uczelnie panstwowe-obsadzone samymi rodzinami

[dolce.gabbana5]

I jak tu sie dostac na uczelnie panstwowa i potem na niej zostac? jak u mnie
na wydziale jest sytuacja taka, ze pracuja tylko CI co maja plecy, a na
studia doktoranckie dostaja sie CI co maja juz rodzine(maz, zona, tesc, matka
ojciec - profesor)
To jest nasza szara rzeczywistosc...
mozesz miec wiedze, chceci a i tak dostanie sie ktos kto ma ulkady....

[rilian]

e tam. generalizujesz. wiem coś o tym ;)

Sposób na Alcybiadesa

[sekulla]

Obok pleców skuteczny jest też tzw."Sposób na Alcybiadesa". Sposobem na
Alcybiadesa są specyficzne algorytmy zachowania wobec promotora, takie które
przynoszą dobre rezultaty m inn. jego aprobatę, eksplozję sympatii, eksplozję
entuzjazmu nad talentem, chęć adopcji doktoranta, chęć przekazania mu w spadku
swojej kolekcji kryminałów, ba! chęć odstąpienia mu swojego karnetu
obiadowego!!! Sposoby na alcybiadesa są oczywiście poza-merytoryczne i poza-
naukowe. Żeby sformułować algorytm trzeba wyczuć promotora, wyniuchać wszystko
to co go "bierze". Najczęstsze sposoby na Alcybiadesa opierają się na wspólnych
pasjach, wspólnych ideach fix, wspólnych nienawiściach partyjnych i wielu
innych rzeczach.

Mam kolegę, który pisze doktorat u profesora-duchownego i jego sposobem na
Alcybiadesa jest regularne służenie do mszy - zazwyczaj w porach w których
promotor jest obecny w kościele. Mój kolega jest niezrównany. Gdy promotor jest
na mszy, wtedy kolega powiewając koronkami i podzwaniając koszyczkiem, przemyka
niczym gejsza przez nawę i spektakularnie przecina jego pole widzenia.
Natomiast kiedy promotor gapi się w swoje buty, wówczas mój kolega
przemierzając wzdłuż i wszerz przestrzeń kościelnego parkietu, skręca na wirażu
ku promotorowi i kopie go dla pewności w goleń, aby promotor napewno zauważył
jego gorące zaangażowanie. Po pierwsze primo - promotor widzi kryształowość
wyznaniową doktoranta, po drugie primo promotor widzi jak doktorant odmawia
sobie błogich godzin w bibliotece, by dorobić choć kilka zetów więcej, do swych
nędznych doktoranckich apanaży, które mu uczelnia rzuca niczym ochłap. Promotor
widząc to wszystko wije się na mszy jak parecznik, a to przynosi pożądane
rezultay w postaci wyrazów współczucia i podziwu dla doktoranta - Davida
Coperfielda.

O !

[flamengista]

Sekullo, zupełnie nie podzielam Twoich poglądów, ale masz talent do pisania -
nie powiem;)

Naprawdę sie uśmiechnąłem.

przeca to tak dla jaj

[sekulla]

Nie jestem dogmatyczna w swoich poglądach - tak dla jąder ( wszechrzeczy)
pisałam o sposobie na Alcybiadesa. A w przypadku t e o l o g ó w (kolega i
promotor) łatwo jest o takie sytuacje w kościele i nie ma w takim zachowaniu
złych intencji.

Co prawda mamy profesora, który jest zapalonym wędkarzem i jego doktorantka
stała się znawczynią rodzajów spławików, ale to też pewnie dlatego że jej
promotor tylko o tym z nią rozmawia.

No a teraz zaczyna się mundial...

[autumna]

> To jest nasza szara rzeczywistosc...
> mozesz miec wiedze, chceci a i tak dostanie sie ktos kto ma ulkady....

Bywa kiepskawo, ale nie wrzucajcie wszystkich uczelni w całej Polsce do jednego wora! Kiedy startowałam, było 20 miejsc na dziennych, ze stypendium. Startowało coś 30 osób, przeszły te o najwyższych średnich. Z pozostałych część zdecydowała się na zaoczne (bez stypendium, ale przynajmniej bezpłatne), ze dwie dostały sie w kolejnym roku. Praktycznie wszystkich znałam, bo to byli ludzie, z którymi kończyłam studia magisterskie i wiem, ze zasłużyli, żeby się dostać.
Zatrudnieni po doktoracie zostali nieliczni, ale mam pewność, że nie według rodzinnego klucza. I chyba dlatego nawet nie mam żalu, że dla mnie akurat miejsca zabrakło.

Najczęściej spotykany stopień pokrewieństwa to jest mąż-żona, i to pochodzący stąd, ze albo poznali się już pracując na uczelni, albo na doktoranckich i akurat obojgu udało się zatrudnić.

[mikrometr]

Na moim Wydziale są dwie osoby, które mają krewnych - profesorów. Obserwując ich
ścieżkę kariery stwierdzam tylko, że oboje do wszystkiego dochodzą znacznie
dłużej, pracują znacznie ciężej i walczą się z niesprawiedliwą opinią, że „mają
plecy”. Oboje też są bardzo „mocni” naukowo.

z tym bywa różnie

[flamengista]

owszem, u mnie jest zdecydowana nadreprezentatywność osób z "powiązaniami".

Są jednak różne przypadki. Podam dwa skrajne:

Osoba X, rodzic zajmuje czołowe stanowisko na uczelni. Nic nie robi, olewa
zajęcia, wszyscy sie skarżą na brak zaangażowania, fuchy w 10 miejscach na raz a
w macierzystej uczelni pensum nie wyrabia. Zero naukowe i dydaktyczne, intrygant.

Osoba Y, rodzic zajmuje czołowe (identyczne jak u X) stanowisko na uczelni. 2
lata z rzędu nagroda rektora za wyniki w pracy naukowej, tytan pracy ceniony
przez studentów i środowisko. Szalenie ambitny, ale i sympatyczny, otwarty na ludzi.

Wiele przypadków leży pośrodku. Równocześnie spora część osób zatrudniana w
faktycznie otwartych, nie ustawianych konkursach, całkowicie bez pleców i
układów. Sam jestem tego przykładem.

państwowe, prywatne....

[luisapaserinni]

Wydaje mi się, że na prywatnej uczelni jeszcze łatwiej umieścic przysłowiowego
głąba: poziom nauczania i tak niski, nikt nie będzie od niego nic chciał (np.
studenci), nie ma obawy przed kompromitacją, a i decyzje kadrowe łatwiej
zatuszować. We Wrocławiu znam szkołę, gdzie jak sie przejrzy nawiska kadry to
mamy: pan X, pani X, pani X-Y, pani Y, pan Y Junior, etc. kilka nazwisk
przewala się w różnych konfiguracjach, a moda na podwójne nazwiska po ślubie
pomogają w identyfikacji procederu:))).
Na państwowych wszystko zależy od wydziału, instytutu, a niektóre z nich są
tak małe, że pomocą w ruchu kadrowym byłoby (jak w dowcipie) wymarcie starszych
profesorów. A rocznie przyjmuje się średnio 0-1 nowych pracowników.

Kolejny uprzedzony/a do prywatnych?

[tocqueville]

luisapaserinni napisała:

> Wydaje mi się, że na prywatnej uczelni jeszcze łatwiej umieścic przysłowiowego
> głąba: poziom nauczania i tak niski,

Proszę o dowody. Uczę w prywatnej szkole, uważa Pan/Pani, że reprezentuję niski
poziom nauczania?

> nikt nie będzie od niego nic chciał (np. studenci)

Proszę o dowody

>decyzje kadrowe łatwiej zatuszować.

W prywatnej szkole decydenci mogą sobie zatrudniać kogo chcą


We Wrocławiu znam szkołę, gdzie jak sie przejrzy nawiska kadry to
> mamy: pan X, pani X, pani X-Y, pani Y, pan Y Junior, etc. kilka nazwisk
> przewala się w różnych konfiguracjach, a moda na podwójne nazwiska po ślubie
> pomogają w identyfikacji procederu:))).

Identyfikacji? Przecież nikt tego nie ukrywa.
Nie rozumiem tego rodzaju zarzutu.
Może Pan to uściślić?

po co się tak denerwować?

[flamengista]

Koleżanka pracowała w czołowej prywatnej uczelni w Polsce i do dziś nachwalić
się nie może warunków, które tam miała.

Z kolei kolega pracował w czołowej prywatnej uczelni w Krakowie - i do dziś
klnie na poziom studentów. Totalne głąby, których trzeba było puszczać, bo taki
był prikaz z góry. Wreszcie nie wytrzymał uchowej prostytucji i dał sobie spokój.

Ale poziom kadry naukowo-dydaktycznej nie musi być zły. Raczej poziom materiału
ludzkiego do nauczania fatalny.

szczególnie na prywatnych

[flamengista]

Tak, masz rację. Tam to są jajka do kwadratu. Tyle, że to prywatna uczelnia i
właściciel może sobie robić co chce. A jeśli studenci chcą za taki edukacyjny
gniot płacić, to ich problem.

A w publicznych kasa na pracowników idzie z naszych podatków.

[tocqueville]

Nie wiem w czym problem z rodzinami w prywatnej uczelni. Moim zdaniem taka
sytuacja (w przypadku niepaństwowych szkół) jedynie sprzyja rozwojowi uczelni.
Powoduje większą identyfikację, motywację i większe zaangażowanie w rozwój.

niestety nie

[flamengista]

Szkoły prywatne żyją dzięki układom z publicznymi i ich kadrami. Stąd żeby
zatrudnić sławę A, trzeba zatrudnić jej/jego latorośl B. Czy oznacza to większe
zaangażowanie w jej rozwój? Może i tak, ale pewny tego nie jestem...

PS. chcesz linka by sprawdzić? mogę wysłać mailem - na forum tego umieszczać nie
będę, bo to można uznać za pomówienie;)

wyślij

[tocqueville]

[autumna]

> przewala się w różnych konfiguracjach, a moda na podwójne nazwiska po ślubie
> pomogają w identyfikacji procederu:))).

No jeśli chodzi o podwójne nazwiska, to akurat zwykle jest odwrotnie. Najpierw się ludzie zatrudniają, a dopiero potem nazwiska się sklejają :-) Bo gdzież taki zaryty w badaniach naukowiec ma poznać drugą połowę jak nie w labie albo czytelni :-))))

[h_ex_e]

Mam naukowca w rodzinie, który nie pracuje na tej samej uczleni, na której robie
doktorat, ale jest na niej znany i ze swojego doświadczenia wiem, że faktycznie
na dzień dobry jestem oceniania jako "ta" co ma w rodzinie... niezależnie od
tego, co robię i w jaki sposób.
I to jest druga strona medalu: dlatego, że mam w rodzinei naukowca to nie wolno
mi robić doktoratu? I do tego do końca mojej pracy naukowej będę oceniania przez
pryzmat powiązań rodzinnych? A jak uda mi się zdobyć etat to się okaże, że to
nie dlatego, że ja mam osiągnięcia tylko dlatego, że mam "plecy"?

w tym nie ma nic złego

[flamengista]

Mój ojciec jest profesorem, mama po doktoracie - każde pracuje gdzie indziej.
Dziadek emerytowany profesor - również pracuje gdzie indziej (na ćwierć etatu).
Mało tego, każde w zupełnie innej dziedzinie.

Pochodzę więc z rodziny z tradycjami naukowymi, a jednak zupełnie nie mam "pleców".

Źle sie robi, jak zostaje się na tej samej uczelni i pracuje w tej samej
dziedzinie. Wówczas podejrzeń o nepotyzm i protekcje sie nie uniknie.

:)

[luisapaserinni]

oddałam się spokojnie poszukiwaniom pracy i opuściłam forum, a tu zostałam w
międzyczasie wyzwana na pojedynek:)))Hahaha!!!
Co do poziomu nauczania i poziomu studentów to nie tylko świadczy o tym
obserwacja samych studentów (codziennie przejeżdżam koło szkoły X i mam przez
15 przystanków okazję słuchać wypowiedzi studentów, miałam też okazję
uczestniczyć incognito - zupełnie przypadkiem - w kilku godzinach zajęć
wspólnie z nimi;) i dziwię się nie tylko tym co mówią, ale i jak:), ale to
argument trywialny), do tego dochodzą komentarze osób zatrudnionych w owej
szkole, którzy w prywatnych rozmowach (dlatego nie podam ani nazwy szkoły ani
niczego co mogłoby pomóc ją zidentyfikować) otwarcie krytykują poziom
studentów (który jest spowodowany np. naborem bez egzaminów czy innej
weryfikacji wiedzy).
Zgadzam się tez z Flamengistą, ze są w Polsce i dobre prywatne, znacznie lepsze
niż niektóre państwowe, nie ma ich jednak we Wrocławiu. I oczywiście zgadzam
się tez z argumentem, ze na państwowe uczelnie idą pieniądze podatników i to
stanowi problem niebagatelny.
A czy ty Toqueville nie jesteś właśnie z Wrocławia i nie poczułeś się może
urażony osobiście moim postem? może i był on generalizujący (jako taki mógł być
odczytany), ale znam kilka naprawdę niezłych głąbów, którzy pracują w szkołach
wyższych, podczas gdy ja zastanawiam się jak to się stało, ze przeszli jakoś
przez 5 lat studiów magisterskich (to świadczy tez o poziomie niektórych
kierunków na państwowych uczelniach we Wro).
No i po co się tak denerwować, ze powtórzę za przedmówcą;)

[tocqueville]

> nie jesteś właśnie z Wrocławia i nie poczułeś się może
> urażony osobiście moim postem?

:) no własnie jestem :)
a co budowania jakośći szkolnictwa prywatnego we Wrocławiu
cóż, długo by pisać
dajcie wolny rynek to bedzie łatwiej
no, ale powoli do przodu...

[tocqueville]

> otwarcie krytykują poziom studentów

Zastrzeżenia proszę kierować do systemu państwowego szkolnictwa na poziomie
średnim. Widocznie matura jest dzisiaj tylko papierkiem.

[flamengista]

"Widocznie matura jest dzisiaj tylko papierkiem"

No, Amerykę odkryłeś;)

Właśnie poprawiam testy naszych zaocznych. Sprawa właściwie nadaje sie do
prokuratury. Powinienem 90% prac uznać za pośredni dowód popełnienia
przestępstwa przez szkoły, które wypuściły takich absolwentów i pozwoliły im
zdawać maturę.

Problem w tym, że u nas tacy są zaoczni, w prywatnych - praktycznie wszyscy. A
ci chcący się uczyć są zachukani przez luzacką większość. Wiem coś o tym, bo w
czasach podstawówkowych chodziłem przez 3 lata do szkoły prywatnej (zagranica).
Mechanizm ten sam.

:)

[dolce.gabbana5]

O zaoczynych mozna ksiazke napisac... ja prowadzilam zajecia na dzienneych i na
zaoczynych .Nie ma porownania.A domyslama sie ze poziom na niektorych
prywatnych jest wlasnie zblizony do poziomu zaocznych.Jacy z nich beda
specjalisci? tragedia

[malluch]

Muszę przyznać, że czasem zaoczni są lepsi niż dzienni.
W prywatnej, w której uczę zaoczni przynajmniej sami sponsorują sobie naukę,
więc "trochę" im zależy. Dzienni natomiast to faktycznie tragedia!
Jeśli chodzi język, jakim się posługują to czasami nie wiem czy mam się śmiać
czy płakać. Ostatnie "perełki" dokumętacja kąt roli ... i co usłyszałam na
pytanie co, to jest - word nie poprawił...

[tocqueville]

No to mamy postęp :)
Bo myślałem, ze narzekacie tylko na prywatne.
Z mojej praktyki wynika, że poziom studentów zaocznych na uczleniach państwowych
i prywatnych jest zbliżony.

Najlepiej przygotowani idą na studia dzienne do szkół państwowych, bo nie muszą
za nie płacić. Prywatnym trudniej tutaj rywalizować. Ale staramy się :)

[urumburum]

co za bzdury.
Ja zawsze cenie bardziej zaocznych niz dziennych. SPorego grona po prostu nie
stac na studia dzienne.
Zdziwiony?
Bo nie pomyslales ze zeby studiowac dziennie w obcym miescie (a tak jest
najczesciej) rodzice musza utrzymywac tego kogos. Nie kazdego stac zeby dziecku
1000zł miesiecznie bulic.
Jak ktos pracuje i studiuje, nalezy mu sie podziw.
Ale co o tym moze wiedziec jakis "doktor" który w zyciu prawdziwa pracą sie nie
splamił.
Ot taki przemadrzaly madralinski sie odezwał, pomyslec nie raczył.

szacunek to coś zupełnie innego

[flamengista]

Bardzo mądrze to napisałeś - ja mówię to samo na rozpoczęcie każdego semestru
swoim studentom na zaocznych. To wielka sztuka po tygodniu pracy wykrzesać z
siebie dodatkowe siły i siedzieć po kilkanaście godzin dziennie na zajęciach. I
do tego słono za to płacić.

Odnoszę jednak wrażenie, że nie o szacunku dla zaocznych studentów (to akurat
oczywistość, szczególnie że wielu z nich to osoby znacznie starsz ode mnie;)
tutaj chodziło. A raczej o słaby poziom przygotowania tychże.

Owszem, wielu bardzo sie stara. Ale prawda jest okrutna - większość na dziennych
zwyczajnie by sobie nie poradziła. Bo poziom i wymagania tam są znacznie wyższe.

[urumburum]

no widzisz. Ja nie stosuje taryfy ulgowej. Dzienni i zaoczni mają to samo.
A nawet zaoczni dostają większy wycisk, ze wzgledu na troche niższą liczbe
zajec. Wiec im wprost powiedzialem ze musza to sobie nadrobic w domu, a
pretensje do rektora.
Mimo jekow wszyscy zapieprzaja rowno a ja ma czyste sumienie na koniec.
I nie zakłądam z góry czy by sobie poradzili czy nie. Musza sobie poradzic albo
papa.

[flamengista]

Pytania zasadnicze:
1. jaki kierunek studiów?
2. jaki przedmiot/jego ważność w toku studiów?
3. ilu macie zaocznych w stosunku do ogółu studentów.

U nas zaoczni są podstawą finansowania uczelni - gdyby nie oni, mielibyśmy dość
skromnie. A tak jesteśmy chyba jedną z najbogatszych uczelni.

Owszem, można by ich docisnąć - w sumie na to załugują. Szczerze to powinienem
oblać 30-40% na egzaminie. Conajmniej. Ale:
1. szkoda mi na nich czasu - bo i tak wrócą, a mam doktorat do zrobienia
2. nikt mi za ten dodatkowy wysiłek nie zapłaci, mało tego może mnie czekać
przykra rozmowa z dziekanem;)

[urumburum]

nie jest istotne jaki kierunek ani jaki przedmiot. Sprawiedliwosc działa w obie
strony, skoro zaoczni płacą to tym bardziej przysługuje im sprawiedliwe ( a wiec
nie "przepuszczanie") traktowanie na studiach.
Sam przyznajesz w drugiej czesci wypowiedzi ze wyzej cenisz swoje wygodnictwo
niż sprawiedliwosc.

to prawda

[flamengista]

bo na uczelnię poszedłem z chęci pracy naukowej. dydaktyka mi nie przeszkadza,
ale też nie wywołuje nadmiernej ekscytacji;)

Więc jeśli nie widzę u studentów zbytnich chęci i nie zmuszają mnie oni do
wysiłku - to obniżam poprzeczkę. Za wspaniałe zajęcia nikt mnie nie pochwali, a
za dobre publikacje - jak najbardziej (już się to dzieje;)

Słowem rachunek "co się opłaca?" dość prosty...

frustracja

[luisapaserinni]

Nic mnie juz nie dziwi w kwestii zatrudniania na uczelniach takich czy owakich.
Ostatnio tylko zastanawiałam sie co powiedziec mojej matce, kiedy zapyta o to
czy mam prace [przeciez mam studia zrobione, jezyki, koncze (?) doktorat]. A
najlepsze jest to, ze praca w moim miescie jest dla ludzi z moim wyksztalceniem
i kwalifikacjami, akademicka na dodatek (nowe kierunki, nowe grupy, nowe
szkoły). Ale dostana ja Ci ktorzy nie maja ani tego wykształcenia, ani wiedzy,
ani pasji, ale maja rodzine [lub kochanka/kę, etc.]. I co mam zrobic, poplakac
sie? Zalic sie rodzinie? Zameczac na forum? Głowa muru nie przebijesz i do
sitwy sie nie dostaniesz, no i co...
Nie dziwie sie urumburum i innym sfrustrowanym do ktorych prawda ta z cala jej
bolesnoscia dociera i dotkliwie uwiera.
Jeszcze raz ponowie prosbe z watku 'poszukiwanie pracy-c.d.', moze Ci ktorzy
dostali sie bez znajomosci i 'genomu', podpowiedza jakies wyjscia, triki,
chocby i sposoby na Alcybiadesa;), by pokonac marazm i bezwlad i frustracje, i
zdobyc prace.
Pozdrawiam zatrudnionych gdziekolwiek: doceńcie placony Zus i nadchodzace
wakacje.

ja się dostałem bez pleców

[flamengista]

Owszem, miałem troche szczęścia, ale szczęściu trzeba pomóc.

Szczęście - to zmiana programu studiów, tworząca nowe zajecia i potrzebę
zatrudnienia nowego pracownika "last minute".

Ale pracę sobie "wychodziłem": wcześniej byłem seminarzystą (praca magisterska)
u obecnego szefa, działałem w dwóch kołach naukowych, skończyłem dwa kierunki
studiów, pracowałem przy projektach badawczych, działałem naukowo (pierwsze
publikacje i wystąpienia jeszcze w czasach studenckich).

Najśmieszniejsze jest to, że w momencie kończenia studiów miałem (teoretycznie)
zagwarantowana pracę na innej uczelni, byłem po ustaleniach z osobą X - poważną
personą, która sama zaproponowałą mi stanowisko. Po czym nagle okazało sie, że
wszystko nieaktualne. Gorączkowo zacząłem szukać pracy po znajomości w innych
uczelniach - nic z tego nie wyszło... Miałem już zrezygnować z kariery naukowej
- gdy zupełnie nieoczekiwanie znalazłem pracę na macierzystej uczelni.