Dzięki Bogu trudno mi sobie nawet wyobrazić..

[qwerty32]

co przeżywacie..trafiłem na tą stonę przypadkowo, poprzez link strony
hospicjum dla dzieci. Raczej twardy ze zmnie facet, ale czytając Wasze posty
popłakałem się jak dziecko....

[blinucha]

Dzięku Bogu są "lepsi" i "gorsi". Tylko tym "gorszym" chorują i umierają
dzieci. A "lepsi" mogą tylko popłakać nad ich losem i dziękować Panu Bogu, że
to spadło na bliźniego a nie na ciebie.

Błagam was ludzie, opamiętajcie się!!!! Czy panuje jakaś epidemia głupoty i
chorzy opanowali to forum?! Ile osób i ile jeszcze razy ma napisać: MY NIE
CHCEMY LITOŚĆI!!!!! Zastanówcie się, zanim złożycie nam pseudo-hołd. Czy tak
trudno zrozumieć, że tak naprawdę każdego może to spotkać??!! Wczoraj
przytrafiło się mnie, dzisiaj komuś innemu a jutro może tobie. Tak to
wygląda,więc przestańce ryczeć i użalać się, kiedy nie macie pojęcia, co czuje
rodzic po stracie!

[qwerty32]

ale ja właśnie wiem, że każdego może to spotkać i nie wcale nie chciałem okazać
niepotrzebnej litości.. przepraszam, jeśli kogoś uraziłem..

Najpierw ....

[blinucha]

może dobrze przeczytać regulamin forum, a nawet choć kilka postów (poniżej jest
post z podobnym tematem) a potem się wypowiadaj. Bardzo trudno jest cofnąć
słowa, które ranią.

[a.zaborowska1]

A i jeszcze jedno przez ten post wcale nie poczułam się gorsza ! Autorowi
zapewne jest bardzo przykro !!!

[miszakai]

A ja się nie zgadzam!Wydaje mi się że ten Ktoś płakał z żalu i smutku; nie z
litości...Płakać można i z empatii...A naprawdę, mimo świadomości, że każdego
może to spotkać w każdej chwili, dopóki sie to rzeczywiście nie zdarzy, trudno
to pojąć i ogarnąc. TAk już jesteśmy skonstruowani, że doświadczenia innych uczą
i nas samych...Ale nigdy nie nauczą do końca. Więc niektórym pozostaje
dziękowanie Bogu, że na razie jest ok. Jeśli przez to stanie się lepszym
człowiekiem to tez dobra rzecz.
Pozdrawiam
Marta

[blinucha]

Wypraszam sobie dziękowanie panu Bogu za to, że kogoś nie spotkało takie
nieszczęście jak mnie. I radzę zapoznać się z regulaminem forum. Temat jest
wałkowany co przysłowiową chwilę na forum. Ma mi być lepiej, bo ktoś docenia,
że jego to nie spotkało?!! Kpina w żywe oczy. Radzę wszystkim, których nie
spotkała strata dziecka, kilka razy zastanowić się, czy i jeśli w ogóle
cokolwiek, to co napiszą na ww temat.

[a.zaborowska1]

Ja również jestem mamą po stracie ! ale to co tu czytam to już trochę przesada.
Jak ktoś kto nie stracił albo nie ma chorego dziecka od razu traktujecie jak
intruza !!! To chyba dobrze że ktoś bez takich doświadczeń odzywa się do nas.
Nie bądźcie aż tacy zgorzkniali.
Nie widzę w tym poście zasad łamania regulaminu. To że ktoś płakał przy
czytaniu naszych postów świadczy o wrażliwości człowieka i podejścia a nie od
litości.
I zauważyłam że jak ktoś z zewnątrz coś napisze to zaraz jest atakowany. Wydaje
mi się że czasami zbyt impulsywnie reagujecie. Mi jest miło jeśli ktoś poświęca
czas na to rzeby tu posiedzieć beż pisania o własnych tragediach.
Gdybyście wy wszyscy po stracie mieli swoje dzieci zaglądalibyście tu?
Jak byście się czuli jeśli chcecie komuś współczuć wirtualnie przytulić a ktoś
tylko by na was wsiadał. Uważam że nie jest to do końca sprawiedliwe!!!

Agnieszka
Mama Andżeliki 7 lat i Adusi Anioła 41tc

i też mam wsobie smutek, ból i żal

re

[inezka6]

Bądźmy dla siebie dobrzy- tak jest w regulaminie. Rzeczywiście, to "dzięki
Bogu" było trochę nie na miejscu, ale dziewczyny, naprawdę przegięciem jest
lincz każdej wypowiedzi, która Wam się w najmniejszym chociaż stopniu nie
spodoba. Może by tak podziękować za tą odrobinę empatii od ludzi z zewnątrz, a
nie od razu wypadać z pazurami? Może nie dopuszczacie do siebie takiej
świadomości, ale gdybyśmy nie miały za sobą takich bolesnych doświadczeń, to po
trafieniu na tą stronę też pomyślałybyście w skrytości ducha "dzięki Bogu, że
moje dziecko żyje".
Dziękuję we własnym imieniu wszystkim, którzy chcieli powiedzieć nam, że myślą
o nas, o naszych dzieciach i o naszych tragediach. Współczucie, empatia, a
nawet litość są ludzkie i zrozumiałe w sytuacji, kiedy czytacie nasze posty.
Dziękuję za wirtualne chęci pomocy i przytulenia. I nie będę Was atakować.

www.republikadzieci.org/problemyiniepokoje/strata/pamiec192.htm

[kasjach]

Inezko, podpisuję się

[jolex4]

inezko, masz 100% racji!
Jeszcze miesiąc temu mogłabym napisać coś dużo bardziej nietrafionego, mogłabym
zranic kogos w naszej sytuacji chcąc wyrazić moj smutek i chcąc kogoś wesprzeć.
Zwyczajnie nie można sobie tego wyobrazić i to jest normalne. Nie przesiąkajmy
jadem bo on zatruwa również nas same.
Mama Marysieńki Aniołka

[mary_ann]

Querty - a ja Ci dziękuję za Twój post.

[anetuchap]

Jak zaczęłam czytać to forum i historie Waszych dzieci, to też płakałam.
Ale nie z litości. Płakałam,bo to przerażające i niewyobrażalne.
Płakałam,że Wasze dzieci już się do Was nie przytulą i nie powiedzą- "mamo".
Płakałam ze złości,że takie rzeczy się dzieją,że te małe istotki odchodzą.
Codziennie zapalam w oknie światełko dla Waszych aniołków, dla Laury,
dla Jacusia, dla Pawełka, dla Bunia, dla Misi. I dla Wszystkich Waszych dzieci
Chciałabym Wam jakoś pomóc,przytulić, wysłuchać tej rozpaczy,do której
inni nie dają Wam prawa. Po prostu.....jestem z Wami. Już zawsze będziecie w
moim sercu.
Nigdy nie pomyślałam,że dzięki Bogu,że mnie to nie spotkało. Nigdy.
Choć każdego dnia, patrząc na swoje córki,jestem szczęśliwa,że je mam.

[mala779]

Ja również zgadzam się z Inezką i A. Zaborowską. Nie traktujmy ludzi, którzy
nie stracili dzieci, jako tych, którzy nie rozumieją...Nie kazdy potrafi tak
trafnie opisać, to, co chciał wyrazić. Ja nie złoszczę się, bo ktoś pomysli, że
dzięki Bogu go to nie spotkało. Moze warto zastanowić się, jak kazda z nas
zareagowała by na nasze forum mając przy sobie zdrowe dzieci...
Tyle tu zrozumienia i wsparcia dla mam po stracie, a dla rodziców zdrowych
dzieci?
Zastanawiam się ile trzeba odwagi, aby tutaj coś napisać , gdy ma się dzieci
przy sobie, a w ostatnim czasie jak ktoś to uczyni od razu jest atakowany.
Pozdrawiam,
Magda

[alexxja]

Często piszecie,że znajomi, rodzina nie chcą poruszać z Wami tematu Waszych
dzieci ale słuchając Was jak jesteście nastawieni do kogoś kto poruszy ten
temat wtrącając może jakieś niefortunne słowo nie dziwcie się,że po prostu
ludzie boją sie rozmawiać .Nikt złośliwie nie chce Was urazić, ale ne każdy
wie, jakie akurat słowo może być przyczyną rozdrażnienia.Więc lepiej nie
poruszać tego tematu.
Gosia - mama 3 fasolek

[brygida111]

I ja się z Tym zgadzam !!!

Powyżej ....

[blinucha]

jest "przypięty" wątek "Podziwiam Was" - tutaj mogą wpisywać się ci, którzy
podziwiają, płaczą etc. A w tym przypadku chodzi o treść wypowiedzi, która
niestety nasuwa negatywne skojarzenia. Jak napisałam wcześniej - jeśli ktoś,
kto nie ma za sobą straty dziecka, chce cokolwiek napisać nt, niech zastanowi
się trzy razy, jakich słów użyć - bo raz napisanych nie można cofnąć (chyba że
wątek zostanie skasowany). I nie zgadzam się ze stwierdzeniem, że jeśli ktoś
nie stracił dziecka to może sobie wyobrazić, co się czuje w takiej sytuacji.
Nie, tego nie można sobie wyobrazić, jeśli się tego samemu nie pzreżyje, nawet
jeśli dysponujemy nie wiadomo jak bogatą wyobraźnią. Nikt nikomu nie zabrania
wchodzenia na to forum, ale prośba jest taka - zastanówcie się, co piszecie.
Tym bardziej, że ostatnio były już wątki na ten temat. Po co watek "Podziwiam
was" został umieszczony na górze strony? Ano po to, żebyście wy - rodzice
zdrowych dzieci, nie musieli wpisywać tematów na forum a osoby, które dostają
szału na sam widokk tytułów tego typu wynurzeń, nie musiały przez to
przechodzić. Tak jak rodzicom zdrowych dzieci i osobom bez tych doświadczeń
wolno "plapsnąć" na forum, jak bardzo płaczą i nas podziwiają, tak rodzic po
stracie ma prawo ich za to zrugać. Mnie te posty wkurzają i nadal będę
piętnowała ich autorów. Piszę po raz trzeci - po to jest "przyszpilkowany"
wątek "Podziwiam Was". Już raz ustaliliśmy na forum, gdzie jest miejsce na
podziw i proszę wszystkich, aby tego przestrzegali.

[joamol]

Masz rację, dzięki Bogu większość dzieci rodzi się zdrowych i całych. I ich
wspaniałym rodzicom trudno sobie wyobrazić, co by było, gdyby były ciężko chore
lub odeszłyby nagle, powoli, na zawsze. Myślę, że wspaniali rodzice odczuwają
tę ulgę, wdzięczność i Bogu dziękują.

Teraz patrzę na to inaczej. Mam nadzieję na tę ulgę za parę miesięcy. Ale też i
właśnie teraz coraz częściej pytam, dlaczego ten sam Bóg zabrał mi moje
ukochane dziecko. Dlaczego nie pozwolił mi jej poznać, jednego oddechu, jednego
płaczu, dlaczego musiałam ją urodzić, żeby mu ją oddać, pochować, dlaczego
musiałam przejść przez to wszystko.

I teraz jestem bywalcem forum pełnego żalu, bólu, tęsknoty i odpowiadam na
posty. Ja nie płaczę jak je czytam.