"Poroniła w tłumie" WO - list

[ewamonika1]

Wysokie Obcasy z 18.03.2006, list:

"Poroniła w tłumie"

Jestem w czwartej ciąży, w 15 tygodniu. Miałam problemy, więc wylądowałam w
szpitalu na oddziale ginekologii. Drugiego dnia na moją salę, gdzie była
również inna dziewczyna w ciąży, trafiła kobieta, u której stwierdzono martwy
płód. Rano dostała bolesnych skurczów i krwawienia. Płakała i zwijała się z
bólu na naszych oczach, a personel twierdził, że to już tak musi być. Po
półgodzinie, kiedy stwierdzono, że poronienie (jak się domyślam) jest
odpowiednio zaawansowane, zabrano ją na zabieg. Przebywała potem z nami do
czasu, kiedy wypisano ją ze szpitala.

Z jednej strony występuję w interesie tych ciężarnych, którym powinno się
zaoszczędzić takich przykrych wrażeń i nerwów, bo nie jest łatwo być przy
kimś cierpiącym, nie mogąc mu pomóc. Trudno pocieszyć, bo przecież samemu ma
się o wiele lepiej.

Z drugiej strony, jeśli walczymy o prawo do intymności w czasie porodu, to
czy wobec tak smutnego zdarzenia nie mamy prawa do osobnego pokoju? Poza tym,
czy przeżywanie takiego bólu jest konieczne? Czy nie można pacjentki
znieczulić, ulżyć jej, skoro jest to możliwe przy porodzie? A jeśli po
zabiegu ma się potrzebę wypłakania, wyrzucenia żalów, to przecież nie na
forum publicznym! Dla tej niedoszłej matki to musiał być koszmar. Dlatego
dbajmy nie tylko o kobiety rodzące, ale też o te, którym urodzić się nie
udało.

(list przesłany do FRpL w ramach akcji Rodzić po Ludzku).

e.

[roxanne1]

[ekaczmarczyk]

Kamila urodziłam 12.11.2004 r.

Od 10.11.2004 leżałam w szpitalu na oddziale ginekologicznym ( tam gdzie leżą
Panie z problemami) tam gdzie ja zresztą leżałam wcześniej.
Położono mnie na sali z Panią która miała robioną wypalanke.
Przez cała noc z 11.11.2004 r-12.11.2004 rodziłam naturalnie zwijając się z
bólu przez 9 godzin Pani przeze mnie nie spała całą noc nie mówiąc już o tych
Paniach które leżały na innych salach (dzwoniłam co chwile dzwonkiem), aż w
koncu wzięto mnie o 6 rano na porodówkę.

Urodziłam Kamilka o 6,20 i wróciłam na sale gdzie poleżałam jeszcze 3 dni.

[ekaczmarczyk]

I jeszcze ja...
Wspolczuje Paniom które to wszystko musiały słuchać i oglądać, ale nie
wyobrażam sobie co by było gdybym leżała na oddziale połozniczym.

Ewa

[tabaluga0]

Lezalam na podtrzymaniu ciązy, razem z nami dziewczyna, ktora w nocy poronila,
zwijala sie z bólu, krwawila a my wszystkie patrzylysmy na to i plakałysmy
razem z nia. A pielegniarka miala pretensje ze dzwonimy dzwonkiem , bo przeciez
jest noc.Rano ordnator pyta: czemu ta osoba lezy z nami na sali? Odp
pelegniarki: bo szkoda otwierac nowej czystej sali:(

[a.zaborowska1]

Ja co prawda nie rodziłam swojej Adusi naturalnie. Niewiem czy to dobrze czy
źle że moja historia skończyła (a moze zaczęła na cc) ? dla mnie w szpitalu
wszyscy byli mili i uprzejmi (może bali się żebym nie robiła afery że moje
dziecko nie żyje) ale oczywiście i tam i w takim przypadku znalazła się jakaś
czarna owca z położnych która chciałabyć ważniejsza od ordynatora. Ja miałam to
szczęście że miałam przy sobie ludzi którzy dbali o to aby mieć nad wszystkim
oczy. Położne, lekarze wykorzystują to że w takich chwilach jesteśmy bezbronne
i słabe. Nie dajmy się im.... wkońcu to oni przecież są dla nas a nie my dla
nich. Ja mam wstręt do szpitali, lekarzy... ale wiem że jeśli będę w ciąży i
uda mi się urodzić dziecko to już im współczuje ... wiem że teraz będę bardziej
stanowcza, rozwarzniejsza i wymagająca i nieinteresuje mnie kto co sobie o mnie
pomyśli. Więcej odwagi dziewczyny!!!

[yba2]

W 19 tc trafiłam do szpitala ze skurczami. Położyli mnie na patologii ciąży. 3-
osobowa sala, dwie kobiety w zagrożonej ciąży i ja. Kroplówki mające
powstrzymać skurcze, zastrzyki przeciwbólowe i ogromne cierpienie. Ponieważ
skurcze zamiast słabnąć były coraz silniejsze, odebrano mi nadzieję, że może
się udać uratować moje dziecko. Położna przyniosła ligninę, informując, że
prawdopodobnie wkrótce odejdą mi wody. Więc miałam urodzić mojego ukochanego
synka na tej sali, wśród kobiet, które walczą o swoje dzieci i strasznie się o
nie boją. Przysięgam, że pomiędzy jednym gryzieniem poduszki a kolejnym,
myślałam o tych dwóch dziewczynach leżących obok, przestraszonych tym co się
dzieje ze mną.
Potem zabrali mnie na usg i zabieg, po którym już nie wróciłam na tamtą salę.
Zawdzieczam to wyłącznie mojemu mężowi, który zażądał przeniesienia mnie na
inną salę. Nikt z personelu nie pomyślał, że zarówno dla mnie jak i dla tych
dwóch kobiet nie będzie najszczęśliwiej kiedy znów się spotkamy.
Yba

[ewamonika1]

Dziewczyny,
list, który przepisałam - był napisany w ramach akcji Rodzić po Ludzku.

Wasze dramatyczne przeżycia mogłyby też zostać opisane. Jeśli macie siłę i
jeśli jeszcze nie wysyłałycie maili, może dacie radę i napiszecie do FRpL to,
co tutaj opisujecie? Jest szansa, żeby dostrzec i Wasze przeżycia. Myślę, że
dobrze byłoby jej nie zmarnować.

ps. nie trzeba przechodzić przez bolesną nieraz ankietę. Wystarczy wysłać list
na adres:

[e-mail]

ps2. ja wysłałam już dawno (nie straciłam dziecka, ale pisałam o podejściu do
urodzenia dziecka z wadą wrodzoną, o łyżeczkowaniu bez znieczulenia itp.).

pozdrawiam,
ewa

[yba2]

Napisałam do FRpL na początku lutego.
Pozdrawiam.
Yba

[ewamonika1]

dzięki :)

ps. napisałam na wszelki wypadek, może ktoś z osób dopisujących się do wątku
potrzebuje "zachęty" ;)

pozdr.
ewa

[renata3]

Urodzilam Huberta w 1999 roku w szpitalu ktory w akcji rodzic po ludzku zajal 2
miejsce. Wybralam ten szpital bo myslalam ze to najlepsze miejsce na narodziny.
Tym czasem na mojej sali 5 osobowej po porodzie: lezalam ja i karmilam piersia
Huberta, dziewczyna obok miala malenstwo w inkubatorze, kolejna tez karmila,
czwarta "sasiadka" poronila, piata urodzila coreczke w 28 tyg niestety martwa.
Wierzcie mi to byly najtrudniejsze dni w moim zyciu, kobiety strasznie
przezywaly strate, a ja mialam Hubcia przy sobie. Niestety nie moglam nigdzie
indziej karmic, bo brak bylo oddzielnej sali. Na jakiej podstawie te szpitale
wygrywaja takie akcje, nie wiem. Ten naprawde nie byl ludzki. Wiem, ze to nie
byl przypadek.
Ja tez pisalam juz kilka razy do "Rodzic po ludzku", ale bez echa.

[ewamonika1]

Renato,
ostatni przewodnik po szpitalach (FRpL) powstał dobre kilka lat temu.

Zauważ, że jeszcze parę lat temu Wysokie Obcacy nie drukowały listów o
poronieniu. Ja mocno wierzę, że coś drgnęło i że będzie się zmieniać na lepsze.

Nowy poradnik powstaje. Może jestem idealistką, ale wierzę, że listy "ze
smutniejszej strony macierzyństwa" też będą miały wpływ na jego treść.

pozdrawiam,
ewa

[aniao3]

pamietajcie, ze FRPL dostala ponad 8000 listow (albo i wiecej) a
do "obrabiania" tego maja tylko kilka osob
ale to co do nich trafia nie przepada bez echa, tylko czasem po prsotu nie maja
jak odpisac. Dzis napisaly mi:

"A mysmy dostaly list od matki dziecka z wada serca niezdiagnozowana przed
porodem, ktore czekalo 12 dni na kardiologa i zmarlo, nie w jakiejs Koziej
Wolce tylko w Szczecinie... Mamy jeszcze duzo do zrobienia"

i mysle ze warto pisac nie tylko do FRPL lecz i do GW - patrona medialnego akcji
[e-mail]
bo jesli my nie powiemy jak wyglada szpitalna rzeczywistosc rodzicow po
stracie, to kto o tym bedzie wiedzial? A wiem ze FRPL naprawde chce, by
serduszek i gwiazdek nie dostawaly szpitale przyjazne matce i dziecku - zywemu
i zdrowemu...
sciskam
a

[delfina7]

To straszne , że w naszych szpitalach dzieją się taki rzeczy.Czytałam wcześniej
kiedyś wypowiedż , że dziewczyne też położyli w sali z ciężarnymi , a ona
właśnie dowiedziała się że nosi martwego dzidziusia. Ja też straciłam Julcie w
ostatnim dniu ciąży. Położono mnie na sale z dziewczyną o podobnej sytuacji. To
dodawało otuchy , płakałyśmy wspólnie i pocieszałysmy się .Niestety , potem
dokoptowali dziewczyne w ciąży i robili jej co trzy godziny ktg , myślałyśmy że
zwarjujemy.Potem jak poszłam rodzić dali babeczke kóra na drugi dzień
powiedziała do mnie ,że coś czuje ,że niedlugo będzie na sali dzidziuś.
Takie sytuacje są faktycznie ciężkie nie tylko dla tych mam , które tracą
dziecko , ale dla tych kore z nadzieją czekają na zdrowego człowieczka .

[mala.ela]

ja urodziłam Monisię całą, zdrową, bez problemów, ale jeszcze bedac w ciąży
leżałam w szpitalu na zapalenie pęcherza, na oddziale połozniczym, na 10
osobowej sali! Oczywiscie całkowicie zapełniona. Po kilku dniach okazało się,
ze 2 kobiety były juz po zabiegu usunięcia ciąży, kolejną przywieźli i czekała
na naszej sali na zabieg, potem ja też do nas przywieziono. Nie wiedziałyśmy ze
tamte dwie panie były po zabiegu, wesoło szczebiotałysmy o ciążach, o
dzidziusiach... Nie mam pojęcia co przezywały te kobiety.
gdy przywieziono panią po zabiegu była roztrzęsiona, położono ją obok mnie, ja
miałam już b.duzy brzuch, szlochała do poduszki a ja nie miałam pojęcia co ja
jej mam na pocieszenie powiedzieć? Na obchodzie ja pytali o wybroczyny a mnie o
ruchy... Nie było miejsca na intymność po tak ciężkim przeżyciu, mi było
niezręcznie słuchać o jej wybroczynach poronnych (nie dało się nie slyszeć
skoro leżała obok mnie) a potem mówić jak ruchy czuję..
Sorry za chaos, ale dla mnie to również było trudne przeżycie, cieżko opisać
swoje uczucia.

[ewamonika1]

kolejny list, jakby ciąg dalszy "Poroniła w tłumie", umieszczony na stronie
Fundacji Rodzić po Ludzku:

kobieta.gazeta.pl/rodzicpoludzku/1,71296,3224107.html

e.