Kolejny kamień do udźwignięcia...

[magapi]

Nie sądziłam,że tak zaboli.Dowiedziałam się,że siostra mojego męża jest w
ciąży.Od zawsze spotykaliśmy się u teściów na niedzielnych obiadach.Mój mąż
jest mocno związany z rodzeństwem.Jego brat też niedługo będzie się żenił.

Gdy się dowiedziałam...płakałam pół nocy...nie umiem się cieszyć...czy to
normalne?

Kolejny kamień do udźwignięcia...Powiedziałam męzowi,że nie będę tam
jeździć,że nie mogę...czy tak będzie wyglądało moje zycie?Bez Nadusi i bez
rodzinnych spotkań?

[edyta7705]

Chyba zawsze będzie nas boleć to co nam w tak brutalny sposób zostało zabrane.
Ja też nie mogłam znieść własnych myśli gdy okazało się że będę pracować z
kobietą w bliźniaczej ciąży (ja starciłam jednego bliźniaka). Bałam się
własnych myśli i zachowania. Nie mogłam patrzeć na nią i myśleć o tym co
przeżyłam. Nie wiem czy uda nam się z tym kiedykolwiek pogodzić i tak poprostu
cieszyć się szczęściem innych kobiet. To takie trudne, jak napisałaś kolejny
kamień do udźwignięcia.
Czasami myślę sobie że może powinnyśmy być bardziej dumne z siebie, że mimo
takich doświadczeń podnosimy się z ziemi idziemy dalej przez życie, raz
załamane innym razem "wesołe" na swój sposób. Tylko czemu tą dumą nie są nasze
dzieci, ale ból po nich..?
Życzę wytrwałości, siły i ogromu miłości od Twojego Aniołka - może Nadusia
pomoże Ci dźwigać ten kamień bólu.
Mama Konradka (21m.) Nikodemka (02.12.04 - 29.12.04) i Fasoleczki (8tc)

[hania731]

Małgosiu!Wiem jak Ci ciężko.Jak straciłam Hanię,moja siostra,chrzestna matka
Hani była już w ciąży,tak się cieszyłyśmy,że będziemy mieć znowu razem dzieci
(starsze córeczki nasze są równolatkami),a tymczasem to ona w zaawansowanej
ciąży żegnała zamiast mnie hanię,bo ja leżałam wtedy po operacji w Warszawie,a
potem urodził się chłopczyk.jej też było ciężko,bo przecież każdy z naszej
rodziny,kto popatrzył na niego myslał o tym,że nie ma Hani.A ja teraz jestem
chrzestną matką jego właśnie,bardzo się zniego cieszę,nigdy nie przyszło mi do
głowy,aby myśleć dlaczego ona jest a Hani nie ma,ale bardzo często przychodzą
mi do głowy takie myśli,dlaczego hani też nie ma.Im bardziej go kocham ,tym
bardziej tęsknię za Hanią.
A jednocześnie jest to brutalna prawda,że choćbym nie wiem jak chciała,żeby
było inaczej,to nie będzie,a życie toczy się dalej,bez naszych aniołków
niestety.Myślę,że to Hania dała mi siły,żeby przywitać mojego siostrzeńca.
A druga siostra będzie rodzić w grudniu.I jak mam jej zazdrościć,jak po
poronieniu trzy lata temu,przez te lata nie mogła zajść w ciążę i dwa tygodnie
po śmierci Hani zdarzył się cud i jest w ciąży.
Myślimy,że to nasz aniołek pomógł Cioci.
Ale ja też mam przykre myśli.One dotyczą tych dalszych w rodzinie,z którymi nie
jestem tak blisko związana jak z siostrami i niestety tu po prostu nie mogę
zrozumieć,że one mają,a ja nie.też nie chciałam jechać do kuzynki męża i nadal
nie chcę,bo urodziła córeczkę niedawno i czuję się tam intruzem.Bo ona ma ,a my
nie.
małgosiu!Wytrwałości,wytrzymasz i będziesz patrzyć na to dziecko,ale to co
bedzie się działo w Twoim sercu,to tylko Ty bedziesz wiedzieć.
Pozdrawiam.

[magapi]

Napisałam do Ciebie na adres gazetowy...

[magapi]

Juz nie chce więcej by umierały dzieci,nie chcę by cierpiały...jeśli tylko
Panie Boże możesz mnie wysłuchać...daj mi ten prezent na urodziny.Uratuj
kogoś,wiem,że potrafisz.Dziekuję!!!

Re Ja i nie-ja...

[magapi]

W mojej głowie setki mysli,strzepki zdarzeń...rok temu powiedziałam rodzicom i
tesciom o Nadusi...czułam,że będzie dziewczynka.A dziś siostra mojego męża jest
szczęśliwa i dumna bo ma w sobie dzidziusia.

Nie potrafie wyzbyć sie tego potwornego uczucia zazdrości...proszę Boga by mi
je zabrał...czy mam utracić kontakty rodzinne,czy to jeszcze nie koniec,czy
jestem silniejsza niż myślałam???

W mojej głowie zawierucha...szatan walczy z aniołem...jeszcze jestem przy
zdrowych zmysłach...nie chcę sięgać po uspokajacze...nie chcę być
obojętna...nieczuła...nie chce by mówili...<ale ona się trzyma...jest taka
dzielna>

Chciałabym krzyczeć...nie jestem dzielna...jestem przygnieciona,nieutulona w
bólu...mój Anioł odszedł...moja nadzieja...a ja udaję,że żyję,udaję,że
pracuję,że rozmawiam,że oddycham...tylko ja wiem,że udaję...i Wy...Kochane
Dziewczyny...

[ulapola]

Wiesz, jestem teraz w podobnej sytuacji.Za cztery dni minie rok jak zmarła moja
druga córka, która miała miesiąc.Pierwsze dziecko urodziłam martwe.Odsunęłam
się od prawie wszystkich znajomych,sąsiadów, ludzi, którzy mają małe dzieci.Jak
widze dawno niewidzianą znajomą z wózkiem to poprostu uciekam, udaje,że się
śpiesze itp.Panicznie się boje małych dzieci i kobiet w ciąży.A raczej swojej
reakcji bo nie wiem jak mam się zachować.No bo niby co mam mówić oh jak fajnie
jesteś w ciąży, a w duchu moje dzieci nie żyją.Nawet kiedy ktoś mi mówi ,że
komuś tam się urodziła córka czy tp.to milcze i jest mi strasznie żle i
przykro.Poprostu to wszystko kojaży nam się z jednym, ze śmiercią naszych
dzieci.Pisze, że jestem w podobnej sytuacji, ponieważ nie udało mi się uciec od
tego do końca. Dopadło mnie w postaci ciąży mojej przyjaciółki, a raczej
dziewczyny , która traktuję jak siostrę.Jest w trzecim miesięcu, na pocztku się
nawet cieszyłam i teraz też.Ale dopada mnie panika i coraz częściej myślę o tym
co będzie jak urośnie jej brzuch, a potem urodzi.Jak sie zachowam itp.Nie chce
okazywać zazdrości, ani żeby ktoś się nade mną litował.I nie wiem jak to bedzie
dalej skoro już teraz zaczynam się czuć jak zbity pies,intruz,ktoś
niepotrzebny.I co najgorsze wstydze się tego co mi się przytrafiło.Jest mi
wstyd,ze moje dzieci umarły.Nie wiem moze to ma być dla mnie próba oswajania
się z takimi rzeczami.Tak sobie to tłumacze.Ale nie wiem, poprostu nie wiem jak
to będzie dalej i mam nadzieje ,ze odnajdziemy siły, by się z tym jednak
zmierzyć.
pozdrawiam

[magapi]

Wiesz ostatnio,kiedy nie miałam siły jechac do tesciowej i szwagierki w
ciązy...upadłam na podłogę w łazience i modliłam się,by zabrano mi to potworne
uczucie zazdrości...zostałam wysłuchana.Dopiero wieczorem,gdy wracalismy do
domu,po policzkach płynęły mi łzy...nie wiem ile razy jeszcze będę mogła liczyć
na wsparcie mojego Aniołka...ale wierzę,że jakloś dam radę...czego i Tobie
życzę.

Bała sie wrócić do pracy...ale to było dobre posunięcie...nadal boję sie
wychodzić,robić zakupy itp....ale bronię się przed całkowitym
szaleństwem,bronie się przed całkowitym odsunięciem od świata i ludzi.

[martica5]

Wiesz jak chodziłam w ciąży , w ciąży była też moja koleżanka mieliśmy prawie ten sam termin , planowania wspólnych spacerów wiedzieliśmy że będziemy miały chłopaków a to że będą się przyjaźnić i tam takie gadania kobitek w ciązy ale tak się nie stało urodziłam 22 lipca i odrazu dostałam wyrok wada genetyczna póżniej jak mój igork przestał oddychać okazało się że ma wadę serca poźniej okazało się jest to wada która zdarza się raz na dwa lata na całym świecie , koleżanka urodziła 23 sierpnia , cale te planowanie poszłow diabły ja tak chciałam żeby mój mały był , 3 miesiące w centrum w Warszawie , jak wróciłam do domu to nie mogłam za bardzo nikogo przyjmować bo mały nie był wogóle szczepiony w grudniu trafiliśmy znowu do centrum podjeli decyzje o operacji niestety nie obudził się , koleżanka odwiedziła mnie po świętach powiedziałam jej żeby się tylko na mnie nie obraziła ale nie chce narazie widzieć jej małego bo mi chyba by serce pękło , po dwóch miesiącach wróciłam do pracy ale oczywiście nie byłam tą samą martą nie uśmiechałam się byłam już zbędna , kolejny mały cios , później kumpel niespodziewanie nas odwiedził z żoną i ich nowonarodzoną córeczką nie chciałam w duszy jej zobaczyć ale powiedział sobie a co mi ta mała zrobiła podeszłam do wózka i zatkało mnie łzy poleciały mi po policzku , jak chodziłam po mieście i widziałam kobitki z wózkami ściskało i ściska mnie do tej pory w sercu i łzy się kręcą , ta moja koleżanka z dwa miesiące temu zaskoczyła mnie siedziałam sobie nawet nie zauważyłam że weszła do domu wsadziła mi swojego małego w ramiona pomyślałam sobie boże dlaczego ty zabrałeś moje szczęście i od tamtej pory jakoś tą barjerę trochę przełamałam ale wcale nie jest łatwo i tak zostanie do końca życia ........
Marta mama Aniołka Igorka
www.republikadzieci.org/problemyiniepokoje/strata/pamiec300.htm

[monikarz]

w ostatnim trymetrze ciąży przez 43 dni leżałam na patologii ciąży na
podtrzymaniu. Ja leżałam a wokól mnie przewijało się wiele dziewczyn, kobiet,
które przychodziły tylko na 3 doby do szpitala i wychodziły... Magda, Monika,
Emila, Kasia, Natalia, Dominika, Wiesia, Agnieszka i wiele wiele innych... Z
niektórymi się zaprzyjaźniłam, kilka wie o śmierci Tymusia, lecz wiele z nich
nie...
Wracając ostatnio z cmentarza widziałam Kasię-rodzi w październiku, udałam że
jej nie widzę, bo co miałam jej powiedzieć??????? I przede wszystkim jak?????
Innym razem widziałam inną dziewczynę, szła z wózeczkiem, ja na przeciwko niej,
nie miałam jak uciec, spojrzała na mój brzuch, na twarz. Skuliłam się w środku
i uciekłam. Nie wiem czy się domyśliła, byłam ubrana na czarno...
A dzisiaj też w drodze na cmentarz widziałam kobietę, z która leżałam... Szła
szybko z synem prowadząc go do szkoły... Miała czarne okulary, czarną bluzkę,
czarną spódnicę... Powinna być jeszcze w ciąży... nie była...
Chciałam cos powiedzieć, porozmawiać... nie zatrzymała się, a poznała mnie na
pewno...
Mam nadzieję, że ubiór był przypadkowy a dzidzuś leży w domku ze swoim tatą...

przed ciążą i w trakcie ciąży dużo pisałam na forach internetowych tych typowo
babskich,
mam z nich kilka wirtualnych koleżanek, one wiedzą...
czasami odzywają się z pocieszeniem - to miłe z ich strony...
ale ja już nie mogę wchodzić na te strony...
ta radość ich z macierzyństwa bardzo mnie boli, bo ja się nie mogę radością
podzielić, a smutkiem nie potrafię i nie chcę...
Monika

[magapi]

..to wiadomość o śmierci.Wiadomość,której nigdy nie chciało sie
usłyszeć.Wiadomość na tyle niewiarygodna,że nie możemy uwierzyć...choć
widzimy,że nie ma oddechu,bicia
serca...okrutna,obezwładniająca,powalająca...jak to?Przecież było tutaj ze
mną,moje dziecko,wynoszone w brzuchu,wymarzone w sercu,zapisane na zawsze w
pamięci...?Jak to,tak nagle...i już nie zapłacze?Nie zmienimy pieluszki?Nie
pokażemy grzechotki?
Wiadomość...wydaje się,że najgorsza...

[magapi]

...to przeżyć pogrzeb własnego dziecka...oddać je ziemi,Bogu.Pozwolić by
zasypali je,zamknęli przed światem...rzucić garść ziemi...połozyć kwiaty i
znicz...i pójść z rodziną na stypę...udawać,że jakoś sobie radzę,że...

[magapi]

... to wstawać codziennie,gotować,prać i sprzatać...chodzic do koscioła i
zarzekać się...ja nie gniewam sie na Pana Boga...
Trzeci kamień to udawać,że w domu jest prawie tak samo jak było...

[magapi]

...spakować łóżeczko,wózek,ubranka,zabawki...postawić zdjęcie sypialni...

[magapi]

...spojrzeć ludziom w oczy,odezwać się...pójśc do sklepu...wrócic do pracy...

[magapi]

...patrzeć na mamy i dzieci,udawać,że jest ok...

[magapi]

...informować przypadkowo spotkane osoby,że nie ma naszego szczęscia...

[magapi]

...dowiadywać się o ciązach w rodzinie,u znajomych...

[hania731]

Tłumaczyć codziennie starszej córce,że tak być musiało i udawać,że się to
rozumie.
Odpowiadać na jej pytania,a dlaczego to nsz dziuś właśnie odszedł.
Potakiwać codziennym uwagom na widok innych malutkich dzieci:Mamuś,a nasza
hania umiałaby to już robić?
A hani kupiłybyśmy też taka zabawkę?
mamo,czy nam się jeszcze kiedyś urodzi nowy dziuś?
Mamo!Kiedy bedziemy znowu mieli nowego dzidziusia,jak pan Bóg nam zabrał
jednego,to niech nam da nowego!

[martica5]

Być pogodną osobą ale tak się nie da......

[magapi]

...ustawiać meble w innym miejscu,nie myśleć już gdzie będzie przeciąg,gdzie
będzie duszno...wykorzystać przewijak jako mebel łazienkowy<przecież mąż tak
pięknie go pomalował...szkoda???>...już firanka nie musi być w kolorowe
wzorki...a ja mogę namalować jakiś widoczek,obraz dla dorosłych...nie wesołe
kotki i puchate misie...i wiatr może tańczyć po domu...bo nikogo nie przeziębi...

[martica5]

kupywać znicze ,kwiaty, zamiast ubranek soczków grzechotek zabawek

[martica5]

zastanawiać się czy pech nie dopadnie następnym razem..............

[magapi]

...to wybaczyć sobie,że może coś się zaniedbało,czegos się zapomniało,że...może
trochę za mało się czuwało i martwiło...że sie nie zauważyło,że to już
przychodzi śmierć i że nie pobiegło się błagać o jeszcze kilka chwil tylko
rozpaczało się nad swoim losem...wybaczyć krótkie żałobne pożegnanie...

[magapi]

...wybaczyć Bogu...

[magapi]

...wybaczyć sobie niecodzienne spacery na cmentarz,ukradzione złymi rękami
kwiaty,znicze,aniołki...zakurzony kamień granitowy...zimny wiatr...a Ty bez
kocyka...

[martica5]

piękne marzenia prysły, nigdy nie usłysze słowa mama nie będe widziała jak dorasta przedszkole szkoła dziewczyna studia ślub wnuki nigdy sie nie przekonam ........................
Marta mama Aniołka Igorka

[magapi]

Bosą stópką strącasz moje sny...wiem,że jesteś tuż obok...a jednak nie mogę Cie
dotknąć Córeczko...już ubranka pachną wywietrzałą miłością,gdy oczy przymykam
nie słyszę Twego kwilenia...tak blisko jesteś i tak daleko...i nie mogę Cię
dotknąć...choćbym życie oddała...nie dotknę Cię...nigdy...

[magapi]

...wstać rano i strzepując resztki snów odnajdywać w nich drogowskaz na
dzisiejszy dzień...nie myśleć o przyszłości...nie być już rozsądnym i
zapobiegliwym,gospodarnym i przewidującym...pomyśleć,czy kwiaty na grobie nie
zmokły a znicz nie zagasł...i iść do pracy z podniesionym czołem...

[magapi]

...wybaczać sobie momenty niepamięci i zapomnienia...przepraszać,że dzisiaj
znowu na cmentarzu nikogo nie było...resztkami wspomnień ratować miłość...

[a.zaborowska1]

Wybierać osobiście ciuszki do trumny gdy pani w sklepie pyta - A ile dziecko ma?

pocieszać 7-letnią dziewczynkę, która płaczę że znowu będzie sama ...i dzieci w
szkole się śmieją, że ona ma siostre Anioła ...

[magapi]

... 1 listopada...

[joanna238]

Wiem...nie chcę myśleć do przodu

kamień dwudziesty drugi...

[monikarz]

teraz juz wiem...
poznałam prawdę...
życie cudem jest...

[magapi]

Uświadomić sobie,że już nie będą pytać,nie będą wspominać...nawet zapomną,że
istniała ta mała istotka...ona pozostanie tylko w sercach swoich
rodziców...targana żałością niespełnienia,pragnieniem poznania wzrastania i
codziennych postępów...uśmiechów i płaczów,pretensji i pytań,pierwszych
kroków,słów ,rysunków...

[magapi]

...udawać,że to nic takiego,że się odnalazło zawieruszoną gdzieś butelkę do
mleka,smoczek...jakiś maleńki śpioszek i grzechotkę...odciągacz pokarmu...

[magapi]

Niewiele ponad pięć miesięcy temu zamknęła oczka moja maleńka
Nadusia.Pielęgnując każdego dnia pamięć o niej,układając w sercu wszystkie
żale,tęsknoty,pytania bez odpowiedzi...zmieniam się...już nie myślę co będzie za
rok,dwa...potrafię sięgnąć myślami najwyżej do kolejnego dnia...pracuję,z dnia
na dzień wracając do dawnego rytmu i poziomu...codzienne sprawy nie przytłaczają
boleśnie...boję się powiedzieć,że odzyskuję radość...na ile jest to
możliwe...nie pragnę już rozpaczliwie,nie tęsknię w sposób nieopanowany...nie
wpadłam w depresję...nie mam nerwicy...mój Anioł mnie wybawił????
Boję się przyznać,że można dalej żyć,bez Niej...że można oddychać...rozmawiać i
śmiać się...inaczej a jednak...boję się przyznać,że tracę ten swoisty rodzaj
wiecznego utrapienia,codziennej męczarni...nie płaczę nieutulenie,nie milczę
uporczywie...odnalazłam na nowo siebie,córkę i męża...a nad nami czuwa
Anioł,Nadusia,której fizycznie nie pamiętam...duchowo miłuję...modlitwą
ogarniam...i jeszcze nie wiem dlaczego Bóg tak chciał,ale czuję,że prawda się
przybliża...a ja powoli ,zawieszona pomiędzy niebem i ziemią,ląduję w naszej
szarej rzeczywistości...bogatsza i jednocześnie biedniejsza...taki dziwny układ
przeciwności...a może jednak oszalałam?????

[hania731]

Małgosiu KOchana!
Pięknie ujęłas wszystko to co sama bym napisała.
Nie oszalałaś,albo oszlałyśmy obie.
Dziekuję Ci!

[danusia1958]

Malgosiu...
"Na twarzy usmiech a w sercu jeszcze bol...
to najtrudniejsza z zyciowych rol...
nie zawsze widac smutku odbicie...
gdy lzy z oczu sie leja...
bywa, ze w sercu lamie sie zycie...a usta sie smieja..."

przytulam cieplutko
pozdrawiam

babcia Aniolka Natalki i 8mcy
Julkiwww.republikadzieci.org/problemyiniepokoje/strata/pamiec410.htm