mi nie zadawał takich pytań. Mówiąc, że mam jedno dziecko czułabym się
bardzo źle, bo przecież mam Jagódkę - Aniołka, która żyła tylko godzinkę ale
przecież jest taką samą ukochana córeczką jak 9 -cio miesięczna Amelka.
Mówiąc, że mam dwoje ktoś może zapytać o ich wiek itp. a ja nie mam ochoty
opowiadać obcym o moim życiu.
Za dwa tygodnie ma być ślub mojej dobrej koleżanki, będą tam znajomi ze
studiów którzy nic nie wiedzą o moich dzieciach. Chyba zostanę w domu.

Agata mama Aniołka Jagódki (30tc)i Amelki (9 miesięcy)

[agablues]

Ja mówię różnie, bo różne są sytuacje i ludzie. Jeżeli pyta ktoś "przypadkowy",
kogo nie znam prawie wcale i pewnie nie będę znała - mówię o córkach żyjących.
Znajomym, z którymi utrzymuję dłuższy kontakt, mówię, ze Alicja jest naszą
trzecią córeczką, a Iga była chora i umarła. Mówię to także tym, z którymi
dawno się nie widziałam i oni nie wiedzą, ze Iga była. Generalnie staram się
mówić, ale nie zawsze i nie wszystkim ( np mamom poznanym na oddziale
dziecięcym - jak podczas ostatniego pobytu z Alą).

Najgorsze są pierwsze razy, kiedy się jest zaskoczonym. Potem już chyba powinno
być normalnie.
Pozdrawiam, aga

[edycia11]

Własnie wczoraj zrozumialam jak bardzo w dalszym ciagu jest mi zle.Kolezanka
uswiadomila mi,ze kiedy komus mowie,ze mam synka,ale na cmentarzu to troche
glupie,zaskakujace.Ja odkrylam,ze to byla forma obronna,obwinianie wszystkich i
wszystko,ze Jacusia nie ma."masz dzieci?" - "tak,mam synka na cmentarzu".......
Chyba jestem okrutna mowiac w ten sposob.Juz nie bede,postaram sie,choc dzis
znowu mi nie wyszlo.......

edycia ...

[vinga_o]

No przepraszam ... Po tym, co przeszłaś, po tym jak Cię potraktowało życie,
jeszcze masz uważać, aby nie urazić innych ??? Przemilczeć fakt urodzenia
dziecka, tylko dlatego, że inni czują się głupio ? A jak my mamy się czuć, kiedy
odbiera się nam prawo nazywania się matkami ?
Przepraszam, zdenerwowałam się :-)

[mamajaromira]

Ja też w pracy żyję pod płaszczykiem ochronnym. Mam wspaniałe koleżanki, mimo
iż kompletnie nie wiedzą jak ze mną rozmawiać o moim synku (a ja tego bardzo
potrzebuję), to jednak mają dużo wyczucia i zrozumienia. Kiedyś do pracy
zadzwonił stary znajomy, który wiedział o mojej ciąży i zapytał jak tam maluch.
Spokojnie (choć z zaciśniętym gardłem), powiedziałam mu co się stało, ale jak
odłożyłam słuchawkę, wszystko puściło. Rozryczałm się potwornie. Wtedy
dziewczyny zamknęły pokój, przytuliły i były ze mną.
Potem miałam ślub przyjaciela, na którym było dużo naszych wspólnych znajomych
i padło wiele takich pytań. To było bardzo trudne, ale starałam się mówić
prawdę (krótko i lakonicznie), że miałam synka tylko zmarł. Nikt nie drążył
tematu, wystraszyli się. Przypłaciłam to również rykiem na weselu w kącie sali.
To dziwne, ale chcę żeby ludzie wiedzieli o Jaromirku, bo On przecież był. A
to, że żył zaledwie 20 tygodni pod moim sercem i nikt nie miał okazji Go
poznać, nigdy ne zmieni tego faktu.
Wiem, że czeka mnie jeszcze wiele takich trudnych sytuacji. Póki co jednak
stałam się odludkiem, więc i "szanse" na takie pytania maleją.
Myślę jednak, że trzeba mówić to co dyktuje serce. Oczywiście dużo zależy od
osoby,z którą się rozmawia. Przyjacielowi można powiedzieć więcej, znajomym,
obcym mniej albo wcale, ale zawsze w zgodzie z samym sobą.
Agatko, bądź wobec siebie wyrozumiała. Jeżeli czujesz, że spotkanie ze
znajomymi może być zbyt trudne, to może rzeczywiście przemyśl to. Życie i tak
dało nam już w kość, po co sobie dokładać.
Trzymaj się ciepło

monika

[sowa_m]

od sierpnia pracuję na zastępstwo, zamiast dziewczyny, która lada dzień będzie
rodzić. firma jest ogromna, stanowisko takie, że wszyscy ja znali i mnie teraz
też. temat dzieci przewija sie codziennie. parę razy miałam tez "próbkę" żartów
typu że mnie też trzeba zaciązyć (młoda, czas najwyższy), no i jeszcze
dziesiątki wypowiedzi rodziców, jak to jest źle z dzieckiem i jaki to
ciężar....nikt nie wie, że mój Zbyszek odszedł. mam dośc, staram sie unikać
ludzi, zamykać się w swoim pokoju. w końcu nie wytrzymałam i za którymś razem
powiedziałam jednej z dziewczyn, co stało się w kwietniu. chyba trochę mam
nadzieję, że tajemnica poliszynela się rozniesie, bo niemal codziennie w drodze
do domu ryczę. dziś sąsiadka (która też nie wie) zapytała mnie, kiedy mam zamiar
urodzić...ludzie nie myślą, albo nie mają w ogóle wyobraźni. wcale nie muszą
wiedzieć, co mnie spotkało, przecież równie dobrze mogę mieć problemy z zajściem
w ciążę.

[jagia]

Miałam bliźnięta Kubusia i Bartunia. Teraz już nie pamiętam tych pytań o to jak
się chowają, bo po prostu bardzo chciałam o nich zapomnieć (o pytaniach, nie o
chłopcach). Ale udało mi się zajść w ciążę drugi raz. Zauważyłam również, że
moje najbliższe koleżanki z pracy, znajomi i przyjaciele też starali się mnie
chronić przed niewygodnymi pytaniami. Czasem jednak komuś, kto wie o chłopcach
i mojej drugiej ciąży wyrwie się pytanie, czy teraz TEŻ mam bliźniaki...
Chociaż minęły już dwa lata ciągle bolą mnie takie pytania bez zastanowienia.

[alana5]

O Czarku mówię zawsze, gdy nadarza się okazja. A taką jest dla mnie poznanie
nowych osób. Właśnie zaczęłam pracę i powoli powiedziałam wszystkim, że mam
Synka, ale niestety już nieżyjącego. Większość osób przyjmuje to ze spokojem,
choć są zmieszani. Mąż gani mnie, że nie muszę opowiadać dokoła, że nasz Syn
zmarł, ale ja czuję taką potrzebę. Bardzo boję się dnia, kiedy zdaży mi się nie
pomyśleć choć raz o Bączku, a tak mam spokojną głowę.
A jeśli chodzi o uwagi typu: kiedy następne dzieciątko, ignoruję.
Pozdrawiam, Alicja

[mcmcwc]

bardzo bliskie bylo mi to co napisałyscie,..
pierwszy raz to pytanie uslyszalam, mc po pogrzebie Weroniczki, na rozmowie
rekrutacyjnej,...zamurowało mnie
spanikowałam odpowiedzilam -nie, ale potem dlugo nie moglam sobie tego
wybaczyc.jak moglam czulam sie jak zdrajca moich 2 skarbow, ale z czasem
zrozumialam ze obcy facet, jakis prezesik i jego biuro to nie msce na takie
wazne rzeczy. A poza tym to zawsze odpowiadam, tak mam 2 dzieci w niebie.
i tez uwazam ze jestesmy mamami i nie trzeba sie martwic ze ktos bedzie
zskoczony, pewnie ze epatowanie cmentarzem nie jest konieczne, ale nasze dzieci
sa i dlatego chce o nich mowic, w koncu dzieli nas tylko czas

mama 2 aniołków

[emania29]

Wczoraj minęło 5 tygodni jak straciliśmy swojego Aniołka w 22 tygodniu ciąży.
Wciąż jestem na "macierzyńskim" a za 3 tygodnie wracam do pracy. Strasznie boję
się tego pierwszego dnia: tych spojrzeń, krępujących sytuacji, pytań...
Ostatnio jak byłam z mężem w sklepie ekspedjętka spytała się nas co się
urodziło? Byliśmy tak zaskoczeni że nic nie odpowiedzieliśmy a ona stwierdziła
że to nie możliwe ale jestem tak bardzo podobna do takiej Pani w ciąży...