Walczyła, ale nie miała szans.

[marzenka-dwa]

Dziś Julka skończyłaby 2 latka. Na urodziny obiecałam jej domek dla lalki, a
kupiłam domek dla niej! Zaczęło się od przeziębienia. 18.09.07r. trafiłam z
duszącą się córką do szpitala, stwierdzono zapalenie oskrzeli. Za 3 dni
dostała wysokiej temperatury, zaczęły się wymioty. Od lekarza
usłyszałam:"dziadki coś przynieśli, dziecko się nażarło a teraz rzyga".
Diagnoza:obustronne zapalenie płuc. Mimo ciągłych leków, było coraz gorzej.
Kolejna diagnoza:zapalenie stawów biodrowych. Tym razem leki zadziałały i
1.10.07r. wróciłyśmy do domu. Julka dostała leki, ale kiedy skończyła serię,
znów była chora. dostawała więc kolejne, silniejsze antybiotyki,były badania
krwi z których jasno wynikało że zapalenie atakuje cały organizm.
20.10.07r.wróciłam z córką do szpitala. Lekarze szukali przyczyny infekcji i
po badaniach wykryto mętny płyn w biodrach, to podobno była ropa. 24
października podano Juli krew po której mała zaczęła wracać do
zdrowia.Myślałam że najgorsze już za nami. Bardzo się pomyliłam! Czwartego
dnia po transfuzji moja mała córeczka była już podłączona do aparatów w
ciężkim stanie. Przewieziono nas do kliniki w Warszawie, tam kolejne badania i
usłyszałam WYROK: w sercu jest worek z bakteriami gronkowca złocistego. Jeśli
się urwie i popłynie z krwią do mózgu, mała nie ma szans! Później stwierdzono
że to ropień i zakwalifikowano Julkę na operacje, tylko trzeba odessać płyn z
osierdzia. Operacja udała się i widziałam ogólną poprawę. Cieszyłam się bo nie
przypuszczałam co jeszcze może się wydarzyć. 4.11.07r. w nocy zaczęłam
krzyczeć że moje dziecko umiera. Zabrano ją na OIOM a o 7 rano przyszedł do
mnie lekarz. wiedziałam po co, powiedział: "walczyła, ale nie miała szans".
Wiem, że moje dziecko zostało zarażone gronkowcem złocistym, nie wiem w którym
szpitalu, ale miał wystarczająco dużo czasu na zabicie mojej Julki.
Nieoficjalnie wiem, że jeszcze troje dzieci zastało zarażonych, a może do tej
pory więcej. Widziałam jak cierpiało moje dziecko, a ja razem z nim, i nie
chcę żeby jeszcze kogoś to spotkało. Może mój artykuł przeczyta mama której
dziecko zmarło lub zachorowało z niewiadomych przyczyn, jeśli tak to bardzo
proszę o kontakt tel.[phone]. Wiem, że to trudne ale będę czekać na każdą
wiadomość. Na razie nikogo nie chcę oskarżać , bo nie wróci to życia mojej
córce, ale może innym dzieciom je ocali. Listy proszę kierować na adres:
[e-mail].

[agau7]

Bardzo mi przykro, z powodu śmierci Julki. Myślisz, że Twoja
historia może uratować jakieś dziecko? To niestety nie jest prawda.
Takie rzeczy dzieją się w polskich szpitalach codziennie. Tylko
wszyscy milczą, aby prawda nie ujrzała światła dziennego. Po śmierci
mojego dziecka też chciałam walczyć, szukać winnych, ratować innych.
Przeszła mi ta wola walki. Nienawidzę służby zdrowia i wszystkiego
co jest z tym związane. Unikam lekarzy jak diabeł święconej wody.

Zawiozłam moją 8 - dniową córeczkę do Kliniki Zdrowia Dziecka i
Matki w Katowicach Ligocie, bo była bardzo zółta. mIała nasiloną
żółtaczę. Strasznie płakałam, gdy lekarka stwierdziła, że musi
przyjąć ją na oddział. Powiedzieli mi, że mam się uspokoić, bo
najważniejsze jest dobro dziecka. Więc oddałam ją pielęgniarkom, dla
jej dobra. Leżała pod lampami, była nawadniana. Bilirubina pięknie
spadała pod wpływem fototerapii ciągłej. Przeszła wiele badań, w tym
Crp. Wszystko było w normie. Nie dostawała żadnych leków, żadnych
antybiotyków. Za to już następnego dnia jej pupa była odpażona do
krwi. Myślę, że to była droga dla bakterii, które zabiły Lenkę, ale
nigdy nie dowiem się prawdy. Badania powtórzono po dwóch dniach i
znów wszystkie w normie. Crp też. Po 5 dniach postanowiono zakończyć
fototerpię ciagłą i mogłam juz zająć się dzieckiem. Nie zdążyłam. W
nocy dziecko dostało gorączki. Głupia byłam, nie wiedziałam co się
dzieje. Traktowano mnie na oddziale jak intruza, przeniesiono moją
dużą dziewczynkę do inkubatora, nie pozwolono mi jej dotykać,
pielęgnować, karmić. Nit mi nic nie mówił. Przeziębinie (gówno
prawda). Po kolejnych dwóch dniach przewieźli ją na oddział
intensywnej terapii - to dla jej dobra. Jacy wspaniali i dobrzy
ludzie tam pracowali. Tyle dobrego robili mojemu dziecku. Potem dla
jej dobra uśpili ją, bo takie są procedury. Zaczęły się antybiotyki,
zmiany antybiotyków, płytki krwi itd. Badania wyszły okropnie. CRP
skoczyło do 100. Dużo by pisać. W końcu powiedzieli mi, że ma sepsę.
Oznakowali jej łóżeczko serduszkiem - znak uwaga niebezpieczne
dziecko, lepiej nie dotykać. To dla dobra innych dzieci. A bakterii
szukali u mnie. Przebadali wszystkie części mojego ciała, wszedzie
mi zaglądali i nic nie znaleźli. Bakterie, które zabiły miją córkę
były poszukiwane w szpitalu przez sanepid. Wiadomo, że nie mogły się
znaleźć. To była "cudowna" kolonizacja mojego dziecka.
I w końcu umarła moja córeczka, w wielkich cirpieniach. Krwawiąc z
wszystkich części swojego ciała. Nie oddając moczu. Nikomu nie życzę
widzieć jak umiera jego dziecko, w dodatku na tę straszną chorobę -
nie chorobę. Sepsa, to nie choroba. To rekcja zapalna organizmu na
bakterie. Dziecko "zabija się" samo.
Dzisiaj moja córeczka miałaby roczek i 2 miesiące. Miałaby, gdybym
dla jej dobra nie oddała jej w obce ręce.
Po miesiącu od jej śmierci lekarz, który zajmował się nią powiedział
mi, że podpisałam dokument, w którym zapisano iż zdaję sobie sprawę
z niebezpieczeństw wynikających z pobytu dziecka w szpitalu. Że
jestem wykształcona i muszę zdawać sobie sprawę, że nie ma
możliwości zlikwidowania bakterii, które mają się całkiem dobrze na
oddziałach polskich szpitali. Panie z sanepidu spacerują po nich
spokojnie i na wszelki wypadek nie próbują niczego poszukiwać, bo
bardzo dobrze zanają Pana ordynatora. Wypiją kawę, napiszą protokół
i ewentualnie odpiszą takiej matce jak ja, że w dniu....
przeprowadzono.... i nie stwierdzono.... Koniec

Pozdrawiam. Życzę Ci dużo siły, abyś mogła się pogodzić ze śmiercią
swojego dziecka i nie życzę Ci siły do walki, bo nie widzę sensu.
Przecież są w Polsce służby, które powinny dbać o dobro pacjentów,
ale tego nie robią.

[oliwija]

a można pogodzi sie ze śmiercia własnego dziecka? chyba nie! ba na
pewno nie ogromny ból po stracie może za kilka lat minie ale czy
potrafimy siez tym pogodzic? szczególnioe jesli to lekarze
wykonczyli nasze maleństwo (bez względu na to czu miało miesiąc rok
czy 18 lat!) mojej córce po zatruciu pokarmowym i ponad miesięcznym
pobycie w szpialu lekarka tez wmawiała białaczke bo kretynka nie
spojrzala ze wyniki badań sa ze szpital w dzień po tym jak tam
trafiła. dobrze ze posłuchałm koleżanki i poczekałm jeszcze chwilkę
i dopiero wtedy zrobiłam powtórne badania które były dobre. radze
wam dziewczyny podchodżcie do wszelkich idiotycznych diagnoż z
przymróżeniem oka i konsultujcie z innymi lekarzami

[agau7]

Wyjaśnię na czym według mnie polega pogodzenie się ze śmiercią
dziecka. Nie myślę tu o tym, że ta śmierć przestanie boleć. Ten ból
pewnie nigdy nie mija. Ale pamiętam jak rok temu myśl o tym, że moje
dziecko jest w grobie zabijała mnie. Potrafiłam wyć( nie płakać)
codziennie. Trudno nawet nazwać to, co czułam wtedy. Nie da się tego
porównać nawet z najgorszym bólem fizycznym. Potem byłam już tak
zmęczona, że przestawałam myśleć. Codziennie miałam jakąś głupią,
niewyobrażalną nadzieję, że moje dziecko wstanie, obudzi się i
wszystko będzie dobrze. Każdy telefon z sanepidu wyjaśniający
okoliczności śmierci mojego dziecka odbierałam jako sygnał:
wyjaśniają tę sprawę i zaraz oddadzą mi dziecko.
Wiele miesięcy minęło zanim przyjęłam do widomości, że nie ma
odwrotu.
My już nie mamy potrzeby konsultować się z innymi lekarzami. Nasze
dzieci nieżyją.

[martica5]

ja też pogodziłam się ze śmiercią "Igorka na początku tak jak ty Agnieszko wyłam szukałam winnych teraz już sie pogodziłam że jest u aniołków coprawda nie ma dnia abym o nim nie myślała wycierpiał dużo jak na 4,5 miesiąca zycia a do służby zdrowia mam takie samo nastawienie z daleka przez lekarzy w moim mieście cała moja historia w szpitalu jak leżałam w ciąży zostałam zakażona cytomegalią dowiedziałam się że eksperymentowano na mnie leki jak to kobieta w ciąży zareaguje "wiedzieli o wadzie małego -serduszko całkiem do niczego sądzili że się nie urodzi a jednak " nie brałam tych leków które mi podawano tylko karmiłam gołębie he dziwnie fruwały oj jakbym się miała rozpisać to by mi dnia nie starczyło w każym razie w mojej mieścinie omijak konowałow jak mogę po zdrowej ciąży tak jak lekarze wciskali mi w uszy za każdym razem przeszłam jeszcze operacje przepukliny a było wszystko oki. wiecie miałam zakładac sprawę wiem że bym wygrała i nie chodzi mi o rozdrapywanie ran mam swiadków i osoby poszkodowane ale nie chce mi się brudzic łap Igor jest dzielny i teraz już zdrowy - aniołek
będy lekarzy sa zakopane głęboko pod ziemią błędy murarzy widać gołym okiem
Marta mama aniołka Igorka
Dla Wszystkich Naszych Kochanych Aniołków (*****)

[marzenka-dwa]

Witaj Aga!
Dzięki za maila choć nie jest optymistyczny, ale nie o to chodzi. Wiesz jaka
jest różnica między nami? Ja nie wołam o pomstę do nieba! Bo to nie wróci życia
mojej Julki. Znam nazwisko każdego lekarza, który zajmował się w jakiś sposób
moim dzieckiem i każdy lek jaki od niego dostała, ale nikogo nie próbuję
oskarżyć. Przynajmniej na razie, bo jak dotąd nie dostałam karty z sekcji zwłok
ani kart choroby ze szpitali. Jestem realistką, a moje życie nigdy mnie nie
rozpieszczało. Pierwsze dziecko urodziłam w wieku 16 lat, drugie trzy lata
póżniej, mąż pijak, którego się pozbyłam, Jula była z drugiego małżeństwa. Mam
27 lat i niezły dorobek na karku. Julki nie ma wśród nas, ale życie toczy się
dalej, a ja muszę żyć i funkcjonować dla moich dzieci! Ale wiesz co? Kiedyś
płakałam patrząc na ukrzyżowanego Chrystusa. Dziś sama wbiłabym mu gwoździe w
każde miejsce, gdzie kuli i cięli moje dziecko, za to że pozwolił jej tak
cierpieć a i tak zabrał ją do siebie. Może to złe, a może to żal- jeszcze nie
wiem. wiem natomiast,że spróbuje bo już dawno wykreśliłam ze swojego słownika
słowa: nie umiem, nie potrafie, nie dam rady. Zastąpiłam je słowami: muszę, uda
się dam radę, powinnam! Mam nadzieję, że to forum zadziała jak poczta
pantoflowa, jest też artykuł w Życie Płocka, jest jeszcze telewizja, radio-nie
poddam się, bo wiem ,że mogę uratować życie jakiemuś dziecku. Nie mam zamiaru
stać z boku i patrzeć! Życie dziecka jest bezcenne i warte wszystkiego!!! Wiem,
że nie zbawię świata i nie zapobiegnę wszystkim krzywdom, ale będę szczęśliwa
jeśli uratuję chociaż jedno dziecko. Powiem "dość" jak poczuję,że więcej zrobić
już nie mogę, ale nie teraz, nie dziś!

Pozdrawiam cię . Marzena.

Do Marzeny

[agau7]

Powodzenia. Chcesz walczyć - walcz.

Mimo tego, co przeszłam nie chciałabym sama nikogo skrzywdzić. Jezus
na krzyżu nie jest winien. Zadałam mu setki razy
pytanie "dlaczego?", błagałam: ratuj moje dziecko. Bardzo długo
miałam żal i do dzisiaj jeszcze się z nim droczę. Jednak nie
chciałabym jego bólu, cierpinia. Może mój rozum nie potrafi pojąć
tego, że to życie nie jest ważne. Może moja córka patrzy z góry na
mnie i już wie, że tam jest wspaniale, a my męczymy się tutaj. Nie
wiem, co Bóg uszykował nam tam dokąd codziennie zmierzmy.
Też zostałam wcześnie mamą. Syna urodziłam przed maturą. Warto było.
Dzieci to mój największy skarb.
Pozdrawiam Agnieszka

[marzenka-dwa]

Witaj! Jezus na
krzyżu nie jest winien śmierci mojej Julki, ale dlaczego pozwolił żeby tak
cierpiała skoro zamierzał ją zabrać do siebie? A może to kara dla mojej rodziny?
Nikt nie chciał, żeby przyszła na świat, bo ciężko z trojgiem, bo po co, bo
dwoje wystarczy itd. Może przez jej śmierć to my mamy cierpieć! Nie wiem, nie
zastanawiam się nad tym, bo mam ważniejsze sprawy. Dwa dni temu pojechałam do
obu szpitali po karty choroby Julki i wiesz co? Dziwnym zbiegie
okoliczności-ZAGINĘŁY!!! Ale od jednego z pracowników szpitala dowiedziałam się,
że gdy nas przewożono do Warszawy, wszyscy, prócz mnie oczywiście,wiedzieli że
mała nie ma szans. Dlaczego? Bo lekarze zaniedbali leczenie, bo prócz gronkowca
miała posocznice. Mam jeszcze dwoje dzieci, którym chciałam zrobić badania czy
nie zaraziły się od małej i usłyszałam, że nie ma podstaw do takich badań, bo
jeszcze nie było przypadku, żeby dwoje z tej samej rodziny umarło!!! Co miało
znaczyć to "jeszcze"? Że czekają na pierwszy przypadek!? Nie mam zamiaru walczyć
z nimi, zresztą kim? Ludzie to najgorsze ze stworzeń , bo zabijają dla
przyjemności, zwierzęta- aby przeżyć. Ale jeśli takich przypadków jak mój
znajdzie się więcej, to w grupie siła. Wiem co myślisz? Że porywam się z motyką
na słońce. Może tak, może nie, ale próbować warto!

Dzięki,że jesteś i chcesz mnie wysłuchać! Pozdrawiam. Marzena

Do Marzeny

[agau7]

Marzenko - nie wiem dlaczego Jezus patrzy na cierpienie dzieci.
Dlaczego Bóg patrzył jak cierpi Jego syn?
Kiedyś powiedziłam mojej Mamie, że Jezus nie jest bohaterem, bo
urzeć jest łatwiej niż żyć tak jak jego Matka, która była świadkiem
męczeństwa i śmierci swojego syna.
Wiele razy zastanawiałam się dlaczego umarło moje dziecko, co
takiego zrobiłam? Myślę, że to nie kara. Zauważ, ile wyrodnych
rodziców ma przy sobie swoje dzieci, a umierają dzieci kochane. Moje
córka kiedyś powiedziała mi, że tak jest dlatego, że za dziećmi
niechcianymi nie miałby kto płakać, że nikt by o nich nie pamiętał.
To logika małej dziewczynki, ale coś w tym jest.
Wiem jak to jest oczekiwać trzeciego dziecka. Jak ludziom trudno
zrozumieć, że można tak kochać i czekać na trzecie dziecko.
W czasie przygotowań do pogrzebu pan sprzedający trumienkę dla mojej
córeczki spytał mnie: a to pierwsze Pani dziecko? Ja mówię: nie -
trzecie. Aaaa to dobrze, że trzecie umarło, bo jakby pierwsze...
Po śmierci Lenki nie potrafiłam iść spokojnie do kościała, nie
umiałam sie modlić. Poprosiłam księdza o rozmowę i opowiadam swoją
historię i znów słyszę, że jestem bohaterką opłakując trzecie
dziecko. Inne matki potrafią na śmietnik wyrzucić,a Pani tak tęskni.
Te słowa wtedy tylko mnie dobiły.
Odebrałam dokumentację choroby mojej córki kilka tygodni po jej
śmierci. Wtedy jeszcze myślałam, tak jak Ty, że będę ratować inne
dzieci. Nabawiałam się tylko niezłej depresji odczytując kolejne
informacje o jej leczeniu. Nawet napisałam do jednej gazety, ale nie
odpisali. Opisałam całą historię jej pobytu w szpitalu i przebiegu
leczenie opierając sie na dokumentach ze szpitala. Żeby nie
zapomnieć.
Rozumiem Cię doskonale. Sama przez to wszystko przeszłam.
Krzywdziłam moje dzieci, które przeżywały swoją tragedię. W końcu
umarła im siostra. Codzinnie czekali na jej powrót ze szpitala. Już
miałam ją stamtąd przywiźć. Lekarz prowadzący zasugerował, że kilka
dni i będziemy w domu. Tak powiedziałam dzieciom. Nie powiedziałam o
chorobie, że stan codzinnie jest gorszy. A potem musiałam powiedzieć
o śmierci. Dla 16 latka i 10 latki to szokująca informacja. A ja
ryczałam po całych dniach i opracowywałam strategię walki z winnymi
śmierci mojej Lenki.
Mam sprawozdania z kontoli szpitali przez sanepid. Pisałam, żądałam
odpowiedzi. Napisali, że tam jest czyściutko i bez bakterii.
Tak jak Ty pytałam o badania moich dzieci. Też stwierdzono ,że to
nie ma sensu, że kolonizacji się nie leczy, a na sepsę tylko słaby
organizm zachoruje.
Marzenko pamiętaj, że Twoje dzieci bardzo Cię potrzebują i nie
popełnij tego samego błędy co ja. Ty przeżywasz ogromną tragedię, bo
umarło Ci dziecko. Ale Twoje dzieci przeżywają podwójną tragedię, bo
umarła im siostra i ich Mama jest strasznie nieszczęśliwa. Ich cały
świat legł w gruzach.

Julka, to śliczne imię. Jak oczekiwałam narodzin Lenki też myślałam,
żeby dać jej tak na imię. Jednak mąż wolał imię Lenka( też
piękne:)).
Pozdrawiam Agnieszka

Do Agnieszki

[marzenka-dwa]

Pozdrawiam cię!
Bóg dał nam swojego syna, aby umarł na krzyżu za nasze grzechy, czyli grzechy
dorosłych, bo dzieci są aniołkami. Co z tego wynika? Że nasze dzieci umierają za
nas!!! Za nasze grzechy!!! To są trudne tematy i każdy ma inne, własne poglądy.
Masz bardzo mądre dziecko (pewnie po mamie) i pewnie można się od niej czegoś
nauczyć, ale moi rodzice nie pozwalają mi płakać, bo podobno jej mały domek
tonie w wodzie. Zabobony po babciach, mam nadzieję, bo usłyszałam jeszcze, że
nie wolno mi ubrać dziecka po śmierci-zabierze kogoś z rodziny, lub inne
dziecko! Wtedy o tym nie myślałam, ale teraz... Ubierałam ją dwa lata, więc ten
ostatni też należał do mnie. Ubierałam i płakałam, bo ją okłamałam!!! Przez całą
chorobę powtarzałam jej, że musi wytrzymać,a potem wrócimy do domu i wszystko
będzie już dobrze. A gdy odeszła i przyszedł lekarz powiadomić mnie o tym,
usłyszałam:"nigdy nie widziałem, żeby dziecko miało taką wolę życia. Walczyła,
ale nie miała szans". Wolę myśleć, ze chciała żyć dla mnie, dla siostry i brata,
i dla wszystkich nas.
Dziękuję ci bardzo za zrozumienie moich dzieci. Masz rację! One przeżywają
tragedię na swój sposób. Minęły dopiero 3 tygodnie, ale już widzę, że z 7-mio
letnią Natalką dzieje się coś dziwnego. Jest nie do zniesienia, ale jakoś to
wytrzymuję i wybieram się z nią do psychologa. Dzięki tobie wiem gdzie leży
przyczyna takiego zachowania. 10-cio letni Damian obwinia siebie za śmierć
Julki. Dlaczego? Chyba martwi się o mnie, mam rację? Nie zapomnę o nich, bo
dzieci to największa radość dla każdej mamy.
Znowu słyszałam o dziecku z sepsą. To straszne! Opadają mi ręce, gdy dowiaduję
się, że lekarze wymyślają tysiące innych chorób jakby bali się tej jednej. Tu
liczą się minuty, ale najwidoczniej leczenie jest drogie i jak nie dasz
"prezentu", to nie ważne co się stanie. Bo ich to nie dotyczy. Bo to nie jego
rodzina, tak? Ten chłopiec ma 3 latka i ŻYJE, bo jego tata zrobił piekło na
oddziale dziecięcym. Zażądał profilaktycznego podania leku, a badania później. I
chwała mu za to, że miał odwagę, że nie czekał biernie na... na śmierć dziecka!
O to właśnie mi chodzi. O nagłaśnianie takich zdarzeń, bo to mobilizuje do
walki. Walki o życie każdego człowieka, nie tylko dziecka.

Nie ważne które dziecko umiera- pierwsze, drugie, piąte czy dziesiąte. Każde
kocha się osobno i inaczej, ale to uczucie zawsze jest tak samo silne.
Pozdrawiam i czekam. Marzena.

[inga71]

przepraszam,ze sie wtracam ale to nieprawda,ze nie ma przypadku aby
dwoje dzieci z jednych rodzicow zmarlo na sepse.jest i to rok po
roku.nie chodzi o mnie.wspolczuje...

[kuba12312003]

Wysłałam Ci Agnieszko maila. Pozdr. Kuba12312003

[wacela]

Witaj agau
Czytając Twój post odżyło wiele wspomnień. Byłam w tym samym czasie na Ligocie
co Ty i jeszcze dużo, dużo dłużej...

Mojej córce też podarowali gronkowca złocistego ale miała szczęście (choć
przyznam że oprócz leczenia szpitalnego podawaliśmy jej inne specyfiki i myślę,
że to one najbardziej pomogły bo pozbyła się tego dziadostwa wyjątkowo szybko)
Widziałam wiele dzieci umierających przez bakterie szpitalne. Przebieg taki sam
- infekcja, sepsa i .... (gronkowiec złocisty, salmonella i pałeczka ropy
błękitnej - to bakterie królujące na Ligocie)- oczywiście tak samo jak u Ciebie
- mówiono że rodzice przywlekli z domu, a na dodatek, że dzieci osłabione i
łapią wszystko - czyli ryzyko w trakcie choroby... A to wszystko jak piszesz
gówno prawda. Uważam, że ktoś w końcu powinien się za to wziąć: i za szpital i
za Sanepid, który nie robi z tym nic...
A może by się tak skrzyknąć i jakiś zbiorowy pozew???

[agau7]

Oliwija - czy ty jesteś Mamą Aniołka?

[niusiasz]

Walczcie! Nie poddawajcie się. Jeśli Wasze dzieci moga uratować
kilka innych istnień to warto. MAsz rację MArzena. I nie chodzi o to
aby KTOŚ ZA TO CO ZAPŁACIŁ - tylko żeby coś się zmieniło w tych
naszych szpitalach. Bo przecież można.
Nie chodzi mi o moje dziecko - o to żeby mu się to nie przytrafiło -
żebyście ją uratowały. Bo moje jedyne dzicko już umarło. I moja
intuicja podpowiadała mi długo ze coś jest nie tak. Szukałam
odpowiedzi konsultowałam wyniki. NAjlepsi lekarze uśmiechali sie z
pobłażaniem i mówili żebym nie wymyślała. Żebym zobaczyła jakie
piękne i zdrowe mam dzicko i przestała szukać choroby. No i
przestałam. Trzech najlepszych lekarzy (specjalistów) mnie uśpiło.
Próbuję coś z tym zrobić. Nie ukarać ale ich nauczyć. Żeby tego nie
ignorować. Jeżeli stnieje cień szansy że coś możemy zrobić. Uratować
choćby jedno dzicko to musimy to robić. Choćby to miało trwać do
końca naszego życia. Chyba jesteśmy to winne naszym dziciakom.
ANia

[niusiasz]

PS mOja córunia też ma na imię Julcia i czeka na mnie w niebie. MOże
właśnie bawi się z Twoją Julcią???

[baska121]

Poczytałam Wasze piekne jakże tragiczne posty i plakałam z bólu .
Uwazam ze zadej smierci dziecka nie można zostawiac ot tak
sobie .Wiele tu zostalo napisane z czym sie zgadzam .Te dzieci po
cos sie urodziły na godzine na pare dni czy lat .Może własnie po to
zeby sytuacja w szpitalach uległa poprawie ,żeby robiono badania
kobietom w ciazy One juz tego nie moga zrobic ale My tak .Jezeli
chodzi o wygranie sprawy to walka z wiatrakami .Dokumentacje łatwo
przerobic .Pisac o takich przypadkach nalezy .Wtedy nasze tragedie
nie sa odosobnione ,staja sie jakby mniejsze .Pozdrawiam wszystkie
mamy aniołków
Babcia aniołka Alicji

[blekitna_laguna]

Dlaczego...dlaczego..(?)(!)

Dla Twoje Julki
(*)(*)(*)

[anka.76]

aniołku dla ciebie (***)

Walczyła, ale nie miała szans.

[marzenka-dwa]

Dziękuję wam wszystkim za światełka dla mojego aniołka!
Światełka dla waszych aniołków (*)(*)(*).

Nadal walczę ze wszystkimi i sama ze sobą. Niedziela to dla mnie najgorszy
dzień!!! Bo w niedzielę było tak pięknie a na następnego ranka już jej nie było
ze mną.Mojego anioła!
Dziś po południu znów usłyszałam o dziewczynce w końcowym stadium sepsy.
Wybaczcie, ale nie znam finału tej tragedii - nie byłam w stanie spokojnie tego
słuchać, ale z całego serca życzyłam rodzica szczęścia, nie łez. Mam nadzieję,
że to dziecko NIE jest aniołkiem. To przecież jeszcze nie jego czas!!! jeszcze
nie jego godzina....

[kuba12312003]

Przytulam mocno i pamiętam

Dla Julki Maleńkiej(*)(*)(*)

Mamo Julki życzę siły i odzyskania spokoju ducha...nic nam naszych
dzieci już nie zwróci, nic nam nie pomoże, nie poskleja serc, nie
ukoi bólu....trzeba nam żyć z nadzieją że się na pewno jeszcze
spotkamy z naszymi Aniołkami. To będą smutne Święta..ale żyć nam
trzeba. Choćby tą nadzieją..

Mama Natalki

[liliah]

Witajcie.
nie jestem jeszcze mamą, ale wiem, co to znaczy gdy dziecko w rodzinie umiera.
Jestem z ciąży bliźniaczej (jednojajowej), moja mama była po 30-tce i ze
względów na chorobę kręgosłupa powinna rodzić przez cesarkę. Wskazan było kilka-
wiek, chory kręgosłup, 1-wsza ciąża- do tego bliźniacza i zakażony poród. Mama
opowiadała, że błagała lekarza prowadzącego poród o cesarkę, że ma dokumenty...
Mdlała w czasie ponad 24h porodu... moja siostra urodziła się martwa, mnie
"wyciskali" z mamy na siłę, już byłam nieprzytomna, sina... i dużo mniejsza.
Miałam wiele razy w życiu kryzys, że to moja wina, że ona szła do porodu 1-wsza
i ją wypychałam, że była większa i silniejsza i to ona powinna tu być, nie ja...
Ojcu, gdy pytał, dlaczego jedno z dzieci umarło, lekarz powiedział, że nic się
nie stało, za rok mama przyjedzie i urodzi drugie dziecko... ojciec mówił, że
uderzył lekarza tak, że ten spadł ze schodów.

Długo mnie ratowali, byłam malutka (ok 1400g) słaba i nie oddychałam
samodzielnie. Pozniej jeszcze wdało się jakies zapalenie... szczegółow nie znam.
Mama chciała zabrać mnie stamtąd jak najszybciej, bała się, że skoro Martunia
umarła, to ja też umrę... Mama wybierała dla nas imiona,Ona- Marta, ja -
Magdalena. Po jej śmierci mama nazwała mnie inaczej, nie chciała, by jej to
przypominało...

Zawsze pamiętamy, ja bardzo tęsknię, czuję tą samotność i pustkę. Myślę, że w
niebie zabrakło dla jednej z nas Anioła Stróża, dlatego jedna z nas musiała tam
wrócić. Zawsze zwracam się do Niej. Wierzę, że Ona mnie chroni, tak jak ja
mogłabym chronić ją.

[liliah]

lekarz "nie uznawał" cesarek, uważał, że kobieta ma rodzić naturalnie.
ja mam 24 lata... tyle się mówi o rodzeniu po ludzku, o lepszych warunkach, o
wspaniale wykształconym personelu... a jest tak, jak było ponad 20 tal temu :(

DO MARZENKI

[papuga21]

Marzenko - przede wszystkim przyjmij wyrazy współczucia. Musze
powiedzieć, że zgadzam się z każdą Twoją wypowiedzią w 1000%. Ja co
prawda nie mam Aniołka, ale mam za to bardzo chore dziecko. Kiedy
Kamil miał mniej więcej 5 lat zrozumiałam, że muszę dzielić słowa
lekarzy na 1/2 i szukać na własną rękę co dla mojego dziecka jest
najlepsze. Mnie również życie nie rozpieszczało specjalnie. Kamila
urodziłam tuż przed maturą i pierwsze godziny były jak wyrok - synek
urodził się z wynicowaniem pęcherza moczowego i wierzchniactwem. W
pierwszej dobie życia przeszedł pierwszą operację. W zasadzie chyba
tylko niezwykłemu szczęściu zawdzięczam to, że kolejny raz był w
szpitalu po czterech latach na drugiej, planowanej od jego urodzenia
operacji. I wtedy się zaczęło. Sama operacja się udała świetnie -
przyznaję, operowali go najlepsi lekarze i zrobili kawał dobrej
roboty, ale to, co miało miejsce później mogło doprowadzić do
strasznych dla niego konsekwencji. Kamil po tych dwóch operacjach
nabawił się strasznego lęku przed lekarzami - każdy przyjazd do
szpitala na badania kontrolne był horrorem - wszystko mu
się "blokowało", nie można było wykonać żadnych badań. I w końcu
pamiętam wyznaczone zostało badanie mające na celu sprawdzenie -
mówiąc w skrócie - jak opróznia sie jego pęcherz. Konsekwencją miała
być decyzja - czy dziecko cewnikować, czy nie. Oczywiście próbowałam
dowiedzieć się na czym polega badanie, ale dostałam odpowiedź -
prosze się nie martwić, synek nasiusia i wszystko będzie dobrze".
Oczywiście - nasisusiał, tyle, że nikt mi nie powiedział, że później
będzie usg pęcherza, więc mały, zestresowany nasiusiał troszkę i
natychmiast po wyjściu z gabinetu dokończył w łazience. Ale cóż -
badanie pokazało, że niby ponad pół pęcherza zostało nieopróżnoione.
Nikt nie chciał mnie słuchać - prosiłam o powtórzenie badań
(usłyszałam, że mogą - za 6 miesięcy). Lekatz prowadzący w ogóle
mnie olał i zlecał kolejne badania - wszystkie pod narkozą! Dziecko
zaczęło dostawać zawortów głowy, zaczęły się problemy z błędnikiem.
Czarę przelała jedna lekarka - która po kilku miesiącach od tego
pierwszego badania, przy łózku budzącego się z krótkiej narkozyy
dziecka zaczęłą na mnie wrzeszczeć, że powinnam dawno cewnikować
dziecko itp. Kamil oczywiście dostał histerii, bo samo
słowo "cewnik" działa na niego w sposób straszny (po operacji miał
trzy cewniki na raz i wie co to znaczy). Wtedy się wściekłam i
powiedziałam "dość". Skserowałam cała historię choroby Kamila,
spędziłam kilka dni w bibliotekach i na własną rękę znalazłam
prywatną przychodnię, w której powtórzyłam dziecku wszystkie
badania, które miał wykonywane w szpitalu. W warunkcach
cywilizowanych, gdzie nikt go nie popędzał, nie krzyczał na niego.
Okazało się, że wszystkie wyniki ma po prostu ŚWIETNE!. Poszłam z
nimi do lekarza prowadzącego - przyznał się do tego, że postąpił
rutynowo - tylko co z tego? - gdybym sama się tym nie zainteresowała
i nie przestała ślepo wierzyć lekarzom, miałabym dziś co 40 minut
cewnikowane dziecko zupełnie bez potrzeby! Badania pod narkozą
(zupełnie niepoptrzebne) - też zostawiły swój ślad - Kamil ma czasem
zaburzenia równowagi. To jednak nie koniec - ostatnio miał ospę. I
wszystko byłoby normalnie gdyby nie jedno "ale". Tydzień przed
pierwszą wysypką dostał plam na szyi i w podbrzuszu. Miał też inne
objawy, które dla mnie miały jedną diagnozę - szkarlatyna. Lekarz
jednak stwierdził, że to ... uczulenie! dali mu zastrzyk
odczulający. Doprowadził on do takiej ekalacji ospy (po czterech
dniach), że po prostu dziecko ginęło mi w oczach! Mało tego, kiedy
trzeci dzień miał pona 40 stopni, wiedziałam, że nie jest dobrze.
Wzywałam lekarzy, pogotowie, wszystkich kogo tylko mogłam - nikt nie
chciał pomóc, wszyscy kazali mi "chłodzić dziecko w wannie" i czekać
aż przejdzie, a wysypka "jest normalna". W czwartych dniu ospy
wiedziałam, że nocy Kamil może nie przeżyć. Wezwałam prywatnie
lekarza i ona się złapała za głowę. Potwierdziła, że syn miał
szkarlatynę, że zastrzyk odczulający który dostał i brak antybiotyku
mogły skończyć się tragedią, natychmiast wylądowaliśmy w szpitalu -
dziecko traciło już przytomność. Mało tego, było także podejrzenie
posocznicy, bo wysypka po tym zastrzyku była daleka od "normalnej".
Tylko tej lekarce i swojemu zdrowemu rozsądkowi zawdzięczam to, że
sprawa skończyła się tak, że teraz jesteśmy w domu. Ale mnie
przeraża co innego - totalna znieczulica, rutyniarstwo, nie
słuchanie ani dzieci ani ich rodziców. To jest straszne! Straszne
jest jeszcze coś - jeden drugiego kryje. Nikt mi nie chciał na
papierze napisać, ze dziecko przeszło szkarlatynę - mimo tego że
schodziła mu skóra z rąk i nóg i było jasne dlaczego. Tym samym nie
mogę pociągnąć do odpowiedzialności tej kretynki, która robiła
pierwszą diagnozę. Ci, którzy w ciągu niecałego tygodnia prawie
wysłali moje dziecko na tamten świat powinni za to odpowiedzieć! nie
jestem lekarzem, ale to nie znaczy, że jestem głupia i nie należy
mnie słuchać. Wszyscy rodzice chorych dzieci - nie wierzcie ślepo
lekarzom! upewniajcie się, żądajcie historii chorób kiedy dziecko
jest jeszcze w szpitalu, pytajcie, konsultujcie z innymi
lekarzami!

[kuba12312003]

Dla Julci(*)(*)(*)

Pamiętam i przytulam
Mama Natalki i Kruszynki - Aniołków