Stół

[eleanorrigby]

Stół. A może powinno się pisać STÓŁ, bo to mebel magiczny. Nasza kuchnia jest
połączona z salonem, stół jest jeden i stoi w salonie, na wprost wejścia. Na
początku stał sobie skromnie, złożony i nie rzucający się w oczy. Pewnego
dnia jednak przyjechali goście, trzeba było go rozłożyć i tak już zostało.
Przy nim jemy, czytamy gazety, na niego rozlewamy poranną kawę czy herbatę.
Przy nim obieram ziemniaki i na nim rozkładam książkę. Przy nim siadamy
późnym wieczorem z mężem i długo gadamy o wszystkim. Dzieci odrabiają tu
lekcje, mimo,że w swoich pokojach mają biurka. Czasem nakrywam go ceratą, a
czasem cieniutkimm białym obrusem. Czasem jest upaprany plasteliną, czasem
wytwornym białym winem. Ciągle czymś zajęty, zastawiony. Zawsze gotowy
podstawić usłużnie blat. A kiedy przychodzą goście, rzadko korzystają z
wygodnych foteli przed kominkiem. Siadają przy NIM. Takie „drewniane serce
rodziny”. A jak jest u Was?
Kasia

[andaba]

U nas funkcję stołu przez duże "S" pełni stół kuchenny. Sosnowy, polakierowany,
niewymagający obrusów, łatwy do umycia. Jemy przy nim posiłki, sadzamy gości,
dzieci odrabiają lekcje, malują i lepią. W ogóle kuchnia jest najcieplejszym
miejscem i nie mam tu na myśli temperatury.

W pokoju dzieci jest stół ogromny (po rozłożeniu), ale rozkłada się go jedynie
na Wigilię i duże imprezy.

[mama5plus]

andaba napisała:

> U nas funkcję stołu przez duże "S" pełni stół kuchenny. Sosnowy,
polakierowany,
>
> niewymagający obrusów, łatwy do umycia. Jemy przy nim posiłki, sadzamy gości,
> dzieci odrabiają lekcje, malują i lepią. W ogóle kuchnia jest najcieplejszym
> miejscem i nie mam tu na myśli temperatury.



To samo u nas!! Jak ja sie ciesze, ze w koncu w kuchni jest tyle
miejsca by tam stol sie zmiescil.
Jadalnia taka wypoczynkowo - rekreacyjna chyba juz zostanie.
Goscinny jak to goscinny choc moze na goscinny nie wyglada.
Duzo tam miejsca i to jego urok.
A stol kuchenny to serce domu.
Miescimy sie wszyscy narazie.
Gdy przestaniemy sie miescic, wystawimy lodowke do gospodarczego
i wstawimy wiekszy

[akve]

U nas PAN Stół jest bardzo ważny.
Kupiony jako pierwszy po ślubie, a wcześniej długo poszukiwany.Żył wcześniej w
wyobraźni I nagle został odnaleziony.
Sosnowy, lakierowany, najczęściej niczym nie nakryty( od czasu gdy w domu sa
dzieci hehe), rozkładany i wtedy może pomiescić dużo osób, owalny,troche juz
porysowany,ciągle wycierany i nieustannie "założony" papierami i
książkami,które nie powinny na nim być.
Okupowany od rana do wieczora -biedaczek,ale chyba to lubi.
Choć ostatnio ustąpił nieco miejsca dywanowi ,po którym raczkuje Zosia.Ale
tylko na chwilę i zawsze tak było jak dzieci zaczynały sie przemieszczać.
Pan Stół stoi sobie w kuchni połaczonej z jadalnią i jest swiadkiem życia
rodzinnego i towarzyskiego.
Czego on juz nie widział

Kasiu, to przy nim w grudniu siedziałyśmy,piłysmy herbatę i podziwiałyśmy
pierniczki ,które zrobiły nasze dzieci
trochę ju

[rhynox]

jeśli chodzi o stół, to cieszą mnie dziury, które zostały po dziś dzień a mają
już ze 20 lat. Powstały w wyniku walenia widelcem przed każdym posiłkiem. W te
wakacje mój brat podjął się nawet wyszlifować go i polakierować, ale Tata się
nie zgodził. Dziury mają zostać

do rhynox

[marzek2]

Rhynox dzięki za ten post, już teraz wiem, że moje dzieci są normalne Mają
dopiero po parę lat, a nasz stół kuchenny też już w dziurach od widelców... Co w
tym jest, w tym kłuciu widelcem stołu, że dzieciaki muszą to robić? Ale wiesz
co, może przekonam mojego męża-pedanta - żeby nie szlifował tych dziur, Twój
tata ma rację, niech zostaną... Tak samo jak poobrywane tapety w niektórych
miejscach, uderwane listwy podłogowe, parę kresek długopisem tu i ówdzie
W ten sposób nawet jak dzieci wyfruną z domu, w jakiś sposób z nami pozostaną

nadejszła wiekopomna chwiła

[praktycznyprzewodnik]

Stół został taki jaki jest, dziury od widelcy przykrywamy obrusami.

Ale zniszczoną - miedzy innymi przez szalencze skoki oraz poprzez rzucanie
bagnetem (tak !) - wersalke, syn wymienił Z WŁASNEJ INICJALTYWY na nowa !

Po prostu kupił rodzicom pod choinke nowa, a stara wyniósł z mieszkania.
To było o 17.oo w wigilie.
I była to podniosła i wiekopomna chwila !

[eleanorrigby]

Ewuniu,Twój Pan Stół jest wspaniały,czułam się przy nim jak w domu.Po
pierniczkach zostało już tylko wspomnienie,a On trwa i pewnie zobaczy jeszcze
niejedno
Kasia

[mama_kasia]

Wpisuję się tutaj, bo nasz stół też był pierwszym meblem kupionym do domu.
Miał mieć cztery nogi i miał być drewniany, rozkładany, ale wtedy ciężko
było kupić coś takiego. Ma cztery nogi, nie jest sosnowy, ale ma jesionową
okleinę, jest rozkładany, ale już za mały Dla nas wystarcza, ale gdy
chcemy przyjąć gości, to muszę dokładać biurko. Mimo wszystko z gości
nie rezygnujemy, bo bardzo ich lubimy )
Stół stoi między kuchnią i dużym pokojem (oba pomieszczenia są połączone),
nie jest nakryty, bo to się zupełnie nie sprawdza. Ale zawsze coś na nim
jest, i to coś często przypomina nam o ważnych dla nas sprawach. W czasie
adwentu jest to wieniec adwentowy, w czasie świąt świeca albo w okresie
wielkanocnym baranek w otoczeniu zwierzątek zrobionych z jajek. W wielkim
poście stoi skarbonka jałmużnicza.
Ale wiecie, co mnie najbardziej cieszy, że codziennie (z małymi wyjątkami)
jemy przy tym stole wspólny obiad, a w niedzielę śniadanie.

[lideczka_27]

Pięknie to napisałaś, aż mi ciarki przeszły Moja reakcja wynika stąd, że o
takim stole właśnie marzę. O stole rodzinnym Chciałabym mieć dużą kuchnię,
nie musi być ogromna, ale byśmy mogli się w niej pomieścić, razem ze STOŁEM
Dla mnie kuchnia zawsze była magiczna W czasach panieńskich z psiapsiółkami
przesiadywałyśmy w kuchniach, ale to były kuchnie naszych matek Teraz jedna
z nas wynajmuje mieszkanie z niemieckim mężem za miedzą - nie znam jej kuchni,
nie wiem, jak tam pachnie, jakie ma firany, jaki klimat... Druga z nas na
początku lutego, po wielu latach gnieżdżenia się z teściami i rodziną siostry
męża odbiera klucze do własnego mieszkania - jeszcze jej kuchni nie znam, ale
po porodzie pojadę i posiedzimy w niej z pół dnia - może do tego czasu już ją
kompletnie urządzi? A moja kuchnia? No cóż... nie lubię jej. Została urządzona
przez pierwszą żonę mojego męża, a w tej materii miałyśmy zupełnie inne
upodobania. Płytki są w kontrastowych, bardzo zimnych kolorach, meble tak samo.
Nieprzytulnie, chłodno, bez wyrazu i klimatu… Trochę ją „oswoiłam” firankami,
które uwielbiam i na których punkcie mam bzika, pomogły też kolorowe dodatki,
buteleczki, dzwoneczki, obrazki, no i kolor na zimnej, białej ścianie. Ale co
bym nie robiła... nie czuję jej - po prostu brak jej duszy W tym roku
mieliśmy robić remont, rodzina patrzyła na mnie jak na kretynkę, bo chciałam
kuć kafelki, które mają dopiero 7 lat... A dla mnie to nie są "tylko" płytki
i „tylko” meble - kuchnia to takie miejsce, gdzie pani domu ma swój azyl.
Dodam, że wcale nie uwielbiam gotować, myć garów wręcz nienawidzę, ale
przesiadywać w kuchni uwielbiam Z powodu mojej kolejnej ciąży postanowiliśmy
zamienić się na większe mieszkanie, więc remontu tu nie będzie. Rozstanę się z
tą kuchnią bez żalu. A na nowym... Będę powoli tworzyć swoje miejsce - od
podstaw. Liczę na mieszkanie do remontu, gdzie każdy kąt zaprojektuję sama.
Bardzo mnie ta perspektywa uszczęśliwia.
Napisałam tak długo i chyba na taki troszkę dziwny temat, ale pomyślałam, że
ktoś, kto TAK pisze o stole, może mnie zrozumieć

pozdrówki
lidka

[jol5.po]

ech, ja tez marzę o wielkim stole( mieszkanie nie jest małe, ale stołu wielkiego nie mam, może w perspektywie będzie.
Lideczko - wiesz znam trochę podobną sytuację, historia trochę zawiła, grunt, ze mieszkałam swego czasu w mieszkaniu "nie u siebie" - nie mogłam się przemóc, żeby używać słowo "dom", po prostu nie mogłam, na szczęscie to przeszłość. Tobie zyczę pieknej kuchni, a w nim wileeeeelkiego stołu
Rhynox, a cóż to mieliście za tajemnicze zwyczaje: >dziury powstały w wyniku walenia widelcem przed każdym posiłkiem< Prakryczny przewodniku: cala piatka tak, czy to z jakimis podziałami: chłopcy rano, dziewczyny wieczorem?? a moze starszaki głośno widelcem, a maluchy cichutko łyżeczka od herbaty?????

[eleanorrigby]

Lideczko,pewnie,że Cię rozumiem!Ja miałam to szczęście,że udało nam się z mężem
wybudować dom.Wszystko w nim jest wymyślone przez nas,tak,żeby nam było
wygodnie i żeby nam się podobało.Dbałość o szczegóły powoduje jednak,że dopiero
po 3 latach mieszkania zaczynamy np. urządzać kuchnię.Nie chcemy,żeby była byle
jaka,pierwsza lepsza,przypadkowa.To,że długo zwlekamy z zakupem różnych
potrzebnych rzeczy zawsze powoduje komentarze ze strony rodziny,typu "wy ciągle
jeszcze nie macie...,przecież można w każdym markecie kupić...a może ja Wam
kupię...".A nam się nie spieszy,część książek stoi do dzisiaj pod ścianą w
sypialni a ubrania w pudłach na strychu,ale za to mogę powiedzieć,że lubię swój
dom.Lubię schody z okrągłymi gałkami na końcach poręczy,lubię klamki,dobrane
tak,żeby było przyjemnie ich dotykać,lubię szybki witrażowe w oknach
łazienek,lubię kuchenną lampę...Na resztę mogę jeszcze trochę poczekać.
Życzę Ci,żeby w Twoim nowym mieszkaniu wszystko udało się tak,jak sobie
wymarzyłaś i żebyście wszyscy poczuli,że znaleźliście swoje miejsce na ziemi
Kasia

[asiamarysia]

dziewczyny to niesamowite: "otwieram" komputer w celu zapytania Was o stół a tu
wątek o stole!!!!
przeprowadzamy się do większego mieszkania i poszukujemy drewnianego stolu do
kuchni 180 cm dlg takiego sosnowego porządnego "wiejskiego", i ławy do niego ze
schowkiem...
poradźcie gdzie mozna kupić, zamówić, zrobić taki rodzinny kuchenno jadalny
stół? najlepiej w W-wie i okolicach.... i żeby nie za drogo
a może znacie kogoś komu taki niepotrzbny ) i sprzedałby? )
licze na Was w końcu macie takie stoły ... i cenicie sobie je..
pozdrawiam wszystkich przy rodzinnych stołach
asia

[jol5.po]

hop do góry,
mądre dziewczyny poradźcie Asi gdzie kupić duuuuzy, sosnowy STÓŁ

[tarba]

Nasz rodzinny stół ma 2m*1m i też nie było nas stać na prawdziwy stól.Jest
przez nas zrobiony z blatu do pracy(szerokiego) z ikei i dokupionych
dokręcanych nóg. Nasz stół powstał już 6 lat temu ale przykolejnej
przeprowadzce dobieraliśmy kuchnię pod jego wymiary.Jest cudowny-wisi nad nim
lampa i nic nie dzieje się na kanapie tylko wszystko dookoła stołu.Mieszkamy na
parterze i naszą lampę nad stołem widać z wejścia do bloku-od razu jest cieplej.

[akve]

Nasz stół kupiony był kilkanascie lat temu, wtedy pojawiły się pierwsze sosnowe
meble w Polsce.
Teraz wszedzie mozna kupic piekne stoły, a ceny...wiadomo
lideczka- oj, jak Cie rozumiem ! Od poczatku mielismy stół ,ale nie mielismy
kuchni z prawdziwego zdarzenia.Bardzo brakowało mi tego magicznego miejsca choc
kucharka ze mnie kiepska.I my tez z koleżankami chetnie siadałysmy z kuchniach
naszych matek
rhynox- pierwsze dziury w moim stole powstały, gdy przyszli do nas znajomi z
pieciomiesięczną ( sic!) córeczka .Mała bawiac sie łyzeczka stukała( nieźle
uderzała!) w stół.Nie mieliśmy wtedy dzieci.
Oj, juz wtedy wiedzielismy ,ze nie bedzie lekko z dziećmi.

[agax3]

U mnie stół łączy pokój z kuchnią, jest sosnowy 80x140 (po rozłożeniu większy)
kupiony w Ikeai 6 lat temu. W moim rodzinnym domu życie koncentrowało się w
kuchni wokół malutkiego stołu mimo, że w pokoju było znacznie więcej
przestrzeni. Więc kiedy kupowliśmy mieszkanie postanowiłam wyburzyć ścianę
między niedużą kuchnią a salonem i tam postawić stół jako centrum naszego domu.
I zamysł się udał.

[agnieszka35]

Czesć dziewczyny.Jestem tu nowa więc na początek kilka słów o sobie.Lat
35,dzieci czworo panny 16 i 6 i panowie 14 i 13.Aktualnie kończę studia.Jak ja
wam zazdroszczę waszych stołów.Dla mnie stół(taki prawdziwy)to na razie
marzenie.Kuchnia malutka i nie ma w niej miejsca nawet na stoliczek nie mówiąc
o porzadnym stole.W dużym pokoju będącym połączeniem
salonu,sypialni,jadalni,bibliot eki(mamy masę książek)i pokoiku najmlodszej
córki na duży stół nie ma po prostu miejsca.Pocieszam sie nadzieją,żekiedyś moi
rodzice przeprowadzą się na swoją wymarzoną wieś,my zajmiemy ich pokój i wtedy
sprawię sobie prawdziwy,porządny STÓŁ.Niestety na razie mój tato pracuje(choć
jest emerytem)i to trzyma ich w Warszawie,choć chętnie by już stąd uciekli
(domek czeka).Ja w sumie bardzo się ciesze,że mam rodziców blisko,cieszę się,że
tato pracuje bo czuje się potrzebny i doceniony ale widzę jak mamę coraz
bardziej męczy miasto no i tęsknię za moim wymarzonym stołem.Aktualnie mój stoł
to standardowa mała ława,przy której ledwie się miescimy i którą do posiłków
trzeba wyciagać na środek pokoju a potem odstawić pod ścianę.Oj strasznie się
rozpisałam ale tak mi się jakoś zebrało,że musiałam się pożalić.Dzieki,że
jesteście.Pozdrawiam.

[eleanorrigby]

Wiesz co,tak sobie myślę,czytając wszystkie posty,że stół,to niekoniecznie coś
drewnianego,dużego i stojącego w centrum domu.Stół to też po prostu miejsce-
miejsce gdzie najchętniej gromadzi się cała rodzina,gdzie się rozmawia i spędza
najmilej czas.I Ty takie miejsce masz-co z tego,że niewielkie,ważne,że
cieplutkie.
Pozdrawiam,i życzę Dużego Wymarzonego Stołu - w przyszłości
Kasia

[agnieszka35]

Masz oczywiście rację.Na szczęście mam miejsce gdzie czujemy sie dobrze i
możemy pobyć ze sobą.Ogólnie nie narzekam.Ale jednak taki prawdziwy solidny
stół tworzy w domu jedyny w swoim rodzaju klimat.Juz od dzieciństwa kiedy
czytałam Jeżycjadę zazdrosciłam Borejkom ich stołu w kuchni.Kasiu dziękuję za
miłe słowa i też pozdrawiam.

[jol5.po]

Witaj Agnieszko na forum!!
My też stół to dopiero bęziemy mieć, ale mam także przeczucie, ze to nie tylko o drewniany mebel chodzi. Wiem, że moje dzieci cieszą się kiedy sa w domu, lubia weekendy, ferie wakacje i lubia wtedy zostawac i coś sobie robić w swoich kątach.
Tylko, że prawdą także jest, że kiedy mało miejsca, od razu bałagan większy - paradoksalnie. Trudniej znaleźć sobie intymne miejsce. Życzę Ci Agnieszko ustabilizowania sprawy mieszkania, no a potem wieeelkiego stołu
Jola

[magduniar3]

Pozwolę sobie odświeżyć trochę wątek.
Zanim wprowadziliśmy sie do domku naszych marzeń, zawsze oczyma wyobraźni
widziałam duży stół w jadalni połączonej z kuchnią. Niestety do tej pory nie ma
ani jadalni, ani kuchni, ani też stołu. Kuchnie mam w piwnicy ze starych mebli
(wybieranych jeszcze przez moją teściową) i tam stoi stół (również po
teściowej). Nie jest to jednak dla mnie miejsce przyjemne i choć lubie gotować
to staram sie tam spędzić minimum czasu. Tak więc stół nie czuje się zbyt
zadbany. Kiedy przychodzą goście rozkaładam ławę, albo dwie w dużym pokoju.
Wyobrażenia na temat kuchni i stołu trochę się zatarły, a czas już chyba
przestać żyć samymi marzeniami i w końcu muszę urządzić kuchnie tę którą mam
tak aby było tam jak najmilej.
Magda

[eury1]

Mój stól znalazłam w Ikei...do kuchni moich marzeń.
Trzy lata temu zamieniliśmy mieszkanie - na większe oczywiście.
Zrezygnowałam z jednego pokoju na rzecz kuchni.W efekcie powstała kuchnia moich
marzeń - tzn. z miejscem na olbrzymi STÓŁ.miałam dosyc gnieżdzenia się przeze
mnie i moich kości w maleńkiej kuchence.Bo nie wiem jak to sie działo że
prędzej czy póżniej i tak wszyscy lądowali w kuchni.
STÓŁ stoi w centralnym punkcie,koniecznie musiał być prostokątny - i jest!Ma
200/90 cm i rozkłada się na 260cm.Nad nim wisi oczywiście szeroka lampa.Na nim
praktycznie zawsze rozłożony jest obrus - bo stół ma jedną wadę,wykonany jest z
drewna brzozowego.Jest bardzo miekki.Kupiłam go w Ikei po kilkumiesięcznych
poszukiwaniach.
Warto było.

Stół gromadzi nas wszystkich.Kusi wysmukłymi krzesłami i ciepłym światłem
wymykajacym sie spod lampy.I wszyscy jak zahipnotyzowani korzystaja z jego
magii.Dzieci MUSZĄ odrabiac lekcje przy stole,ja muszę czytac przy nim
książkę,mąż musi rozłozyć laptopa,czasopisma i książki okupują jego rogi,koty
muszą w nocy wyciagać się na stole.A on cierpliwie wszystkich nas znosi.Nasze
kłótnie i godzenie się,sięganie po zwaśnione ręce na zgodę,wysłuchuje dowcipów
z brodą i śpiewów naszych dzieci.Znosi nasze głupie kawały.Łączy nas nawet
wtedy gdy zastanawiamy się czy wogole być....i dobrze że milczy...bo starch
pomysleć co by to było,gdyby tak chciał przekazać komuś,wszystkie nasze
zwierzenia których musiał wysłuchać.